<<    >>

Recensie Alvaro Soler ★★★

desc

maandag 13 mei 2019 Koninklijk Circus BrusselBert Hertogs

Kermis in een uitverkocht Koninklijk Circus dat bracht Alvaro Soler die in Vlaanderen goed is voor drie top 10 hits met Sofia, La cintura en El mismo sol. Toegegeven, productioneel pakte de 28-jarige Spaans-Duitse zanger deze keer een stuk groter uit dan tijdens zijn vorige passage in Brussel, in La Madeleine twee jaar geleden. Aan de backdrop hingen enkele cirkels, op het podium stonden enkele parallellogrammen en links en rechts zagen we pijlen zoals die exemplaren die een scherpe bocht aankondigen bij een afrit van de autostrade. Voor de gelegenheid zaten in die figuren blauwe lichtjes die zo uit een kermisattractie leken te komen. Voor het uit voornamelijk Vlaams publiek mag Soler dan wel prediken dat we te snel gaan, en iedereen adviseren om het wat rustiger aan te doen, zoals een vinylplaat opzetten of zo, in aanloop van een stevig meegezwaaid ‘Te quiero lento’ dat ie schreef voor iemand in Madrid, toch viel vooral het hyperkinetische tempo van de show op, vooral in het begin. Een show die halfweg tijdens een akoestisch gedeelte wat stilviel waarbij Soler als special guest Milow uit zijn hoed toverde en samen ‘Lay your worry down’ brachten om naar het einde toe weer voluit de hysterische opgefokte kaart te trekken. Om kort te gaan: de ganse show las als een rit op de Turbo Polyp. Swingend startend, halfweg wat ter plaatse schommelend om op het einde nog eens volle gas te geven. Verrassend is dat voor geen meter, en de song met Milow voelde vooral als een mega stijlbreuk met de rest van de set aan, maar dat Soler ondertussen uitgegroeid is tot een meesterlijk live entertainer die alle truken van de foor onder de knie heeft, staat buiten kijf.

Recensie: Alvaro Soler ★★★

Recensie Tristan und Isolde ★★★★

desc

zondag 12 mei 2019 De Munt BrusselBert Hertogs

Eros (liefde) en thanatos (dood), dag en nacht, licht en donker dat vind je in Wagners klassieker Tristan und Isolde terug. Regisseur Ralf Pleger die tevens instond voor de scenografie wisselt magistrale momenten (de lichtpunten volgens ons) af met hele zwakke (de donkere in onze ogen) in zijn Muntdebuut. Ook al verwijst hij wellicht in de drie aktes naar het carrièreverloop van Wagner, waarbij de eerste akte zijn studieperiode tussen 1833 en 1840 uitbeeldt waaruit Die Feen, Das Liebesverbot en Rienzi, der Letzte der Tribunen zijn voortgekomen, de tweede die van zijn romantische periode tussen 1840 en 1848 waarin hij aansluiting vond met andere componisten (te zien in Der Fliegende Holländer, Tannhäuser und der Sängerkrieg auf Wartburg en Lohengrin) en de derde act die erg futuristisch aanvoelt en toch ook weer niet (Wagner ruilt historische verhalen voor mythologie) via de vernieuwing waar Wagner voor zorgde na 1849 (te zien in Der Ring, Tristan und Isolde, Die Meistersinger von Nürnberg, en Parsifal) waarbij hij bv. via het Tristanakkoord in Tristan und Isolde onder andere de deur openzette voor wat later atonale muziek zou worden, toch vonden we die eerste acte vooral een opeenstapeling van clichés uit het operagenre tonen: stalactieten en een spiegelende wand waar het publiek zichzelf in kan zien. Toen de Britse basbariton Andrew Foster-Williams die voor het eerst in de Munt zingt, zijn allereerste hoge noot in dat bedrijf niet haalde als Kurwenal vroegen we ons af wat een  collega van een kwaliteitskrant bezield had om voor deze productie een maximumscore te geven.

Recensie: Tristan und Isolde ★★★★

Recensie Sweeney Todd ★★★★★

desc

vrijdag 10 mei 2019 Fakkeltheater Rode ZaalSascha Siereveld

De verwachtingen waren vooraf erg hoog voor deze uitvoering van ‘Sweeney Todd, de bloedbarbier van Fleet Street’. Vzw Pateeke is er namelijk in geslaagd om op papier een absolute droomcast voor deze geniale musical van Stephen Sondheim bijeen te krijgen. Hans Peter Janssens speelt Sweeney Todd, An Lauwereins vertolkt de rol van Mrs. Lovett, Deborah De Ridder is de bedelares, Wim Van den Driessche geeft gestalte aan Rechter Turpin en Charlotte Campion kruipt in de huid van zingende nachtegaal Johanna. Het was dus afwachten of ze onze verwachtingen ook werkelijk konden inlossen… Het verdict: ze overtroffen die zelfs. Deze productie van ‘Sweeney Todd’ is een absolute must voor elke musicalliefhebber in Vlaanderen. Het gebeurt niet vaak dat we bij Concertnews.be verlegen zitten om kritiek op een voorstelling, maar dit was zo’n zeldzaam moment. De puzzel paste en het was twee uur lang genieten van knappe acteerprestaties, zang van de hoogste kwaliteit en de heerlijke complexiteit van de muziek van Sondheim die dankzij meesterlijke arrangementen van Pol Vanfleteren ook met een kleine live-band volledig tot zijn recht kwam.

Recensie: Sweeney Todd ★★★★★

Recensie The way she dies ★★★1/2

desc

zaterdag 11 mei 2019 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Elkaar (niet) verstaan en dan maar teruggrijpen naar een boek, in dit geval Anna Karenina, de roman van Tolstoj en de boventitels (van Martine Bom) in The way she dies dat Tiago Rodrigues schreef. Dat doen Tg STAN en het Teatro Nacional D waarvan we vier acteurs op de bühne zien: twee Vlaamse (Jolente De Keersmaeker en Frank Vercruyssen) en twee Portugese (Isabel Abreu en Pedro Gil). De twee koppels staan allebei net voor de rand van het overspel en zullen dan ook andere duo’s vormen. Het komt ook tot een confrontatie tussen de twee mannen waarbij Pedro in het boek een foto van zijn geliefde ziet met lelies, een foto die hem jaloers zou moeten maken, boos, alleszins een andere reactie uitlokken dan een compliment. Ook hij uit net als Frank dus niet meteen zijn emoties. Pas later horen we hem de vergelijking maken tussen een relatie en een huis bouwen: ‘Je wil dat het een ruïne wordt nog voor het bewoond wordt.’ klinkt het triest. Frank die de man van Jolentes personage speelt krijgt op een dag haar minnaar Pedro voor de deur. ‘Uw minnaar was hier. Ik moet toegeven dat ik ontgoocheld ben. Hij heeft Anna Karenina niet gelezen’ zegt ie fijntjes. Verderop in de voorstelling blijft Yolente aandringen op een gesprek met Frank. Die wil dat pas wanneer het boek uit is. ‘Ik lees zo snel als ik kan.’ klinkt het waarbij hij haar op hem laat wachten.  

Recensie: The way she dies ★★★1/2

Recensie Veel te veel te veel ★★★1/2

desc

zaterdag 11 mei 2019 HetPaleisBert Hertogs

Veel te veel te veel van Kopergietery en Les pieds dans le vent in een regie van Johan de Smet leest als een ode om tevreden te zijn met minder. De productie kaart overconsumptie aan die ons echt niet gelukkiger maakt ook al doen we soms alsof dat wel zo is door een zoveelste selfie te nemen bij de aankoop van alweer een product dat we niet per se nodig hebben. Daarnaast behandelt het de enorme mogelijkheden die kinderen hebben met alles wat slechts op een muisklik van hen verwijderd is. Het risico is dat ze door zo veel prikkels overprikkeld geraken en zelfs kunnen opbranden. Verder trekt de voorstelling die (schaduw)spel en muziek (die van de hand is van Joeri Cnapelinckx) combineert ook de ecologische kaart met Polar de ijsbeer die bij Vincent is gaan intrekken omdat de ijsschots waarop die leefde door de klimaatopwarming uiteindelijk verdwenen is. Tenslotte moedigt de voorstelling kinderen ook aan om zich niet te laten meeslepen door de massa maar er een gezonde kritische geest op na te houden, een zeker je m’en foutisme dus te praktiseren en het egocentrisme in te ruilen voor altruïsme.

Recensie: Veel te veel te veel ★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter