<<    >>

Recensie Judy ★★★1/2

desc

zondag 19 januari 2020 Cinema Cartoon sBert Hertogs

‘Ik ben er helemaal van aangedaan.’ zegt een bejaarde vrouw die naast ons naar Judy van regisseur Rupert Goold keek in Cinema Cartoon’s. Het levensverhaal van Judy Garland die leefde en werkte in de studio en soms dagen klopte van 18 uur is dan ook erg tragisch. Achter de glamour van de filmindustrie, en bij uitbreiding de ganse commerciële entertainmentsector zit een donkere kant, een van moordende promo schema’s en emotionele en fysieke intimidatie: kortom een vorm van uitbuiting. ‘Ik wil niet dat mijn kinderen daarin terecht komen omdat ze geleid wordt door klootzakken.’ stelt ze. Daar wil deze film die de wantoestanden binnen de sector aankaart, ziekelijk schoonheidsidealen oplegt, in een tijdsgeest waar homofilie strafbaar was in het VK duidelijk komaf mee maken. Uiteindelijk zal haar dochter Liza Minnelli (Gemma-Leah Devereux) wel degelijk in de sector belanden. Renée Zellweger ontving terecht een Golden Globe als beste actrice in een hoofdrol tijdens de recente Golden Globes en gezien de Academy erg houdt van dit soort films en boodschappen, zien we haar als grote kanshebber om een Oscar in de wacht te slepen.

Recensie: Judy ★★★1/2

Recensie Bad boys for life ★★★

desc

zondag 19 januari 2020 UGC AntwerpenBert Hertogs

Twee uur duurt Bad boys for life en daar hadden gerust wat minuten af gemogen. De Belgische regisseurs Adil El Arbi en Bilall Fallah maakten hun jongensdroom waar en hebben toch maar mooi hun eerste Hollywoodfilm kunnen inblikken. Met een budget van zo’n 90 miljoen dollar, beschikten ze over veel meer middelen en mensen om tot het eindresultaat te komen. Gevolg: de beslissingslijnen in Hollywood zijn complexer dan bij een Belgische film die met minder mensen en budget gemaakt wordt. De nadelen van deze prent zijn dan ook legio? Schaamteloze product placement voor een luxewagen, een gezinswagen, en een middel om je haar te kleuren. Het regisseursduo lijkt ook een Belgische link in de film geïntegreerd te hebben. Zo blijken de 5 kogels die Mike Lowrey (Will Smith) verwondden op straat tijdens een aanslag van FN Herstal te komen en vindt er ook een scène plaats in een club waar gepoogd wordt de verdachte Zway-Lo (Nicky Jam) op te pakken. Die club heet ‘Zillion’. Ook dat lijkt overduidelijk een verwijzing naar de Belgische roots van het regisseursduo. Niet alleen de product placement stoorde ons, ook het tempo dat te vaak uit de film gehaald wordt waardoor de spanningsboog aan het zwalpen slaat. Vooral de aanwezigheid van Marcus Burnett (Martin Lawrence) die meer in de weg staat dan wat anders, is bij momenten tenenkrullend. Ofwel heeft ie zijn bril niet op en schiet ie er de ganse tijd naast, ofwel is hij erg traag (hij neemt de trap in plaats van de aerial silk), maar vooral: zowat de ganse tijd ligt ie in conflict met zichzelf en zijn verleden omdat hij net opa is geworden en zijn leven wil verbeteren. Hij richt zich dan ook tot God en zentherapieën, wil met pensioen gaan en zo in alle rust van zijn oude dag genieten. Vaarwel ‘Bad boys’. Welkom ‘Good men’. Geeuw.

Recensie: Bad boys for life ★★★

Recensie Locke ★★★★1/2

desc

zaterdag 18 januari 2020 Arsenaal/Lazarus MechelenBert Hertogs

‘Het verschil tussen nooit en een keer is alles.’ Het is het standpunt van Katrien die net vernomen heeft van haar man Ivan Locke dat hij haar bedrogen heeft. Door een emotionele rollercoaster horen we haar gaan terwijl Locke onderweg is naar de materniteit in Rotterdam waar zijn one night stand, de emotionele - ‘Als ze met u wil poepen, wil ze met iedereen poepen’ - Gerdy die hij niet zo goed kent, twee maanden te vroeg zal bevallen. De avond voor de ochtend de grootste betonstorting in heel Europa zal plaatsvinden op militaire en nucleaire projecten na, is het. Het kleinste foutje kan voor miljoenen euro schade betekenen waarbij niet zeker is of en in welke mate de verzekering dan zal tussenkomen. Locke moet constant schakelen tussen zijn gezin, zijn werk als ploegbaas bij een bouwonderneming, het stadsbestuur en de vrouw van wie hij zegt dat ie er niet van houdt omdat hij haar nauwelijks kent maar haar lot zich wel aantrekt en onderweg naar is. Locke gaat in se over de evenwichtsoefening, de work-life balance waar steeds meer mensen moeite mee hebben en niet zelden leidt tot burn out, ontslag, relatiecrisissen en echtscheidingen.

Recensie: Locke ★★★★1/2

Recensie Tom Vanstiphout en Nina Babet ★★★★1/2

desc

vrijdag 17 januari 2020 CC BrasschaatBert Hertogs

De première van Soundcheck Songs and Backstage Stories door Tom Vanstiphout en Nina Babet was voor het Cultuurcentrum van Brasschaat dat Vanstiphout al jaren boekt. Logisch dan ook dat de voorstelling moeiteloos het bordje ‘uitverkocht’ mocht bovenhalen. Dat het publiek een geweldige avond had beleefd, bewees toen de toeschouwers het duo met de ‘Eee oh oh’ uit ‘Every little thing she does is magic’ van The Police terugriep, of beter -zong en stevig op de tribune stampten.

Recensie: Tom Vanstiphout en Nina Babet ★★★★1/2

Recensie Body a.k.a. ★★★1/2

desc

dinsdag 14 januari 2020 Bourla AntwerpenBert Hertogs

In Body a.k.a. keert Jan Decorte terug naar Shakespeares Macbeth waaruit ie in 1994 ‘Bloetwollefduivel’ destilleerde. Decorte leerden we kennen toen we 9 waren. Als een wat excentrieke man herinneren we hem ons nog toen Donaat Deriemaeker hem mocht interviewen tijdens het programma Sterrenwacht, wat hem uiteindelijk ook de winst zou opleveren. Deriemaeker presenteerde daarna onder andere Baraka, Tartufo en Zeg ‘ns euh op de openbare omroep. In 1994 waren we 14, nog lang niet met theater of zo bezig, dus het zou totaal ongeloofwaardig zijn mochten we vergelijkingen gaan maken tussen deze body a.k.a. en het materiaal waarop het gebaseerd is. Wij zijn overigens van het idee dat de voorstelling losjes gebaseerd is op Shakespeare, uiteindelijk zijn er maar drie personages te zien, twee vrouwelijke, en Decorte in de rol van Macbeth.

Recensie: Body a.k.a. ★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter