<<    >>

Recensie It Chapter Two ★★★1/2

desc

dinsdag 8 oktober 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Een waar event is It Chapter Two in 4DX. Alleen al aan de opwinding bij de overigens erg jonge en voornamelijk vrouwelijke kijkers was dat te merken in Kinepolis Antwerpen tijdens de voorstelling die wij zagen. Het is dan ook alvast een verdienste van regisseur Andy Muschietti dat ie de horrorklassieker van Stephen King uit 1986 bij een nieuwe generatie jongeren onder de aandacht weet te brengen. Dat er een echte fan van It in de zaal zat, bewees het feit dat ze in een geel regenjasje de zaal binnenkwam. Zeker, die had ze niet nodig tijdens de drie uur durende rit, al moet gezegd dat er wel veel watereffecten gebruikt worden in de 4DX versie. Het regent, onweert, er spat bloed, er zijn scènes in het water, de rivier, enz. en die krijgen uiteraard allemaal wat live gespetter mee wat de ervaring dubbel zo leuk maakt. De finale, de grandioze achtervolgingsscène tussen It die als een grote angstaanjagende spin transformeert en achter de overgebleven leden van The Losers Club aangaat met als doel ze uit te schakelen, maakt er niet alleen een dolle rit van in de film, het wordt als het ware een rollercoasterrit op de kermis als je ziet hoe heftig de bewegende stoelen te keer gaan in zaal 2.

Recensie: It Chapter Two ★★★1/2

Recensie Don Carlos ★★★1/2

desc

zondag 6 oktober 2019 Opera AntwerpenBert Hertogs

9 jaar geleden schotelde de toenmalige Vlaamse Opera nog de originele Franse versie van Don Carlos van Verdi uit 1867 voor aan het publiek. Jan Vandenhouwe, de nieuwe artistiek directeur van Opera Vlaanderen koos voor de ‘light’-versie, de Modena-versie uit 1886 om zijn allereerste seizoen mee te openen in Antwerpen en introduceert wellicht omdat het huis onlangs als Best Opera Company of the Year werd bekroond tweetalige boventiteling. Boven de Nederlandse prijkt nu ook de Engelstalige vertaling. Zagen we 9 jaar geleden nog een versie die ons vijf uur in de schouwburg aan de Frankrijklei hield, dan duurde deze ‘slechts’ vier uur. Twee uur voor de pauze en nog een uur en een kwart erna. En toch is het die originele versie die ons langer zal bijblijven, te meer omdat regisseur Peter Konwitschny er toen een waar event van maakte door Kathy Pauwels in te schakelen. Zij deed toen aan live tv verslaggeving tijdens de break. Johan Simons’ regie die nu te zien is in Antwerpen en daarna Gent is ons te rommelig (zie foto) met al die decorstukken op wieltjes. Daarnaast is de knipoog om miniatuurdecorelementen die in en uit beeld komen te projecteren via video op een doorzichtig scherm dermate repetitief dat het effect al snel uitgewerkt is en nog voor de pauze gaat vervelen. Wanneer ook na de pauze scenograaf Hans Op De Beeck die tevens instond voor de video die landschappen opnieuw toont, valt ie niet alleen in herhaling maar beginnen we deze coproductie met de Poolse Opera Wroclawska vooral erg reisbaar te vinden.   

Recensie: Don Carlos ★★★1/2

Recensie Ik heb spijt ★★★

desc

vrijdag 4 oktober 2019 Monty AntwerpenSascha Siereveld

“Het spijt me.” Het is een uitdrukking die we allemaal wel eens moeten maken, maar waarom hebben we spijt? Hebben we spijt om wat we gedaan hebben of omdat we er niet mee wegkwamen? Is het voldoende om “Sorry.” te zeggen, berouw te hebben of moet de ander ons berouw ook kunnen zien? Walter Bart en Matijs Jansen van Wunderbaum nemen hun publiek mee in een talkshow met de toepasselijke naam “Ik heb spijt” om al deze aspecten van spijt te ontdekken. Ze schuwen daarbij de maatschappijkritiek niet en houden hun publiek maar wat graag een spiegel voor. De ervaring leert dat we dit soort van op de maatschappij geënt theater wel mogen verwachten van een gezelschap als Wunderbaum, alleen bleven we in de uitvoering toch een beetje op onze honger zitten. We miste net dat ‘iets’ dat ons volledig kon begeesteren. Misschien misten we gewoon de vrouwen uit het gezelschap. Al beweerde Matijs in zijn rol van talkshow-host dat spijt toch vooral een mannen-zaak is … want hij had het ergens aan de toog gehoord van iemand die het in een “wetenschappelijk verantwoord artikel” op Facebook had gelezen.

Recensie: Ik heb spijt ★★★

Recensie Portrait de la jeune fille en feu ★★★★1/2

desc

zaterdag 5 oktober 2019 Cinema CartoonsBert Hertogs

Céline Sciamma won met Portrait de la jeune fille en feu in Cannes de prijs voor beste scenario. En dat is helemaal terecht. Deze weliswaar trage film die via de beeldvoering van Claire Mathon, montage door Julien Lacheray en geluid door Julien Sicart, Valérie Deloof en Daniel Sobrino erg veel gevoel voor detail, voor finesse toont, lijkt een ode aan het observeren en geobserveerd worden. Twee zaken die onlosmakelijk verbonden met elkaar zijn in de schilderkunst maar ook in het flirten en verleiden. Het is die spanning tussen model en schilder, en het doorbreken van die rollen die erg goed werkt in deze film.

Recensie: Portrait de la jeune fille en feu ★★★★1/2

Recensie Killie Billie ★★★★1/2

desc

zaterdag 5 oktober 2019 DE Studio AntwerpenBert Hertogs

Een muziektheatervoorstelling met poppen die zich onder andere liet inspireren op – duh – Billie Eilish dat is Killie Billie van Theater FroeFroe dat in deStudio onder luid applaus in première ging. FroeFroe flirt ondertussen steeds nadrukkelijker met het musicalgenre. We hopen dan ook dat het gezelschap ooit voor een volwaardige kindermusical met poppen gaat, want wat we nu van Fortress (Hanne Torfs, Ruben Den Brok en Anke Verslype) hoorden, deed hunkeren naar meer. Torfs speelt overigens in Killie Billie een dubbelrol: die van Diane en de bloemenfee. De voorstelling die schuldgevoelens van kinderen met gescheiden ouders de wereld wil uitkrijgen, krijgt door hen een eclectische soundtrack mee, die de bezoekers op het einde van de voorstelling ook op een schijfje mee naar huis krijgen. Zo is er de typische musicalsong (‘Harry en Diane’ en later de geüpdate versie ‘Danny en Diane’) waarin lichtjes over the top met barbiepoppen het te mooi om waar te zijn, ideale sprookjeshuwelijk bezongen en dus ook bekritiseerd wordt. Met stip is de mash-up van drie nummers waarin Harry, die als homo is ingetrokken bij ‘zijn poepengaatje’ Frank en op een EDM-party zit te feesten in een club terwijl de bedrogen Diane tegelijkertijd voor stevige rock gaat zodat ze haar woede daarin kan uiten, afgewisseld met de gevoelige ballade van Billie die alleen op haar kamertje zit te zingen over wat er op haar hart ligt, erg straf en impactvol.

Recensie: Killie Billie ★★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter