<<    >>

Recensie The National**

desc

donderdag 9 november 2017 Vorst Nationaal BrusselBert Hertogs

Het concert van de gemiste kansen, daarvoor tekende The National in Forest National (in deze context klinkt de Franse versie van Vorst Nationaal nu eenmaal beter). Met hun nieuwe plaat ‘Sleep Well, Beast’ hun zevende plaat na ‘The National’ (2001), ‘Sad Songs For Dirty Lovers’ (2003), ‘Alligator’ (2005), ‘Boxer’ (2007), ‘High Violet’ (2010) en ‘Trouble will find me(2013) hebben ze nochtans een aantal straffe songs in huis die live ook het verschil kunnen maken. Alleen gooide de band zowat heel de set overhoop waardoor die langs geen kanten consistent aanvoelde, of naar ergens toe leek te werken. Het leek wel alsof elk nummer op zich wat verloren in het geheel stond. Frontman Matt Berninger toonde overigens erg moe te zijn. Althans zijn stem, die sowieso wat schor is, begaf het meermaals, sloeg over en de hoge noten haalde hij niet altijd of moest die eerder uitschreeuwen dan zingen. Het publiek daarentegen was al blij dat de groep ons land uiteindelijk toch aandeed nadat het zijn afspraken niet was nagekomen. De concerten in Bozar die gepland waren voor 30 en 31 oktober werden geannuleerd en dat van Vorst Nationaal kwam in de plaats. De reden: The National verkoos om voor The Obama Foundation op te treden: ‘we played covers and shit’ aldus de frontman.

Recensie: The National**

Recensie Andermans veren Live**1/2

desc

woensdag 8 november 2017 Singer theater LarenBregje Van der Wijst

Terwijl het keurige publiek in het Singer theater in Laren de zaal binnenschuifelt, is de liedjesvoorstelling Andermans Veren Live al begonnen. Johan Hoogeboom speelt wat op de piano en de andere kleinkunstenaars lijken wat te rommelen op het podium. De mensen die geconcentreerd hun stoelnummer op de eerste rij zoeken worden door de onschuldig uitziende Maria Noë, met zachtroze hondensloffen aan, vanuit het niets getrakteerd op fel hondengekef waardoor ze zich een hoedje schrikken. Ter vermaak van het al aanwezige publiek, dat op het eerste gezicht vooral bestaat uit de wat oudere locals, (kleinkunst)theatermakers, creatieven en aanverwanten.

Recensie: Andermans veren Live**1/2

Recensie Benjamin Clementine**1/2

desc

woensdag 8 november 2017 Ancienne Belgique BrusselBert Hertogs

In een uitverkochte Ancienne Belgique vond het optreden plaats van Benjamin Clementine dat eerder voorzien was voor het Koninklijk Circus. Eerlijk? In die zaal waarrond helaas een niet al te proper juridisch dispuut tussen twee spelers uit de concertsector in de media uitgevochten wordt, zou de artiest die over een maand 29 wordt, beter tot zijn recht gekomen zijn omwille van het theatrale karakter – met zijn vele paspoppen van kinderen of zwangere vrouwen (waarvan hij er eentje kust tijdens ‘Better sorry than a safe’ of later een witte lamp een cirkel tekent op de zwangere buik en deze steeds groter wordt) en de poëzie ook die de Engelse soulartiest laat horen. Kortom: promotor, artiest en publiek zijn de dupe van het juridische geschil. Ondertussen is Benjamin Clementines tweede album ‘I’ll tell a fly’ een maand uit dat ie kwam voorstellen in de AB. Dat schijfje komt er na het met een Mercury Music Prize bekroonde ‘At Least For Now’ uit 2015. Erg opvallend hield ie na enkele nieuwe nummers halt en vond ie het nodig om zijn teksten te verklaren. Hij gaf dus toe dat het geheel een beetje vreemd kon overkomen en stelde “Ik wil niet dat jullie achteraf vinden dat het rommel was.” Tot zover zijn verklaring om zijn songs te gaan verklaren. Nog opvallender, wanneer ie een tweede rondje track by track voorstelde, ging de AB daar unaniem gretig op in. Het toont wellicht aan dat muziekjournalisten die albums recenseren te kort komen in hun hyper korte tekstjes van een paar lijntjes (waar School is Cool overigens terecht onlangs kritiek over uitte) maar even goed ook wat het belang kan zijn van track by track tekstjes door de artiest zelf, tenzij die zijn teksten van zijn nieuwe songs om allerlei redenen voor elke interpretatie open wil laten.

Recensie: Benjamin Clementine**1/2

Recensie James Newton Howard**1/2

desc

dinsdag 7 november 2017 Concertgebouw AmsterdamBregje Van der Wijst

The limitless possibilities of life (de grenzeloze mogelijkheden van het leven); dat was dinsdag het thema in een volgepakt Concertgebouw in Amsterdam, waar de Amerikaanse filmcomponist James Newton Howard de kern van zijn carrière ten gehore bracht. Hij reeg de avond aaneen met door hem gecomponeerde suites, ondersteund door filmfragmenten en een lichtshow. En anekdotes met de thematische boodschap die hij wil uitdragen.

Recensie: James Newton Howard**1/2

Recensie Kool and The Gang***

desc

dinsdag 7 november 2017 Stadsschouwburg AntwerpenBert Hertogs

Een feestje, dat zette het iconische Kool and the Gang neer in de Stadsschouwburg in Antwerpen. Openen deed de groep die met maar liefst 11 op het podium stond met ‘Fresh‘ en al snel bleek dat de funk/disco van de band nog steeds erg vers in de oren klinkt. Bassist Robert ‘Kool‘ Bell en tenor saxofonist Ronald Bell maken net als alt saxofonist Dennis Thomas en drummer George Brown nog steeds deel uit van de band, en dat al sinds 1964. ‘How are you doing tonight? Are you ready to party with Kool and the Gang?‘ klonk het in de bindtekst na ‘Tonight‘ waarbij het publiek al meteen de ‘oh yeah!‘ nariep bij de start van ‘Too hot‘ dat gezongen werd door Shawn McQuiller en tevens een geweldige saxsolo meekreeg. De Amerikaanse band die begin jaren ‘80 de successen aan elkaar reeg, ‘Celebration‘ kregen we letterlijk in de wieg te horen, bracht een slimme set mee naar Antwerpen waarbij ze hun tijd namen om een nummer lekker funky op te bouwen (‘Ladies night‘ bijvoorbeeld) en dat eigenlijk ook deden met het concert an sich. Resultaat: vanaf ‘Let‘s go dancing‘ lieten de toeschouwers de stoeltjes voor wat ze waren en begonnen ze te dansen dat het een lieve lust was.

Recensie: Kool and The Gang***

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news