<<    >>

Recensie Bagaar ★1/2

desc

donderdag 14 maart 2019 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Saai, stroef en sloom, dat is Bagaar van Toneelhuis en Lazarus geworden. Voor het eerst werken het Mechelse en het Antwerpse gezelschap samen. Op papier lijkt dat een match made in heaven, maar de twee compleet tegenovergestelde theatertalen die ze hanteren, samenvoegen zorgt voor een ongemakkelijke voorstelling die zelden comfortabel aanvoelt. Om kort te gaan: het voelt allemaal erg klinisch, vlak aan en zeer fragmentarisch aan. Elke scène wordt zowat afgesloten met een black out. Op die manier kunnen de acteurs niet of nauwelijks hun personage een boog laten maken. Wat drijft districtchef Lucien Cordier (Koen de Graeve) om op het Eiland vol vluchters die geen stemrecht hebben, in de aanloop van de verkiezingen zijn laisser-faire beleid plots om te gooien en voor een op het militarisme geschoeid quasi schrikbewind te gaan? We komen het niet of onvoldoende te weten. De vele woordgrapjes in het begin van het stuk, werken eerder op de zenuwen dan op de lachspieren. Wanneer Luciens minnares Rose (Charlotte Vandermeersch in alweer een lichamelijke domme rol), zijn echtgenote Huguette (Katelijne Damen) en ‘kuske met speeksel’ Nono (Joris Van den Brande) doodgeschoten heeft, volgt de beste taalhumor uit het werk: ‘Ik geef toe dat de situatie er op dit moment niet Rosekleurig uitziet’. De Graeve laat echter die grap liggen, wat onbegrijpelijk is. Gaf ie het op om daar de klemtoon op te leggen omdat ie vaststelde dat de humor in het begin van de voorstelling (naast taalhumor van het genre ‘De Boeck leest een boek’ horen we ook opzettelijke versprekingen bij dure woorden, een voorbeeld is ‘hypocretisch’ in plaats van ‘hypothetisch’ of slechte vertalingen als ‘I try to do my job in the hudanity (hoedanigheid n.v.d.r.) as sous-chef’) niet of nauwelijks effect resulteerde? Of wou ie de plotse ernst van zijn personage benadrukken door de grap niet te benadrukken op het einde? Feit is dat dit een mooi voorbeeld is van een gemiste kans, wat deze voorstelling nog het best van al samenvat.

Recensie: Bagaar ★1/2

Recensie Toruk ★1/2

desc

woensdag 13 maart 2019 Sportpaleis MerksemBert Hertogs

Visueel de moeite, inhoudelijk, qua story telling, acrobatie, en spanningsboog erg zwak en fragmentarisch, dat is Toruk van Cirque du Soleil. Het Canadese gezelschap zag het in deze grootse arenaproductie kennelijk te groot en wou te veel. Resultaat is een voorstelling geworden die niet of nauwelijks onder de huid kruipt. Dat heeft ook met de afstand tussen publiek en de gigantische scène (die bijna 26 meter op iets meer dan 49 meter is) te maken, zodat er net als bij hun vorige show die het Sportpaleis aandeed, Michael Jackson The Immortal World Tour uit 2013, er erg veel is dat je ontgaat. Zeker, de cijfers zijn indrukwekkend: meer dan 1858 m² meet het projectieoppervlak, dat is meer dan 5 keer een standaard IMAX-scherm. Daarbij zijn 40 videoprojectoren voor nodig. De Hometree achteraan het podium is bijna 24,4 meter breed, en meer dan 12 meter hoog. Om al het materiaal te vervoeren dat nodig is voor deze productie, is Cirque du Soleil op de baan met maar liefst 34 trucks.

Recensie: Toruk ★1/2

Recensie Captain Marvel ★★★1/2

desc

maandag 11 maart 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Marvel lanceert nog net voor Avengers Endgame, hét vervolg op Avengers Infinity War waar elke Marvelfan op zit te wachten, een nieuwe heldin op het grote scherm mét menselijke trekjes (en emoties die ze te baas moet zien te krijgen). Daarbij trekt het productiehuis meteen ook de feministische kaart. Zij beschikt namelijk over superkrachten. Ze zal ook overleven wanneer Thanos de helft van alle leven in de kosmos uitgeroeid heeft zo blijkt uit de scene tijdens de end credits. En zal dus straks mogelijk een niet onbelangrijke rol spelen in Avengers Endgame. Ook daarom is Captain Marvel van regisseurs Anna Boden en Ryan Fleck bekijken, een must voor elke Marvelfan. Blijf daarbij tot het einde van de end credits zitten, want ook dan volgt er nog een scène.

Recensie: Captain Marvel ★★★1/2

Recensie Magic of Motown ★★1/2

desc

zaterdag 9 maart 2019 Stadsschouwburg AntwerpenSascha Siereveld

Motown was een van de meest memorabele platenlabels uit de V.S. met al even memorabele zangers en zangeressen onder contract. Denk bijvoorbeeld maar aan The Temptations, Smokey Robinson, Marvin Gaye, The Four Tops, Stevie Wonder,  The Supremes en The Jackson 5. Geen wonder dat heel wat muziekfans dan ook waren afgezakt naar de Stadsschouwburg in Antwerpen voor een avondje heerlijk genieten van ‘Magic of Motown’. Het beloofde een waar feest te worden met een selectie hits uit de rijke catalogus van Motown. Maar wat een feest had moeten worden, veranderde al snel in dikke teleurstelling en een grote ergernis. Nooit tevoren hebben we tijdens een pauze mensen zo horen klagen over de klank. En er waren redenen te over om te klagen: drums en bas overstemden alles, er zaten fluittonen in de luidsprekers, de micro’s klonken hol of … ze klonken gewoonweg niet. Meer dan eens werd een duet een solonummer omdat een van de micro’s dienst weigerde. De klank was bij momenten echt verschrikkelijk. En dit terwijl het concept op zich best wel een hoop potentieel had. Er waren immers geweldige hits als ‘Reach out I’ll be there’, ‘Dancing on the ceiling’, ‘Ain’t no mountain high enough’, ‘You can’t hurry love’ en vele anderen die telkens uitgevoerd werden in aangepaste pakjes én met de danspasjes die bij de nummers hoorden. Jammer dat dit potentieel in deze show niet tot uiting kwam. Aan de goesting van het publiek zal het niet gelegen hebben.

Recensie: Magic of Motown ★★1/2

Recensie Mixed Kebab de musical ★★★

desc

vrijdag 8 maart 2019 Fakkeltheater Zwarte ZaalSascha Siereveld

In een wereld waar vooroordelen en discriminatie schering en inslag zijn, heeft Vlaanderen er een nieuwe musical bij die deze moeilijke thematiek niet uit de weg gaat. ‘Mixed Kebab de musical’ van Theater VREAK bracht in de Zwarte Zaal van het Fakkelteater het verhaal van de Turkse jongen Bram, vertolkt door Joris Kun, die stiekem verliefd werd op Kevin, gespeeld door Pieter Van Bavel. Hun liefdesgeschiedenis werd niet zomaar een romantische love story, maar kon beter omschreven worden als een heuse overlevingstocht langs een weg bezaaid met oude tradities, een afkeer van homo’s, een radicaliserende broer, vooroordelen en geloof, een gearrangeerd huwelijk en een omgeving die op haar manier probeert te overleven in een veranderende wereld. Schrijver en regisseur Nico Plinke baseerde ‘Mixed Kebab’ op de gelijknamige film van Guy Lee Thys en Amanda Kovac tekende voor de muziek. Het resultaat was een aangename voorstelling met een vrij hoog tempo in een heel rechttoe rechtaan taalgebruik en met de magische klanken van de oud die voor een typisch Turkse sfeer zorgden. De ster van de avond was, naast Joris en Pieter, de geweldige Oriana Szwarc die ons met ‘Waar droomt een vogel van’ volledig wist in te pakken.

Recensie: Mixed Kebab de musical ★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter