<<    >>

Recensie K3 Show 2018 ★

desc

zaterdag 12 mei 2018 Lotto Arena MerksemBert Hertogs

6 K3 shows in 2018 in de Lotto Arena verspreid over twee dagen. Goed voor 22.000 toeschouwers is dat. Dat is één showdag minder voor Antwerpen dit jaar, een daling van 14.000 toeschouwers in vergelijking met 2017, en een daling met 38.500 in vergelijking met 2016 toen de oude K3 er de fakkel doorgaf. Hetzelfde beeld levert de cd-verkoop op als we de Ultratop hitstatistieken erop nalezen. K3 Love Cruise haalde op 1 december 2017 twee keer platina (40.000 verkochte exemplaren), dat is een halvering van wat Ushuaia haalde (4 keer platina, ofwel 80.000 verkochte exemplaren op 9 december 2016). Die tweede plaat van de nieuwe K3 tekende op haar beurt al een halvering van het aantal verkochte exemplaren (8 keer platina, ofwel 160.000 verkochte exemplaren op 5 februari 2016) van voorganger 10.0000 Luchtballonnen op. Kortom: de cijfers bewijzen wat iedereen ondertussen al lang in de mot heeft. De hype rond K3 is bijna volledig uitgewerkt.

Recensie: K3 Show 2018 ★

Recensie Roger Waters ★★1/2

desc

vrijdag 11 mei 2018 Sportpaleis MerksemBert Hertogs

Roger Waters’ Us and Them tour was een sof in het Antwerps Sportpaleis. Een concert dat niet aan de verwachtingen voldeed. Zo veel was al duidelijk toen de bassist en zanger die tussen 65 en 85 lid was van Pink Floyd een pauze inlaste na ‘Another brick in the wall’. “Hij zingt bijna niet” en “Hij is niet al te best bij stem” waren maar enkele commentaren van fans die we oppikten. Toegegeven, dat eerste uur was bizar. Veel instrumentale nummers, en 15.500 toeschouwers die jongdement leken in hun reacties. Een song die gedragen werd door backings Jess Wolfe en Holly Laessig van de New Yorkse indiepopband Lucius kreeg een extatisch applaus mee. Vreemd. De visuals waren dan weer bij momenten erg kitscherig, niet zelden verwijzend naar de kosmos, met sterren en planeten, met vingers ook die naar elkaar wezen. Het eerste deel eindigde erg klef met ‘Another brick in the wall’ waarbij Waters een aantal Antwerpse schoolkinderen in een oranje Guantanamo Bay-plunje stak met een zwarte zak over hun kop om gevangenschap en foltering aan de kaak te stellen. De zanglijnen van de kinderen liepen ondertussen mee op tape… Toen ze zich uitkleedden stond er op hun t shirts ‘Resist’. Bied weerstand tegen Mark Zuckerberg, tegen anti-semitisme, … kregen we als tekst op het grote scherm te zien. Dat bespaarde Waters alvast een speech, liet ie later in het optreden optekenen.

Recensie: Roger Waters ★★1/2

Recensie A quiet place ★★★★1/2

desc

vrijdag 11 mei 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Met A quiet place regisseerde John Krasinski zichzelf en zijn vrouw Emily Blunt. We zijn in 2020 wanneer zo goed als alle mensen door buitenaardse wezens omgebracht zijn. Die wezens kunnen niet zien, maar hun gehoor is wel hypergevoelig. Elk geluid kan je aanwezigheid dus verraden, en je dood betekenen. Wanneer het gezin Abbott naar een verlaten supermarkt trekt om er wat spulletjes op te halen, droomt Beau (gespeeld door Cade Woodward) ervan om te ontsnappen met een raket. Een speelgoedversie van de space shuttle én batterijen neemt ie stiekem mee naar huis. Het geluid trekt de buitenaardse wezens aan waarop ie koudweg afgemaakt wordt aan een brug. Dat trauma zindert na. De dove Regan (ijzersterk neergezet door Millicent Simmonds die in het echte leven ook doof is) neemt het zichzelf kwalijk dat ze tegen het advies in van vader Lee (Krasinski) haar broertje toch heeft aangezet om het speelgoedje mee naar huis te nemen. Evelyn (Blunt) rouwt dan weer om het verlies van haar zoontje, ook wanneer ze hoogzwanger is.

Recensie: A quiet place ★★★★1/2

Recensie The Encounter ★★★★1/2

desc

woensdag 9 mei 2018 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Met The Encounter brengt Simon McBurney samen met zijn geluidsmannen Gareth Fry en Pete Malkin een overweldigende auditieve ervaring in deSingel dat geïnspireerd is op de roman Amazon Beaming van Petru Popescu. Het publiek krijgt hoofdtelefoons op waardoor de 60-jarige Britse acteur, schrijver en regisseur zich ruimtelijk 360 graden ten opzichte van de luisteraar kan bevinden. Een poppenhoofd van Sennheiser (‘geen reclame’ en toch weer wel in zekere zin) op het podium maakt dat alles mogelijk. Zo kan McBurney in ons rechteroor fluisteren of blazen wat al bij de start van The Encounter voor de nodige animo zorgt bij de toeschouwers. Hij werkt ook met herhaling door een loop station te gebruiken. ‘Net zoals Ed Sheeran doet.’ knipoogt ie waarop hij meteen ons geruststelt dat ie niet de ambitie heeft om vanavond voor ons te zingen. McBurney speelt met het begrip tijd en laat verschillende verhalen door elkaar gaan. Zo is er enerzijds het hoofdverhaal van Loren McIntyre, de fotograaf van National Geographic die in het Amazonewoud de Mayoruna-stam, waarvan gezegd wordt dat ze afstammen van de jaguars, in beeld wou brengen. McIntyre geraakt verdwaald, verliest zijn horloge en tijdsbesef, een wolaap gaat er met zijn fotocamera vandoor, zijn sportschoenen belanden op het vuur van de stam, hij prikt zich aan de doornen, muggen leggen hun eitjes in de wonden waardoor er een vleesetende made in ontpopt, de man komt in een trance terecht ook al door het gebrek aan slaap en eten en drinkenvreest plots voor zijn leven wanneer er een jaguar opduikt (maar dat blijkt achteraf een van de stamleden te zijn), en moet door een sjamaan genezen worden. De stam zelf vernietigt steeds de hutten en trekt verder het woud in om zo naar het ontstaan (de bron van de Amazonerivier n.v.d.r.) te trekken. Daar, wanneer ze zich verenigen met de hoofdstam, speelt er zich een ritueel af. McIntyre denkt dat teruggaan naar het ontstaan betekent dat hij zal sterven. Dat is niet zo.

Recensie: The Encounter ★★★★1/2

Recensie Oeps ★★★★★

desc

dinsdag 8 mei 2018 HetPaleisBert Hertogs

Bevlogen, bij momenten misschien een tikkeltje drammerig, geëngageerd theater. Dat brengt Theater Antigone met Oeps in hetPaleis. Volgens regisseurs Jos Verbist en Raven Ruëll bestaat er geen democratie meer in onze wereld, maar staat alles in het teken van de winstgevendheid van ondernemingen. Sommige bedrijven zijn nu al meer waard dan vele landen samen, klinkt het. De reden waarom oorlogen uitgevochten worden, zijn in eerste instantie van economische aard. Dat Groot-Brittanië geen petroleum had en dat zocht in Mosoel bijvoorbeeld, toont Oeps aan. De Eerste Wereldoorlog was er een van de elite versus de gewone man om op die manier een revolutie te voorkomen. Maar in se draaide die om olie. Het ganse conflict in het Midden-Oosten draait trouwens om economische belangen. In Syrië – ‘Pipeline-istan’ aldus een actrice – liggen er ontwerpen op tafel voor twee pijplijnen: een van Qatar door Saudi-Arabië, Jordanië, Syrië en Turkije om zo de Europese markt te bevoorraden, de andere vanuit Iran naar Irak en Syrië en zo richting Europa. Het afzetten van de Libische leider Qadhafi en de Iraakse president Saddam Hoessein, onder het mom ‘ter bescherming van de mensenrechten’, zijn slechts alibi’s om dat doel te bereiken en vernedert die ronduit publiekelijk terwijl aan de Westerse leiders erg veel bloed kleeft en die nog mooie gages opstrijken voor allerhande lezingen na hun carrière ook. Oeps toont de hypocrisie dus en spreekt zelfs onomwonden van een ‘Amerikaanse holocaust’ die gevoerd wordt. De voorstelling wijst op het gevaar voor een nieuwe Wereldoorlog. Wanneer Bashar al-Assad afgezet zou worden en Rusland zijn economisch belangen in het Midden-Oosten verliest, zou dat de lont in het kruit kunnen steken. Chaos is een goudmijn. Wanneer een land zoals Syrië bijna totaal vernietigd is, moet dat ook opgebouwd en profiteert het Westen daarvan. Facts zijn kennelijk ook niet meer nodig om over te gaan tot een aanval, geruchten volstaan de laatste tijd, stelt Oeps ook vast.

Recensie: Oeps ★★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news