<<    >>

Recensie Caroline or change ★★★

desc

donderdag 10 januari 2019 Playhouse Theatre LondenBert Hertogs

Een doorgecomponeerde musical die soms wat operatesk aanvoelt die je tijd moet geven, zoals songs die niet vanaf het eerste gehoor meteen in je smaak vallen of een gerecht, dat is Caroline or change. Tony Kushner stond in voor de liedteksten en het boek, Jeanine Tesori voor de muziek die naar Motown refereert (Dreamgirls/The Supremes zijn nooit ver weg wanneer we de drie Radio’s – Dujonna Gift-Simms, Keisha Amponsa Banson en Tanisha Spring - aan het werk horen), blues, klezmer, gospel en folkmuziek. Vier jaar deden zij erover met de originele regisseur George C. Wolfe om deze productie in elkaar te steken. The Playhouse Theatre plaatst een erg budgetvriendelijk decor dat het appartement in twee kan delen, de deur met parlofoon links, de slaapkamer van Noah rechts die de sixties en Louisiana uitademen. Die breuk toont de kloof tussen hem en zijn stiefmoeder Rose die op het einde van de voorstelling gedicht wordt wanneer ze hem troost over zijn overleden moeder. Het verhaal is verder wat aan de zwakke kant en gaat over de slechte invloed – hebzucht – die geld kan hebben. Caroline werkt als zwarte meid bij de Gellmans en krijgt daar 30 dollar per week voor. Niet genoeg om haar drie kinderen, twee zonen en een dochter mee op te voeden die steeds meer van haar verlangen. Rose wil Noah een lesje leren en stelt dat Caroline het geld dat in zijn vuile was zit, mag houden. Later moedigt ze haar aan dat ook te doen bij de was van Stuart, haar man die ook klarinet speelt. Op een dag vindt Caroline 20 dollar in de broek van Noah. Dat geld kreeg ie van Mr. Stopnick (Teddy Kempner) tijdens de Chanoeka, een Joods feest. In de ruzie tussen Noah en Caroline die ontstaat vliegen de racistische opmerkingen in het rond zoals ‘And hell is where Jews go when they die.’

Recensie: Caroline or change ★★★

Recensie Company ★★★★★

desc

woensdag 9 januari 2019 Gielgud Theatre LondenBert Hertogs

Wat te doen als je 35 bent, je biologische klok hoort tikken, en rondom je iedereen gesetteld lijkt te geraken behalve jezelf? Je hebt een goede baan, je hebt carrière gemaakt, maar die ene, de ware om je gezelschap te houden, heeft zich kennelijk (nog) niet aangeboden. Het is het thema van het 49-jarige Company van Stephen Sondheim (tekst en muziek) en George Furth (boek) dat nu een revival kent in Londen dankzij de regie van Marianne Elliott (o.a. gekend om haar regies van War Horse en The Curious Incident of the Dog in the Night-Time. Terwijl het originele werk de seksuele revolutie uit de seventies bekritiseerde, houdt Elliott nu het publiek een spiegel over relaties voor. Ironie, cynisme en sarcasme zijn dus niet ver weg in deze scherpe humoristische musical.

Recensie: Company ★★★★★

Recensie The Band ★★★★1/2

desc

woensdag 9 januari 2019 Theatre Royal Haymarket LondenBert Hertogs

The Band is een heerlijke feelgood jukeboxmusical met de hits van Take That. Een erg herkenbare voorstelling voor al wie jong was in de nineties zoals wij. Wellicht daarom ook dat we het maar liefst twee keer, tijdens ‘Back for good’ en ‘Rule the world’ niet droog hielden. Net als die andere hitmusical Mamma Mia! met songs uit de ABBA-catalogus is ook dit verhaal flinterdun, en heeft het meer weg van een soap. Maar dan wel een goeie, in die zin dat je je in geen tijd je herkent in de tienermeisjes Zoë (Lauren Jacobs), Heather (Katy Clayton), Debbie (Rachelle Diedericks), Rachel (Faye Christall) en Claire (Sarah Kate Howarth) die ‘hun maagdelijkheid verliezen’ wanneer ze alle vijf stapelverliefd worden op de boys van The Band. Dat levert een heerlijk ’Relight my fire’ op dat de jongedames op de bus zingen. ‘Wat we gemeen hebben met de maagd Maria is dat ook wij ontmaagd werden zonder contact te hebben. Het verschil? Bij haar ging het om 1 man, bij ons om 5.’

Recensie: The Band ★★★★1/2

Recensie The Lion King ★★★★

desc

zondag 6 januari 2019 Lyceum Theatre LondenBert Hertogs

Dit jaar kan je niet naast The Lion King kijken. Deze zomer brengt Disney immers de live action-adaptatie naar het grote scherm terwijl Dumbo en Aladdin het pad ervoor moeten effenen. De musical in Londen viert zijn twintigste verjaardag op 19 oktober 2019. Het zal dan exact twintig jaar geleden zijn dat de voorstelling voor het eerst speelde in het Lyceum Theatre. De basis, de muziek van Tim Rice en Elton John, die voor de tekenfilm werkten, is dan ook erg sterk naast het verhaal over democratie vs. dictatuur, over moedig zijn wanneer het echt moet en het gevaar niet opzoeken. Hans Zimmer, Julie Taymor, Jay Rifkin, Mark Mancina en Lebo M zorgden voor extra muziek en teksten. Het geheel heeft bij momenten meer weg van een dans/balletvoorstelling – Zazu (Gary Jordan) knipoogt daar ook even naar door het deuntje van Het Zwanenmeer te fluiten. Dat maakt het best wel lastig om op zondagmiddag tussen een storend popcorn etend publiek te zitten wat de kleine maar bloedmooie scènes soms ondergraaft. Op Scar (Mark McGee) en Shenzi (Dominique Planter) na zagen we overigens de first cast aan het werk. Eerlijk? Die understudies waren verdomd goed en zaten duidelijk erg goed in hun rol. Zo bracht McGee een heerlijke versie van ‘Be prepared’ die voldoende soft was om de allerjongsten geen nachtmerries te bezorgen.

Recensie: The Lion King ★★★★

Recensie Hadestown ★★★★

desc

zaterdag 5 januari 2019 National Theatre LondenBert Hertogs

Een gedeeltelijke staande ovatie ontving Hadestown in het Olivier Theatre van The National Theatre. En te horen aan het luide gejoel achteraf lijkt het erop dat The National Theatre een nieuwe potentiële hit te pakken heeft met deze productie die zich liet inspireren op het folkopera album van Anaïs Mitchell uit 2010. Hadestown vertelt het verhaal van Eurydice en Orpheus dat gebaseerd is op de Griekse mythe (waarvan al sinds 1762 een opera bestaat van Gluck en nu dus ook een musical van Mitchell). Eurydice (een verrukkelijke Eva Noblezada die erg fris speelt en over een knap stemtimbre beschikt dat ons in de diepte erg weet te overtuigen zoals in het duet ‘All I’ve ever known’ dat onder andere begeleid wordt door akoestische gitaar en pizzicatospel op viool, cello en contrabas) verkoopt haar ziel aan de duivel, Hades (ontzettend straffe rol voor Patrick Page die de Nick Cave/Leonard Cohen in hem mag boven halen in onder andere ‘Hey little songbird’ met de geweldige lyrics ‘You’d shine like a diamond down in the mine and the choice is yours if you’re willing to choose. Seeing as you’ve got nothing to lose and I could use a canary.’ en ‘Why we build te wall’ waarbij angst bezongen wordt om bezit te verliezen.) Page mag lekker vaak zijn songs in parlando brengen, soms schurkend aan over the top/overacting door de heel lage regionen van zijn stemregister op te zoeken. Over vrouwen zing ie in Chant II tegen Orpheus: ‘Women are as slick as eels. Women, quicker than the asp always slipping from your grasp. Take it from a man no longer young. If you want to hold a woman, son. Hang a chain around her throat made of many carat gold.’

Recensie: Hadestown ★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter