>>

Recensie Het koninkrijk van Henry Darger ★★★

desc

vrijdag 18 oktober 2019 CC DeurneBert Hertogs

Meer dan vijf jaar hebben we – toegegeven wat ongeduldig – moeten wachten eer Lynn Van Royen opnieuw het podium zou opzoeken in het Antwerpse. Die beproeving was het waard. Toen zagen we haar in Vrijdag van Hugo Claus tot nu toe nog steeds de boeiendste en beste scène neerzetten waarin ze verveling speelde. In Het koninkrijk van Henry Darger trekt Lynn – oogverblindend in een parelwit hemd, zwarte broek en haren in een strakke dot - ook opnieuw die zeer tactiele kaart vol finesse. In de manier waarop ze op een stoel wat gaat wippen, haar witte schoenen en zwarte sokjes uitdoet zodat ze met ontblote voeten, die verraden dat ze niet lang geleden nog de zon zagen, na verloop van tijd op de scène staat. Hoe ze piano lijkt te spelen op de plankenvloer met haar tenen, of de vingers van haar rechterhand doet glijden tussen die van haar linker, zachtjes en traag richting onderarm. Zo veel subtiliteit ze legt in die gebaren, zo veel emotie legt ze ook op het einde van de voorstelling in de scène waarin ze als vrouw de ontrouw van haar man te weten komt. Niet zo zeer om de ontrouw draait het hier, wel omdat haar personage zeven jaar niets doorhad en zich als een debiel voelde. Lynn brengt die woorden in een mix van verdriet, ontgoocheling en zelfverwijt waarbij ze haar tranen de vrije loop laat. Het is zo’n scène die nog lang nazindert. Mochten we een knuffelbeer in onze rugzak bijgehad hebben, we zouden die meteen naar het podium gegooid hebben vanop het balkon om haar wat troost te bieden. Lynn is hier andermaal fenomenaal in de hyperrealistische manier waarop ze haar gevoelens projecteert.

Recensie: Het koninkrijk van Henry Darger ★★★

Recensie La Cage Aux Folles ★★★★

desc

woensdag 16 oktober 2019 Theater Elckerlyc AntwerpenSascha Siereveld

We hadden op voorhand nooit gedacht dat de komische musical ‘La Cage Aux Folles’ ons zo kon ontroeren. Met Stany Crets als regisseur en het reilen en zeilen van een homokoppel dat een travestieshow runt als onderwerp, kan je je uiteraard verwachten aan dolkomische momenten en absurde grappen. En deze Deep Bridge productie voldoet volop aan deze verwachtingen. Maar … er is veel meer. De tederheid die Koen Van Impe in het personage van Georges weet te leggen brengt ook een romantisch en teder element in de voorstelling.  Daarbovenop was er nog Koen Crucke in de rol van Alvin alias Zaza. De manier waarop Koen gestalte geeft aan zijn personage van crossdressende dramalama met een Gents accent is ronduit meesterlijk. Wanneer hij het overbekende ‘Ik ben wat ik ben’ brengt, grijpt het naar de keel en besef je: “Dit is de rol van zijn leven”. Voeg bij al dit moois nog een hele reeks extravagante outfits met een overdosis aan pluimen, heuse showballetten inclusief een grote trap, een live-band, een sterk ensemble en een heerlijk clowneske rol voor Florian Avoux en je weet waarom deze productie van Deep Bridge weer absoluut de moeite waard is om te gaan bekijken.

Recensie: La Cage Aux Folles ★★★★

Recensie Kind ★★★★★

desc

donderdag 17 oktober 2019 KVS BrusselBert Hertogs

Met wat een orgelpunt sluit Peeping Tom haar trilogie af met Kind! 5 jaar geleden creëerde het Vader (****), twee jaar later was Moeder (****1/2) aan de beurt en nu is Kind (*****) er. Een behoorlijk duistere, ja zelfs wat lugubere voorstelling die gezien wordt vanuit het standpunt van het kind, magistraal neergezet door Eurudike De Beul, op haar veel te klein fietsje, krijgen we voorgeschoteld. Alle emoties die een kind ondergaat en vaak voor het eerst leert, komen aan bod: jaloezie, hebzucht, koppigheid, aandachtszoekerij, maar ook liegen (en dan nog wel in de ergste graad: een onschuldige beschuldigen van ongewenste intimiteiten). Zelden zo strijk gelegen van het lachen ook op het einde van een dansvoorstelling. Zo verschoot ons buurmeisje zich ontzettend hard tot groot jolijt van ons toen er iets – euh – onverwachts levend uit een reuzegroot ei (hier een grote witte ballon) kwam. Maar ook Eurudike is heerlijk wanneer ze een operanummer zingt en dat plots onderbreekt als de ketting van haar fiets eraf geraakt, en naar haar vader roept: ‘Mijn fiets is kapot! ’t Is altijd hetzelfde hé.’ Toen wisten we dat écht leed soms in kleine dingen zit die zelden bezongen worden.

Recensie: Kind ★★★★★

Recensie Mevrouw Bob ★★★

desc

woensdag 16 oktober 2019 CC BerchemBert Hertogs

Kijk, als Warre Borgmans een voorstelling openlijk aanraadt, dan zijn de verwachtingen bij ons hooggespannen wanneer we daar naartoe kunnen trekken. Bij Mevrouw Bob van muziektheater De Kolonie en het HERMESensemble was dat dan ook niet anders. Helaas wist de productie die verwachtingen niet helemaal in te lossen. Hoewel ze kapitalisme en de kloof tussen superrijken en het gewone volk wil aankaarten en dus maatschappijkritisch is, klauwt mevrouw Bob te weinig. Joker dat nu nog steeds volle zalen lokt in de bioscoop (en niet zelden applaus ontvangt tijdens de aftiteling) doet dat wél. Mevrouw Bob is ons finaal te soft, vooral ook omdat Peter De Graef zijn personage zowel laat kankeren op de elite als op de gewone man. Om die manier verliest mevrouw Bob aan coherentie, aan scherpte, tegelijkertijd wanneer actrice Tania Van der Sanden overgaat van haar uitmuntende rol, een hautaine vrouw die erg blasé doet, maar helaas ook afglijdt naar volks taalgebruik (met Kasterlees accent) en de focus van de monoloog overgaat naar een schuldbekentenis (van een vrouw wiens moraal kompas het noorden kwijt is geraakt zonder ze dat zelf lijkt te beseffen toen ze ontgoocheld werd in de liefde en het leven). De live muziek van Marc Tooten op altviool en Bo Spaenc op marimba (achter doorschijnende doeken die als kokers opengaan of toe) en piano is dan weer zó aanwezig dat je mevrouw Bobs ‘Stop nu eens vijf minuten!’ aan het adres van de pianist die ook de rol van André speelt, als een welgekomen geschenk beschouwt. Of hoe tekst en muziek hier elkaar eerder in de weg staan dan elkaar ondersteunen.

Recensie: Mevrouw Bob ★★★

Recensie Gemini Man ★

desc

maandag 14 oktober 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Visueel en qua geluid is Gemini Man in Laser Ultra best een genietbare film. Maar de actiethriller die Ang Lee regisseerde blijkt te veel aan city marketing (Boedapest halfweg de film en als je wil ook Luik in de beginscène) en product placement (tot twee keer toe wordt zeer duidelijk een karton Hoegaarden getoond) te doen. Dat naast het feit dat de film erg veel dialogen heeft en er kennelijk vaak uitgelegd moet worden hoe de plot ineen steekt en wie wie is, ondergraaft de actie- en thrillerelementen die in deze prent maar een paar keer echt weten te boeien (er zijn hoop en al drie scènes die tot de verbeelding spreken: een achtervolgingsrace op moto’s, een confrontatie in Boedapest en uiteindelijk de finale).

Recensie: Gemini Man ★

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter