<<    >>

Recensie The Moderate Soprano ★★★★1/2

desc

vrijdag 4 mei 2018 Duke of York s Theatre LondonBert Hertogs

The Moderate Soprano van David Hare bevat alles wat een stuk zeer goed maakt: een degelijke plot, scherpe (humoristische) dialogen, een knappe boog die het verhaal maakt, een strakke spanningsboog (de voorstelling duurt twee keer een uurtje), straf decor (van Bob Crowley) en dito belichting (van Paule Constable). The Moderate Soprano, dat al in 2015 erg goed onthaald werd in het Hampstead Theatre en nu herzien werd qua decors en kostuums, gaat over John Christie die het enige privé operahuis uitbaatte in de jaren ‘30 in Glyndebourne om zijn veel jongere vrouw Audrey Mildmay met ‘small voice’ maar die dat weet te compenseren door de juiste uitstraling een podium te bieden. Roger Allam kruipt net als in 2015 opnieuw in de huid van Christie, een rol die hem op het lijf geschreven is. Mildmay wordt gespeeld door Nancy Carroll die ook haar rol herneemt uit 2015. Geld is geen probleem voor Christie, maar al snel wordt duidelijk dat hij geen bal afweet van opera, laat staan van hoe je een degelijke zaal moet bouwen die aan de moderne technieken beantwoordt. Een Wagneropera – ‘Who else is there?’ en dan nog liefst Parsifal - wil hij als opener plaatsen. Daarbij heeft hij een uitvoering door een strijkerskwartet in gedachten. Hij bezoekt dirigent Fritz Busch (Paul Jesson). Vervolgens maken ook Rudolf Bing (Jacob Fortune-Lloyd) als artistiek directeur en Carl Ebert (Anthony Calf) als algemeen manager deel uit van zijn team dat onder Christies zakelijke leiding valt. Het Naziregime wint immers in Europa aan terrein en voor deze creatieve zielen is Glyndebourne een soort van toevluchtsoord.

Recensie: The Moderate Soprano ★★★★1/2

Recensie Nine Night ★★★★

desc

woensdag 2 mei 2018 National Theatre LondenBert Hertogs

Met Nine Night is Natasha Gordon aan haar allereerste theatertekst toe. Het stuk dat geregisseerd werd door Roy Alexander Weise ging op 30 april in première in The National Theatre. Stage designer Rajha Shakiry koos voor een sitcomset. Een keuken en woonkamer zien we waarin het nieuws dat Gloria, de grootmoeder overleden is, reden is om negen avonden te feesten. Wanneer het 24-jarige kleinkind Anita (neergezet door Rebekah Murrell) het beu is om dienster te spelen, wordt haar al meteen duidelijk gemaakt dat drie zaken niet ter discussie staan bij Jamaicanen: drank, eten en tradities. Hoewel Anita vrijgevochten is en opkomt voor self empowerment, ofwel je leven in eigen handen nemen, is het interessant om vast te stellen dat net Murrells personage een licht conservatieve boog maakt, een half uurtje in de kerk even geloofde in God, of althans dat er iets was, en kleedt ze zich in de traditionele kleuren en kleren die haar tante Trudy heeft meegebracht. Dé sterkte van Nine Night is dat het script enerzijds hilarisch is, voor de Jamaicaanse gemeenschap die goed vertegenwoordigd is in het Dorfman Theatre, iets meer dan de anderen gezien de soms zware Jamaicaanse tongval in het Engels. Maar daarnaast behandelt de voorstelling ook enkele heikele kwesties die nu eenmaal bij een overlijden komen kijken. De feestvreugde gaat zeer natuurlijk en golvend hierin over om finaal uit te monden in het besef dat de overledene weg is. Cecilia Noble steelt de show als tante Maggie en doet ons meermaals schateren van het lachen.

Recensie: Nine Night ★★★★

Recensie The Ferryman ★★★

desc

woensdag 2 mei 2018 Gielgud Theatre LondenBert Hertogs

Drie Olivier Awards sleepte The Ferryman van Jez Butterworth dit jaar in de wacht. De productie opende op 20 juni 2017 in het Gielgud Theatre nadat het eerder al op 24 april 2017 voor het eerst speelde in de Royal Court. Sam Mendes werd bekroond als beste regisseur, het stuk zelf als beste nieuw werk en Laura Donnelly als beste actrice die weliswaar sinds oktober geen deel meer uitmaakt van de voorstellingenreeks die nu op zijn laatste benen loopt. Bizar om vast te stellen dat het bij de Britse pers sterren regent in de reviews en de productie dus ook belangrijke prijzen in de wacht sleepte, terwijl het publiek na het drie uur en tien minuten durende stuk maar een gewoon applaus gaf. Niets bijzonders. De reden? The Ferryman is hopeloos oerconservatief qua regie. Zeker, Mendes weet samen met zijn lichtontwerper Peter Mumford te spelen met sfeer die van een traditioneel feest om de oogst op de boerderij van de Carney’s te vieren, omslaat op het moment dat het IRA aan de deur klopt. Maar dat is niet genoeg om meer dan drie uur te blijven boeien.

Recensie: The Ferryman ★★★

Recensie The woman in black ★★1/2

desc

dinsdag 1 mei 2018 Fortune Theatre LondenBert Hertogs

Hoe til je je voorstelling op naar een hoger niveau? Simpel, je laat een klasgroep vol tienermeisjes in uniform voor school de matinee van The Woman in Black meemaken. Gegil gegarandeerd. Eerlijk? Die meisjes zorgden ervoor dat we tijdens het tweede bedrijf eindelijk in de voorstelling geraakten. Vooral het constant switchen van toneel in het toneel, waarbij de acteurs zelf cues geven (zo zien we Byng bijvoorbeeld een aantal keren een lichtcue geven), het in en uit de rol kruipen door Terence Wilton (Arthur Kipps) en James Byng (de acteur) dus kwam deze productie aanvankelijk niet ten goede. Ook het feit dat het verhaal deels verteld wordt (met de voorspelbare vibrato‘s en crescendo‘s), deels gespeeld, haalt je constant uit het verhaal en creëert afstand. Maar dat deze klassieker die volgend jaar op 6 juni precies 30 jaar geprogrammeerd staat in het Fortune Theatre, ook de jonge generatie nog steeds op het puntje van de stoel krijgt, is op zich al indrukwekkend.

Recensie: The woman in black ★★1/2

Recensie Trainspotting Live ★★★★

desc

zondag 29 april 2018 The Vaults LondenBert Hertogs

Letterlijk en figuurlijk in your face rechttoe rechtaan locatietheater. Daarvoor staat Trainspotting Live van the King’s Head Theatre en In Your Face Theatre garant in The Vaults in Leake Street, Londen. Geweldige locatie ook om de voorstelling te laten plaatsvinden, in The Graffiti Tunnel, waar graffiti-artiesten dagelijks aan het werk zijn. Een straatje dat onder de treinsporen loopt van Waterloo Station. Zelden zo’n geweldig straffe speelplek geweten die een stuk een bijkomende dimensie geeft. 35 pond betaal je om een stoel onder je bips te krijgen, 25 als je op de vloer wil gaan zitten in de ruimte die omgetoverd is tot een hippe club. Laat het duidelijk zijn, dat die duurdere stoelen geen garantie bieden op een verteerbaardere voorstelling, of je gespaard zou blijven van interactie tussen de verschillende personages en het publiek. Drank of zever kan op elk moment in je richting vliegen, een acteur kan door je haren gaan of je kale knikker aaien, ondergescheten beddengoed, de inhoud (bruine smurrie) van een wc pot, tot gebruikte condooms,… het kan allemaal wanneer je het niet verwacht op je afkomen. Op de affiche staat in grote letters een waarschuwing. ‘Performance contains nudity.’ klinkt het onder andere wat dan vooral slaat op mannelijk naakt. Want jawel, verschillende piemels zijn te zien naast onder andere de ondergescheten billen en de rug van een ijzersterke Frankie O’Connor als Renton die ze ‘proper’ veegt met een handdoek, en daarna met de handdoek zijn haar afdroogt wat het nog walgelijker maakt terwijl Alison, gespeeld door Erin Marshall, bij de start al haar tieten toont. O’Connor draagt deze voorstelling van begin tot einde, zet een ijzersterke prestatie neer in de rol van een drugsverslaafde die een rijk palet aan emoties mag spelen, in een voorstelling die feestend start en dramatisch eindigt. Jammer dat de boog die de productie moet maken ook meteen de rechttoe rechtaanstijl erg verzwakt en de motor even behoorlijk doet sputteren. Los daarvan zorgt deze theatervoorstelling voor een complete beleving, een fijne trip die aan een sneltreinvaart voorbijdendert, een event op zich quoi.

Recensie: Trainspotting Live ★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news