<<    >>

Recensie Scrooge de musical ★★★★1/2

desc

zondag 9 december 2018 Stadsschouwburg AntwerpenSascha Siereveld

Vergeet ‘The Sound of Music’ of ‘Annie’, want met ‘Scrooge de Musical’ heeft Music Hall een absolute topper en kerstklassieker in spe gecreëerd die ons zelfs op een druilerige zondagmiddag ergens begin december probleemloos in volle kerststemming kon brengen.  De lekker ouderwetse, Victoriaanse sfeer van Charles Dickens’ ‘A Christmas Carol’ werd vlot gecombineerd met gloednieuwe, filmische muziek van Dirk Brossé. Vanni Viscusi voorzag daarbij enkele mooie en speelse choreografieën die deden dromen van dansen op het ijs en romantische winterbals. Frank Van Laecke en Allard Blom tekenden voor tekst en script en Warre Borgmans mocht in de huid kruipen van ’s werelds bekendste vrek: Ebenezer Scrooge. Het werd niet de meest donkere en hatelijkste gierigaard, maar eerder een verloren ziel die ondanks al zijn cynisme, schijnbaar verstilde hart en haat voor Kerstmis zich duidelijk liet raken door wat hij tijdens het bezoek van de drie geesten van Kerstmis zag. Warre Borgmans voelde zich duidelijk erg goed in deze rol en straalde dat ook uit. Hij wist ons ook meer dan aangenaam te verrassen met zijn zang. Wie had ooit gedacht dat Warre de musicalster van 2018 zou worden?

Recensie: Scrooge de musical ★★★★1/2

Recensie Blof in de AB ★★★★

desc

zaterdag 8 december 2018 Ancienne Belgique BrusselBert Hertogs

‘Je speelt maar een keer voor de eerste keer in de AB’ wist Blof en met die attitude om er iets speciaals van te maken, zette de Zeeuwse band die na zo veel jaren blijven ploeteren eindelijk de erkenning krijgt die het verdient een erg sterk optreden neer. Met ‘De aanhouder wint!’ gaf frontman Paskal Jakobsen meteen ook een tip voor alle andere bands. Blijven doorzetten, ooit komt die erkenning en het succes er wel. In Vlaanderen is die er eindelijk gekomen. 26 jaar moest Blof, dat live steevast oerdegelijk klinkt, daarop wachten. ‘Toen ik zeventien was, speelde ik in een hardrockbandje’ zei Jacobsen. Dat genre echoot overigens nog in sommige songs van Blof, zoals in ‘Aan/uit’, de eerste toegift van de avond. Wolf Clan Sister heette dat hardrockbandje. ‘Ze zijn erbij vanavond wist Jakobsen die alvast uitkeek om na het optreden bij te praten met een pintje in de hand. Dat Blof op een wolk zat, merkte je al tijdens een erg snedig ‘Ego’ waarbij de strijkers weliswaar uit een doosje kwamen. Daarmee startte de band klokslag half negen zijn ruim twee uur durend optreden. Net daarvoor hadden Jakobsen en co dubbel platina ontvangen voor de single ‘Zoutelande’ met Geike dat dé topfavoriet is voor de MIA ‘Hit van het jaar’. Slim bewaarde Blof die hitsingle overigens als allerlaatste toegift nadat de Nederlanders Gorki’s MIA hadden gecoverd. Het werd een meezing-, meezwaai- en meeklapsong. Met ‘deze is voor jullie’ had de Nederlandse band de song van en voor Luc De Vos dan ook opgedragen aan het publiek in de AB dat het met open armen ontving.

Recensie: Blof in de AB ★★★★

Recensie Tu tu ★★★★

desc

zaterdag 8 december 2018 HetPaleisBert Hertogs

‘Je voelt je nooit alleen met een buurman om je heen.’, het is niet alleen een heerlijk schlagernummer van Bo Spaenc dat we horen op het einde van tu tu, het is ook meteen het hoofdthema van deze theatervoorstelling voor kleuters van drieënhalf en ouder. De titel van de productie verwijst ook naar een stukje uit die song. Een waar drie mannen - Luc Loots, Rik Van Raak, Gert Wellens - die elkaars buur spelen, genieten van de zomer. Ze doen dingen apart, zoals de krant lezen, koffie zetten, een boterham met kaas eten, balletoefeningen (zoals de plié) doen, de buxus bijknippen en een bloempje water geven. Andere zaken doen ze samen. Zoals opstaan, douchen, eendjes vissen, zonnebaden, veel bellen blazen of net een zo groot mogelijk exemplaar de lucht in krijgen, en op hetzelfde moment gaan slapen. Theater Stap brengt zo de zomer in volle winter in het theater.

Recensie: Tu tu ★★★★

Recensie Tot de duivel het schip keert ★★★1/2

desc

vrijdag 7 december 2018 Fakkeltheater Zwarte ZaalBert Hertogs

Met ‘Tot de duivel het schip keert’, is er nu de amateurtheatervoorstelling van Theater Vreak die gebaseerd is op de gelijknamige roman van Nathalie Briessinck. De productie ging in de Zwarte zaal van het Fakkeltheater met zo’n tien minuten vertraging van start, en dat kwam allemaal door ondergetekende die – alweer - fashionably late was (met dank aan het openbaar vervoer, de drukte door twee optredens in de Lotto Arena en het Sportpaleis, en het slechte weer) waarbij we meteen alle toeschouwers willen verontschuldigen voor het oponthoud. Een doorsnee theatervoorstelling zou nooit wachten op een journalist die te laat is. Maar dit is dan ook geen gewone theaterproductie. 

Recensie: Tot de duivel het schip keert ★★★1/2

Recensie Editors ★★★★★

desc

donderdag 6 december 2018 Koninklijk Circus BrusselBert Hertogs

Editors had een Sinterklaascadeau van jewelste bij in een in no time uitverkocht Koninklijk Circus. Ze speelden er hun allerbeste optreden ooit in ons land, gesteund door Vic, een jongetje dat bijna het ganse concert op de schouders van zijn papa zat mee te luchtdrummen met Ed Lay. Dat werkte zo aanstekelijk dat we verschillende toeschouwers zagen meedrummen op den duur. Ook Tom Smith, die twee dagen na elkaar met de Violence-tour het Koninklijk Circus uitverkoopt, had dat in de gaten en vroeg het jongetje dan ook tijdens laatste toegift ‘Nothing’ het podium op. Overmand door emoties leek het alsof ie even zou weigeren, en Tom had daar alle begrip voor. ‘That’s cool’ klonk het. Maar uiteindelijk, met zijn pa aan zijn zijde, harkte ie alle moed bij elkaar, nam ie de drumsticks van Editors aan, zette zich op het podiumelement waar de synths van Elliott Williams stonden en drumde mee. Dat leverde even een heerlijk en aandoenlijk plaatje op toen de frontman naast hem kwam zitten om mee te luchtdrummen. Vergeet de vele hoogtepunten als ‘A ton of love’ waarbij het publiek vol verlangen ‘Desire’ uitschreeuwt, ‘Papillon’, een met rode laser in tegenlicht gehuld ‘Magazine’, ‘An end has a start’ waarvoor Editors een dubbele duim kreeg van Vic achteraf of een prachtig door Tom Smith op akoestische gitaar solo gebracht ‘No sound but the wind’ als eerste toegift: dé climax van dit perfecte live optreden was met stip ‘Nothing’ met Andy Burrows en Vic op het podium. Die laatste kreeg zelfs de eer om samen met zijn papa en de band te buigen voor het publiek.

Recensie: Editors ★★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter