<<    >>

Recensie Taxi 5 ★★★

desc

dinsdag 10 april 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Subliem in zijn ridicule humor. Dat is Taxi 5 van regisseur Franck Gastambide die ook de hoofdrol speelt in deze van de pot gerukte actiekomedie. De man kruipt in de huid van Sylvain Marot die een crimineel tot bekentenissen doet overgaan tijdens een wilde rit in de Parijse straten. Deze ondervraagmethode kan zijn overste maar matig smaken, ook al omdat de factuur van de autobanden op den duur de pan uitswingt. Wanneer Marot met de vrouw van de prefect lichaamsvocht heeft uitgewisseld, wordt ie overgeplaatst naar Marseille om daar jacht te maken op Italiaanse criminelen die het op juwelen gemunt hebben. Zij plannen met hun Ferrari’s dé roof van de eeuw op de grootste diamant ter wereld.

Recensie: Taxi 5 ★★★

Recensie Lady Bird

desc

donderdag 5 april 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Greta Gerwigs Lady Bird won twee Golden Globes als beste komische film of musical en actrice Saoirse Ronan won als hoofdrolspeelster de prijs als beste actrice binnen die categorie. Geen enkele van de 5 Oscarnominaties (beste film, beste vrouwelijke hoofdrol, bijrol, regisseur en origineel scenario) wist de prent echter te verzilveren. ‘Lady Bird’ is dan wel een degelijk sociaal portret van een middelbare scholiere die in het oerconservatieve en gelovige Sacramento het niet al te breed heeft (haar vader is depressief en is werkloos, haar moeder draait dubbele shiften in het psychiatrisch ziekenhuis), de voorbije maanden kwamen er echter sterkere films van dit genre uit. Denken we maar aan The Florida Project en Three Billboards. Toch is Lady Bird een degelijk, weliswaar wat traag verteld, coming of age-verhaal over (kinderlijke) fantasie inruilen voor volwassenheid, voor het eerst seks hebben (en daar een ‘speciaal moment’ van verwachten terwijl uiteindelijk het banaler wordt dan gehoopt), over een moeilijke moeder-dochterrelatie (inclusief samen een kleedje gaan kopen dat niet past waarop je moeder het o zo nodig vindt om die ongepaste opmerking: ‘I suggested you not take that second helping of pasta...’ te maken) waar de liefde onuitgesproken en gelijkenissen tussen moeder en dochter toch aanwezig is, over je afkomst verzwijgen of erover liegen om erbij te kunnen horen, over grapjes uithalen zoals de auto van een non versieren met ‘Just married to Jesus’ erop, leren autorijden, 18 worden en dan ook meteen sigaretten, een Play Girl en een kraslotje kopen wat verboden is als minderjarige (waar je als 18-jarige veel meer belang aan hecht maar de verkoper niet), moeite hebben om uit de kast te komen en over ouders die er zelfs een herfinanciering van hun huis voor overhebben zodat hun dochter met een beurs kan gaan verder studeren in NY.

Recensie: Lady Bird

Recensie Rosie en Moussa

desc

maandag 2 april 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Een erg trage film, dat is Rosie & Moussa geworden van regisseur Dorothée van den Berghe naar een scenario van Michael De Cock die zelf ook een rolletje speelt in de gevangenis. Rosies papa (Titus De Voogdt) is opgepakt wegens autozwendel: hij verkocht gestolen auto’s, veranderde het kenteken en het nummer van de wagen. Rosies moeder (Ruth Beeckmans) wil hem geen tweede kans geven, zij moet in Molenbeek opnieuw haar leven van 0 opbouwen. Tien verloren jaren zijn er verstreken voor haar. Vandaar dat ze haar man niet gaat bezoeken en tegen haar dochter liegt waar haar papa zit. Dankzij oom Joris (Bert Haelvoet) kan Rosie stiekem wel contact maken met haar vader. Ondertussen maakt Rosie het beste van haar nieuwe wat grauwe omgeving in een troosteloos appartementsblok door haar fantasie de vrije loop te laten gaan (hier in beeld gebracht door kleurrijke verf die accenten legt in de grijze omgeving). Ze leert ook Moussa, een klasgenootje én bovenbuur kennen, die haar beste vriend wordt. Hij voelt wat voor haar en schrijft een liefdesbriefje.

Recensie: Rosie en Moussa

Recensie Pieter Konijn

desc

vrijdag 30 maart 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Dé familiefilm van deze paasvakantie? Dat zou wel eens Pieter Konijn kunnen zijn van Sony Pictures Animation. Net als hun jongste De Smurfen en het verloren dorp, levert deze animatie-komedie een oerdegelijk verhaal op en knappe beelden in deze puike live action/computeranimatiefilm die helemaal te gek wordt wanneer je de prent in 4DX bekijkt in Kinepolis (niet alleen om de vele watereffecten die op je af komen als het regent, wanneer er met een tomaat gesmeten wordt of in een plas getrapt bijvoorbeeld). De film zie je weliswaar in 2D maar de stoeltjes mogen zeer vaak bewegen, niet in het minst bij achtervolgingen, sprongen, een koorddansmoment, de kader met het portret van Pieters overleden ouders die wat meer naar links, dan naar rechts, wat meer naar beneden, dan naar boven, enz. moet gehangen worden, .... Het publiek beweegt in dat laatste geval dan synchroon mee met de kader waarop de afbeelding van Pieters ouders pronkt. Een van de sterktes is het ecologische thema van Pieter Konijn (Sven De Ridder) die stelt dat we de aarde niet bezitten, maar slechts lenen van onze voorouders. Verder toont Pieter Konijn een uit de hand lopende burenruzie – niets zo tijdloos als zo’n thema! – tussen de konijnen Pieter, Flopsie, Mopsie en Wipstaart (Evelien Bosmans, Ini Massez en Leen Dendievel) en meneer Verhoef (Bill Barberis). Zij hebben altijd in de moestuin eten kunnen halen vroeger, maar die is ondertussen met een muur én poortjes hermetisch afgesloten. Bea (gespeeld door Rose Byrne, in het Vlaams gedubd door Inge Paulussen) probeert te bemiddelen voor de konijnen, wordt verliefd op Thomas die het landgoed erft, waardoor er niet alleen een strijd ontketend wordt tussen de konijnen en Thomas om de moestuin, maar ook nog eens om het hart van Bea … Of hoe jaloezie ervoor kan zorgen dat de zaak danig uit de hand loopt en leidt tot … oorlog!

Recensie: Pieter Konijn

Recensie Baba Yega the movie

desc

donderdag 29 maart 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Grote verrassing bij Baba Yega the movie in zaal 20 van Kinepolis Antwerpen, een van de grotere zalen van het complex wanneer blijkt dat we maar met slechts 7 in de zaal zitten. Vier jongetjes, een koppel en ondergetekende. Verrassend in die zin dat de jongens even bij ons komen checken of ze wel in de juiste zaal zitten. Ja, dus. Baba Yega start zijn eerste week niet al te best en de vraag is of deze film in de paasvakantie wel een hit zou kunnen worden. We mogen hopen van niet, het script is gewoon te flauw – neen, niemand van de 7 moest even lachen met het over the top acteerwerk van flikken Rik Verheye als Briquet en Tom Audenaert als Pinoit. Barbara Sarafian is weliswaar verdienstelijk als Cordelia Zen, een vrouw – Cruella De Vil is nooit ver weg – die hangjongeren en kinderen die regels en wetten overtreden laat kidnappen door de spruiten, levende slakken, en peperkoek met extra peper etende Grieg (Stefaan Degand). Via dia’s brainwasht en indoctrineert ze hen op militaristische wijze (een verwijzing naar de laatste wereldoorlogen). Haar motto: S.N.O.T. (‘er staat snot!’) wat staat voor Stiptheid, Netheid, Orde en Tucht. Uiteindelijk levert het een (voornamelijk) letterlijk én figuurlijk stomme film op.

Recensie: Baba Yega the movie

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news