concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Requiem voor Night of the Proms]]>

Met de toevoeging van Laura Tesoro aan de affiche van Night of the Proms in Antwerpen en Hasselt is de affiche nu compleet. Laura Tesoro, u leest het goed, een debutante. Een artieste die zowel VTM- als VRT-kijkers, straight als holebimuziekfans naar de arena’s straks moet halen. Staan nog op de affiche: The Subs, Chaka Khan, Natasha Bedingfield, Tom Chaplin (de frontman van Keane) en Gabriel Rios. Drie Belgische acts dus, en op Chaplin misschien na wegen ze allemaal wel erg licht door in het licht van de internationale muziekgeschiedenis.

]]>
<![CDATA[Recensie Drie kleuren wit Bourla Antwerpen zondag 25 september 2016]]>

De Franse schrijfster en actrice met Iraans-Hongaarse roots Yasmina Reza blijft kennelijk in 2016 nog steeds erg actueel. Zo actueel dat de Bourla dit jaar ‘Kunst’ programmeerde door Stan en Dood Paard. Bij de start van het nieuwe seizoen laten ze de versie van Olympique Dramatique op ons los. Het is te zeggen, het afstudeerproject ‘Drie kleuren wit’ van Tom Dewispelaere, Stijn Van Opstal en Geert Van Rampelbergh aan de Studio Herman Teirlinck in 1998 was het. ‘Drie kleuren wit’  baseert zich net als ‘Kunst’ op ‘Art’ van Reza. Een voorstelling die absurd accuraat weergeeft hoe drie vrienden van elkaar vervreemd zijn en nu op een breekpunt staan van hun 15-jarige vriendschap. Een vriendschap waarbij de onderlinge verhoudingen op de proef gesteld worden.

]]>
<![CDATA[Recensie De Drie Wijzen Theater Elckerlyc Antwerpen zaterdag 24 september 2016]]>

Een nostalgische wind waait er dezer dagen door Vlaanderen. Veel heeft te maken met de onzekere tijden waar we in leven, welke richting ons land uit zal gaan op politiek, maatschappelijk en economisch vlak. En hoe de wereld(economie, -politiek,…) zich ook verder zal ontwikkelen. Het stijgend aantal buitenlandse formats op de buis, versterkt die hunkering naar iets oer-Vlaams, om iets van toen terug te zien. Teruggrijpen naar wat ‘zekerheden’ quoi. Deze zomer was het al van dat met een remake van ‘Zeg ‘ns euh’ op Vier. Straks volgt VRT met ‘De Drie Wijzen’ in een nieuw jasje onder leiding van presentator Kobe Ilsen. Wat de theatertour met de originele vier – panelleden Jacques Vermeire, Gerty Christoffels, Walter Grootaers en presentator Kurt Van Eeghem – vooral aantoont, is dat dergelijke formats zo gebonden zijn aan hun tijd, dat anno 2016 de sfeer van weleer benaderen erg moeilijk lijkt. Omdat spontaniteit en een script nu eenmaal niet samengaan.

]]>
<![CDATA[Recensie The Town Hall Affair deSingel Antwerpen woensdag 21 september 2016]]>

The Wooster Group baseerde zich op de film ‘Town Bloody Hall’ van Chris Hegedus en D.A. Pennebaker en maakte er de eenakter ‘The town hall affair’ mee. De acteurs en actrices evoceren zowel qua ritme, en intonatie een paneldiscussie die op 30 april 1971 plaatsvond. De titel was ‘A dialogue on women’s liberation’ in de Town Hall van NY. Aanleiding: het artikel ‘The prisoner of sex’ dat Norman Mailer had geschreven in Harper’s Magazine. Feministen waren daar woedend op. Dat artikel was op zijn beurt een reactie op het boek ‘Sexual politics’ uit 1970 van Kate Millet. Net als de film toont The Wooster Group gewoon wat er zich afspeelde die dag, niet meer en niet minder. Aan het publiek zelf om te oordelen. Dat levert dan wel een erg nauwgezet maar even goed ook ruw materiaal op met live gedubde, perfect getimede monologen, maar zelden komt het tot een dialoog. En hoewel het werk absoluut representatief is voor de States en bij uitbreiding nog heel wat andere landen hoe de man-vrouw verhouding destijds was, toch kan men niet ontkennen dat de vorm en de inhoud (het wat chaotische verloop ) van zo’n debatavond in eerste instantie de tijdsgeest uitademt en ook plaatsgebonden is. Daarnaast toont het aan hoe de vrouwenbeweging of die nu op politiek en/of seksueel vlak een vrijheidsstrijd voerde lang niet zo’n homogeen kliekje was waar alle neuzen in dezelfde richting stonden. Om kort te zijn: ‘The town hall affair’ boeide ons niet wegens én erg Amerikaans en aan de andere kant zo typisch seventies ook.

]]>
<![CDATA[Recensie Philippe Geubels Arenberg Antwerpen dinsdag 20 september 2016]]>

‘Bedankt voor alles’ heet de recente voorstelling van Philippe Geubels die exact een uur en een kwartier duurt. Ondertussen is de stand up comedian vader geworden. En dat is heus geen lachertje. Het optreden voelt aan als een oproep om de dagelijkse sleur te omarmen die in een relatie van 14 jaar kruipt. Maar het is even zeer ook een mooie ode aan zijn grootmoeder die vroeger goochelde en waardoor hij zelf op het podium is gekropen, tien jaar geleden ondertussen op een free podium in Oelegem. Een van de mooiste uitspraken is ongetwijfeld: ‘Mijn bomma zei altijd: ontgoochelen is ook goochelen.’ Op dat vlak ontgoochelt ‘Bedankt voor alles’ niet.

]]>
<![CDATA[Recensie Macbeth Tour and Taxis Brussel zondag 18 september 2016]]>

Met Verdi’s Macbeth naar Shakespeare gaat de Franse regisseur Olivier Fredj zowat alle kanten uit tot hij het spoor bijster raakt. Dat ligt overigens niet alleen aan hem, maar ook aan de componist zelf die – hoewel hij naar verluidt een perfectionist was - kennelijk niet wist te kiezen welke richting hij uit wou gaan. Zo werd Macbeth geen situatie-opera die inzoomt op de psyche van Lady Macbeth en Macbeth (en zijn angsten, neuroses), maar een mengeling waarbij realisme, dan weer de droom/surrealisme (de rol van de heksen, de visioenen en geesten) centraal staan.

]]>
<![CDATA[Recensie Ode aan Bobbejaan De Roma Borgerhout vrijdag 16 september 2016]]>

Bobbejaan Schoepen was één van Vlaanderens eerste vedetten en schreef in zijn carrière heel wat bekende liedjes bijeen waaronder het onsterfelijke “De lichtjes van de Schelde”. Daarom vonden Jan De Smet, Guido Belcanto en Barbara Dex dat het hoog tijd werd om zijn liedjes van onder het stof te halen en eer te bewijzen aan deze legendarische cowboy uit de Kempen. En hoewel “Je me suis souvent demandé”, “What a wonderful day” en “Le temps des cerises” best heel mooi en bij de tijd klonken, was “Ode aan Bobbejaan” toch vooral een voorstelling waarin mensen van de derde leeftijd hun jeugdherinneringen nog eens mochten bovenhalen.

]]>
<![CDATA[Recensie Alex Agnew Unfinished Business Stadsschouwburg Antwerpen vrijdag 16 september 2016]]>

Alex Agnew is terug als comedian met zijn recente zaalshow ‘Unfinished business’ die al vroeg in de speelreeks werd opgenomen voor dvd in de Stadsschouwburg van Antwerpen. Agnew zette zijn carrière als comedian even on hold om zich te kunnen concentreren op de carrière van de metalband Diablo Blvd. Met een internationaal platencontract bij het label Nuclear Blast onder de arm, voelt hij zich zelfs fierder dan toen hij voor het eerst vader werd: “voor zo’n contract moet je werken, voor een kind niet. En daarbij: ik had liever een zoon gehad dan een dochter.” geeft ie mee aan het publiek. De reden waarom ie opnieuw tourt als comedian: het geld was op, vandaar het woord ‘business’ in de titel en met vier vrouwen in huis: zijn vrouw, achtjarige dochter en twee katten, heeft hij niets meer te zeggen thuis. Agnew doet dus net als zijn publiek aan escapisme om een duur woord te gebruiken. Net als zijn publiek overigens dat ie letterlijk en figuurlijk een spiegel voorhoudt.

]]>
<![CDATA[Recensie De zaak Makropoulos Opera Antwerpen woensdag 14 september 2016]]>

Meer dan drie eeuwen blijven leven. Wat voor impact heeft dat op een mens? Het is een van de thema’s die de twintigste eeuwse Tsjechische componist Leoš Janáček behandelt in de zaak Makropoulos. Een opera, tragedie naar het oorspronkelijke toneelstuk, een  komedie van Karel Čapek uit 1922. Janáček stelt dat een overmatig lang leven zinloos is. Zo laat ie de hoofdrol op het einde van de opera in een prachtige solo zingen dat ze haar ziel tijdens haar leven verloren is geraakt. De regie kiest van bij de start voor het dubbele: tussen vintage en nostalgie (jaren ’60 appartement met houten muren, zwart marmeren open haard omlijsting, klok) tegenover erg modernistische jaren ’20 elementen (stoelen, en bijzettafels onder andere die verwijzen naar het werk van de Amerikaanse architect Marcel Breuer) en moderne elementen (wit gordijn, schuiframen, ijskast, kookeiland in dat appartement). Ook het eerste scènebeeld heeft dat dubbele: wanneer de rechters achter de tafel plaatsnemen met een zwarte helm op. Het voelt dan wat aan alsof het een verwijzing is naar het anonieme maar tevens zeer populaire dj duo Daft Punk maar dan in een klassieke setting. Het past perfect bij de operazangeres Emilia Marty (de Zwitserse sopraan Rachel Harnisch in een uitstekend roldebuut) omdat ze namelijk beide ook belichaamt: oud en nieuw, klassiek en modern.

]]>
<![CDATA[Twee weekends Tomorrowland cruciaal voor voortbestaan]]>

Tomorrowland wil vanaf 2017 elk jaar twee weekends organiseren in Boom. Wat helaas onderbelicht wordt in verschillende media is dat dit noodzakelijk is voor het voortbestaan van het festival zoals we het kennen en het zich al jaren positioneert. Immers, de artiestengages zijn de afgelopen jaren dermate door het plafond gegaan dat nog weinig organisatoren een rits topnamen kan presenteren. Concertnews.be wijst er fijntjes op dat onder andere Hardwell, Avicii, Calvin Harris en Kygo op de affiche ontbraken dit jaar wat een evenement dat zich graag het ‘beste dance festival’ laat noemen gewoon onwaardig is. Dat Tomorrowland dit jaar twee dagen na elkaar Dimitri Vegas and Like Mike liet opdraven, bleek eerder op bloedarmoede te wijzen dan wel een artistieke meesterzet.

]]>
<![CDATA[Terug naar de straat]]>

Lollapalooza Berlin en Laundry Day. Op zich zijn het twee compleet verschillende festivals met een totaal andere focus. En toch hebben ze iets gemeen. De keuze om dit jaar de straat als ontmoetingsplaats centraal te stellen. Om het publiek daar met elkaar te mengen en het zo naar verschillende uithoeken te brengen, tot ontdekkingen te laten komen.

]]>
<![CDATA[Recensie Radiohead Treptower Park Berlijn zondag 11 september 2016]]>

Met Radiohead wist Lollapalooza Berlijn de ultieme afsluiter van zijn tweede editie te strikken. De Britse band die tijdens de first leg van zijn tour opmerkelijk België links liet liggen,  bracht zowel nieuw materiaal uit het recente ‘A Moon Shaped Pool’als hits  naar het Treptower Park in de hoofdstad van Duitsland. Enkel ‘Tinker Tailor Soldier Sailor Rich Man Poor Man Beggar Man Thief’, ‘Glass eyes’ en ‘True Love Waits’ van de nieuwe plaat haalden het optreden niet. Muzikaal viel er niets af te dingen op dit concert dat artistiek zeer breed ging maar vooral ook koos voor intense verstilde momenten die wonderwel werkten op dit unieke en eenmalige festivalterrein. ‘No surprises’ speelden de Britten erg klein, zacht op onder andere klokkenspel en flirtte met de tijd die de groep wel leek stil te zetten.  

]]>
<![CDATA[Recensie Meskens In Motown De Roma Borgerhout zaterdag 10 september 2016]]>

Het was niet de eerste keer dan Nathalie Meskens zich als zangeres op het podium van De Roma begaf, maar dit keer had ze de lat toch wel erg hoog gelegd: ze zou een avondvullend programma brengen met hits uit een van de meest legendarische platenlabels ooit. We stelden ons voor aanvang van de voorstelling dan ook de vraag of ze de muziek van grootheden als Diana Ross, Stevie Wonder, Michael Jackson en Marvin Gaye wel eer aan zou doen. Het antwoord op deze vraag kwam al vrij vroeg in de voorstelling: absoluut. Wat een geweldige show. “Meskens in Motown” wist de sfeer en de klank van Motown weer tot leven te brengen door een combinatie van heerlijke hits, een meer dan behoorlijke zangprestatie van Nathalie, een geweldige achtkoppige live-band en twee formidabele backing vocals.

]]>
<![CDATA[Recensie Ben Miller Band De Roma Borgerhout vrijdag 2 september 2016]]>

De foyer van De Roma in Borgerhout was alles behalve afgeladen vol voor de doortocht van deze rasechte Amerikaanse band. Maar wie er wel was, beleefde een geweldige avond in het gezelschap van de Ben Miller Band. Het optreden verliep in een uiterst ontspannen sfeer en je kon voelen dat iedereen er gewoonweg zin in had.  Ben Miller, Scott Leeper, Smilin’ Bob Lewis en Rachel Ammons namen hun publiek mee op een muzikale reis die ons bracht van stevige rock over de klanken van New Orléans tot op een boerenbruiloft ergens op een ranch in Texas waarbij ze eigen nummers afwisselden met bijzondere covers van onder andere: “House of the rising sun”, “Rocks and gravel”, “Black Betty” en traditionals als “Sowing on the mountain”. En de opkomst was dan misschien eerder beperkt, het feestje was er niet minder om.

]]>
<![CDATA[Recensie On Ice deSingel Antwerpen vrijdag 2 september 2016]]>

Wat moet je met het prijzengeld van de Roel Verniers Prijs 2013 als je vorige productie een cheque van 2000 euro mocht ontvangen? Die vraag stelde Suzanne Grotenhuis zich de afgelopen jaren. Veel kan je er immers niet doen met zo’n klein bedrag: een nieuwe voorstelling maken kost immers meer dan dat, geeft ze fijntjes mee. Dus kocht ze een ijspiste, een vrij recente toevoeging aan haar leven. Eén in kunststof weliswaar, waar ze een spulletje op moet doen :‘glice’ met een verstuiver om de zaak wat gladder te maken. Zo kan je ‘altijd, overal waar je maar wil schaatsen’ en de ervaring is ‘85% net echt’.

]]>
<![CDATA[Recensie Forever young deSingel Antwerpen woensdag 31 augustus 2016]]>

In  ‘Forever young’ kleedt Marijn Brussaard hiphop helemaal uit en maakt er een heerlijke parodie van. Als rapper Young Ludo creëert ie wel erg hoge verwachtingen wanneer de rookmachine aangezet wordt, stroboscopisch licht over het podium schijnt en hij uiteindelijk door de mist in tegenlicht opkomt. Niet gewoon te voet of zo, wel op een hoverboard met blauwe leds in. ‘Zijn entree niet missen’, noemen ze dat. Veel toeters (ook letterlijk in de mix, eigen aan het genre overigens) en bellen, kortom een groteske show op een klein wit cirkelvormig podium waarbinnen een kleine cirkel ook nog eens kan draaien, brengt ie. De leegheid van de popcultuur die net als de start van de voorstelling wel erg focust op de vorm en nauwelijks op inhoud, stelt Frascati Producties hier erg scherp aan de kaak.

]]>
<![CDATA[Recensie Poepsimpel deSingel Antwerpen dinsdag 30 augustus 2016]]>

Kolder op het Theaterfestival. Jawel, dat serveert Compagnie Cecilia het publiek in de Rode Zaal van deSingel. Over vastzitten in een bepaalde situatie en er in blijven steken ook al wil je verandering in je leven. Over de moed niet hebben om dat belangrijke telefoontje te plegen. En hoe er dus niets verandert. Over hoe moeilijk relaties zijn ook.

]]>
<![CDATA[Recensie De Radicalisering van Sadettin K Monty Antwerpen zondag 28 augustus 2016]]>

In  een grandioos spagaat: tussen behandeld worden als knuffelallochtoon of het uiterste als een dief aanzien worden van een fiets terwijl je wel degelijk op je eigen fiets rijdt. Niemand die iets doet of actie onderneemt om die valse beschuldiging aan de kaak te stellen. In die spreidstand zit hij al jaren en verontwaardiging maakt dus deel uit van Sadettin Kirmiziyüz’ leven. Maar niet alleen over hoe autochtonen hem behandelen, even goed om wat er in de moslimgemeenschap gebeurt of net niet gebeurt, roept bij hem vragen op. Tussen positieve discriminatie en zuivere discriminatie, in die spreidstand leeft  Sadettin K. die met zijn door de overheid gesubsidieerde monoloog  ‘De radicalisering van Sadettin K.’ het tot het Theaterfestival schopte. ‘Waarom ben ik niet naar Syrië getrokken?’ is de vraag die de theatermaker zich stelt en ook beantwoordt. Redenen genoeg zijn er nochtans voor hem om wel te gaan: hij heeft de leeftijd én behoort tot de doelgroep. Maar even veel redenen zijn er minstens om niet te gaan voor hem. Omdat de strijd van daar eigenlijk een strijd van hier is. Maar de reden waarom hij niet ging, is persoonlijk, dat ie in een prachtige finale van de tekst laat horen.

]]>
<![CDATA[Recensie K3 op Maanrock 2016 Stadscentrum Mechelen zondag 28 augustus 2016]]>

Zielloos. Kleurloos. Ronduit saai. Het zijn maar enkele adjectieven die de passage van K3 op Maanrock 2016 beschrijven. Hanne, Klaasje en Marthe kwamen met een set van een half uur opdraven waarbij ze tien nummers brachten. Die werden in zo’n snel tempo afgehaspeld, met zeer vaak hetzelfde trucje ‘laat jullie horen!’, ‘zwaai maar mee!’ en het laatste refrein van 3 nummers (‘Alle kleuren’, ‘Heyah Mama’ en ’10 000 Luchtballonnen’) dat ze overlieten aan de toeschouwers, dat het mini-optreden in sneltempo in maxi verveling resulteerde. Wanneer je na elf minuten en vervolgens na zeventien minuten stevige inkakmomenten op een festival als Maanrock vaststelt bij het publiek, zit je als producent met een probleem en lang niet een.

]]>
<![CDATA[Recensie De man door Europa Monty Antwerpen zaterdag 27 augustus 2016]]>

Met het verhaal van Metropoliz, een oude salamifabriek die gekraakt werd door honderden restjesmensen – mensen die niet (meer) meekunnen met de maatschappij - in Rome sluit Lucas De Man zijn voorstelling ‘De man door Europa’ af. Door van de voormalige salamifabriek een museum voor hedendaagse kunst te maken, wordt het moeilijker voor de eigenaar of de ordediensten om de krakers weg te halen. Een overlevingsstrategie volgen ze die in zekere zin de oplossingen die De man daarvoor uit de doeken deed hoe we via een transformatie uit de morele en systeemcrisis waar we nu in zitten, kunnen geraken, ondersneeuwt.

]]>
<![CDATA[Recensie De blinde dichter deSingel Antwerpen vrijdag 26 augustus 2016]]>

7 portretten van de 7 performers van Needcompany. Die schotelen het gezelschap ons in ‘De blinde dichter’ naar een tekst , regie en set van Jan Lauwers voor. Grace Ellen Barkey, Jules Beckman, Anna Sophia Bonnema, Hans Petter Melø Dahl, Benoît Gob, Mohamed Toukabri en Maarten Seghers: enige vorm van zelfverheerlijking is hen niet vreemd. Ze gaan door hun stamboom, de geschiedenis waar ze vandaan komen, en blijken meer gemeenschappelijk met elkaar te hebben dan op het eerste zicht lijkt al lijkt de ene zijn of haar geschiedenis/afstamming toch wat bij te kleuren. In acht verschillende talen stelt het gezelschap zich voor: Nederlands, Antwerps, Fries, Engels, Frans, Noors, Arabisch en Duits. Een voorstelling die het midden houdt tussen performance, dans, theater, circus en muziek maar in eerste instantie vooral theater brengt.

]]>
<![CDATA[Recensie Helpdesk Century Center Antwerpen donderdag 25 augustus 2016]]>

In een maatschappij waar communicatie een hot item is en je overal met communicatietechnologie rond de oren wordt geslagen, kent de eenzaamheid vele gezichten. Vaak wordt ze weggestoken achter een dekmantel van professionaliteit en sociale geplogenheden, maar ze is daarom niet minder tastbaar. In “Helpdesk” wist het theatergezelschap Wunderbaum dit op meesterlijke wijze aan de kaak te stellen door het publiek mee te nemen naar de soms harde zakelijkheid achter de overbehulpzame façade van de helpdesk van “Caren’s Company”.

]]>
<![CDATA[Recensie Boulevard Conakry Sloepenweg Antwerpen woensdag 17 augustus 2016]]>

Met de Afrikaanse acrobatie van Terya Circus sluit Zomer van Antwerpen editie 2016 af. Boulevard Conakry verwijst naar de hoofdstad van Guinee. Daar in het centrum van de stad is er een markt. Het is die drukke wat chaotische maar tevens ook uitgelaten sfeer die het gezelschap oproept. Waaghalzerij is het gezelschap duidelijk niet vreemd want de acrobaten tuimelen, maken flikflaks terwijl ze ook over elkaar springen. Uiteindelijk blijkt de voorstelling veel meer gestructureerd dan dat op het eerste zicht lijkt. Terya Circus trekt namelijk niet zelden de lijn van de geometrie.

]]>
<![CDATA[Recensie We doen het wel zelf Lange Lobroekstraat 122 Antwerpen woensdag 17 augustus 2016]]>

Het einde van de zorgstaat zoals we die kenden dringt zich op: de overheid kan niet meer voor alles en iedereen zorgen en roept zijn burgers daarom op om meer zelfredzaamheid aan de dag te leggen. Theatergezelschap Wunderbaum streek daarom met een reeks geëngageerde burgers als een waar participatiepromotieteam neer in de Zomer van Antwerpen. “We doen het wel zelf” werd een soms absurd, schijnbaar ongestructureerd, maar vooral erg geëngageerd muziektheater waarbij het publiek geacht werd actief deel te nemen aan de voorstelling én aan de denkoefening achter de voorstelling. Om het met de openingswoorden van de 27-jarige, Antwerpse, mentaal gehandicapte Desiree te zeggen: “Ik ben wel eens benieuwd wat jullie allemaal zelf kunnen.”

]]>
<![CDATA[Recensie Patti Smith Park Den Brandt zaterdag 13 augustus 2016]]>

Geen akoestische set bracht Patti Smith zoals ‘An Evening of Words and Music’ in de programmabrochure werd aangekondigd. Wel zagen we een vrouw die de vrijheidsstrijder in zich losliet in Park den Brandt tijdens de vijfendertigste editie van Jazz Middelheim. “I’m not a jazz singer. Do the fuck what you want. Raise your fucking arms! You with your fucking chairs.” klonk het fel op het podium. Smith kreeg gehoor bij het publiek dat rechtveerde, met de voeten begon te stampen en danste dat het een lieve lust was. “Er is niet veel plek hier.” Zo had ze ook begrepen met die stoeltjes en de dikke rijen aan staande toeschouwers buiten de tent. “Maar wat mij betreft mogen jullie zelfs dansen in de toiletten.” Smith had al perfect aangevoeld tijdens ‘Dancing barefoot’ dat enkele toeschouwers al dan niet op blote voeten wilden dansen . Uiteindelijk speelde ze daar handig op in. Onze stoeltjes laten voor wat die waren, voelde dan ook nooit zo bevrijdend als tijdens dit optreden. 

]]>
<![CDATA[Recensie De Gouden Draak Pelikaanstraat 108 Antwerpen donderdag 11 augustus 2016]]>

In de keuken van het Thais-Chinees-Vietnamees afhaalrestaurant “De Gouden Draak” wordt de jongste van de vijf illegale koks geteisterd door vreselijke tandpijn wanneer twee stewardessen de zaak binnenwandelen om na een lange vlucht nog een kleinigheid te eten.  In 48 genummerde scènes ontplooide zich vervolgens het tragische verhaal van zes uitgebuite illegalen in een Europese grootstad en de mensen rondom hen. Met deze productie van Roland Schimmelpfennigs theaterstuk “De Gouden Draak” brachten “de Roovers” niet de bitterzoete komedie die werd aangekondigd. Het was eerder een drama doorregen met donkere humor. Wie dus kwam kijken naar een ontspannen avond theater, kwam van een kale markt thuis. Wie met een open vizier naar de voorstelling trok, werd meegenomen in de wereld van 18 personages die uiteindelijk toch allemaal met elkaar verbonden bleken te zijn.

]]>
<![CDATA[Recensie Reneixer | Rebirth Stadsfeestzaal Antwerpen woensdag 10 augustus 2016]]>

Sensualiteit, mysterie, ingetogenheid, authenticiteit, romantiek, uitbundigheid, nostalgie, traditie, onthaasting en dat terwijl verschillende zintuigen geprikkeld worden. Daarvoor staat Teatro de los Sentidos, het gezelschap uit Barcelona. Alleen al hoe ze erin geslaagd zijn om van de kale verlaten winkelruimte waar ooit de Saturn was in de Stadsfeestzaal een zeer sfeervolle ruimte te maken, doet verwonderen. Het is de vierde keer dat Teatro de los Sentidos de Zomer van Antwerpen aandoet na eerdere voorstellingen ‘The Echo Of The Shadow’ exact tien jaar geleden, toen nog in een niet gebruikt metrostation onder de Turnhoutsebaan. In 2007 volgde ‘De herinnering van de wijn’ in Fort VIII Hoboken terwijl ze in 2013 ‘Kleine oefeningen voor een goede dood’ in brouwerij de Koninck hielden.

]]>
<![CDATA[Recensie Milk Inc Grote Kaai, Lokeren zaterdag 6 augustus 2016]]>

Milk Inc. bestaat 20 jaar en 16 jaar met frontvrouw Linda Mertens om precies te zijn. Reden voor een feestje op Lokerse Feesten, was dat voor Regi, Linda, toetsenist Peter Schreurs, drummer Michael Schack en founding father Filip Vandueren. Het is een lange tijd stil geweest rond deze Belgische dance act. Dat komt omdat Regi en co eind 2014 op de pauzeknop duwden. Linda kon op die manier genieten van de geboorte en de eerste levensmaanden van haar allereerste kindje dat ze eind 2014 op de wereld zette.  Iets minder dan twee jaar later staat ze strakker dan ooit, met een kort zwart leren broekje op het podium van de Grote Kaai. De groep mocht dan wel het hoofdpodium openen op zaterdag, toch stonden ze er met een show die eerder deed denken alsof ze de headliner van de avond waren met vuurwerk, vlammen, confetti en de zon die perfect op tijd onder ging bij ‘Blackout’.

]]>
<![CDATA[Recensie Jill Shaw Grote Kaai, Lokeren zaterdag 6 augustus 2016]]>

Mochten Ellie Goulding en Max Colombie ooit samen de koffer induiken, het zou hen wellicht Jill Shaw opleveren. De Gentse Jill (21) heeft een al even strak lichaam als dat van Goulding en is op zijn minst even sportief. Waar Ellie zweert bij lopen, is Jill al jaren een surfgirl. Het zwoele, sensuele heeft ze van beide, de zachte kopstem doet wat aan Goulding denken terwijl dat toch wat mysterieuze indie-kantje weer wat weg heeft van de frontman van Oscar and the Wolf. Nog iets wat ze gemeen heeft met Colombie is dat Junior Eurosong-verleden: hij met ‘Voor eeuwig’, zij als lid van het olijke duo Jill & Lauren met “Get Up”. Dat, naast haar zomerhitje ‘Summer sucks’ schudt ze nu van haar af met de release van haar allereerste EP ‘Dark Paradise’ half september. 5 nummers telt het schijfje waar John Roan, jawel die van Arsenal, aan mee heeft geschreven.

]]>
<![CDATA[Recensie Chills Sloepenweg Antwerpen woensdag 3 augustus 2016]]>

Jezelf bevrijden van je angsten: zichtbare en onzichtbare demonen. Daar draait het bij “Chills” van C.C.A.I. en Phare Ponleu Selpak om. Die laatste organisatie is een circusschool uit Cambodja die zich richt op kwetsbare kinderen en jongeren. In 1994 ontstond ze aan de grens met Thailand in een vluchtelingenkamp. Erg artistiek kan je de voorstelling bezwaarlijk noemen. En de rode draad, het verhaal is wat dunnetjes. Komaf maken met twee spoken die ronddwalen op het podium of in de aerial silks te zien zijn. Daar moeten de anderen in zien te slagen. Beeld van leren omgaan met angsten en deze overwinnen om op die manier het talent optimaal tot uiting te laten komen. Daartegenover staat dat Chills zeer toegankelijk is voor kinderen én het enthousiasme van het gezelschap van het podium spat met dank aan de opzwepende percussieve live muziek.

]]>
<![CDATA[Recensie Beyonce Koning Boudewijnstadion Brussel zondag 31 juli 2016]]>

Beyoncé keek in het Koning Boudewijnstadion op geen cent meer of minder. Een gigantische wall met stroboscopen, een kubusvormige ledwall die kon bewegen en tot het dak van de rechte tribune reikte, vlammenwerpers (“Survivor”), C02-jets, vuurwerk (“Halo”), rook over het podium, een catwalk met loopband (“Drunk in love”) ,acrobatie (o.a. op “Mine”), en een rechthoekig B stage dat in de finale een ondiep zwembadje werd, ... Queen B zag het groots. Maar big betekent alweer niet dat het daarom beter was.

]]>
<![CDATA[Recensie Driften Slachthuis Slachthuislaan Antwerpen Noord dinsdag 19 juli 2016]]>

Een ultieme toast op het leven in combinatie met een subtiele dosis melancholie. Dat serveert Petri Dish met zijn jongste creatie Driften die op Zomer van Antwerpen in wereldpremière ging. Een voorstelling die dans, acrobatie, theater met verwijzing naar schilderkunst en zang met elkaar blendt in een heerlijk visuele cocktail. Driften is Zweeds maar ook een Nederlands woord dat verwijst naar continenten die uit elkaar gaan, de vervreemding van elkaar dus.  Met het intermenselijke thema en een ecologische boodschap erbij werkt de voorstelling op verschillende lagen. Met stip is deze Driften op die manier een van de zeldzame voorstellingen op Zomer van Antwerpen die zowel een appeal heeft voor de meerwaardezoeker (de geroutineerde bezoeker van het Toneelhuis of deSingel bijvoorbeeld) als voor diegene die eerder sporadisch naar het theater gaat.

]]>
<![CDATA[Recensie Joss Stone Salacgriva - Latvia zaterdag 16 juli 2016]]>

The second day of Positivus festival was as sunny as Joss Stone’s performance. The young and beautiful 29 year old singer from England accompanied Positivus with her R&B/blue-eyed soul/reggae songs. Stone’s childhood music influences were 1960’s and 1970’s American R&B and soul music performed by artists like Dusty Springfield. So as a result she developed into the beautiful and soulful style singer that everyone can listen to today.

]]>
<![CDATA[Recensie Seinabo Sey Salacgriva - Latvia zaterdag 16 juli 2016]]>

Seinabo Sey is young, but obviously a very bright star in the sky of the Swedish music scene. With Swedish and Gambian roots, she started her musical career early by attending a music program. When she was 16 she moved to Stockholm and later she graduated from the Fryshusets esthetics program. She specialized in soul music. Even though she is still at the very beginning of her career, she has already received several awards including a Swedish Grammy award (Best Newcomer of 2014).

]]>
<![CDATA[Recensie M83 Salacgriva - Latvia zaterdag 16 juli 2016]]>

The moment Positivus had so patiently waited for – an amazing M83 performance at the end of the 2nd day of festival. This French electronic music group brought their synthpop/ambient vibe to Positivus stage making everyone cheer as loud as possible.

]]>
<![CDATA[Recensie Vladislavs Nastavsevs Salacgriva - Latvia zaterdag 16 juli 2016]]>

Originally Vladislavs Nastavševs is a theatre producer from Latvia, but he is also known for his amazing musical pieces which consists of him playing the piano and singing… singing like no one has ever sung before, because his voice can go to unbelievably high notes which sound just magical.

]]>
<![CDATA[Recensie Latvian Radio Big Band and Ralfs Eilands Salacgriva - Latvia zaterdag 16 juli 2016]]>

Positivus 2nd day included Latvian Radio Big Band & Ralfs Eilands. They performed Latvia’s musical legend Raimonds Pauls‘ music. This year the Maestro celebrates his 80th birthday, so Latvian Radio Big Band played most of his best pieces by adding a bit of a modern touch to them. Also – Latvian Radio Big Band orchestra is turning 50 this years, so Positivus, Raimonds Pauls and Latvian Radio Big Band orchestra can celebrate their birthdays together! And of course, the main vocalist Ralfs Eilands – a young, handsome, talented and eager singer - adds a bit of a jazzy sound. Positivus for sure enjoyed his charming interaction with the crowd and Latvian Radio Big Band orchestra’s epic instrumental accompaniment.

]]>
<![CDATA[Recensie Years and Years Salacgriva - Latvia vrijdag 15 juli 2016]]>

British electronica trio Years and Years consists of three wonderful musicians – frontman Olly Alexander, bass guitar player Mikey Goldsworthy and on keyboards/beats Emre Turkmen. They have been sharing their music with the world since 2010 and Positivus for sure hopes that this is not the last time they visit Latvia.

]]>
<![CDATA[Recensie Richard Hawley Salacgriva - Latvia vrijdag 15 juli 2016]]>

This year Positivus festival’s guests are true fans of British musicians, and really…what’s not to like? Richard Willis Hawley honored Positivus stage on Friday evening looking as handsome as always. Maybe it’s even possible to say that he is the George Clooney of music. Both of his parents were musicians so it’s obvious that the talent passed on to him. Richard has been writing songs since he was a little boy…and we are all thankful for that!

]]>
<![CDATA[Recensie Hot Chip Salacgriva - Latvia vrijdag 15 juli 2016]]>

British electronic music band Hot Chip has been active since 2000. Although they started out with years of self-releasing records, right now they have released six studio albums and are going strong. Mixing together house, R&B and hip-hop sounds, these guys in their mid-thirties present funky and youthful vibe.

]]>
<![CDATA[Recensie Ezeri Salacgriva - Latvia vrijdag 15 juli 2016]]>

Music band Ezeri is a new trio from Riga with three wonderfully looking young man with one of a kind voices and talent. It all started out with main vocalist Miķelis Putniņš at the beginning of 2016 when he started to perform in Italy - at local bars and small, and cosy book shops. Slowly after that “he” became “we” and Ezeri was born. Unusual harmonies and rhythmical drawings are only few of the important elements that define Ezeri music, but even more important are the themes the soloist is interested in. For example, the way that city interacts with nature.

]]>
<![CDATA[Recensie Forever Happily Sloepenweg Antwerpen woensdag 13 juli 2016]]>

Een staande ovatie voor Forever, Happily… van het Belgische Collectif Malunés. Dat gaf het publiek na de première van deze voorstelling op Zomer van Antwerpen. Simon Bruyninckx, Juliette Correa, Lola Devault-Sierra, Luke Horley, Arne Sabbe, Gabriel Larès en Nickolas Van Corven mengen muziek (zoals ‘Dream a little dream of me’ met circus (trapeze, hand op handacrobatie en luchtacrobatie), theater, dans en cabaret. Een heerlijke mix in een regie van Dominique Bettenfeld die werkt en de aandacht weet vast te houden van zowel jong als oud.

]]>
<![CDATA[Recensie Matamore Sloepenweg Antwerpen dinsdag 12 juli 2016]]>

Met Matamore programmeert Zomer van Antwerpen opnieuw Cirque Trotolla. In 2005 stond het gezelschap met “Les tours d’une toupie” ook op het festival. Deze keer sloeg het de handen in elkaar met Petit Théâtre Baraque. Het levert een voorstelling op waar alle toeschouwers als het ware in een put naar kijken. Matamore is melancholisch, grappig en kritisch tegelijkertijd. Zo heeft een artiest het over de uitgebreide mogelijkheden van mechanisatie: dat het menselijk karkas veel beperkter is. Een act met een pop die aan een barre hangt en verschillende halsbrekende toeren uithaalt in combinatie met de poëzie die hij toont, zorgt ervoor dat je de pop als zesde man ziet onder het vijfkoppige team. Ergens heeft de acrobaat dus een punt, al gaat er niets boven het menselijke en de spanning of de menselijke limieten tijdens een voorstelling overstegen worden dan wel beperkend werken.

]]>
<![CDATA[Het rapport van Cactusfestival 2016]]>

Cactusfestival is aan zijn vijfendertigste editie toe. Tijd voor Concertnews.be om een analyse te maken. Wat zijn de pro’s en cons van het festival in het Minnewaterpark van Brugge?

]]>
<![CDATA[Recensie She is my sister Sint Annabos Linkeroever woensdag 6 juli 2016]]>

Met ‘She is my sister’ brengt Moonstein magie naar Zomer van Antwerpen. Met het Sint-Annabos op Linkeroever als prachtige locatie – neem wel muggenmelk mee en bij koud of nat weer aangepaste kledij –zit het publiek op kussentjes midden in het bos terwijl de acteurs en dansers 360 graden rond het publiek optreden. Een meisje verstopt zich in de winter van 1921 in haar nachtkleed in het bos en vindt de perfecte plek om haar te verstoppen. Haar broer zoekt maar vindt haar niet.  ‘She is my sister’ gaat over leven en dood, en de fase ertussen. Het Sint-Annabos als decor, dat ook ergens zweeft tussen leven en dood op dit moment, zorgt voor een absolute meerwaarde.

]]>
<![CDATA[Recensie Het labyrint van Dr Adams Sint Jansplein Antwerpen vrijdag 1 juli 2016]]>

Met het Labyrint van Dr. Adams brengen Time Circus en Madam Fortuna op een toegankelijke en humoristische manier psychologie naar de Zomer van Antwerpen. “Wat is geluk? En hoe kom je ertoe?” het zijn vragen die iedereen zich wel eens stelt in het leven. En soms lijkt het antwoord niet meteen voorhanden omdat je je in een ogenschijnlijk moeilijke doolhof, een labyrint bevindt waar je maar niet lijkt uit te geraken. Sterk is dus de setting waar deze voorstelling voor koos: niet toevallig een labyrint dat tevens naar de vluchtelingenproblematiek verwijst, met name naar het vluchtelingendorp “de Jungle” in Calais. Ook hier werden basismaterialen als hout, paletten, karton, zeilen en golfplaten gebruikt om de constructie in elkaar te steken tot zelfs een villa romana toe met impluvium in het atrium waar het regenwater – behoorlijk wat in dit geval – in wordt opgevangen.

]]>
<![CDATA[Recensie Mud Festivalwei Werchter donderdag 30 juni 2016]]>

We moeten het Herman Schueremans nageven. De head promotor houdt de vinger aan de pols en weet wat de recentste tendensen zijn in festivalland. Door dit jaar geen eieren naar de Clarissen te brengen (wat vorig jaar volgens de massamedia nog de reden was voor een zonnige Rock Werchter 2015) voegde hij last minute en verrassend Mud toe aan de affiche van het festival in Vlaams-Brabant. Volgens kwatongen probeerde hij zo waar Glastonbury festival naar de kroon te steken of zelfs Woodstock uit 1969 om zijn festival terug dat hippiegevoel van weleer te bezorgen dat met de loop der jaren om commerciële redenen toch wel wat naar de achtergrond was verdwenen.

]]>
<![CDATA[Recensie Nathaniel Rateliff and The Night Sweats Festivalwei Werchter donderdag 30 juni 2016]]>

Het beste optreden op dag één van Rock Werchter. Dat leverde Nathaniel Rateliff & The Night Sweats af in The Barn. Oorspronkelijk stond dit concert zelfs niet op onze planning, maar een zoveelste keer Kaiser Chiefs – been there, seen that, done that - zien op hetzelfde moment prikkelde al helemaal niet onze interesse. Van de twee tenten is The Barn overigens het meest sfeervol ingericht met sfeerlichtjes in de nok. Het doet denken aan een passage van Mumford and Sons in het Sportpaleis een paar jaar geleden. Niet toevallig heeft Rateliff ooit het voorprogramma van hen verzorgd overigens. De uitbundige sfeer is erg vergelijkbaar trouwens. En voor een middagshow op een eerste festivaldag eerder uitzonderlijk. Jawel we zagen het publiek swingen, meewiegen, klappen en zelfs op het einde bij afsluiter S.O.B. stevig stampen op de plankenvloer!

]]>
<![CDATA[Recensie Ellie Goulding Festivalwei Werchter donderdag 30 juni 2016]]>

Een verwittigd man is er twee waard. Zeker wanneer die Herman Schueremans heet. Schreven we vorig jaar nog dat Ellie Goulding anderhalf uur laten spelen op een festival veel te lang is op basis van onze ervaring op Sziget Festival, dan zagen we die stelling koudweg opnieuw bevestigd op Rock Werchter. Met een korte set van 55 minuten op Pukkelpop vorig jaar wist ze wel te scoren, maar in Werchter kreeg ze het publiek nauwelijks mee.  Het werd zelfs zo erg dat op den duur tienermeisjes – toch wel het doelpubliek van Goulding - de pit verlieten tijdens “Codes” en andere oorden opzochten nog voor ze de grote hits liet horen. Tja, als je bijna alle hits opspaart om tussen 8 en twintig na acht te spelen terwijl er tussen zeven en acht nauwelijks iets te beleven valt, dan heb je gewoon een zwakke setlist onder de arm die maar één ding ambieert: de herinnering aan het laatste stuk bij de toeschouwers vasthouden.

]]>
<![CDATA[Recensie Paul McCartney Festivalwei Werchter donderdag 30 juni 2016]]>

Groot nieuws op Rock Werchter. En neen dan hebben we het niet over de wateroverlast waar de regio de laatste weken na overvloedige regenval mee te kampen had. Het muzikale nieuws was de komst van Macca naar de wei van Werchter. Het festival had op die manier voor het eerst de Kever der Kevers beet. Alleen stond de Kever een kwartier te laat op het podium, schrapte hij daardoor maar liefst 7(!!) nummers uit de set in vergelijking met zijn vorige optreden in Denemarken, kende de show een zeer vreemd einde met C02 jets die nog even vlug hun overschotjes loosden, de confetti die de lucht invloog en wat vuurwerk dat nog overgebleven was dat de lucht in schoot een hele tijd nadat slotnummer “The End” al afgelopen was, bleek Macca’s stem wel erg broos geworden met de jaren – lees: de man klonk bij momenten bijzonder vals – en ging het geluid op het einde de mist in “I don’t know what that feedback was, but it was big.” En of dat zo was! Om kort te zijn: McCartney is oud geworden en leverde op Rock Werchter een set af die balanceerde tussen het aanvaardbare en het onaanvaardbare.

]]>