<<    >>

Recensie Editors ★★★★★

desc

donderdag 6 december 2018 Koninklijk Circus BrusselBert Hertogs

Editors had een Sinterklaascadeau van jewelste bij in een in no time uitverkocht Koninklijk Circus. Ze speelden er hun allerbeste optreden ooit in ons land, gesteund door Vic, een jongetje dat bijna het ganse concert op de schouders van zijn papa zat mee te luchtdrummen met Ed Lay. Dat werkte zo aanstekelijk dat we verschillende toeschouwers zagen meedrummen op den duur. Ook Tom Smith, die twee dagen na elkaar met de Violence-tour het Koninklijk Circus uitverkoopt, had dat in de gaten en vroeg het jongetje dan ook tijdens laatste toegift ‘Nothing’ het podium op. Overmand door emoties leek het alsof ie even zou weigeren, en Tom had daar alle begrip voor. ‘That’s cool’ klonk het. Maar uiteindelijk, met zijn pa aan zijn zijde, harkte ie alle moed bij elkaar, nam ie de drumsticks van Editors aan, zette zich op het podiumelement waar de synths van Elliott Williams stonden en drumde mee. Dat leverde even een heerlijk en aandoenlijk plaatje op toen de frontman naast hem kwam zitten om mee te luchtdrummen. Vergeet de vele hoogtepunten als ‘A ton of love’ waarbij het publiek vol verlangen ‘Desire’ uitschreeuwt, ‘Papillon’, een met rode laser in tegenlicht gehuld ‘Magazine’, ‘An end has a start’ waarvoor Editors een dubbele duim kreeg van Vic achteraf of een prachtig door Tom Smith op akoestische gitaar solo gebracht ‘No sound but the wind’ als eerste toegift: dé climax van dit perfecte live optreden was met stip ‘Nothing’ met Andy Burrows en Vic op het podium. Die laatste kreeg zelfs de eer om samen met zijn papa en de band te buigen voor het publiek.

Recensie: Editors ★★★★★

Recensie Mortal Engines ★★★1/2

desc

donderdag 6 december 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Mortal Engines van de makers van Lord of the Rings en The Hobbit is een puike science fictionfilm die volledig tot zijn recht komt op het grote scherm en zeker in 4DX. In de prent die gebaseerd is op de boekenreeks ‘Levende steden’ van Philip Reeve zien we steden op wieltjes zich verplaatsen op basis van de grondstoffen die ze nog ter beschikking hebben na de 60 minuten durende oorlog (een nucleaire oorlog). Londen is zo’n roofstad in het jaar 3800 en heeft nood aan groei, middelen en grondstoffen. Vandaar dat het zich dan ook vijandig opstelt ten opzichte van andere steden op wieltjes die het inlijft. Ook humor zit weliswaar voornamelijk vooraan in de film wanneer we Tom (Robert Sheehan) aan het werk zien in het Londense museum. Hij toont het tijdperk van het scherm met onder andere – hoe herkenbaar – kapotte schermpjes van smartphones maar vooral: de Minions worden als Amerikaanse goden tentoongesteld. Of hoe een museum het al eens grondig mis kan hebben.

Recensie: Mortal Engines ★★★1/2

Recensie J’abandonne une partie de moi que j’adapte ★★★★

desc

dinsdag 4 december 2018 Theatre des MartyrsBert Hertogs

Zelfs na 38 jaar kan je nog steeds iets ontdekken wat je nog niet eerder wist over je eigen hoofdstad. Dat er een theater op het Martelarenplein is bijvoorbeeld. Daar kan je Franstalig theater zien in Théâtre des Martyrs. ‘J’abandonne une partie de moi que j’adapte’ speelt er nog tot en met 9 december 2018, een stuk dat de prijs ‘Beste ontdekking’ van het seizoen 2017-2018 won in de categorie theater-dans-circus. Regisseuse Justine Lequette deed voor deze productie inspiratie op via de film/documentaire ‘Chronique d’un été’ van Jean Rouch en Edgar Morin. Zij interviewden 58 jaar geleden mensen op straat over onder andere het dagelijks leven, geluk en werk. Verschillende mensen zijn erin te horen, studenten, arbeiders, bedienden, enz. Veel is er op meer dan een halve eeuw niet veranderd zo blijkt. Ook nu nog willen mensen meer tijd, zien sommigen werk als nutteloos, ziet hun dag er wel erg repetitief uit (wat te horen is in de quote van een pendelaar die elke dag de trein neemt), enz. Verder zijn er fragmenten te horen uit ‘Je te regarde’ van Alexandra Badea en ‘Attention Danger Travail’ en ‘Volem Rien Foutre al pais’ van Pierre Carles, Christophe Coello en Stéphane Goxe. Vooral Jules Puibaraud en Léa Romagny zijn grandioos op de scène. Jules wanneer ie anno 2018 een bevlogen ondernemer speelt die een pleidooi, een monoloog, neerzet die dermate aanzwelt dat het op den duur als een politieke toespraak van een wereldleider aanvoelt: ‘We moeten opnieuw de smaak van het succes, van het welslagen proeven. We hebben het recht om te slagen en hebben een nieuw model daarvoor nodig’ luidt het onder andere. Halfweg krijgt ie dan ook de micro aangereikt en zal ie op de achterkant van een kast kruipen om zo boven de rest te komen. Léa’s naturel stippen we dan weer aan, haar timing en humor bij de start van de voorstelling. We zien haar dan links op het podium op een schommel zitten. Een beeld in combinatie met haar blauwe vintage jurk die de jaren ’60 wat overdreven romantisch benadert terwijl de onwetendheid van haar personage best wel grappig is.

Recensie: J’abandonne une partie de moi que j’adapte ★★★★

Recensie The Grinch ★★★1/2

desc

dinsdag 4 december 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

The Grinch is eigenlijk een Tim Burton meets Charles Dickens meets Home Alone-animatiefilm geworden. In die zin dat het hoofdpersonage zo lijkt te komen uit de wat donkere wereld van Burton, de muziek uit deze prent is overigens ook van Danny Elfman die vaak met Burton samenwerkt en gekend staat voor zijn wat donkere fantasierijke composities. In The Grinch laat hij het groene hoofdpersonage op orgel ‘All by myself’ spelen, terwijl ‘good dog but bad drummer’ Max droomt van cabrio rijden op ‘Mambo n.5’. De story telling heeft dan weer wat weg van de plot van ‘A Christmas Carol’. The Grinch leeft eenzaam met zijn hond Max in een grot, hoog boven een berg en moet al 53 ellendige en eenzame jaren aanzien hoe er naar kerst toegeleefd wordt in het dal. Dit jaar is het nóg erger dan andere jaren want de burgemeester wil het allemaal drie keer groter. Dus moet een mega kerstboom aangerukt worden en versieren de Hoe’s (de inwoners van de stad Hoe) hun huizen met lichtjes.

Recensie: The Grinch ★★★1/2

Recensie Madeleine Peyroux ★★★★

desc

zondag 2 december 2018 deSingel AntwerpenSascha Siereveld

We geven het maar eerlijk toe: wegdromen op de zeemzoete tonen van Madeleine Peyroux was voor ons al langer een guilty pleasure. We keken dan ook uit naar haar doortocht door Antwerpen en haar bezoek aan deSingel. We waren helemaal klaar voor een avondje onderuitzakken en relaxen met de trage klanken van de jazz. En Madeleine Peyroux bracht wat dat betreft wat we verwacht hadden … en zoveel meer. De nummers uit haar meest recente cd ‘Anthem’  hadden soms meer funky blues zoals bij ‘Down on me’ of een eerder upbeat ritme zoals bij ‘On A Sunday Afternoon’. ‘Honey Party’ had zelfs latin-invloeden en was meer ‘salsa meets jazz’. Kortom: Madeleine Peyroux wist ons te verrassen met heel wat variatie, leuke gitaarsolootjes van Jon Herington, een geweldig gevoel voor humor en een heerlijke cover van Leonard Cohens ‘Dance Me to the End of Love’.

Recensie: Madeleine Peyroux ★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter