<<    >>

Recensie Gisteren was het geweldig ★1/2

desc

vrijdag 18 mei 2018 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Nico Sturm en Jonas Van Geel brengen met Gisteren was het geweldig in een regie van Frank Van Passel een bittere voorstelling met een lichte zoete humoristische toets. De smaak van het bittere, van pure chocolade overheerst, waardoor de bitse woordenoorlog van (on)uitgesproken gedachten de overhand haalt in deze productie die meer dan anderhalf uur duurt en die heel wat inkakmomenten kent. De sfeer van weleer uit de jaren ‘50 van de cabarets, de revues, het tapdansen en op het einde het poppenspel haalt deze voorstelling naar boven. Maar echt eer doet het deze culturele vormen niet aan met zijn belegen humor als ‘Ik zoek mijn sleutels. Die liggen in de coulissen.’ - ‘Waarom zoek je ze dan hier?’ – ‘Hier is er meer licht.’ Wat vooral blijft nazinderen, is het bekvechten tussen die twee omwille van de verschillende karakters, een onverwerkt verleden, verschillende opvattingen over wat er nu wel of niet in de voorstelling moet komen, en hoe groot de slapstick taartenscène al dan niet gespeeld moet worden, wie de taart in het gezicht zal krijgen, enzovoort. Kennelijk was het spagaat na afloop tussen wat wij ervan vonden en het publiek in de Bourla opnieuw erg groot. Een overtuigend applaus kregen de twee terwijl wij het aantal momenten dat we moesten geeuwen niet meer konden bijhouden. Zo saai en langdradig was Gisteren was het geweldig bij momenten.

Recensie: Gisteren was het geweldig ★1/2

Recensie De Wereld ★★★★

desc

donderdag 17 mei 2018 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Met ‘De wereld’, de opvolger van De bank’, kende theater Stap, dat een podium biedt voor mensen met een mentale beperking hun laatste voorstelling dit seizoen. Theater Stap is voor het grote publiek wellicht het meest bekend na de succesvolle één-serie Tytgat Chocolat. Volgend voorjaar wordt ‘De wereld’ hernomen, misschien wel in combinatie met ‘De bank’. Jelle Palmaerts speelde de hoofdrol in Tytgat Chocolat en maakt ondertussen al tien jaar deel uit van het theatergezelschap. In De wereld heeft ie een ondersteunende bijrol. Anke Verwaest kennen we dan weer uit die andere zondagavondserie Professor T. en maakt ondertussen al twee jaar deel van het gezelschap. Zij zet de kokette Marjanne neer die erg hard bezig is met haar uiterlijk, een man in haar leven wil en een kinderwens heeft. Daarbij geeft ze ook haar gsm-nummer mee. Daan Hutten, die een grappige rol heeft als ober, blijkt veruit de beste te zijn qua dictie onder de tien acteurs die op de scène van de Bourla staan. Hij speelt tegenover het personage Jerom die op het einde van de zomer in slaap valt in het park en die in de vijver van het park het neusje van de zalm meent te herkennen, maar zich daarin vergist. Zo komt ie terecht op een terras waar hij op blijft zitten, onbeslist, omdat de gedachte om te vertrekken hem droevig maakt. Uiteindelijk belandt hij op de trein naar Oostende die plots zal stil komen te staan. Geraakt ie nog wel tijdig op zijn bestemming?

Recensie: De Wereld ★★★★

Recensie Marco Borsato ★★★

desc

woensdag 16 mei 2018 Sportpaleis MerksemBert Hertogs

56.000 toeschouwers komen er verspreid over drie avonden naar het Sportpaleis om Marco Borsato aan het werk te zien tijdens zijn jongste Thuis-tour. Twee uitverkochte shows levert dat op (twee keer 20.000 man) en eentje krijgt ie vol door op zaterdag – zijn 53ste show in het Sportpaleis volgens de zanger – het middenplein op stoeltjes te zetten. Een vergelijkbaar resultaat is dat met 4 jaar geleden toen ie drie keer in Antwerpen optrad met Duizend Spiegels live. Maar de cijfers verbleken wel als je vergelijkt met bijvoorbeeld 2011 toen ie langskwam met zijn 3Dimensies-tour, goed voor 5 shows of zijn Wit Licht-reeks uit 2009 (9 shows). Opvallend deze keer is vooral dat ie in Nederland er net een clubtour heeft opzitten met Thuis en in Vlaanderen koos voor een grote arena. Helaas was dat er ook aan te merken. Borsato had slechts links en rechts wat aanpassingen gedaan in zijn setlist terwijl je een arenaoptreden eigenlijk helemaal opnieuw moet kunnen bedenken van nul. Omdat het een veel grotere setting is, en in het geval van het Sportpaleis, de zaal ook nog eens in een ander land staat met een eigen, compleet andere cultuur.

Recensie: Marco Borsato ★★★

Recensie Olafur Arnalds ★★★★1/2

desc

zondag 13 mei 2018 Bozar BrusselBert Hertogs

Ólafur Arnalds trapte zijn All strings attached wereldtour af in de Henri Le Boeufzaal van Bozar waar nog maar net de Koningin Elisabethwedstrijd voor zang was gehouden. Arnalds ging dus in wereldpremière in Brussel. Een mooier cadeau kon Les Nuits Botanique 2018 niet krijgen voor zijn editie dit jaar. 2,5 jaar geleden was het voor de 31-jarige IJslands multi-instrumentalist en componist dat ie nog op de planken gestaan had. En hij wist maar al te goed dat ie eerder in Bozar op het Electronic Arts Festival opgetreden had toen ie in 2014 de technokaart trok met Kiasmos, een zijproject van Janus Rasmussen en hem, waar ie heel kort ook even wat door liet sijpelen tijdens dit optreden wanneer ie de electrokaart trok tijdens Ypsilon. In Brussel had Ólafur Arnalds voor het eerst een drummer bij, Manu Delago, waardoor hij voor het eerst 3055 live kon brengen uit zijn debuutplaat ‘Eulogy for Evolution’ die tien jaar is. ‘Toen ik in mijn computerfiles ging snuisteren, stelde ik vast dat die van 3055 voor het laatst gesaved was in maart 2006. Ik moet toegeven dat ik sindsdien wel wat heb geleerd.’ zo leek hij zijn eigen compositie te minimaliseren. Een prachtig verstild nummer aan de vleugelpiano leverde dat op, begeleid door zijn strijkers, Victor als eerste violist, Vakka als tweede viool, Karl op de viola en Imonut op cello. Een staande ovatie volgde van een laaiend enthousiast publiek.

Recensie: Olafur Arnalds ★★★★1/2

Recensie Een avond over onwaarheid ★★★★

desc

zaterdag 12 mei 2018 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Twee weken resideerde Berlin in de Theaterstudio in aanloop naar de voorstelling ‘True Copy’ die in het najaar in première moet gaan in deSingel. Het publiek kreeg daarbij een inkijk op de research die Bart Baele en Yves Degryse doen om tot deze voorstelling te komen. Centraal zal Geert Jan Jansen staan die zes maanden in de cel vertoefde op verdenking van kunstvervalsing. Hij werd echter vrijgelaten bij gebrek aan bewijs door de Fransen omdat ze 1.600 werken in beslag hadden genomen, echte werken die hij had aangekocht, en vervalste versies van Picasso’s, Van Goghs enzovoort. Maar door die allemaal door elkaar te halen, wist men daar op den duur niet meer wat het verschil was tussen echt en vals. Het brengt hem tot de laconieke quote: “Hoe veel schilderijen moet je in Frankrijk vervalsen zodat ze voldoende bewijs hebben?” Sindsdien zet ie een N voor de handtekening van de kunstenaar wat staat voor ‘Naar’ en worden zijn werken vergezeld van een certificaat van onechtheid waarmee ie toch zo’n 3 à 4.000 euro per werk weet op te strijken. Volgens ‘de grootste meestervervalser van de eeuw’ is diegene die geen erkenning krijgt de vervalser tenzij hij ontmaskerd wordt. Geert Jan bleef zo veel mogelijk binnen zijn tijdsperiode. ‘Mensen willen bedrogen worden.’ klinkt het. Rond de recente Rockefeller-veiling (goed voor een recordopbrengst van maar liefst 700 miljoen euro bij Christie’s in New York n.v.d.r.) werd er onlangs ook een momentum gecreëerd. Zoiets haalt ambities bij een mens naar boven. Zeker met kunst is dat gevaarlijk. De kunst van ‘True Copy’ en meteen ook de uitdaging van de voorstelling zal straks liggen om vervalsing van kunst niet te verheerlijken, maar wel te duiden. Eerlijk? Op dat vlak neigde de avond toch eerder naar het eerste. Zeker toen op het einde een vervalsing van Picasso voor 2.900 euro geveild werd aan een toeschouwer. Tenzij dat fake was uiteraard, maar dan nog...

Recensie: Een avond over onwaarheid ★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news