<<    >>

Recensie West Side Story ★★★★1/2

desc

zondag 2 december 2018 De Roma BorgerhoutBert Hertogs

Dat de film West Side Story van Robert Wise en Jerome Robbins nog steeds tot de verbeelding spreekt, 57 jaar na de release bewijst het feit dat het Antwerp Symphony Orchestra de Roma twee keer moeiteloos wist uit te verkopen voor een filmconcert. Twee ingrediënten: een voormalige bioscoop die de grandeur van weleer uitademt en een klassieker die Shakespeareiaans aanvoelt qua story telling (in Romeo & Julia gaan ze allebei dood, in West Side Story ruilt enkel Tony het tijdelijke voor het eeuwige, naast Riff die ie als zijn broer aanziet en Bernardo, de broer van Maria). Opvallend ook is dat deze prent voor nostalgici en - laten we er niet flauw om doen – hopeloze romantici nog steeds een erg divers publiek weet aan te spreken. Jong en oud, en mensen met verschillende achtergronden waren op het appel in de Roma om een exquise symfonische live uitvoering te horen. Alles uit de soundtrack die van de hand is van Leonard Bernstein (op het fluiten en de zangstemmen uit de film) werd live gebracht door het Antwerpse orkest. Op die manier kon je zelfs na de zoveelste keer de muziek te horen nog zaken ontdekken.

Recensie: West Side Story ★★★★1/2

Recensie La Cosa ★★★★1/2

desc

zondag 2 december 2018 Theatre National BrusselBert Hertogs

Een laatste voorstelling biedt altijd net dat ietsjes meer. Bij La Cosa in Théâtre National in Brussel was dat niet anders. Na de circus/dans/installatie-productie sprak de maker Claudio Stellato het publiek aan. Zijn eerste boodschap was dat kinderen op papier hun tekeningen konden maken. Die zullen gebruikt worden voor een installatie later. Maar dan, en dat was op zijn zachtst gezegd hilarisch kwam ie op kousenvoeten melden dat dit de laatste voorstelling was in Brussel. Bijgevolg moest al het hout dat ondertussen verspreid over het podium lag, in de vrachtwagen geraken. Tussen elke zin nam hij voldoende tijd. Met ‘wij zijn moe.’ en ‘we leggen het hout op 8 karretjes.’ voelde je al aan je kleine teen van ver aankomen dat ie het publiek dat rondom de scène zat, zou vragen om mee te helpen. Met ‘u krijgt de mogelijkheid om artistiek hout aan te raken.’ wist ie wellicht de laatste twijfelaars te overhalen om een handje uit de mouwen te steken.

Recensie: La Cosa ★★★★1/2

Recensie Modders ★★★

desc

zaterdag 1 december 2018 CC BrasschaatBert Hertogs

Wanneer Modders op het einde van de voorstelling vraagt of het publiek het nog plezant vindt, zien we toch een viertal vingers de hoogte in gaan die dat niet vinden. Tijd voor iets anders vinden Liesje De Backer, Amber Goethals, Lotte Vaes en Sarah Vangeel dan ook die de kinderen het podium op vragen om hen allerlei (nutteloze) schijn-klusjes uit te laten voeren, een snelcursus catwalk lopen geven met blonde lange pruik of verstoppertje laten spelen. Modders van Compagnie Barbarie moddert dus na verloop van tijd wat aan en herhaalt zich iets te veel. Het lijkt wel alsof de humor op den duur op is. Want het viertal vergroot vooral de betuttelende (‘Handjes geven op de trappen!’, ‘Niet lopen in de gangen!’), bemoeizieke (‘Heeft er iemand zin in een ijsje? Da’s goed ze, meisje (tegen Soetkin die uit het publiek geplukt wordt). Ik zal uw haar vasthouden. […] Wat zeggen we dan? Dank u mama! Allez, ga zitten. Dat ik u niet meer hoor), onhandige (‘Ga zitten heb ik gezegd! tegen de twee actrices die een poging doen om op een kapotte/misvormde stoel te gaan zitten) en overgeorganiseerde rol (wanneer er eentje dierenfilms als keuze te ruim vindt en subcategorieën voorstelt zoals 1.1. Vissen. 1.2. poezen enz. bv.) die moeders spelen.

Recensie: Modders ★★★

Recensie UR ★★★1/2

desc

vrijdag 30 november 2018 Monty AntwerpenBert Hertogs

Terug naar de bron wil performancecollectief Urland met Ur (uitgesproken als ‘oer’). In de voorstelling gaan Ludwig Bindervoet, Thomas Dudkiewicz, Marijn Alexander de Jong en Jimi Zoet op zoek naar de betekenis van theater. Hoe het allemaal ontstaan is en welke toekomst die nog kan hebben. Openen doet de voorstelling die over los van elkaar staande scènes beschikt met een monoloog, een speech waarin wij, ‘het hooggeëerd publiek’ verontschuldigingen krijgen. Omdat we te lang niet hooggeëerd waren, maar vooral ook niet zelden middelmatige producties op ons bord kregen die beschikten over veel te hoge PR-budgetten, en we gelokt werden met ‘op is op’, ‘nu echt de laatste kans’, ‘meet and greet’ en ‘schrijf je nu in op onze nieuwsbrief’-berichten terwijl we ook te vaak de geslachtsdelen van acterend Nederland te zien kregen. Uit een recent onderzoek blijkt 51% van de Nederlanders wel open te staan voor een avondje theater, maar slechts 17% doet het. Niet zelden is dat een hoogopgeleide vrouw. Anderen kampen met keuzestress, vinden theater te elitair, of zijn zoals millennials met hun ‘ja, maar’-feedback ronduit sceptisch.

Recensie: UR ★★★1/2

Recensie De wereld redden ★★★★

desc

woensdag 28 november 2018 KVS BrusselBert Hertogs

De wereld redden van Pieter Genard, Johannes Genard en Martha Canga Antonio is misschien wel een van de sterkste monologen (we gebruiken het woord monoloog hoewel Martha soms in dialoog gaat met Pieter, een kritische noot laat horen, maar haar tekst is al met al erg bescheiden) die we dit jaar op de Vlaamse planken gehoord hebben. Een tekst die de terreur van alledag die een peuter van twee jaar op zijn ouders pleegt haarfijn beschrijft waarbij de gezinsvreugde danig op de proef wordt gesteld met ruzies over kruimels in de sofa en andere futiliteiten tot gevolg. Op den duur zorgt het chronisch slaapgebrek er ook voor dat realiteit en verzinsels in elkaar opgaan bij Pieter in een toestand die dicht aanschurkt bij de waanzin. De voorstelling van Lazarus zit dan ook erg slim in elkaar, startend als een op het eerste zicht lineair verhaal waarbij geleidelijk aan Pieter de boog maakt naar een state of mind-monoloog. Tegelijkertijd switcht ie ook heel natuurlijk van stijlfiguur. Terwijl zijn vertelling aanvankelijk beschrijvend start, weliswaar met zo nu en dan een rijmpje ertussen zoals ‘spijt voor zo veel normaliteit’, wordt ie wat verbitterd, toont ie de kracht van de hyperbool aan waar het publiek van smult om niet veel later in zuiver cynisme te belanden. De peuter van Pieter, die mogelijks zijn kind niet is maar dat van ‘een goede vriend die is blijven slapen op de sofa’, is namelijk verwekt op het moment dat ie zelf niet thuis was bij zijn vriendin in de Autonomiestraat in Brussel, waar ie als single nog was gaan wonen, een tijd dat ie kennelijk nog wel op zijn autonomie stond. Nu leeft ie er al 5 jaar vrolijk samen met zijn vriendin. Nu ja, vrolijk… Een kind zal zijn leven grondig veranderen waardoor hij - zelfs al heeft ie zijn job opgezegd waardoor er zich een probleem bij de werkloosheidsdienst stelt en zijn uitkering in het kader van het kunstenaarsstatuut in gevaar komt – niet aan het schrijven van een nieuwe theatertekst lijkt te komen.

Recensie: De wereld redden ★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter