<<    >>

Recensie Kodaline ★★

desc

zondag 11 augustus 2019 Grote Kaai, LokerenBert Hertogs

De laatste dag van Lokerse Feesten stond in het teken van artiesten met stemproblemen. Nadat Jess Glynne eerder deze week – niet geheel onverwacht, zo goed als haar ganse festivalzomer lijkt ze op haar buik te kunnen schrijven ondertussen, ook op Balaton Sound Festival cancelde ze om dezelfde medische redenen – liet verstaan niet naar Lokeren te kunnen komen, werd ze vervangen door Arsenal. In allerijl werd ook nog op zondagmiddag naar een vervanger gezocht voor de opener van de Main Stage. Bizzey bleek in hetzelfde bedje ziek als de Britse singer-songwriter en ook hij moest dus forfait geven. Jan Maarschalk Lemmens, de Antwerpse rapper die de vocals voor zijn rekening neemt bij Glints en die nul podiumuitstraling heeft, verving hem. Jan was bijna volledig in het zwart gekleed en rapte voor een zwarte backdrop iets wat persfotografen collectief de max vinden omdat er op doe manier voldoende contrastkleur en diepte gecreëerd kan worden  in de foto’s – not! Arsenal bleek behoorlijk wat aanlooptijd nodig te hebben in Lokeren, maar kreeg uiteindelijk de handen wel in de lucht van de Grote Kaai, ook al kampten John Roan en co met technische problemen (een versterker wou het niet doen), en ging de zanger af als een gieter toen ie ‘Melvin’ wou mengen met ‘Don‘t be so hard on yourself‘, een nummer van Glynne. Daarvoor had ie de tekst nodig op het podium maar zelfs dan nog – op zijn knieën om de zaak te kunnen aflezen - ging ie hopeloos de mist in. ‘This is ridiculous’ riep ie hardop. Het is inderdaad ridicuul als je zo’n dingen niet of onvoldoende repeteert. Dan ga je voor duizenden pijnlijk op je bek. Straf dat Arsenal dat toch al twintig jaar meedraait nog steeds zo’n basisfout maakt!

Recensie: Kodaline ★★

Recensie Arno ★★★

desc

zaterdag 10 augustus 2019 Grote Kaai, LokerenBert Hertogs

De voorlaatste dag van Lokerse Feesten stond in het teken van Belgische bands die afscheid nemen. Ghost Rockers deed dat een jaar te laat. The Van Jets naar ons gevoel een jaar te vroeg want ze klinken nog steeds lekker strak en weten het publiek goed te bespelen met als kers op de taart het crowdsurfen van de frontman. En Arno? Die werd 70 dit jaar en moet stilaan opletten dat ie geen karikatuur van zichzelf gaat worden. Op tijd ermee ophouden, is dan ook ons devies. The Van Jets droeg ‘Pink and Blue’ overigens op aan Arno. Want wat heeft de groep rond Johannes Verschaeve en Arno met elkaar gemeen? Inderdaad, ze komen allebei uit Oostende.

Recensie: Arno ★★★

Recensie Ghost Rockers ★★

desc

zaterdag 10 augustus 2019 Grote Kaai, LokerenBert Hertogs

‘Dat rocken was een beetje flauw’ zegt Tinne Oltmans van Ghost Rockers op de gratis kindernamiddag van Lokerse Feesten aan haar publiek. Dat moet luider vindt ze dus maant ze de paar overgebleven fans van de jeugdserie – een blik op het grotendeels lege terrein van Lokerse Feesten oogt troosteloos - om luider ‘Rockers!’ te roepen wanneer zij ‘Ghost’ zegt. Kijk, dat het publiek wat flauw reageerde komt ook door de geluidsmix die bijna uitsluitend hoge tonen en middentonen liet horen. De bassen kwamen dus nauwelijks door waardoor je het gevoel kreeg naar een wel erg softe, vlakke show te kijken. De weergoden mochten het dan wel erg stormachtig maken op zaterdagmiddag, Studio 100 slaagde daar op het podium hoegenaamd niet in.

Recensie: Ghost Rockers ★★

Recensie Wiek ★★★

desc

woensdag 7 augustus 2019 Zoutestraat ZandvlietBert Hertogs

De soundtrack die sterker is dan de voorstelling zelf. Met nog één première voor de boeg, lijkt het  wel dé samenvatting van Zomer van Antwerpen 2019. Wat schreven we over Swing? ‘Je krijgt het gevoel naar een voorstelling te kijken die in functie van de muziek aan de slag gaat en niet andersom.’, en over ‘Lexicon: ‘Een van de sterkhouders van Lexicon is zonder twijfel de live muziek’. De twee voorstellingen die Zandvliet te gast kreeg deze zomer staan dan weer helemaal in het teken van muzikale ruimte (bij Wiek) of diepte (in het geval van 15419ft). In Wiek zit het publiek in een arena met centraal een cirkelvormige piste met vers geharkt zand. Als in een manege treden Camilla Bundel, Luana van Eekeren en Marinke Eijgenraam aan terwijl achter hen meteen een metalen poort sluit. Ze kunnen geen kant meer op. In het midden draait een wiek, ze kijken in het rond, verbaasd, zich nog niet goed beseffend waar ze zijn, terwijl ze zich de ruimte eigen proberen te maken, kijkend naar ons, het publiek dat voor hen een grens vormt waar ze niet terecht bij kunnen. Een barrière terwijl de drie bladen de dames aanmanen om te bewegen. Ze stappen wat voort tot ze een na een geraakt worden en zo een zetje krijgen om in beweging te komen. Het is van moeten.

Recensie: Wiek ★★★

Recensie Hobbs and Shaw ★★★1/2

desc

maandag 5 augustus 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Hobbs and Shaw heeft het potentieel om na The Lion King de tweede blockbuster deze zomer te worden in ons land. De spin-off van The Fast and the Furious-reeks is alvast in Amerika goed op weg. De film met hoofdrolspelers Dwayne Johnson in de rol van Hobbs en Jason Statham als Shaw is vooral erg komisch ook in de actiescènes die zo ongeloofwaardig zijn, dat regisseur David Leitch – gelukkig – niet zelden kiest om er een knipoog aan toe te voegen. Wie het laatste seizoen van Games of Thrones nog niet heeft gezien, kan best even wachten met deze film want Ryan Reynolds speelt hier de rol van Locke die werkt voor de CIA en ‘bevriend’ is met Hobbs. Het is te zeggen, hij luistert alle gesprekken af, ook die tussen Hobbs en zijn dochter Sam (verrukkelijk neergezet door een innemende Eliana Sua). Voor het vak sociale wetenschappen moet ze een stamboom maken. In haar boom zien we twee bladjes: die van haar vader en zijzelf. Ze blijkt haar familie dus niet te kennen.

Recensie: Hobbs and Shaw ★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter