concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie De Ideale Wereld op Pukkelpop 2017 Festivalwei Kiewit zaterdag 19 augustus 2017]]>

De Ideale Wereld-fandagen kenden hun hoogtepunt tijdens een eenmalige show in de Castello, de kleinste tent in een uithoek van het festivalterrein in Kiewit. Het is op zijn zachtst gezegd een vreemde situatie dat de randanimatie op grotere podia staat en in grotere tenten dan De Ideale Wereld zelf. Met wat geluk doen Otto-Jan Ham en co straks een vijandig bod op Pukkelpop zodat de creativiteit er opnieuw volledig en onvoorwaardelijk kan heersen. ‘Je hoeft niet over talent te beschikken om op Pukkelpop te staan.’ klonk het niet geheel onterecht messcherp. Buiten Petit Bazaar durfde die creativiteit wel eens te ontbreken, volgens ons. Dat Jebroer met ‘Kind van de duivel’ niet geboekt werd, kan ook vragen oproepen. Dat kan niet ongestraft. Dus zette De Ideale Wereld een kind op het podium om in de finale de show nog te redden. Een sneer naar Pukkelpop is het én Ketnet tegelijkertijd. Die jongerenzender verbiedt de videoclip liet netmanager Maarten Janssen optekenen die in een wel erg preutse rol kroop op het tv journaal – je kan overigens bezwaarlijk stellen dat ie zelf een heilig dezeke was tijdens zijn jeugdjaren. Zo’n beslissing zorgt net voor een averechts effect. Want alles wat je jongeren verbiedt, wordt heel wat interessanter net omwille van een verbod. Het was meteen ook de ideale gelegenheid voor de Ideale Wereld om een nieuw minderjarig opkomend talent – in dit geval de Kleine Man – een podium te bieden. Zeker nu Emma Bale 18+ is geworden, is er opnieuw nood aan vers minderjarig muzikaal bloed op de Vlaamse podia. De Ideale Wereld bleek in de Castello dus beter en scherper te zijn dan op tv en spaarde onder andere Chokri niet. Zo hoort het.

]]>
<![CDATA[Recensie Mumford and Sons op Pukkelpop 2017 Festivalwei Kiewit zaterdag 19 augustus 2017]]>

Mumford and Sons was de enige headliner op Pukkelpop 2017 die om jargontermen te gebruiken deliverde. De Britse folkrockers stonden nog maar net op het podium en toen voelde je al dat dit wel eens een bijzonder optreden kon worden. Leadzanger Marcus Mumford liet al bij de start ‘I fucking love playing in Belgium!’ optekenen. De groep had er zin in, had erg veel honger, en die juiste attitude straalde dan ook af op het publiek dat meezong, de handjes in de lucht gooide. Alsof we op het einde van een meisjeskamp waren beland – want toegegeven de meisjes leken althans in de meerderheid op deze editie – en die allerlaatste zangstonde nog een laatste kans was om er een epische afsluiter van te maken.

]]>
<![CDATA[Recensie De tieten van Tove Lo op Pukkelpop Festivalwei Kiewit vrijdag 18 augustus 2017]]>

De meest hilarische quote totnogtoe? Die komt van twee tienermeisjes die wachten voor het optreden van Tove Lo in de Dance Hall van Pukkelpop begint. Wanneer het logo van de artieste al geprojecteerd wordt op het grote videoscherm volgt volgend gesprek: ‘Is dat een vagina?’ waarop de ander antwoordt: ‘Ik denk het wel. Ik weet het niet.’ Kortom: Goedele Liekens heeft nog wat werk te doen in Hasselt. Weet iemand overigens of daar al überhaupt seksuele voorlichting wordt gegeven? Wat we wel weten, is dat die Pukkelpoppers behoorlijke risico’s nemen om naar een concert van Tove Lo te gaan kijken. ‘Eigenlijk moet ik blokken’ stond er op een van de kartonnen bordjes van een stout meisje. Aan stoute jongens ook geen gebrek trouwens in de Dance Hall. 1 man kuste twee vrouwen na elkaar tijdens de Kiss Cam voor het optreden van Tove Lo begon. De profiteur!

]]>
<![CDATA[Recensie Clean Bandit op Pukkelpop 2017 Festivalwei Kiewit vrijdag 18 augustus 2017]]>

Op Sziget Festival, nog steeds het grootste festival op Europees vasteland, cancelde Clean Bandit dit jaar hun optreden. Achteraf bleek dat ze moesten optreden op een awardshow in de States. Op Pukkelpop stonden Grace Chatto, Jack Patterson, Luke Patterson en gastvioliste Ezi samen met gastzangeressen Yasmin Green en Kirsten Joy wél op het podium. Het leverde een uniek concert op dat dezelfde sfeer uitademde als dat van Ellie Goulding op de Main Stage enkele jaren geleden. Positive vibes, maar vooral ook heel wat recente hits kregen we te horen. Een heerlijke zomerse cocktail.

]]>
<![CDATA[Recensie London Grammar op Pukkelpop 2017 Festivalwei Kiewit vrijdag 18 augustus 2017]]>

Hannah Reid, Dan Rothman en Dominic ‘Dot’ Major stonden voor de allereerste keer op Pukkelpop. Hoewel de band in de fout ging bij ‘Non believer’ en ‘Oh Woman Oh Man’ - of daar de zenuwen mee te maken hadden, laten we in het midden - zette London Grammar een erg sterk optreden neer in Kiewit. We vonden het zelfs erg professioneel van zangeres Hannah Reid, in zwarte jas, dat ze bij ‘Non believer’ de song opnieuw liet starten door haar bandleden. Alleen moesten ze net na een fikse regenbui aantreden én voor Bastille op het hoofdpodium kruipen. London Grammar kreeg dus niet echt de meest dankbare spot in het tijdsschema van Pukkelpop en ook de keuze voor de Main Stage kan je op zijn minst in twijfel trekken. Het publiek wou zich immers warm bewegen, maar kon dat niet omdat de groep nu eenmaal gekend is om intimistische nummers. Een ander argument, is van visuele aard. Die zwarte jas die Reid de ganse tijd aanhad, had weinig star quality. Dat alles is meteen ook de grootste kritiek die we kunnen uiten richting Chokri en co. London Grammar had zo veel beter tot zijn recht kunnen komen in de Marquee. Ongetwijfeld doet de groep dat dit najaar dan ook in de Lotto Arena, op 11 en 12 december 2017.

]]>
<![CDATA[Recensie Bastille op Pukkelpop 2017 Festivalwei Kiewit vrijdag 18 augustus 2017]]>

De Britse band Bastille is op zijn retour. Dat bleek op de voorlaatste dag van Pukkelpop 2017. Niet zo gek veel toeschouwers waren afgezakt naar de Main Stage bij de start van het optreden. Pas na verloop van tijd begon het ook voorbij de front of house (mengtafeltent) wat gevuld te geraken. De groep is nu de maatschappijkritische tour opgegaan sinds hun tweede plaat ‘Wild World’ die van vorig jaar dateert. In de visuals zien we news tickers – hoe origineel: Massive Attack doet dat al jaren! – en er is – wohow! – zelfs een tv nieuws tune verwerkt tussen enkele nummers door. Het boeit het jonge volkje allemaal niet. Zij willen de hits horen. Beleefdheidsapplaus na beleefdheidsapplaus krijgen we dan ook te horen. Vonden we de groep 3 jaar geleden op Sziget Festival al een mager beestje, dan ligt die nu zo goed als samen met enkele fans die te zwaar in de alcohol gevlogen zijn door de koude, in een coma. Het einde van het optreden waar de ene hit na de andere te horen was, vat zich het beste samen als too little too late.

]]>
<![CDATA[Recensie Sigala Festivalwei Kiewit donderdag 17 augustus 2017]]>

Hét feestje van Pukkelpop op donderdagnamiddag? Dat zette ongetwijfeld Sigala ****1/2 neer. De 24-jarige Britse dj kreeg de fans in een volgelopen Dance Hall tot helemaal achteraan op de schouders op het einde van zijn live set en liet vervolgens de intro van ‘The Lion King’ horen. Rillingen gingen over ieders lichaam. Naast eigen hits als ‘Easy Love’ (waarmee de set ook startte, en waarin een stukje ‘ABC’ van The Jackson 5 in verwerkt zit, ‘Sweet lovin’’ en zijn recentste aanstekelijke maar vreemd genoeg duidelijk minder gekende song ‘I came here for love’ met een waanzinnig straffe Ella Eyre die de vocals voor haar rekening neemt, liet ie ook classics als ‘Ain’t no mountain high enough’, ‘Kernkraft 400’, ‘7 Nation Army’, ‘Jump Around’, ‘I Love it’, ‘You’ve got the love’, ‘Stay with me’, ‘Symphony’ van Clean Bandit en ‘Show me love’ horen. Resultaat: een waanzinnige party waarbij de jonge fans, niet zelden meisjes, meeklapten wanneer dat gevraagd werd, meezwaaiden en “hey hey ho ho’ riepen, of opsprongen. Aan effecten geen gebrek trouwens: CO2-jets en confetti misten hun effect – in tegenstelling tot bij het concert van Editors – niet.

]]>
<![CDATA[Recensie Solange op Pukkelpop 2017 Festivalwei Kiewit donderdag 17 augustus 2017]]>

Het is er dan toch nog van gekomen deze festivalzomer: een optreden van Solange. Nadat ze eerder zeer last minute – terecht niet naar de zin van heel wat fans overigens – haar headlineroptreden op Dour cancelde kwam er het bericht dat ze op Pukkelpop zou aantreden op het hoofdpodium. Daar zette ze een pokkesaaie set neer die meer blues in zich had dan ritme. Het zusje van Beyoncé vond het noodzakelijk dat ze als choreografe van haar eigen show vermeld zou worden. Een Sidi Larbi Cherkaoui is ze echter nog lang niet. Viel dat even tegen wat ze op het podium bracht! Veel verder dan erg repetitief de kop naar voor gooien zodat de weelderige haardos naar beneden reikte, of het linkerbeen wat opzij buigen, kwam ze kennelijk niet. De backdrop was wit met een rode cirkel en leek zo te verwijzen naar de Japanse vlag. Finaal voelde haar concert net als dat van Lana Del Rey op TW Classic vorig jaar en Lollapalooza Paris dit jaar aan: foute plaats en vooral foute timing. Het hypeje dat media in ons land rond Solange proberen te creëren, is ongepast. Dat ze een slot kreeg op het hoofdpodium van Pukkelpop van tien voor negen tot tien voor tien was gewoon too much too soon voor haar. Ook voor de toeschouwers kennelijk die met veel minder voor het hoofdpodium stonden dan je zou verwachten voor ‘de zus van’.

]]>
<![CDATA[Recensie Editors op Pukkelpop 2017 Festivalwei Kiewit donderdag 17 augustus 2017]]>

Editors is in geen enkel land zo groot kunnen worden dan in België. Dat komt voornamelijk door Studio Brussel en De Morgen die deze Britse indierockband de hemel in prezen de afgelopen jaren. Dat zorgde ervoor dat de band rond Tom Smith jarenlang in een gigantisch spagaat heeft gezeten. In het buitenland deden ze een clubshow in 2013 terwijl ze bij ons het Sportpaleis vulden met extra materiaal dat de lokale productie er bij stak. Ook op Pukkelpop kreeg de groep ontzettend veel (bijkomende) showtrucs mee: vlammen, confetti, CO2-jets en vuurwerk. Op Clean Your Act-vlak was deze act wellicht de meest vervuilende totnogtoe van Pukkelpop 2017. Maar zelfs dat kon niet baten. Editors stootte ook in Kiewit, net als op Lollapalooza Paris overigens, op een muur van apathie bij het publiek. Enkel ‘Papillon’ kon min of meer nog op behoorlijk wat publieksreactie rekenen.

]]>
<![CDATA[Recensie Boef op Pukkelpop 2017 Festivalwei Kiewit woensdag 16 augustus 2017]]>

Op de openingsdag van Pukkelpop 2017 stond Boef met stip voor hét feestje van de avond. Iemand die snel praat en weinig melodie maakt, dat kan gewoon geen Limburger zijn. Boef komt dan ook uit Alkmaar in Nederland. Een hype is ie op dit moment via social media en een bekend online videoplatform. Het doet wat denken aan die andere hype van enkele jaren geleden ‘Drank en drugs’ waarbij Lil Kleine en Ronnie Flex bij gebrek aan voldoende materiaal hun grootste hit dan maar op repeat loslieten op het festivalpubliek in Kiewit. Gelukkig heeft Chokri ondertussen ingezien dat je dan beter een act kan boeken voor een korte gebalde set. Boef stond exact een half uur op het podium van de Dance Hall. Net voldoende om er een ‘gekkenhuis’ van te maken zoals de Nederlandse rapper ook beloofde.

]]>
<![CDATA[Recensie Pet Shop Boys Paleizenplein Brussel dinsdag 15 augustus 2017]]>

‘Je bent een feestje aan het missen Filip!’ roept een fan van Pet Shop Boys in het Frans richting Koninklijk Paleis. De vorst geeft niet thuis. Niet verwonderlijk want de Belgische vlag hangt immers ook niet uit. Het Britse muzikantenduo, dat live verstrekt wordt met drie bijkomende muzikanten, had een behoorlijke klus te klaren als afsluiter van Brussels Summer Festival op het Paleizenplein. Goldfrapp, dat voor hen optrad, zag immers dat de mayonaise maar niet wou pakken. ‘Guys?’ vroeg Alison zich luidop af, licht wanhopig omdat de respons van het publiek zo mager bleef. Tja, als de cameramannen inzoomen op de synths tijdens ‘Become the one’ en er gaan geen toetsen naar beneden terwijl je wel een repetitieve melodie hoort, dan zit je wellicht met een meelopende track te werken … Pet Shop Boys gaven hun publiek daarentegen een excentriek kleurrijk lichtspektakel waar je instant vrolijk van werd. Alleen was het jammer dat ze de meeste hits – ‘It’s a sin’, ‘Go West’ (cover van Village People), ‘Domino Dancing’ en ‘Always on my Mind’ (cover van Brenda Lee) – opspaarden tot het laatste half uur van het concert. Daardoor zat het niet al te best met de spanningsboog van het eerste uur.

]]>
<![CDATA[Recensie Ramkoers Loods Antigoon Antwerpen zondag 13 augustus 2017]]>

De Nederlandse muziektheatergroep BOT brengt met ‘Ramkoers’ een knotsgekke voorstelling waar de draak gestoken wordt met optredens, muziek én showeffecten. Loods Antigoon waar het spektakel plaatsvindt werkt weliswaar voor én tegen de show. De locatie is omwille van zijn industrieel karakter, het is een gebouw van de douane geweest, ideaal voor het gezelschap. Maar niet voor de bezoekers. De akoestiek is namelijk erg slecht waardoor de zang nauwelijks verstaanbaar is. Daardoor gaat er helaas te veel verloren.

]]>
<![CDATA[Recensie Het Kanaal Fakkeltheater Zwarte Zaal vrijdag 11 augustus 2017]]>

Wie dacht dat de culturele interesses van holebi’s zich beperken tot zich in veel te kleine goudkleurige spannende broekjes hijsen en met hun blote bast overgoten met vaseline wat protserig staan pronken op trucks tijdens gay parades zoals de Antwerp Pride, foute kermissen bekijken als het Eurovisiesongfestival en zebrapaden wat van kleur voorzien omdat de strijd voor holebirechten in ons land bijna overbodig geworden is wegens zo goed als alles al bereikt wat men dromen kan, heeft het mis. Met ‘Het Kanaal’ van Muziektheater Transparant op een tekst van Gaea Schoeters, een compositie van Annelies Van Parys en live begeleid op luit en gitaar door Maarten Vandenbemden bracht het festival een gitzwarte voorstelling vol maatschappijkritiek en ironie, die pas op het einde zijn tragikomische gezicht toonde.

]]>
<![CDATA[Recensie Annabelle Creation Kinepolis Antwerpen donderdag 10 augustus 2017]]>

Met Annabelle Creation regisseerde David F. Sandberg de prequel van de film die in 2014 uitkwam en deel uitmaakt van The Conjuring-reeks. We komen in de Amerikaanse horrorfilm te weten hoe de met de hand gevaardigde pop tot een moordlustig object is gekomen. Kinepolis Antwerpen toont de film in Ultra Laser, met haarscherpe beelden via een projector van Barco, Belgische makelij dus in combinatie met een geweldig straffe geluidservaring. De film bouwt de spanning op een slimme manier, traag en beetje voor beetje op, speelt met nachtmerrie vs. realiteit, jaagt de toeschouwers soms voor helemaal niets schrik aan, om dan weer bikkelhard voor de dag te komen (naar het einde toe). Aan sfeerzetting geen gebrek ook: een oud alleenstaand huis, een schuur, een waterput, een aantal poppen, een vogelverschrikker, een traplift, etenslift, de elektriciteit die soms dreigt weg te vallen met knipperende lampen of zaklampen die het plots begeven … Het is genoeg om het publiek de daver op het lijf te jagen. Vernieuwend is het misschien dan wel allemaal niet, maar de prent bevat alle ingrediënten die het genre vereist.

]]>
<![CDATA[Recensie Assortimens Containerpark Berchem dinsdag 8 augustus 2017]]>

Met Assortimens brengt keski.e.space een dansvoorstelling in het containerpark van Berchem, op een boogscheut van het lokale treinstation. Voor groepen van bijna 50 man wordt de voorstelling gebracht. En die groep wordt nog eens opgedeeld in twee: het KGA (Klein Gevaarlijk Afval) en de Kringloopwinkel. Hoewel de dansvoorstelling enkele goeie ideeën bevat, voelt ze te fragmentarisch aan en blijkt bijna het grootste deel te steken in soms (on)nodige verplaatsingen waardoor het geheel erg geforceerd overkomt.

]]>
<![CDATA[Recensie Baby Driver Kinepolis Antwerpen woensdag 2 augustus 2017]]>

De Britse regisseur Edgar Wright verwijst in zijn jongste prent ‘Baby driver’ naar videoclips. Niet verwonderlijk vermits het idee van deze langspeelfilm ontstond uit de clip van ‘Blue song’ van Mint Royale. Bij de begincredits zien we Ansel Elgort als Baby na een overval zijn gewone zelf wezen, door koffie te gaan halen om de hoek. Onder andere in een boom zien we dan een deel van de lyrics gekerfd. Deze actiefilm, met focus op achtervolgingsscènes in auto’s wanneer gangsters moeten vluchten, trekt zeer overtuigend de muzikale kaart. Met als resultaat een zeer onderhoudende film.

]]>
<![CDATA[Recensie U2 in Brussel Koning Boudewijnstadion Brussel dinsdag 1 augustus 2017]]>

Als U2 in Brussel live alvast iets bewees dan was het wel dat het enkele mythes ontkrachtte.

]]>
<![CDATA[Recensie Footloose Kursaal Oostende zaterdag 29 juli 2017]]>

Tot 6 augustus meert de musicalversie ‘Footloose’ van de gelijknamige film uit 1984 in het Kursaal van Oostende aan. Een Britse reisvriendelijke productie is het die niet al te gek veel decors en props meezeult. De acteurs zijn tevens de muzikanten van dienst wat ook een slok op de borrel scheelt op vlak van cast en crew. Enkele dagen na de Oostendse première blijkt de voorstelling nog te kampen met enkele productionele uitdagingen. Bij het betreden van de zaal zagen we dat er technische problemen waren met de schermen (die nog het Barco bureaublad toonden), kende het eerste deel enkele nummers die werden overstemd door gigantische ruis die maar niet verdween, en zaten er tot diep in deel twee lichtfouten (met o.a. een niet belichte Gareth Gates en Laura Sillett).

]]>
<![CDATA[Recensie Dunkirk Kinepolis Antwerpen vrijdag 28 juli 2017]]>

Vijf sterren geven heel wat Vlaamse filmcritici aan Dunkirk. Sterker nog, sommigen delen nu al de Oscar voor Beste Regie uit aan de Engelsman-Amerikaan Christopher Nolan. Dat is toch nog wat te vroeg, vinden we. En de bezoekers van Kinepolis lijken het op dat vlak met ons eens te zijn. 7,2 op tien geven ze aan de prent. Daar kunnen we ons ook in vinden. Zeker, Nolan gaat terug naar de basis van cinema: beelden voor zich laten spreken, en ze voornamelijk laten ondersteunen door muziek. In dit geval die van Hans Zimmer die voor minimal, vooral repetitieve structuren koos. Niet zelden door de snelheid van de chronometer erin te verwerken, en een rustig opgebouwde crescendo om bijkomende spanning te genereren (via de strijkers bijvoorbeeld). De plot is weliswaar dun, de dialogen beperkt, waardoor je als toeschouwer weinig of nauwelijks binding maakt met de verschillende personages. En er zijn fouten in de film.

]]>
<![CDATA[Recensie Valerian Kinepolis Antwerpen woensdag 26 juli 2017]]>

Valerian is wellicht een van de strafste visuele films die deze zomer te zien is in de bioscoop en daar ook het best tot zijn recht komt. De Engelstalige science fictionfilm die overigens niet zelden refereert naar het fantasy genre is in laser ultra 3D oogverblindend knap. Het beeld is haarscherp. De details zijn fenomenaal. Regisseur Luc Besson integreert daarnaast ook virtual reality in de film en acteren in het acteren (door een uitstekende Rihanna als Bubble die weliswaar pas in de tweede helft van de prent aan bod komt). Ze is trouwens niet de enige artiest die opduikt. Herbie Hancock speelt de minister van Defensie. Het spel van aantrekken en afstoten tussen hoofdrolspelers Dane DeHaan (Valerian) en Cara Delevingne (Laureline) geeft de film die 2 uur en 17 minuten duurt een menselijk kantje. Het is de spanning tussen die twee die Besson zeer goed weet uit te spelen.

]]>
<![CDATA[Recensie Cars 3 Kinepolis Antwerpen dinsdag 25 juli 2017]]>

In Cars 3 krijgt Bliksem McQueen er een stevige concurrent bij met Jackson Storm, een racewagen van de nieuwe generatie vol hi techsnufjes. Storm heeft ook de mogelijkheid om in de beste omstandigheden te trainen, in een centrum, via een straffe simulator. Het nummer 95 haalt het beste uit zichzelf maar moet steeds zijn meerdere erkennen in Storm. Ook wanneer de ene na de andere veteraan en vriend van de populaire rode wagen er de brui aan geeft ofwel door met pensioen te gaan of koudweg onstlagen wordt door de sponsors, blijft hij ervoor gaan. Tot ie aan het einde van het seizoen zwaar crasht. Vraag is of de ster van weleer het nieuwe seizoen nog wel aan de start zal staan.

]]>
<![CDATA[Recensie Red Hot Chili Peppers Hippodrome de Longchamp Paris zondag 23 juli 2017]]>

Red Hot Chili Peppers kreeg de eer om de allereerste editie van Lollapalooza Parijs af te sluiten. Dat deed de Amerikaanse rockband die 6 Grammy Awards op de schouw heeft staan, in de regen na een wisselvallig weekend met zon (en warmte), wolken, wind, en een paar druppels links en rechts. Maar de regen van zondagavond was van een andere orde. Daarvoor waren poncho’s en paraplu’s absoluut nodig. De Amerikanen pasten hun set aan de weersomstandigheden aan. Zo hoorden we ‘Hey now. We‘ve got to make it rain somehow’ uit ‘The Adventures of Rain Dance Maggie’ en paste de band de lyrics aan van ‘Dark necessities’ met verwijzing naar de regen. In zo’n omstandigheden steken heel wat artiesten en bands op een festival een tandje bij. Op een bepaald moment leek het ook die richting uit te gaan met Red Hot Chili Peppers. Maar uiteindelijk sloop wel de wat gekende chaos in hun set waardoor de aanvankelijke scherpte verdween al waren de rockers wel erg grappig net als het publiek dat schalks bleek.

]]>
<![CDATA[Recensie The Weeknd Hippodrome de Longchamp Paris zaterdag 22 juli 2017]]>

De zevenentwintigjare Canadese artiest The Weeknd die in Vlaanderen zijn grootste hits optekende met Daft Punk, namelijk ‘Starboy’ en ‘I feel it coming’ sloot de allereerste festivaldag af van het gloednieuwe Lollapalooza Parijs op de paardenrenbaan van Longchamp. De twintiger die een relatie heeft met Selena Gomez dropte haar naam tijdens het nummer ‘Party monster’. De gespecialiseerde magazines mogen het alvast noteren: het is kennelijk nog steeds aan. ‘I just need a girl who really understands me’ zong ie in het nummer. Kregen we verder nog in de lyrics te horen: ‘I’m good. I’m great.’ Slecht was ie zeker niet op Lollapalooza Paris, maar The Weeknd had eigenlijk te weinig visuele trucs bij om zelfs een ingekorte set – de man trad 70 in plaats van de voorziene 90 minuten op – volledig boeiend te houden.

]]>
<![CDATA[Recensie Isabelle A Gemeentepark Kapellen donderdag 20 juli 2017]]>

Alle hoop ligt bij de chiromeisjes van Kapellen. Voor zowat al de rest komt alle hoop wellicht veel te laat. Dat is onze conclusie na het derde concert deze zomer in het Gemeentepark. Had Gene Thomas een week eerder al alle moeite van de wereld om het publiek te betrekken – enkel bij zijn toegiften ‘Voor haar’ en ‘On and On’ kreeg ie het publiek iet of wat mee - dan was dat hetzelfde geval voor Isabelle A. Ook zij stootte op een koude muur van apathie bij het publiek dat die armen maar bleef kruisen het ganse optreden wat ook ligt aan het concept weliswaar. De parkconcerten lijken immers al jaren eerder op een dorpsreceptie en zijn een goed excuus om in openlucht wat bij te praten tussen pot en pint met op de achtergrond de live muziek van een artiest wiens carrière zo goed als over and out is. Dat zo goed als alleen de lokale chiromeisjes actief meezwaaien (onder andere op ‘I’ve begun to fight’ van de ‘orkaan uit Oevel’ volgens Isabelle), in de handen klappen of met duim en wijsvinger hartjes maken, is tragisch. Maar het is misschien zelfs eigen aan het Nederlandstalige genre. Vlaanderen feest op de Grote Markt in Antwerpen was ook een dooie boel. Dat kon je zelfs op tv zien waar de publieksopwarmer van dienst zowat de enige was die voor sfeer zorgde. K3 moest zelfs opgetrommeld worden om frontstage bij Wim Soutaer voor ambiance te zorgen. Verder leek het ganse programma eerder morsdood dan levend.

]]>
<![CDATA[Recensie Halka Sloepenweg Antwerpen woensdag 19 juli 2017]]>

Speciaal voor de Zomer van Antwerpen was Le Groupe Acrobatique de Tanger afgezakt naar een uithoek van Antwerpen om er in een snikhete tent hun voorstelling “Halka” te komen spelen. Hun doortocht door de Koekenstad konden we het best omschrijven als kort, maar krachtig. In een show van iets minder dan een uur namen 12 acrobaten en 2 muzikanten het publiek mee op een wervelende tocht vol acrobatische kunstjes en opzwepende muziek tussen de wereld van de oude tradities, de uitbundige Marokkaanse feesten en moderne, visuele humor. De twee vrouwen uit het gezelschap waren duidelijk niet van het onderdanige type en zo zagen we dat de in onze maatschappij vastgeroeste vooroordelen over de “traditionele positie van de vrouw in de Marokkaanse samenleving” met een stevig paar hakken en een dirigeerstokje volledig van de kaart geveegd werden.

]]>
<![CDATA[Recensie Spiderman Homecoming Kinepolis Antwerpen woensdag 19 juli 2017]]>

De recentste Spiderman Homecoming film is een erg onderhoudende film geworden. Jon Watts regisseerde de prent die twee uur en en kwart duurt. Naast de indrukwekkende actiescènes (onder andere in een bank aan zijn favoriete broodjeszaak, in de lift van het Washington Monument, op de Staten Island ferry en in de lucht tijdens een zinderende finale) zien we een jonge Peter Parker, een adolescent wiens lichaam verandert tegelijkertijd met de impact van de spinnenbeet die hij heeft gehad. Wellicht is dat een van de grootste verdiensten van Watts: dat ie de superheld een zeer menselijk kantje geeft. (Toekomstige) schoonmoeders hebben – dat is geweten – een zekere reputatie, maar hun echtgenotes moeten kennelijk niet onderdoen.

]]>
<![CDATA[Recensie Deadtown Scouts Sint Bernadette Deurne dinsdag 18 juli 2017]]>

Met ‘Deadtown’ programmeert Zomer van Antwerpen een puur Westernverhaal. Mocht Bobbejaanland iets dichter bij de stad Antwerpen gelegen hebben dan had de programmator daar wellicht voor geopteerd. De locatie werd uiteindelijk de terreinen van de scouts in Deurne. Een symbolische plek vermits daar ook behoorlijk wat cowboy en indiaantje (en varianten daarop) gespeeld worden. In tegenstelling tot wat de promotekst echter doet vermoeden, brengt de rondreizende Tsjechische compagnie Forman Brothers Theatre, die geen vaste spelers heeft, geen spannende Western op de planken in hun karakteristieke houten tent die veel folk uitstraalt. Integendeel, Deadtown staat garant voor zuiver entertainment en is even veel theater, cabaret als circus of dans.

]]>
<![CDATA[Recensie Onze wederzijdse vriend SRNA Linkeroever vrijdag 14 juli 2017]]>

“Onze wederzijdse vriend” van Comp.Marius had iets weg van een ware uitputtingsslag. Niet alleen voor de zes spelers die meer dan 4,5 uur tekst moesten onthouden en samen een dertigtal rollen vertolkten, maar ook voor het publiek dat al die tijd op houten bankjes naar de voorstelling zat te kijken. We hadden na de eerste twee delen al behoorlijk last van een pijnlijk achterwerk en dan moesten er nog twee delen komen. We misten in die eerste twee delen een beetje de spitsvondigheid in spel en taal die we van Comp.Marius gewoon zijn. En dat terwijl we ondertussen verzopen in een veelheid van personages en namen. Een zeldzame woordgrap zoals die over de bijen en Maya en enkele visuele gags waaronder de ezel met zijn bewegende oren waren te weinig om delen één en twee te redden. Gelukkig waren de laatste twee delen net iets korter en vooral boeiender om te volgen. De hoofdpersonages waren nu duidelijk ontwikkeld en het leek wel alsof Waas Gramser en Kris Van Trier in hun bewerking hun tweede adem hadden gevonden. Er mocht lekker gespeeld worden zonder dat er 26 personages op tien minuten de revue moesten passeren en de scènes werden veel leuker om naar te kijken en te luisteren. En zo werd onze lange zit toch beloond.

]]>
<![CDATA[Recensie Song to Song Kinepolis Antwerpen zaterdag 15 juli 2017]]>

Een pleidooi voor mededogen. Om enkele waarden en normen, rond de liefde onder andere, waar al te veel mee geklooid wordt, terug in ere te herstellen. Zo leest het experimentele ‘Song to song’ van Terence Malick. De regisseur rijgt scènes aan elkaar, abrupt, met harde cuts, en de story telling volgt geen lineair verloop. Daarmee wil ie wellicht de kijker in zekere zin desoriënteren, net zoals veel artiesten en bands niet altijd beseffen waar ze zijn, laat staan hoe laat het is. De muziekwereld krijgen we te zien, tijdens schrijfsessies in het buitenland (in behoorlijk luxueuze omgevingen overigens) alsook in het live circuit. Vrije liefde, open relaties, prostitutie (‘ik verkoop een illusie’) en heel wat experiment, blijken nog steeds in het verlengde te liggen van de hippie periode. De boodschap ‘Ze spelen met seks en maken er iets banaals van.’ en ‘Ik beschouwde seks als een cadeau. Ik speelde met het vuur van het leven.’ is kennelijk een oproep om geslachtsgemeenschap terug exclusief te koppelen aan echte gevoelens, aan die van de liefde.

]]>
<![CDATA[Recensie Les Truttes OLT Deurne vrijdag 14 juli 2017]]>

Les Truttes zette in het Openluchttheater Rivierenhof in Deurne een ‘OMG Boys and Girls’ optreden neer. De coverband heeft ons de afgelopen jaren al meermaals overtuigd van hun kunnen, maar hun recentste show ‘The Empire strikes black’ is wellicht het strafste dat ze ooit in hun carrière hebben neergezet. Waanzinnig straffe mash ups, medleys die in sneltempo de ene hit na de andere afvuren, krijgen we te horen. Een retestrakke show dus mét heerlijk gevoel voor theatraliteit ook. Of hoe Les Truttes ‘My heart will go on’ van Céline Dion aaneenrijgt met ‘Bohemian Rhapsody’ van Queen, er tussendoor nog ‘500 Miles’ van The Proclaimers in verwerkt en daar nog mee weg weet te komen ook. Een waanzinnige set zette Les Truttes neer die mits door de juiste speler gepromoot het potentieel heeft om het Sportpaleis een keer of vier te vullen.

]]>
<![CDATA[Recensie Chasse Patate Zoutestraat Zandvliet zondag 9 juli 2017]]>

Een onverwerkt trauma. Daar draait het om in de alom geprezen theatervoorstelling Chasse Patate van het Gentse gezelschap Studio Orka. De vijftien voorstellingen in Berendrecht waren in een mum van tijd uitverkocht. Wie het wel en wee van Alice, Daan en Jules te weten wil komen in Antwerpen, kan zijn kans wagen om zich ter plaatse op de wachtlijst te zetten. Wie het zekere voor het onzekere wil nemen kan tussen 31 augustus en 7 september naar het Theaterfestival in Brussel om daar ‘Chasse Patate’ te zien. De voorstelling werd er terecht geselecteerd door een jury als een van de beste producties van het afgelopen seizoen. In Berendrecht komt ze volledig tot haar recht al blijken de zitplaatsen op de tribune bovenaan niet optimaal. De zichtlijnen zijn er namelijk niet top, zeker niet wanneer het gezelschap op de grond vooraan of in het water speelt.

]]>
<![CDATA[Recensie Raymond van het Groenewoud OLT Deurne vrijdag 7 juli 2017]]>

Precies 40 jaar zingt Raymond van het Groenewoud al dat ‘Meisjes’ zelden klaar komen. Toch vond de artiest het zo veel jaren later nodig om zichzelf te censureren en de politiek correcte man te gaan uithangen door er ‘Je bent er nooit mee klaar meneer’ van te maken. Van het Groenewoud had er dus beter aan gedaan om met zijn pollen af te blijven van een tekst, een legendarische zin nog wel. Aan cultureel erfgoed mag niet geraakt worden. Waar van het Groenewoud wat ons betreft wél aan mocht raken, was de sound. Samen met zijn muzikanten bracht hij in het Openluchttheater een optreden dat muzikaal vooral naar de vorige eeuw refereerde. Ofwel: het klonk allemaal wel erg oud – onder andere in ‘Bleke Lena’.

]]>
<![CDATA[Recensie Grace Jones De Bijloke Gent donderdag 6 juli 2017]]>

De 69-jarige Jamaicaanse Grace Jones bracht op Gent Jazz een standaardset en een show die al een paar jaar meegaat. Op artistiek vlak speelt ze dus op automatische piloot en het kritische publiek lijkt dat ook maar al te goed door te hebben aan de Bijlokesite. Met slechts 11 nummers op de setlist vraag je je als journalist nog voor het optreden begint af hoe ze er in godsnaam in slaagt om daar anderhalf uur mee te vullen. Simpel zo blijkt: door bijna na elk nummer een kledingaccessoire erbij te halen, te brabbelen in een taal die een mengeling van Engels en Frans met veel haar op is, maar vooral door afsluiter ‘Slave to the rhythm’ een kwartier aan een stuk te brengen waarbij ze twaalf minuten onafgebroken hoolahoopt.

]]>
<![CDATA[Recensie Humans Sloepenweg Antwerpen woensdag 5 juli 2017]]>

Een gedeeltelijke staande ovatie kreeg de allereerste voorstelling van ‘Humans’ op de Zomer van Antwerpen. Het Australische gezelschap Circa speelt aan de zomerbar maar liefst 12 uitverkochte voorstellingen. De acrobaten specialiseerden zich vooral in hand-op-hand acrobatie, en in mindere mate de trapeze en de aerial straps. Gekende circustechnieken dus die ze weliswaar in zo’n jasje weten te steken dat zelfs een doorwinterd circusfan nog verbaasd kan worden. ‘Humans’ duurt 65 minuten en dat is nét ietsjes te lang om die paar twijfelaars die niet meegaan in de staande ovatie recht te krijgen. Er zitten namelijk een paar – weliswaar minieme – dipjes in de voorstelling.

]]>
<![CDATA[Recensie Despicable Me 3 Kinepolis woensdag 5 juli 2017]]>

Een schoonheidswedstrijd zal de nieuwe Minionsfilm ‘Despicable Me 3’ wellicht niet winnen. Maar wat een heerlijke tekenfilm die ideaal geschikt is voor de zomer hebben Universal Pictures en Illumination Entertainment afgeleverd! Regisseurs Pierre Coffin en Kyle Balda verwijzen niet zelden naar een aantal klassieke filmscènes. Passeren de revue: Finding Nemo (al bij de start wanneer de duikboten van Gru, Lucy en de Minions twee clownvissen aan hoge snelheid voorbij steken. De vissen lijken helemaal het noorden kwijt. Wanneer Gru over een broer beschikt die Dru heet vullen ze elkaars zinnen aan, een verwijzing naar ‘Love is an open door’ uit Frozen is dat. Wanneer Gru’s dochter Agnes in het woud gaat met snoep als lokaas voor een eenhoorn, zien we na een tijd de struiken fel bewegen. Dat is een knipoog naar Jurassic Park. Ge-wel-dig zijn de Minions wanneer ze per ongeluk op het podium van ‘Sing’ – ook dat is een knipoog – geraken en daar het genre opera op hilarische manier parodiëren in ‘Papa Mama Loca Pipa’ inclusief choreografie (zo zien we twee cirkels gevormd, een menselijke toren en op het einde een mega hart), theatraal gehijg én roze toiletpapier als special effect/confetti. Wat een finale, net voor de plaspauze van 10 minuten die Kinepolis inlast!

]]>
<![CDATA[Recensie Een ontgoocheling Koninklijk Atheneum Antwerpen zondag 2 juli 2017]]>

Het Nieuwstedelijk brengt ‘Een ontgoocheling’ uit 1921 van Willem Elsschot in het Atheneum van Antwerpen. De zwart geblakerde en kale muren van de zaal en het brandluchtje dat nog deels te ruiken is, zeker bovenaan de tribune, zijn stille getuigen van de verwoestende brand die er begin 2003 gewoed heeft. ‘Een ontgoocheling’ is een dubbelproject. Enerzijds is er het verteltheater van Adriaan Van Aken, gespeeld door Jurgen Delnaet en muzikaal omlijst door Benjamin Boutreur (Flat Earth Society), Joris Caluwaerts (Stuff.), Lot Vandekeybus (De Kift – ze zingt ook) en Tim Coenen (Admiral Freebee). Anderzijds is er de audio wandeling met getuigenissen van studenten die school lopen in wat ooit het Athénée Royal was.

]]>
<![CDATA[Recensie Borgen Carre Amsterdam zaterdag 1 juli 2017]]>

Het Noord Nederlands Toneel speelt drie weekends in juli Borgen, naar de eerste twee seizoenen van de Deense tv serie, in het Koninklijk Theater te Amsterdam. De theatervoorstelling, eigenlijk is het meer dan een voorstelling, het is net als bijvoorbeeld ‘Romeinse tragedies’ van Ivo Van Hove dat volgend seizoen opnieuw speelt in Carré en ‘Mount Olympus’ van Jan Fabre een event op zich. Een marathonvoorstelling aan de ene kant, die in het geval van Borgen 9 uur duurt (inclusief een eetpauze van een uur, een pauze van een kwartier en enkele hele korte breaks van 5 minuten). Het is meer dan een theatervoorstelling omdat er ook erg sterke live muziek gespeeld wordt en daarin gaat men breed, van Afrikaanse a capella gezang, over krachtige soul (Sarah Janneh blijkt over een dijk van een stem te beschikken), verwijzingen naar opera in ‘Onze stem’ tevens in kopstem gezongen, jazz en wordt muziek ook ingezet om kritiek te uiten op de handelingen. Zo horen we ‘Baby stay with me’ door harp, strijkers en buffetpiano wanneer het gezin Nyborg uit elkaar aan het vallen is. Daarnaast wordt er in interactie gegaan met het publiek (de mensen met allergieën worden bijvoorbeeld afgeroepen en krijgen een aparte maaltijd, of wordt er tijdens een korte pauze met een strandbal op de parterre gespeeld ...), is er de integratie van live video, zien we in de foyers smeuïge webartikels en online video verschijnen van ekspres.nl en breaking news-uitzendingen en spelen de acteurs ook gewoon vooraan het podium (Laura die voor de zoveelste keer alleen moet ontbijten en maar niet voorbij de secretaresse geraakt om haar moeder telefonisch te spreken bijvoorbeeld). Het publiek krijgt ook vijf gerechten voorgeschoteld waaronder het favoriete gerecht van Magnus, de jongste zoon van de politica waar alles om draait in Borgen: Birgitte Nyborg.

]]>
<![CDATA[Recensie Oscar and the Wolf op Rock Werchter Festivalwei Werchter vrijdag 30 juni 2017]]>

Oscar and the Wolf zit met een imagoprobleem van jewelste. De band rond Max – ‘Voor eeuwig’ – Colombie haalde zijn afspraak met de fans en deadline niet om twee optredens in het Sportpaleis die aanvankelijk voorzien waren voor 29 en 30 april neer te zetten. Reden was de opname van het album ‘Infinity’, ook wel de moeilijke tweede genoemd omdat veel bands en artiesten er niet in slagen om het niveau en succes van hun debuutplaat te evenaren, die langer duurde dan aanvankelijk gepland. Dat was al een veeg teken. En ondertussen weten we waarom. De eerste single ‘So real’ die de electropopgroep uitbracht uit die nieuwe plaat flopte grandioos en de tweede single ‘Breathing’ die op amper een maand na de eerste single uitgebracht werd, is in zijn tweede week in de Vlaamse hitlijst al gezakt van 18 naar 25. Dat zijn niet meteen resultaten om vrolijk van te worden. ‘Hoe zou het eraan toegaan op het hoofdkwartier van Play It Again Sam?’, vraag je je dan af als muziekjournalist. ‘Slaat daar het angstzweet al een beetje toe ondertussen?’ Max Colombie zag het nochtans allemaal door een roze (zonne)bril in The Barn op Rock Werchter maar kwam niet verder dan nagenoeg een exacte kopie brengen van het optreden op Down the Rabbit Hole een week geleden.

]]>
<![CDATA[Recensie Bazart op Rock Werchter Festivalwei Werchter vrijdag 30 juni 2017]]>

Sneeuw op tv op drie smalle verticale schermen. En de ruis? Daar zorgde Bazart daarna wel voor in The Barn. Een kartonnen bordje zien we in het publiek met ‘Voor ons ben je goud waard’. Die wint de prijs van meest kleffe slogan ooit op Rock Werchter wat ons betreft. Een slogan van het niveau van het Schlagerfestival, niet van Rock Werchter, denken we er al meteen bij. Mathieu Terryn, de frontman, komt volledig in het wit op met een witte broek en wit hemd met een gouden randje aan. Het lijkt wel alsof ook hij op het foute festival is aanbeland. Openen doet de band met ‘Census’, deels in parlando met die karakteristieke rollende r, net als op “Down the Rabbit Hole” in Nederland vorige week. Veel inspiratie had de groep dus niet om met veel anders af te komen. Je zou bijna denken dat die ‘En ik weet niet waar naartoe. Integendeel.’ ook op het artistieke van de band slaat. Voor zover er al van enige artisticiteit gesproken kan worden.

]]>
<![CDATA[Recensie Les Inouis Sloepenweg Antwerpen woensdag 28 juni 2017]]>

Met ‘Les Inouis’, wat even veel wil zeggen als ‘diegenen die niet gehoord worden’, trapt Zomer van Antwerpen 2017 zijn jaarlijks festival af. Het Belgische gezelschap Théâtre d’un jour, dat dit jaar 23 jaar bestaat, behandelt het vluchtelingenthema in deze voorstelling die op het eerste zicht ook geschikt lijkt voor kinderen. Ook al is het een mooie poëtische multimediale voorstelling met video (documentaire), poppenspel, visuals, livemuziek, theater en circus (een prachtige evenwichtsoefening met palmtakken en een veer op het einde, in het jargon de ‘sanddorn balance’ act genoemd) toch is het 14+-advies van de organisator terecht. ‘Les Inouis’ is nu eenmaal ook een confronterende voorstelling niet in het minste omwille van de zeer confronterende thematiek en choquerende beelden.

]]>
<![CDATA[Recensie Ed Sheeran Glastonbury UK zondag 25 juni 2017]]>

Met een zwart t shirt en daarover een zwart-rood geruit hemd kwam Ed Sheeran de Pyramid Stage opgestapt. Hij begon meteen aan een snel tempo te jammen en dat gitaarspel in zijn looping station op te nemen om vervolgens in een loop te laten horen. Daarbovenop legde hij nog enkele laagjes. Ed vuurde meteen een van zijn recentste hits af op het publiek van Glastonbury Festival: ‘Castle on the hill’, een single die in Vlaanderen goed is voor platina of 20.000 verkochte exemplaren. De toeschouwers in het VK reageerden extatisch en zongen het nummer van begin tot einde mee. Het grootste festival van Europa dat volgend jaar een sabbatjaar neemt, wist de gedroomde headliner te strikken om het festival af te sluiten en de rosse Brit zette een droomset neer. Wat een sfeer! Maar, en dat mag ook gezegd: 1 man, 1 gitaar en een looping station voor een optreden van anderhalf uur, het wordt wat eentonig op den duur … Ook Ed Sheeran leek dat maar al te goed te beseffen. Wellicht daarom ook riep hij even de Ierse folkband Beoga erbij.

]]>
<![CDATA[Emotioneel twaalfde Choreolab]]>

Voor de twaalfde keer kropen de dansers van Ballet Vlaanderen in de huid van die van choreografen en creëerden ze zelf enkele korte stukken. Jonas Vlerick die verschillende jaren deel uitmaakte van de compagnie richt zelfs zijn carrière nu op choreografie. Zijn ‘Solar Industries’ waarbij hij de dansers in zwart en wit kleedde met uitgekiend zwart wit scènebeeld in de belichting en boeiende muziekpartij van Clint Mansell wist ons van begin tot einde te boeien. Heel wat val- en draaibewegingen kent de choreografie die verwijst naar het ontstaan van sterrenstelsels en zwaartekracht. Vlerick leverde de meest complete choreografie af van de avond met onder andere stagiaire Lara Fransen in een knappe rol. Zij maakt vanaf volgend seizoen deel uit van het corps de ballet.

]]>
<![CDATA[Recensie John Fogerty Sportpaleis Merksem maandag 26 juni 2017]]>

Met stip dé verrassing van het indoor seizoen, daarvoor zorgde John Fogerty in het Sportpaleis. Alleen al het feit dat de ondertussen 72-jarige legende die hits schreef voor Creedence Clearwater Revival in de grootste zaal van het land stond, was opmerkelijk en onvoorzien. Aanvankelijk was het optreden immers gepland voor de veel kleinere Lotto Arena ernaast. Fogerty haalde met meer dan 12.000 toeschouwers bijna het dubbele van de oorspronkelijk voorziene maximumcapaciteit. Een echt jukeboxoptreden werd het vol hits waarbij de jaren ‘60 even terug tot leven kwamen. ‘A family thing’ werd het concert ook toen hij zijn twee zonen mee op het podium riep om mee te musiceren. Kortom: een geweldige afsluiter van het seizoen 2016-2017 in het Sportpaleis.

]]>
<![CDATA[Recensie Engelbert Humperdinck Stadsschouwburg Antwerpen zaterdag 24 juni 2017]]>

Het was al weer 50 jaar geleden dat het nummer “Release me” de carrière van Engelbert Humperdinck een vliegende start gaf en dat mocht gevierd worden. Speciaal voor de Belgische en Nederlandse fans streek deze internationale artiest neer in de Stadsschouwburg van Antwerpen om er een stevig feestje van te maken. Het sprak voor zich dat legendarische nummers als “A man without love“, “Spanish eyes”, “The last waltz” en uiteraard “Release me” niet mochten ontbreken op deze party, maar Humperdinck bracht ook enkele totaal nieuwe nummers en een geweldige cover van “Bridge over troubled water”. De techniek zat niet altijd mee en af en toe viel de klank tegen omdat Humpi vergat te zingen in de richting van de micro. Maar onze grootste schrik bleek gelukkig ongegrond: met zijn 81 jaar was Engelbert Humperdinck nog verbazingwekkend goed bij stem en wist hij nog altijd de show te stelen.

]]>
<![CDATA[Recensie Foo Fighters Glastonbury UK zaterdag 24 juni 2017]]>

Foo Fighters was in 2015 al geprogrammeerd als headliner op Glastonbury Festival. Maar dat feestje ging op 26 juni van dat jaar niet door omdat Dave Grohl eerder van het podium gevallen was in Zweden. Dat jaar werd Florence and the Machine de headliner. Voor de gelegenheid zong ze toen ‘Times like these’. Grohl heeft die versie twee jaar geleden blijkbaar live gehoord en was naar verluidt tot tranen toe ontroerd. Knap was dan ook dat ie net met dat nummer live de set opende, en de song op zijn beurt opdroeg aan Florence and the Machine.

]]>
<![CDATA[Recensie Katy Perry Glastonbury UK zaterdag 24 juni 2017]]>

Uit een groot oog waarin de visuals te zien waren, kwam Katy Perry op de Pyramid Stage van Glastonbury Festival. Ook dat oog, dat deels naar Egypte refereert, had ze op een print op haar one size aan. Ook haar oorbellen waren voor de gelegenheid in de vorm van – u raadt het al – een oog. Verder droeg de artieste een paarse pet en engelenvleugeltjes. Om het helemaal kitscherig te maken had ze een gouden micro in haar hand. Toch bracht ze in het VK lang geen optreden dat oogverblindend was, laat staan dat het muzikaal een hoogvlieger zou geweest zijn.   

]]>
<![CDATA[Recensie Coldplay in Brussel Koning Boudewijnstadion Brussel donderdag 22 juni 2017]]>

Coldpay toonde zijn arrogante kantje tijdens het tweede optreden in het Koning Boudewijnstadion. De groep liet niet alleen tot tien na negen op zich wachten. Ze verontschuldigde zich ook helemaal niet voor het oponthoud. Sterker nog: Chris Martin liet later al grappend na ‘In my place’ optekenen dat ‘als ze geweten hadden dat het publiek zo goed zou meezingen, ze wel wat vroeger hadden gestart met de show.’ Martin zei dat weliswaar op een manier zodat ie daarmee weg kwam. Maar toch… De Britten stonden veel minder scherp op het podium wat zelfs tot een redelijk flets ‘Yellow’ leidde. Drummer Will Champion ging in de fout bij ‘Charlie Brown’ dat de band opnieuw moest inzetten. Martin – die wat schorrer klonk dan de dag ervoor – riep het publiek op die fout zeker niet op social media te delen.

]]>
<![CDATA[Recensie Coldplay Koning Boudewijnstadion Brussel woensdag 21 juni 2017]]>

Formidabel, dat was het eerste optreden van Coldplay tijdens hun ‘A head full of dreams’ tour in het Koning Boudewijnstadion. Formidabel, niet in de ironische betekenis van het woord zoals Stromae het in zijn wereldhit bedoelt om duidelijk te zijn. Chris Martin, die een half optreden de Belgische vlag in zijn achterbroekzak mee zeulde, bracht geheel op zijn manier een ode aan Stromae, wellicht de meest populaire Belgische artiest van het moment. Op het einde van ‘Hymn for the weekend’, dat visueel voorzien werd van metershoge vlammen, liet de frontman zich vallen op het B-podium, kroop recht en strompelde over de catwalk alsof ie zat was om vervolgens liggend aan het begin van het hoofdpodium ‘Fix you’ in te zetten. Dat was al een eerste referentie naar Paul Van Haver. Door even akoestisch en solo op gitaar, gebruikmakend van een looping station ‘Formidable’ te coveren inclusief het gekende handgebaar van Stromae op het einde, kreeg hij de 50.000 toeschouwers moeiteloos op zijn hand.

]]>
<![CDATA[Recensie Suzanne Vega Ancienne Belgique Brussel maandag 12 juni 2017]]>

Suzanne Vega’s bekendste nummers zijn ongetwijfeld ‘Tom’s Diner’ dat een derde positie haalde in Vlaanderen in 1990 en ‘Luka’ uit 1987. De 57-jarige Amerikaanse singer-songwriter bracht die helemaal op het einde van haar set in de Ancienne Belgique. Daar startte ze haar tour samen met de Ierse gitarist Gerry Leonard die samen met David Bowie de albums ‘Heathen’, ‘Reality’ en ‘The Next Day’ ingeblikt heeft en tevens met hem het podium deelde tijdens de ‘Heathen’ en ‘Reality’ tour. Tijdens die laatste concertreeks was hij tevens musical director. Ook in de AB toonde de man een begenadigd gitarist te zijn aan de zijde van Vega en wist samen met haar specifieke stem, die deels in parlando overging en zelfs gefluister, telkens een andere sfeer op te roepen.

]]>
<![CDATA[Recensie Wyclef Jean De Roma Borgerhout zondag 11 juni 2017]]>

De Amerikaanse rapper Wyclef Jean bracht in de Roma een best of set die hip hop, reggae en soul met elkaar blendde net zoals Fugees, de groep waar hij deel van uitmaakte samen met Pras en Lauryn Hill dat in de jaren ‘90 deed. De grootste hits van Fugees zijn ongetwijfeld ‘Fu-gee-la’ en de covers ‘Killing me softly’ (naar Lori Liebermans ‘Killing Me Softly With His Song’) en ‘Ready or not’ (naar The Delfonics‘ ‘Ready Or Not Here I Come (Can‘t Hide From Love)’) . In de nillies haalde hij met Shakira nog een nummer 1-plek met ‘Hips don’t lie’ (dat op zijn beurt een cover is van Wyclef Jean feat. Claudette Ortiz’ ‘Dance Like This’) . Tot daar Wyclefs commerciële successen waarin hij zelf te horen is en die vooral covers zijn. Als co-producer en co-tekstschrijver achter de schermen scoorde hij onder andere met Whitney Houstons ‘My love is your love’ en ‘Ghetto Supastar’ van Pras Michel feat. ODB introducing Mýa (een cover van Kenny Rogers & Dolly Partons ‘Islands In The Stream’) in 1998 en Santana’s ‘Maria Maria’ een jaar later.

]]>