>>

Recensie Les Miserables ★★★★

desc

dinsdag 19 november 2019 Cinema CartoonsBert Hertogs

‘Er bestaat geen onkruid of slechte mensen. Er zijn alleen maar slechte telers’, met dat citaat uit het wereldberoemde boek van Victor Hugo eindigt Les Misérables. Een citaat dat er stevig inhakt en de kijker met een mokerslag naar huis stuurt. Het langspeelfilmdebuut van Ladj Ly won dan ook verdiend de prijs van de jury tijdens het recentste filmfestival in Cannes. Vanwaar de verwijzing naar Victor Hugo’s roman hoewel de prent verder niet zijn verhaal volgt? Omdat de kloof tussen arm en rijk meer dan een eeuw na het verschijnen van Hugo’s meesterwerk – dat ie overigens schreef in Montfermeil waar deze Les Misérables zich afspeelt – nog steeds erg groot en brandend actueel is. Ladj Ly, die zelf opgroeide in de wijk, een vergeten wijk van de Parijse banlieue, brengt het verhaal dat gebaseerd is op dat van de rellen in 2005 in de Parijse buitenwijken, een opstand van jongeren tegen de lokale gezaghebbers op een behoorlijk feitelijke manier in beeld. Ofwel: de regisseur lijkt op het eerste zicht geen partij te kiezen in het kat-en-muisspelletje tussen jongeren en de lokale politie. Vanaf het begin, na de openingsscène waarin we de tieners over hekjes van de metro zien klimmen om zo de finale van het WK 2018 te kunnen zien in een café in Parijs, voel je de spanning tussen ordehandhavers en de jongeren toenemen. Vetkuif (Damien Bonnard), een nieuwe agent die op zijn eerste dag al meteen die bijnaam krijgt van zijn collega’s, rijdt voor het eerst mee met zijn nieuwe collega’s die hem de wijk voorstellen en de inwoners. Op die manier krijgt hij al meteen erg gekleurde info mee wie wat mispeuterd heeft, en ziet ie een man die er net een gevangenisstraf van vier jaar op heeft zitten. Ofwel: de inwoners krijgen al meteen een stigma mee. Maar Vetkuif weigert die stigma’s aan te nemen.

Recensie: Les Miserables ★★★★

Recensie Callas in Concert ★★★1/2

desc

maandag 18 november 2019 Bozar BrusselBert Hertogs

Callas in Concert the hologram tour weet perfect de magie van weleer rond operadiva Maria Callas opnieuw op te roepen. Dat doet de productie dankzij een waarheidsgetrouw hologram van de internationaal bejubelde Amerikaans-Griekse sopraan die ondertussen 42 jaar niet meer bij ons is, een creatie van Base hologram. Mocht de diva nog leven, zou ze in december 96 worden. Veel mogelijkheden heb je echter niet om zo’n legende levend te houden op het podium. Ofwel kies je voor een cineconcert, een hologramtour of een coverband. Bij zowat alle pop- en rockartiesten is dat laatste best mogelijk, maar voor een sopraan die zo’n stembereik (bijna drie octaven!) en zo’n heel eigen stemgeluid heeft als Callas is dat toch net ietsjes ingewikkelder. Vandaar wellicht ook dat vorig jaar de Bozar in geen tijd uitverkocht was voor deze hologramshow. En ook nu liep het aardig vol, ook al was het min of meer hetzelfde 80 minuten durende optreden dat de fans te zien kregen.

Recensie: Callas in Concert ★★★1/2

Recensie Western Stars ★★★★

desc

zondag 17 november 2019 UGC AntwerpenBert Hertogs

Zelfs Bruce Springsteen blijkt te faken. Zo lijkt duidelijk na het zien van Western Stars in UGC Antwerpen. De aap komt weliswaar pas laat uit de mouw maar wanneer The Boss over de live registratie van ‘zijn film’ spreekt, heeft ie het ook over de onverwachte neveneffecten – de akoestiek van The Barn (neen niet dat tijdelijke exemplaar, de pop up vliegtuighangar waar een paar dagen op een jaar een concertje in de zomer wordt gegeven op een wei in Werchter, wel dat op Bruce eigen landgoed staat en al meer dan een eeuw meegaat) - blijkt niet je dat en een stevige behoorlijke echo te geven. Tussen de lijnen door – en dat vermoedden we al van de eerste song – lezen we daarin dat de singer-songwriter eigenlijk meegeeft dat het allemaal nog eens dunnetjes overgedaan is in een echte audio studio zodat de geluidsbeleving optimaal zou zijn voor de kijker en dat geluid over de live registratie werd geplakt om het exquis te maken. Het verklaart wellicht waarom de lipsynchroniteit van Springsteen met de muziek (zeker in het begin van de film) niet overal optimaal is.

Recensie: Western Stars ★★★★

Recensie The Irishman ★★★★

desc

zaterdag 16 november 2019 Cinema CartoonsBert Hertogs

Of The Irishman, dat gebaseerd is op ‘I Heard You Paint Houses’ van Charles Brandt, genomineerd zal worden voor de Oscars? Zeker, al is het maar omdat geweten is dat the Academy houdt van goede oude traditionele cinema. De epische misdaadfilm is eigenlijk gewoon een soort Romeinse Tragedie die zich afspeelt in de jaren ’50 tot 1975, de moord op Jimmy Hoffa. Frank Sheeran (Robert De Niro) komt in een lastig parket terecht wanneer zijn opdrachtgever Russell Bufalino (Joe Pesci) hem zegt dat Jimmy Hoffa (Al Pacino) omgebracht moet worden. Sheeran is Hoffa’s bodyguard en vertrouwenspersoon. Hoffa heeft Sheeran dan ook nog maar net geëerd op een publiek evenement. Sheeran moet dus partij kiezen en zijn loyauteit ten opzichte van Hoffa opgeven. Waarom? Omdat Hoffa opnieuw hogerop wil bij de vakbonden. Hij heeft net van Nixon gratie gekregen na een gevangenisstraf van 7 jaar, en wil zo de banden met de maffia doorknippen. Een idee dat tegen de belangen is van de misdaadfamilie Bufalino. Wanneer Hoffa in de cel zat, leende zijn vervanger Frank Fitzsimmons, gespeeld door Gary Basaraba, immers nog geld aan de maffia …

Recensie: The Irishman ★★★★

Recensie Frontaal ★★★★★

desc

zaterdag 16 november 2019 CC BrasschaatBert Hertogs

In een wekenlang op voorhand uitverkocht CC Brasschaat bracht Compagnie Cecilia een weergaloze voorstelling: Frontaal. Sofie Decleir en Laurence Roothooft spelen in deze dramedy de hoofdrollen. Het werk werd geschreven en geregisseerd door Jan Sobrie. De voorstelling start komisch waarna er steeds meer dramatische elementen toegevoegd worden om te eindigen in een state of mind-voorstelling die in de gedachtenwereld van de twee personages laat kijken. Allebei blijken ze met de jaren een psychologische last mee te sleuren en daarbij valt het op dat ze het verlies van hun moeder eigenlijk nog niet helemaal verwerkt hebben. De boog die de vrouwen maken, mede dankzij de live- muziek van drummer Iben Stalpaert en de verwijzing naar ‘Aan het strand van Oostende’ van Louis Neefs, zit lekker, net als de humor die na een tijd over gaat in stiltes waardoor die extra pijnlijk aanvoelen.

Recensie: Frontaal ★★★★★

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter