<<    >>

Recensie Mevrouw Bob ★★★

desc

woensdag 16 oktober 2019 CC BerchemBert Hertogs

Kijk, als Warre Borgmans een voorstelling openlijk aanraadt, dan zijn de verwachtingen bij ons hooggespannen wanneer we daar naartoe kunnen trekken. Bij Mevrouw Bob van muziektheater De Kolonie en het HERMESensemble was dat dan ook niet anders. Helaas wist de productie die verwachtingen niet helemaal in te lossen. Hoewel ze kapitalisme en de kloof tussen superrijken en het gewone volk wil aankaarten en dus maatschappijkritisch is, klauwt mevrouw Bob te weinig. Joker dat nu nog steeds volle zalen lokt in de bioscoop (en niet zelden applaus ontvangt tijdens de aftiteling) doet dat wél. Mevrouw Bob is ons finaal te soft, vooral ook omdat Peter De Graef zijn personage zowel laat kankeren op de elite als op de gewone man. Om die manier verliest mevrouw Bob aan coherentie, aan scherpte, tegelijkertijd wanneer actrice Tania Van der Sanden overgaat van haar uitmuntende rol, een hautaine vrouw die erg blasé doet, maar helaas ook afglijdt naar volks taalgebruik (met Kasterlees accent) en de focus van de monoloog overgaat naar een schuldbekentenis (van een vrouw wiens moraal kompas het noorden kwijt is geraakt zonder ze dat zelf lijkt te beseffen toen ze ontgoocheld werd in de liefde en het leven). De live muziek van Marc Tooten op altviool en Bo Spaenc op marimba (achter doorschijnende doeken die als kokers opengaan of toe) en piano is dan weer zó aanwezig dat je mevrouw Bobs ‘Stop nu eens vijf minuten!’ aan het adres van de pianist die ook de rol van André speelt, als een welgekomen geschenk beschouwt. Of hoe tekst en muziek hier elkaar eerder in de weg staan dan elkaar ondersteunen.

Recensie: Mevrouw Bob ★★★

Recensie Gemini Man ★

desc

maandag 14 oktober 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Visueel en qua geluid is Gemini Man in Laser Ultra best een genietbare film. Maar de actiethriller die Ang Lee regisseerde blijkt te veel aan city marketing (Boedapest halfweg de film en als je wil ook Luik in de beginscène) en product placement (tot twee keer toe wordt zeer duidelijk een karton Hoegaarden getoond) te doen. Dat naast het feit dat de film erg veel dialogen heeft en er kennelijk vaak uitgelegd moet worden hoe de plot ineen steekt en wie wie is, ondergraaft de actie- en thrillerelementen die in deze prent maar een paar keer echt weten te boeien (er zijn hoop en al drie scènes die tot de verbeelding spreken: een achtervolgingsrace op moto’s, een confrontatie in Boedapest en uiteindelijk de finale).

Recensie: Gemini Man ★

Recensie Hustlers ★★

desc

maandag 14 oktober 2019 UGC AntwerpenBert Hertogs

Neen, het misdaaddrama Hustlers rond enkele strippers die hun ex-klanten nog even finaal pluimen door hen te drogeren met een mengsel van MDMA en Ketamine dat hen blij en slaperig maakt, kan ons niet bevredigen. Dat komt omdat de prent die Lorene Scafaria regisseerde eerder als een soort stijloefening overkomt. De film begint aan een snel tempo met flitsende scènes in neon in de stripclub maar valt tegelijkertijd met de bankencrisis in 2008 stil. Die zorgt ervoor dat de dames ‘creatief’ moeten worden om nog een riant inkomen op te strijken. Dat in combinatie met de keuze om het verhaal te laten vertellen in interviewstijl via Destiny (Constance Wu) die door een journaliste geïnterviewd wordt, waardoor de film vooral letterlijk ook haar inspiratiebron onder de aandacht brengt, het artikel ‘The hustlers at scores’ van Jessica Pressler dat in The New York Times in 2015 verscheen, maar ook constant van jaartal switcht en vol flashbacks zit, haalt de vaart niet alleen uit de prent maar verslapt de spanningsboog ook. Dat Hustlers zo’n goede kritieken krijgt, verstaan wij dan ook niet. Zeker niet als we op 109 minuten maar liefst twee keer naar onze klok gekeken hebben (rond een uur en anderhalf uur). De film kent dus behoorlijk wat inkakmomenten, de humor die er in het begin inzit, verdwijnt nagenoeg volledig, én er wordt eigenlijk nauwelijks gestript in de film. Occasioneel is er wat vrouwelijk bloot te zien, maar dat wordt erg vluchtig in beeld gebracht en wordt -letterlijk ook- eerder naar de achtergrond gestoken. Wie voor zo’n scènes de film wil zien, zal zeker niet aan zijn of haar trekken komen.

Recensie: Hustlers ★★

Recensie Everest de jonge Yeti ★★★1/2

desc

zondag 13 oktober 2019 White Cinema BrusselBert Hertogs

De eerste door vrouwen geleide, grote studio animatiefilm met een centraal vrouwelijk karakter dat is Everest de jonge Yeti van Universal Pictures. In de film die geschreven en geregisseerd werd door Jill Culton zien we een jonge Yeti ontsnappen uit de handen van de rijke meneer Burnish (Gène Bervoets) en de dierenkundige Dr. Zara (Katrien De Becker). Hij belandt op het dak van de tiener Yi (Sara Gracia Santacreu) die viool speelt en overdag in Shanghai heel wat klusjes aanneemt om haar droom ooit achterna te kunnen gaan: de plekken zien waar haar overleden vader ook naar gereisd heeft en postkaarten van meebracht. De jonge Yeti verstopt zich voor de schurken die meneer Burnish heeft ingezet om hem terug te vangen en Yi helpt hem daarbij. Yi zal samen met haar vrienden, de wat hyperactieve basketter Peng (Thibault Janssens) en de snob Jin (Bram De Mets), het avontuur aangaan om de Yeti terug naar huis te brengen, naar de Mount Everest want ‘een meisje moet doen wat een meisje moet doen’ klinkt het in ‘Girls Gotta’ van Danger Twins.

Recensie: Everest de jonge Yeti ★★★1/2

Recensie Anastasia ★★★★★

desc

zaterdag 12 oktober 2019 AFAS Circustheater Den HaagSascha Siereveld

Soms kom je een voorstelling buiten en merk je een uurtje later plots op dat je nog altijd vrolijk een melodietje uit de show zit te fluiten. ‘Zoektocht door de tijd’ had dit effect op ons. De hele treinrit van Den Haag naar Antwerpen zaten we met een glimlach op ons gezicht terug te denken aan al het moois dat we gezien en gehoord hadden bij ‘Anastasia’ in het AFAS Circustheater te Scheveningen terwijl deze oorworm in ons achterhoofd bleef hangen. We waren dan ook stevig onder de indruk van deze productie van Stage Entertainment. Ze zijn er weer in geslaagd om een grootse, betoverende familie-musical neer te zetten. De video-projecties in combinatie met het decorontwerp van Alexander Dodge laten toe om razendsnel van de ene scène naar de andere over te gaan terwijl het ene scènebeeld nog adembenemender is dan het andere. De muziek van Stephen Flaherty is meeslepend en divers. De kostuums  van Linda Cho zijn fascinerend. … Alle puzzelstukjes die een productie tot iets magisch maken, vallen hier naadloos in elkaar. Een heel belangrijk puzzelstuk daarbij is de prestatie van cast. We zagen een getalenteerde Lois van de Ven de pannen van het dak zingen als Anya. Gerrie van der Klei schittert als Keizerin-moeder. En René van Kooten kan ons als Gleb absoluut bekoren.

Recensie: Anastasia ★★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter