<<    >>

Recensie Portrait de la jeune fille en feu ★★★★1/2

desc

zaterdag 5 oktober 2019 Cinema CartoonsBert Hertogs

Céline Sciamma won met Portrait de la jeune fille en feu in Cannes de prijs voor beste scenario. En dat is helemaal terecht. Deze weliswaar trage film die via de beeldvoering van Claire Mathon, montage door Julien Lacheray en geluid door Julien Sicart, Valérie Deloof en Daniel Sobrino erg veel gevoel voor detail, voor finesse toont, lijkt een ode aan het observeren en geobserveerd worden. Twee zaken die onlosmakelijk verbonden met elkaar zijn in de schilderkunst maar ook in het flirten en verleiden. Het is die spanning tussen model en schilder, en het doorbreken van die rollen die erg goed werkt in deze film.

Recensie: Portrait de la jeune fille en feu ★★★★1/2

Recensie Killie Billie ★★★★1/2

desc

zaterdag 5 oktober 2019 DE Studio AntwerpenBert Hertogs

Een muziektheatervoorstelling met poppen die zich onder andere liet inspireren op – duh – Billie Eilish dat is Killie Billie van Theater FroeFroe dat in deStudio onder luid applaus in première ging. FroeFroe flirt ondertussen steeds nadrukkelijker met het musicalgenre. We hopen dan ook dat het gezelschap ooit voor een volwaardige kindermusical met poppen gaat, want wat we nu van Fortress (Hanne Torfs, Ruben Den Brok en Anke Verslype) hoorden, deed hunkeren naar meer. Torfs speelt overigens in Killie Billie een dubbelrol: die van Diane en de bloemenfee. De voorstelling die schuldgevoelens van kinderen met gescheiden ouders de wereld wil uitkrijgen, krijgt door hen een eclectische soundtrack mee, die de bezoekers op het einde van de voorstelling ook op een schijfje mee naar huis krijgen. Zo is er de typische musicalsong (‘Harry en Diane’ en later de geüpdate versie ‘Danny en Diane’) waarin lichtjes over the top met barbiepoppen het te mooi om waar te zijn, ideale sprookjeshuwelijk bezongen en dus ook bekritiseerd wordt. Met stip is de mash-up van drie nummers waarin Harry, die als homo is ingetrokken bij ‘zijn poepengaatje’ Frank en op een EDM-party zit te feesten in een club terwijl de bedrogen Diane tegelijkertijd voor stevige rock gaat zodat ze haar woede daarin kan uiten, afgewisseld met de gevoelige ballade van Billie die alleen op haar kamertje zit te zingen over wat er op haar hart ligt, erg straf en impactvol.

Recensie: Killie Billie ★★★★1/2

Recensie Race ★★★1/2

desc

vrijdag 4 oktober 2019 Arsenaal/Lazarus MechelenBert Hertogs

‘We are in this together’ wordt geprojecteerd net voor de laatste black out en het applaus volgt van Race. Dat vat meteen ook de voorstelling naar de tien jaar oude tekst van David Mamet samen die wel erg actueel is. Racistisch en seksistisch gedrag (soms heel subtiel ook in het zachtjes ‘Zeg ‘ns meisje’ fluisteren van Brown op een jazzy klankbedje van pianomuziek te horen, refererend naar de hit van Paul Severs) zien we de vier personages ondergaan én begaan. Aanvankelijk lijkt het alsof de voorstelling maar om één ding draait, het al dan niet aannemen van een zaak om Charles Strickland te verdedigen in een zedenzaak. Hij wordt verdacht van het verkrachten van een zwart meisje. Vandaar ook dat ie gaat aankloppen bij het advocatenduo Jack Lawson & Henry Brown. Die laatste – zijn achternaam heeft ie niet gestolen – is zwart, wat strategisch interessant kan zijn voor hem. De twee willen stagiaire Susan betrekken in de rechtszaal en stellen haar voor om een rollenspel te doen, het slachtoffer te spelen in een vergelijkbare jurk met pailletten. Door de focus te leggen op de jurk en het feit dat er nergens pailletten op de vloer gevonden werden in het dossier, terwijl volgens het slachtoffer de jurk van haar lijf werd gerukt, wil het duo aantonen dat dit een geval van wederzijdse toestemming was en dat zij zelf haar jurk heeft uitgedaan. Al snel wordt in Race niet het proces gevoerd – buiten de rechtbank wat ook zo eigen is aan de huidige samenleving – over een man, maar ineens van het ganse kwartet dat vol vooroordelen, racisme en seksisme zit. Hoewel Dirk Van Dijck als de ‘met een zilveren lepel in zijn mond geboren’ Charles Strickland en Jeroen Van der Ven als Jack Lawson een meer dan degelijke acteerprestatie neerzetten, verbleekt de hunne wat ten opzichte van die van Gorges Ocloo als Henry Brown en vooral Aminata Demba als Susan.

Recensie: Race ★★★1/2

Recensie Joker ★★★★★

desc

donderdag 3 oktober 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Een rauwe karakterschets is Joker van Todd Phillips met een fenomenaal sterk acterende Joaquin Phoenix in de hoofdrol die zowel een erg mannelijke als een vrouwelijke kant mag tonen van zijn personage, denken we maar aan die prachtige virtuoze solo die hij danst in de toiletten begeleid door cello net nadat Joker drie beleggingsexperts heeft gedood. Joker is meer dan een psychologisch portret van een man die nooit de erkenning kreeg die hij verdiende. Noch op privévlak (hij is geadopteerd, heeft nooit een vaderfiguur gekend en moet voor zijn zieke moeder zorgena), noch op professioneel vlak ontving hij die (hij wil doorbreken als clown/stand up comedian maar moet centen bijeenscharrelen met kleine klusjes zoals als clown volk lokken naar een winkel die uitverkoopt of kinderen in een ziekenhuis entertainen). De film die zich begin jaren ’80 afspeelt is ook visionair en houdt op dat vlak erg goed de vinger aan de pols van een veranderende steeds killere (lees: neoliberale) samenleving waar de kloof tussen arm en rijk toeneemt. Wanneer Joker stelt ‘Is it just me, or is it getting crazier out there?’ weet je gewoon dat daar een pak waarheid in zit.

Recensie: Joker ★★★★★

Recensie Macbeth Underworld ★★

desc

dinsdag 1 oktober 2019 De Munt BrusselBert Hertogs

Met Macbeth Underworld presenteert de Munt een wereldcreatie, een opdracht die ze aan componist Pascal Dusapin en de Franse librettist Frédéric Boyer gaf. Die laatste ging voor het eerst aan de slag voor de Munt. De regie is in handen van Thomas Jolly die ook zijn Muntdebuut kent. De dramaturgische zwakte van het werk zit in zijn uitgangspunt: Lady Macbeth en Macbeth beleven enigszins vergelijkbaar met Scrooge in A Christmas Carol hun leven opnieuw om op die manier inzicht te krijgen en met wat geluk gewetenswroeging: ‘Het is beter onder de zoden bij de doden dan op de pijnbank van ons eigen geweten.’ Op dat vlak weet de voorstelling ons niet te overtuigen waarom dit o zo nodig zou zijn, daarvoor is de gesproken proloog van de Engelse tenor Graham Clark als Hecate te kort én – ook dat schuurt – te theatraal. Alsof The Greatest show on earth, circus aangekondigd wordt opent het universum en het verhaal zich. Macbeth Underworld gaat dus – ook door een clowneske figuur als de poortwachter op te voeren ten onder aan overdreven theatraliteit, switcht constant van focus (soms wordt die gelegd bij het duivelse koppel, soms bij de heksen, dan weer bij de geest, enz.) waardoor het geheel behoorlijk heterogeen aanvoelt, en kan kennelijk niet kiezen tussen een wat simpel A tot Z-verhaal en een state of mind-voorstelling. Om kort te gaan: pas naar het einde toe, toen Dusapin, Boyer en Jolly meer die psychologische kaart begonnen trekken, wist de voorstelling ons te boeien. Liever hadden we het benauwder gekregen en een soberder decor gezien dat niet zo 1 op 1 (jawel het woud rukt letterlijk op het einde op) bleef. Want al die decorwissels op het draaiend podium leiden uiteindelijk meer af dan goed is. Ook wanneer we twee paar stagehands door het witte tegenlicht links en rechts het woud naar voor zien rijden.

Recensie: Macbeth Underworld ★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter