concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie Bob Dylan Lotto Arena Merksem maandag 24 april 2017]]>

Bob Dylan bracht een literaire avond waar muziek in zat. Letterlijk en figuurlijk dan in Antwerpen. De winnaar van de Nobelprijs Literatuur trad voor een volle Lotto Arena op, sprak als vanouds geen woord tegen het publiek en werd opzettelijk onderbelicht door grote en minder grote filmspots die warm goudkleurig licht op hem lieten schijnen. Dylan, die een witte zomers hoed op had, een zwarte broek met witte boord aan de zijkanten en een zwarte vest met lappen witte stof in, zette een optreden neer waar hij – ook zoals gebruikelijk – parlando combineerde met zang. Net die keuze zorgde ervoor dat zijn teksten het best uit de verf kwamen. Buiten de muzikanten en hun instrumenten had de 75-jarige auteur slechts twee rekwisieten bij: een buste van de Griekse godin Pallas Athena, die onder andere godin van de kunst is en links daarnaast een award, mogelijks een replica van zijn Oscar voor Beste originele nummer ‘Things have changed’ dat ie net na de eeuwwisseling ontving. Kwestie van toch een beetje kitsch in de voorstelling te steken, moet ie gedacht hebben. Het was trouwens ook aan dat tafeltje waar de Amerikaanse singer-songwriter even kwam drinken alsof hij zich daar letterlijk en figuurlijk kwam laven.

]]>
<![CDATA[Recensie Kalf CC Merksem zondag 23 april 2017]]>

Kalf van Zaam met en van Dimitri Leue, Anastassya Savitsky en Wouter Konings/Uruz is een behoorlijk rauwe kindervoorstelling geworden. Een aanklacht tegen de vleesindustrie, de beenhouwers en de boeren die koeien fokken om melk te produceren of stieren voor het vlees. Het enige wat nog aan de voorstelling ontbrak was een label ‘goedgekeurd door Gaia’ of zo. De kinderen in de zaal – voor 6-plussers was de thematiek toch iets hard en te veel in your face, laat staan dat ze de vegetarische boodschap begrepen hadden – hielden niet altijd de aandacht bij Kalf. En wanneer ze dat wél deden, was dat eigenlijk tegen de bedoeling van de muziektheatervoorstelling in. Zo zagen we dat de kinderen erg genoten van de volgens Leue ‘saaie’ spelscène tussen Savitsky en hem. Beiden beelden elk een rund uit met petje en afgezaagde hoorns op om zo het het erg repetitieve leventje dat ze moesten leiden in een stal te tonen achter een dranghekje. Maar net die scène, vol taalhumor, konden de jongsten wel smaken.

]]>
<![CDATA[Recensie Revelations deSingel Antwerpen vrijdag 21 april 2017]]>

De langste zeventig minuten ooit uit ons ganse jonge leven. Dat leek ‘Revelations’ van Wouter Van Looy, Wim Henderickx en Muziektheater Transparant wel. Een extatische liefdesrelatie met de goddelijke Ander. Dat is het uitgangspunt van de voorstelling op basis van de tekst ‘Visioenen’ van de 13de-eeuwse dichteres en mystica Hadewijch d’Anvers. De regie is van de hand van Wouter Van Looy.  Voor de compositie tekende Wim Henderickx wiens muziek die naar de Middeleeuwse en vroegrenaissance muziek refereert met een snuifje invloeden uit het Midden-Oosten voorzien wordt van de electronica van Jorrit Tamminga. Het geheel ademt traagheid uit, en wil vooral een sfeer oproepen, die van de goddelijke extase, visioenen en onthechting.

]]>
<![CDATA[Recensie Oliver Twist Fakkeltheater Rode Zaal donderdag 20 april 2017]]>

Het verhaal van de bekendste wees uit de Engelse literatuur was terug te zien op de Antwerpse planken. Dit keer niet in een groots opgezette musicalversie, maar in een veel kleinschaliger toneelstuk van Loge 10 Theaterproducties in de Rode Zaal van het Fakkelteater. Mil Sinaeve mocht in de huid van Oliver Twist kruipen. Maar het was toch vooral Aron Wade die als Fagin, de leider van de boevenbende, de show mocht stelen. Aron portretteerde hem als een aardige, angstige, oude vrek met gevoel voor humor en een hele dosis vaderliefde voor de bende schoffies die voor hem gingen stelen. Auteur en regisseur Bruno Van Heystraeten had Fagin voorzien van enkele leuke opmerkingen en oneliners, maar algemeen genomen lag het niveau van de dialogen niet erg hoog. Er was duidelijk bewust gekozen om er een ontspannen avondje uit van te maken voor het hele gezin en in dat opzet was men geslaagd. Oliver Twist was een pretentieloze familievoorstelling, maar ook niet meer dan dat.

]]>
<![CDATA[Recensie Menuet deSingel Antwerpen woensdag 19 april 2017]]>

Muziektheater dat van begin tot einde (erotische) spanning uitstraalt. Dat brengt LOD Muziektheater met ‘Menuet’, in het Duits, naar Louis Paul Boons roman die vertaald werd naar die taal in 1975. Het oorspronkelijke werk is 20 jaar ouder. Drie personages staan centraal: de man die in een vrieskelder van een bedrijf werkt, de vrouw die kinderkleren verkoopt en het meisje dat hen helpt bij het huishouden. Daan Janssens tekende voor de compositie, Fabrice Murgia voor de regie. In de cast horen we sopraan Cécile Granger, bariton Raimund Nolte en sopraan Tineke Van Ingelgem. Murgia kiest ook voor de herhaling, door enkele scènes te spelen en laten zingen door een van de personages zodat we als toeschouwer de zaken bekijken vanuit zijn of haar standpunt. Zo kent de voorstelling dus drie delen: de vrieskelder (standpunt van de man), Mijn planeet (standpunt van het meisje) en Het eiland (standpunt van de vrouw).

]]>
<![CDATA[Recensie De Smurfen en het Verloren Dorp Kinepolis Antwerpen maandag 17 april 2017]]>

‘De Smurfen en het Verloren Dorp’ is misschien wel de strafste animatiefilm die op dit moment in de bioscoopzalen loopt. Alles zit dan ook goed van begin tot einde, de story telling, de spanningsboog, de camerashots, de liedjes, de humor, de spanning, en last but not least ook de emotie. Het was weer erg lang geleden dat een familiefilm ons op het einde bij de keel greep. Ook rond ons hoorden we erg veel kinderen – niet zelden meisjes overigens – snikken. ‘De Smurfen en het Verloren Dorp’ is dan ook perfect geprogrammeerd in deze paasperiode. Want ook een thema als rouwen en kracht vinden uit hoop komt hier ruim aan bod.

]]>
<![CDATA[Recensie Austra Ancienne Belgique Brussel zondag 16 april 2017]]>

Austra, een Canadese electroband rond zangeres Katie Stelmanis eindigde zijn tour die zes weken geduurd heeft in de Ancienne Belgique. Naar de AB Box waren op paaszondag indie hipsters gekomen. Niet zelden waren het jongetjes die vergezeld waren van hun hipster homovriendje met baardje, haar in een zijstreep, een vrouwelijke bril of op zijn minst een bril die uit een tijdperk dateert dat ze nooit hebben meegemaakt en een katoenen tas rond de schouder uiteraard om de vrouwelijke factor extra te accentueren. Ook de lesbo’s waren overigens van de partij, niet zelden blondines, die hun haar snel snel bij elkaar geknoopt hadden tot iets wat fashionably nonchalant moest overkomen, en verder hadden ze een trendy trainingsjasje en sportschoentjes aan. Uiteindelijk is het een optreden en heb je daar best makkelijke schoenen voor aan. Austra heeft sinds begin dit jaar hun recentste plaat ‘Future politics’ uit, hun derde ondertussen. Slechts heel even had de groep de AB Box in de ban, maar zag de publieksaandacht daarna inzakken.

]]>
<![CDATA[Recensie We Shall Overcome CC Merksem zaterdag 15 april 2017]]>

14 was Wim Opbrouck in 1983. Bang voor de bom, was hij. Voor het moment dat er een nucleaire oorlog zou starten. Een dienstweigeraar was ie, een gewetensbezwaarde die zich tegen de oorlog keerde. Hij deed dus mee aan de antirakettenbetoging in Brussel in dat jaar. In de hoop dat beschaving het zou winnen van de barbarij. Met als enige wapen: zingen. In zijn recentste voorstelling ‘We shall overcome’, vernoemd naar een nummer van Pete Seeger, die een mix is van concert en gesproken woord, verzamelde Opbrouck (synths, accordeon, melodica, mondharmonica, beatring en zang) samen met Ron Reuman (drums), Axl Peleman ((contra)bas, zang en synths) en Roeland Vandemoortele ((elektrische) gitaar en zang) protestliederen tegen oorlog voeren en vredesliederen. Vreemde eend in de bijt was ‘Catch the Wind’ van de Schotse singer-songwriter Donovan dat een liefdeslied is. Peleman verklaarde dat een liefdeslied betekent dat je geen ruzie aan het maken bent, waardoor het volgens hem op die manier best wel paste in de set die de perfecte balans vond tussen ernst en (volkse) meezingmomenten. Opbrouck moest toegeven dat zijn publiek in Merksem een aardig potje kon zingen wanneer ie de zang exclusief over liet aan de toeschouwers. Het werd dus een straffe avond in CC Merksem – ‘met twee flanken en een middenblok eigenlijk zoals het Sportpaleis’ aldus de man uit Bavikhove  – en de productie kreeg dan ook een staande ovatie achteraf.

]]>
<![CDATA[Recensie Jekyll and Hyde Fakkeltheater Rode Zaal vrijdag 14 april 2017]]>

20 jaar nadat de musicalafdeling van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen Jekyll an Hyde bracht in de Stadsschouwburg van Antwerpen, een Europese première was dat, speelt de musical opnieuw in onze stad. In 1997 kende de originele musical met muziek van Frank Wildhorn naar een verhaal van Leslie Bricusse dat gebaseerd is op ‘Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde’ van de Schotse romanschrijver Robert Louis Stevenson uit 1886 zijn première op Broadway. Voor de theaterbewerking stonden Frank Wildhorn en Steve Cuden in. Het is de vzw MinTh - Nieuw MuziekTheater Brasschaat - die professionals samenbrengt met liefhebbers die een semi-professionele voorstelling op redelijk hoog niveau brengt. Deborah De Ridder, An Lauwereins (tevens meter van de vzw) en Koen Crucke tekenden alledrie voor een rol als respectievelijk de prostituee Lucy, de dubbelrol Lady Beaconsfield/Guinevere en Sir Danvers. Glenn Desmedt neemt de titelrol van Jekyll en zijn donkere alter ego Hyde voor zijn rekening. In het najaar tourt de voorstelling en neemt Hans Peter Janssens (net als in 1997 bij het KBVV) twee voorstellingen de hoofdrol voor zijn rekening. Ildiko Van Dijck die de rol van Jekylls verloofde Emma speelt en zingt, en in 2014 met grote onderscheiding voor zang afstudeerde aan het Conservatorium in Antwerpen, is wellicht dé revelatie van deze voorstelling.

]]>
<![CDATA[Recensie Vaiana Kinepolis Antwerpen vrijdag 14 april 2017]]>

Vaiana, de 56ste animatiefilm van Disney, is een ware avonturen- en actiefilm geworden. Zo een die zeer goed tot zijn recht komt in een bioscoopzaal. Sinds dertig november vorig jaar is hij in de zalen te zien. Goed voor een run van meer dan vier maanden. Het is een atypische Disneyprent geworden omdat de personages opvallend natuurlijke maten hebben. Geen panlatten of ongezond smalle en onrealistische wespentailles te zien dus in de hoofdrol. Wel een tienermeisje van vlees en bloed dat zich niet aan de regels wil houden en wil varen voorbij de klif. Vaiana, verwijst niet zelden naar Hercules. Niet toevallig, want de makers van Aladdin en The Little Mermaid zaten mee aan de tekentafel wat tot een zeer kleurrijke film leidde. Ook is Pocahontas – in de dorpscènes bijvoorbeeld – nooit ver weg. Vaiana gaat over doorzettingsvermogen, een missie tot een goed einde proberen brengen, ook al zijn de uitdagingen enorm en ken je soms tegenslagen. Een film met een ecologische boodschap, over angsten overwinnen, vaders omzeilen, grootmoeders die een geheim kunnen bewaren, liefde die niet van een kant mag komen maar vooral ook die van op zoek gaan naar je roots, je voorouders en je identiteit (her)ontdekken.

]]>
<![CDATA[Recensie East Opera Antwerpen donderdag 13 april 2017]]>

Met East presenteert Ballet Vlaanderen drie choreografieën die los staan van elkaar, maar toch ook verbonden zijn met elkaar. Drie verschillende choreografen, drie verschillende visies. En toch hebben ze iets gemeen met elkaar. Kaash (uit 2002) was Akram Khans eerste grote stuk, toen ie zich nog moest bewijzen. De muziek van Nitin Sawhney is erg percussief, met een oorlogsritme dat constant te horen is en links en rechts horen we een al even gepunt ritme in de vocalen. Het stuk richt zich dan ook vooral op energie (overbrengen). Maar even goed is het ook een zeer dynamische score met stilte en stevige crescendo’s.

]]>
<![CDATA[Recensie Belle en het Beest Kinepolis Antwerpen woensdag 12 april 2017]]>

Emma Watson en co zullen het misschien niet graag horen maar Belle en het Beest, de Vlaamse versie van Beauty and the Beast, is beduidend beter dan de originele versie. Dat komt in de eerste plaats omdat de stemmenregie zowel op vlak van zang als op vlak van dialogen een stuk beter is. In de Vlaamse gedubde versie horen we een heerlijke Tinne Oltmans als Belle – ‘ik ben geen prinses’, Mike Wauters als het Beest – ‘ik ben geen beest’, Jonathan Demoor als Lumière, Ivan Peknic als Pendule, Cathy Petit als Plumeau, Kobe van Herwegen als LeFou, Dieter Troubleyn als Gaston, Frank Hoelen als Maurice, Ann Lauwereins als mevrouw de Kast, Wim  Peters als Maestro Cadenza, Goele de Raedt als Agatha, Cezar Ameye als Barstje, en Anne Mie Gils als Mevrouw Tuit schitteren. Gils stond trouwens in voor de vertaling van de dialogen en samen met Jan Derk Beck stond ze ook in voor de vertaling van de liedjes. Stephan Holwerda deed de regie van deze gedubde versie wat tot een uitmuntend resultaat heeft geleid. Pittig detail: in de musicalversie van Beauty and the Beast in Gent afgelopen december stonden Ivan Peknic, Frank Hoelen, Ann Lauwereins, Dieter Troubleyn en Cathy Petit ook op de planken. Hoelen, Troubleyn en Peknic overigens in dezelfde rol.  

]]>
<![CDATA[Recensie The Lion King AFAS Circustheater Den Haag zondag 9 april 2017]]>

Chaska Pouwels en Tommie Thie namen als jonge Nala en jonge Simba afscheid van de musical The Lion King in Nederland. En op wat een knappe manier deden ze dat! De musical hangt zeker in het eerste deel af van hun acteer- en zangprestaties vermits zij de ontluikende liefde tussen de twee leeuwtjes moeten spelen en één van de grote hits mogen zingen uit de show: ‘Dan ben ik de baas van het land’. Maar misschien nog crucialer is de rol voor de jonge Simba die zijn vriendinnetje in gevaar brengt door in de verboden zone te komen, daar waar de hyena’s en Scar regeren: het olifantenkerkhof. Beide kinderen spelen op een zeer sterke en naturelle manier dat het zonde is dat ze wettelijk niet meer voorstellingen mogen spelen dan voorzien. Opvallende vaststelling van The Lion King, die al sinds 1997 een succes is en onafgebroken speelt in New York, ook een succesvolle run kent in Londen, en nu in Scheveningen voor de tweede keer op de affiche staat nadat de musical er in 2004 voor het eerst werd opgevoerd, is dat die vooral de muzikale kaart trekt van de Afrikaanse melodieën, meerstemmige zang en ritmes. Een van de weinige songs die zo goed als onaangeroerd bleef in vergelijking met de tekenfilm is ‘Hakuna Matata’, gezongen door twee Antwerpenaren, in het opgepoetst Antwerps dialect: Steve Beirnaert als Timon en Kobe Van Herwegen als Pumbaa. De overbekende melodie van de ballad ‘Voel je hoe de liefde groeit’ wordt in het tweede bedrijf echter naar de achtergrond geplaatst en de Afrikaanse sound naar de voorgrond.

]]>
<![CDATA[Recensie K3 Show 2017 voor tieners Lotto Arena Merksem zaterdag 8 april 2017]]>

35000 toeschouwers ontvangt de K3 show in de Lotto Arena verspreid over drie dagen. Een heel pak minder dan de 60 500 toeschouwers die in het slotweekend van de K3 Afscheidstour de oude K3 kwam uitzwaaien vorig jaar. Het succes rond de afscheidstour vorig jaar lijkt dus grotendeels een mooi voorbeeld van 1+1=3 om een marketingterm te gebruiken. K3 speelde hun enige K3 show voor tieners in de Lotto Arena dit jaar voor een leeg balkon. De grootste verrassing van de jongste K3-show, naast het heerlijk freewheelen met Walter Baele was ongetwijfeld het moment toen Hanne, Klaasje en Marthe even de Uh oh’s uit Lumidees ‘Never leave you’ in de show integreerden. De tienermeisjes in het publiek vonden dat uiteraard helemaal te gek.

]]>
<![CDATA[Recensie Vergeet mij niet Fakkeltheater Zwarte Zaal vrijdag 7 april 2017]]>

Wat een indrukwekkende Carry Goossens zien we aan het werk in ‘Vergeet mij niet’, een stuk over dementie van Manu Jacobs in een regie van Rikkert Van Dijck. Goossens, die vooral populair werd door laten we eerlijk zijn, weinig uitdagende rollen als Oscar in F.C. De Kampioenen of Jef in Lilli en Marleen, laat staan dat ze enige artistieke relevantie zouden hebben, blijkt een verdomd goed acteur te zijn. Dat zagen we al in de recentste tv producties waar hij voor tekende: als decaan in Professor T. en Robert in Cordon. Maar met ‘Vergeet mij niet’ zet ie als 64-jarige misschien wel een van zijn strafste acteerprestaties neer uit zijn ganse carrière.

]]>
<![CDATA[Recensie Grandaddy Ancienne Belgique Brussel woensdag 5 april 2017]]>

Na ‘Under the Western Freeway’ (1997), ‘The Sophtware Slump’ (2000), ‘Sumday’ (2003), ‘Just Like The Fambly Cat’ (2006) was het 11 jaar wachten tot de vijfde plaat ‘Last Place’ van Grandaddy dit jaar verscheen. Neo-psychedelische indierock, spacy gitaren en synthesizerloops brengen de Amerikanen die in 2006 uit elkaar gingen en 6 jaar later terug bijeen kwamen. De mannen uit Californië zijn  Jason Lytle (zang, gitaar en toetsen), Kevin Garcia (basgitaar), Aaron Burtch (drums), Jim Fairchild (gitaar) en Tim Dryden (toetsen). Een van hen kon er in de AB niet bij zijn ‘wegens een noodgeval’ en werd vervangen op de toetsen. Veel impact leek dat op muzikaal vlak alvast niet te hebben. Live wist de groep zeker te overtuigen in de AB, al is het wel een erg statische band, die gewoon degelijk musiceert, nauwelijks contact maakt met het publiek laat staan dat ze naar verzoeknummers luisteren die het publiek hen toeroept of podiumuitstraling hebben (drie van hen dragen een baseballpetje). De sound komt bij momenten toch ook wat belegen (lees: gedateerd) over. Wat waren we dus blij dat we ons voor de gelegenheid hadden neergeploft tussen de andere zwangere mannen (op leeftijd) in de zetels op het balkon van de Ancienne Belgique. Dit soort optreden vraagt immers om een luisterpubliek dat er even goed bij kon gaan zitten dan wel dat het de ganse tijd zou rechtstaan. Om wat eigenlijk? Juist, om meer mensen de mogelijkheid te geven het concert bij te wonen. De AB was immers sold out.

]]>
<![CDATA[Recensie Oblomow Arenberg Antwerpen zondag 2 april 2017]]>

Lazarus brengt dezer dagen hun trilogie ‘Oblomow’, ‘Idioot’ en ‘Karamazow’ opnieuw op de planken. In mei doet het gezelschap drie dagen na elkaar Brussel (KVS), Gent (NTGent) en Antwerpen (Monty) aan. ‘Oblomow’ is een tekst van I.A. Gontsjarow en handelt over een man van adel (gespeeld door Koen de Graeve) die geconfronteerd wordt met twee lastige kwesties. In een brief wordt hem gemeld dat de oogst mislukt is door het ongunstige weer. De man wordt daarnaast ook verzocht zijn appartement te verlaten en een nieuwe plek te vinden in de stad om zich te vestigen. Oblomow blijkt angstig, durft geen keuzes maken en gaat voor het status quo door hele dagen te niksen en in zijn bed te blijven liggen. Op personeel (Zachar) en een paar enkelingen (zoals Andrej Stolz) na die hem komen bezoeken, beleeft ie niets. Oblomow hunkert naar het gekende, lijkt zorgeloos maar is dat niet, is manipulatief en creëert problemen door de interpretatie van ‘de andere’. De vrouw van zijn leven Olga (neergezet door een verrukkelijke Charlotte Vandermeersch) kan hem even uit zijn routineuze leven halen. Maar al snel vervalt ie terug in oude gewoontes. Oblomow gaat dus over je traag laten meeslepen naar de afgrond, lusteloosheid, en passiviteit die je gijzelt. Maar even goed is het een cynisch werk over de buitenwereld die erg oppervlakkig is (en te mijden valt), en niet in het minst over de liefde (of hoe uitgehold een zin als ‘I love you’ dezer dagen wel is).

]]>
<![CDATA[Recensie Unidamu Capitole Gent zaterdag 1 april 2017]]>

Een feest van de wansmaak. Eén grote foute gay parade. Dat is de jongste Ketnetmusical ‘Unidamu’ van Ketnet en Studio 100 geworden. Dé Ketnetmusical te veel, die geproduceerd werd, volgens ons. Een van de pot gerukt verhaal waar de personages onvoldoende uitgewerkt zijn, dat van begin tot einde compleet ongeloofwaardig is, hangt met haken en ogen aan elkaar, en promoot eerder de eenzijdige kleurrijke over the top gay cultuur die de massamedia én commerciële podium- en concertsector ondertussen zo vaak opvoeren dat het niet alleen erg voorspelbaar wordt, maar ook een flauw en te clichématig beeld oplevert van holebi’s (net zoals metalheads in de massamedia steevast vertoond worden als mensen die enkel zwart in hun garderobe hebben hangen, volstaan met tattoos en bijna hun volledige lijf doorboord hebben met piercings). Ook de zoveelste keer dat Studio 100 het nodig acht om school in een ruk te associëren met woorden als ‘saai’ en ‘gevangenis’ doet ons de vraag stellen of van stigmatisering stilaan geen sprake kan zijn. Kan er iemand opstaan bij het productiebedrijf in Schelle, en er een kwaliteitsmanager aanstellen? Want dat de creativiteit ondertussen zo goed als op is ginder, wordt pijnlijk duidelijk in Unidamu dat geregisseerd werd door Tijl Dauwe.

]]>
<![CDATA[Recensie De meiden deSingel Antwerpen donderdag 30 maart 2017]]>

Een verstikkend ‘De meiden’ zet Toneelgroep Amsterdam neer in en regie van de Britse Katie Mitchell. Het stuk van Jean Genet mag dan al 70 zijn, het dateert uit 1947, het is anno 2017 nog steeds een voorstelling die je als toeschouwer een ongemakkelijk, benauwd gevoel doet krijgen. Net zoals de situatie tussen twee zussen Solange (Chris Nietvelt) en Claire (Marieke Heebink) is. Zij zijn de meiden van Mevrouw (Thomas Cammaert in een drag queen rol) die de twee Poolse dienstmeiden dagelijks kleineert en slaagt. Omdat hun wereld zich enkel afspeelt binnen de muren van het appartement van Mevrouw, zijn de twee vrouwen ook geïsoleerd van de buitenwereld (op de telefoon na) waardoor hun leefwereld erg verengd is en zij veroordeeld zijn tot hun onderdanige rol. Maar wanneer Mevrouw weg is, spelen zij een spel waarbij de ene zich opmaakt als Mevrouw en de ander de meid is. Het scenario dat hun verlangen uitwerkte om hun werkgever te vermoorden, proberen ze uit. Maar wanneer god er bij gehaald wordt of de privé situatie van de meiden zich mengt met hun spel, draait het uit op een einde dat zowel bitter als zoet tegelijkertijd proeft.

]]>
<![CDATA[Recensie Niets HetPaleis donderdag 30 maart 2017]]>

Een theatervoorstelling maken voor tieners waarin existentiële thema’s zijn verwerkt en duidelijk filosofische redeneringen worden opgebouwd, is zeker niet evident; toch zeker niet als je daarbij in de eerste plaats goed theater wil maken. Toch is dit waar De Nwe Tijd in samenwerking met HetPaleis in geslaagd waren. Heeft het leven wel zin of is er niets om voor te leven? Is alles maar een illusie om het grote niets niet onder ogen te moeten zien? Wanneer wordt niets iets en wat geeft het dan betekenis? Tim David, Harald Austbø, Elena Peeters, Judith de Joode en Laura Mentink kropen uiteindelijk in de huid van enkele jongeren uit het boek “Niets” van Janne Teller om het gruwelijke verhaal te vertellen van hoe de zoektocht naar betekenis uiteindelijk verwerd tot een spel van wraak, groepsdruk en sadisme. Waar “Niets” eerst nog wat flauw, kaal en rustig begon, groeide het gaandeweg uit tot een voorstelling die onder de huid kroop en zowel qua spel als qua verhaal behoorlijk beklijvend werd. We vroegen ons alleen af of het label 11+ niet een beetje te laag was ingeschat. Persoonlijk vonden we het stuk pas geschikt vanaf het secundair onderwijs.

]]>
<![CDATA[Recensie Cats Kon. Elisabethzaal Antwerpen woensdag 29 maart 2017]]>

We moesten deze keer niet naar Londen of New York afreizen om een kwalitatief erg hoogstaande musicalproductie te zien. We konden gewoon met het openbaar vervoer naar de Koningin Elisabethzaal in het hartje van Antwerpen waar de internationale productie van “Cats” te gast was. Volgens ons is deze voorstelling die componist Andrew Lloyd Webber baseerde op het boek “Old Possum‘s Book of Practical Cats” van T.S. Eliot zeker niet het beste wat de man ooit schreef, maar de uitvoering was ronduit geweldig. Alleen al het meerstemmige koorwerk, de dansende katten en de magistrale uitvoering van het overbekende “Memory” door Joanna Ampil maakten een bezoek aan deze voorstelling meer dan de moeite waard.

]]>
<![CDATA[Recensie Bruno Mars Sportpaleis Merksem dinsdag 28 maart 2017]]>

41000 toeschouwers ontvangt Bruno Mars verspreid over twee dagen in het Antwerps Sportpaleis waar zijn ‘24K Magic’ wereldtour start. De productie was er sinds 25 maart aan het opbouwen. Al het materiaal kwam naar Antwerpen via zeecontainers. Het minste wat je kan zeggen, is dat Mars voor een grote productie ging met vuurwerk, confetti, rook en vlammen waar Dewico voor instaat. De 31-jarige artiest gaat de baan op met maar liefst 23 trucks en 10 bussen én een degelijk voorprogramma van Anderson .Paak. Paak startte om half negen en bleek over humor te beschikken: ‘This is our first show. So far it’s the best show’ stelde hij. Feit is dat ie pas tegen negen uur, op het einde van zijn korte set, zag dat de mayonaise – uitsluitend op het middenplein overigens – begon te pakken en het publiek meezwaaide en ‘I think I love you’ uit ‘Luh you’ nazong. Mars begon er om kwart voor tien aan tot bijna half twaalf, eerder laat voor Sportpaleisnormen, zeg maar.

]]>
<![CDATA[Recensie Agrippina Opera Antwerpen zaterdag 25 maart 2017]]>

Een waanzinnig straffe ‘Agrippina’ met fijn gevoel voor humor. Dat serveert Opera Vlaanderen opnieuw aan zijn toeschouwers. In het seizoen 2012-2013 stond deze productie al in Gent, nu was eindelijk Antwerpen aan de beurt om te smullen van deze soapopera. De Franse regisseuse Mariame Clément verplaatst de actie van ‘Agrippina’ naar de set van een soapserie uit de jaren ’80 (Dallas of Dynasty). De zangers mogen daardoor in relatief kleine decors spelen – eigen aan het medium televisie, op de buis ziet het er allemaal veel groter uit dan het is – die opgeduwd worden door de verschillende stage hands. Daarin maken de zangers vooral grote bewegingen en leggen ze de nadruk op gezichtsexpressie en pose. Van operazangers wordt vaak gezegd dat het niet al te beste acteurs zijn. Van soapacteurs wordt overigens net hetzelfde gezegd dat ze over minder kwaliteiten zouden beschikken dan ‘échte’ acteurs. Maar wat slaagt deze cast erin om die vooroordelen even in de kast te smijten. Ook dat andere cliché, dat de intrige in een opera niet vooruit zou gaan, wordt hier vakkundig van tafel geveegd. Op vier uur en een half zien we Händel een verhaal brengen waar de gemiddelde soapserie minstens een half seizoen over zou doen terwijl deze opera uit 1709 dateert.

]]>
<![CDATA[Recensie Musical Zingt 90s Theater Elckerlyc Antwerpen vrijdag 24 maart 2017]]>

Theater Elckerlyc was aardig volgelopen voor een avondje nostalgie met Ann Van den Broeck, Jan Schepens, Goele De Raedt, Elke Buyle, Laurenz Hoorelbeke en Michiel De Meyer. Onder leiding van een live-band nam deze vrolijke bende ons mee op een muzikale herontdekkingstocht van de jaren ’90. Het werd een allegaartje van genres waarbij we ons stiekem toch wat schaamden voor het feit dat we destijds ook meezongen met “Barbie Girl” van Aqua en” Laat het gras maar groeien” van Sam Gooris. Maar dit weerhield ons er niet van om het samen met de rest van het publiek nog eens zonder gêne over te doen. We gingen muzikaal van de Red Hot Chili Peppers tot “When you believe“ van Mariah Carey en Whitney Houston. De soul-klanken die Goele en Elke daar produceerden waren heerlijk om naar te luisteren. Ann reed, zoals te verwachten, een sterk parcours, maar miste de meest cruciale noot van de avond. Bij de heren was het vooral Jan die erg sterk uit de hoek kwam. “Musical Zingt” leverde uiteindelijk wat ze beloofd hadden: een ontspannen en gevarieerd avondje muziek waarbij je je eens lekker kon laten gaan.

]]>
<![CDATA[Recensie Emeli Sande Lotto Arena Merksem vrijdag 24 maart 2017]]>

Een staande ovatie. Dat kreeg Emeli Sandé op het einde van haar concert in de Lotto Arena, goed voor 7400 toeschouwers. Sandé – ‘I’m selling out tonight’ - bracht een bescheiden productie mee naar Antwerpen. Ze tourt licht, met twee bussen en twee trucks op de baan. In 2011 stond de Schotse in het voorprogramma van Coldplay in het Sportpaleis. Daarna ging het hard. In 2012 haalde ze goud met ‘Next to me’, een jaar later was ‘Read All About It, Part III’ en ook de samenwerking met Labyrinth voor ‘Beneath your beautiful’ goed voor goud of 10.000 verkochte singles. Sinds eind vorig jaar heeft ze haar tweede album ‘Long live the angels’ uit. Maar die moeilijke tweede heeft het blijkbaar een stuk lastiger om kopers te vinden. En dat terwijl haar debuut ‘Our Version of Events’ in Groot-Brittannië meer dan 62 weken in de top tien stond en daarmee een record van The Beatles brak.

]]>
<![CDATA[Recensie Beauty and the Beast 2017 Kinepolis dinsdag 21 maart 2017]]>

Met ‘Beauty and the Beast’ draait er opnieuw een muzikale film in de zalen, net na het bekroonde ‘La La Land’. Wat beide films gemeen hebben, is dat ze erg zwaar gehypet werden. ‘La La Land’ kreeg van verschillende recensenten vijf sterren. Onterecht volgens ons omdat de prent wel wat inkakmomenten kent en er een erg lang stuk is waar geen noot gezongen wordt. Dat ‘La La Land’ niet de Oscar won als Beste Film, is dus de enige juiste beslissing. ‘Beauty and the Beast’ daarentegen zit wel nog steeds vol muziek. Sommige nummers (uit de musical) haalden de film niet zoals ‘Human Again’,  ‘A change in me’ en ‘If I can’t love her’. In de plaats daarvan kwamen ‘How does a moment last forever’, ‘Days in the sun’ en ‘Evermore’.  Niet meteen songs die ook maar in de buurt komen van het oude trio. Dat naast de vele wijzigingen in de plot én Disney die het kennelijk erg nodig vond om zo veel mogelijk (bijkomend) te verklaren, laten ons met gemengde, maar toch eerder positieve gevoelens de zaal verlaten. Emma Watson is dan ook gewoon erg betoverend als Belle.

]]>
<![CDATA[Recensie Foxie Tour and Taxis Brussel zondag 19 maart 2017]]>

Met ‘Foxie’ kiest de Munt voor een alternatieve titel voor ‘Het sluwe vosje’ van Leoš Janáček dat zijn première kende in 1924. Reden is de vertaling naar het Nederlands die wat ongelukkig is. De vos is namelijk niet zo sluw volgens de productie. De regie van Christophe Coppens breekt met de traditie om de opera in een natuuromgeving te laten plaatsvinden, nochtans zijn die verwijzingen er muzikaal en in de tekst wel. Denken we maar aan het slot waarin de boswachter (in deze regie een veiligheidsagent), neergezet door de Amerikaanse bariton Andrew Schroeder, passioneel de natuur bezingt: “En toch ben ik blij wanneer tegen de avond de zon nog doorbreekt… Wat is het woud wondermooi! Als de bosnimfen weer terugkomen naar hun zomerverblijf, als ze weer rondlopen in hun hemdjes, dan komen de meimaand en de liefde weer naar hen toe! Ze zullen elkaar groeten, huilen van ontroering bij het weerzien! Ze zullen opnieuw met hun zoete dauw het geluk over duizenden bloemen verspreiden, over sleutelbloemen, vogelwikke en anemonen, en de mensen zullen voorbijkomen met gebogen hoofd en ze zullen beseffen dat rondom hen een bovenaardse gelukzaligheid gekomen is.”

]]>
<![CDATA[Recensie Harry Potter in concert Sportpaleis Merksem zaterdag 18 maart 2017]]>

De hype rond Harry Potter is nog lang niet gaan liggen. Integendeel, de tovenaar heeft nog behoorlijk wat volgers. Het bewijs daarvan was het succes van de expo in Brussel vorig jaar én de opkomst voor Harry Potter in concert in het Sportpaleis. Zo’n 8000 toeschouwers tekenden er naar verluidt present om het Nationaal Orkest van België en het (vrouwen)koor van Fine Fleur de eerste film Harry Potter and the Philosopher’s Stone te zien voorzien van live muziek. Eind dit jaar, op 29 december 2017, volgt het tweede deel:  Harry Potter and the Chamber of Secrets in dezelfde zaal.

]]>
<![CDATA[Recensie M Pokora Vorst Nationaal Brussel vrijdag 17 maart 2017]]>

Compleet ongekend in Vlaanderen. Maar in Franstalig België erg hot. M.Pokora vult dit jaar maar liefst 4 keer Vorst Nationaal: op 17,18 en 19 maart en in het najaar tekent ie er opnieuw present op 14 oktober met zijn My Way-tour. M.Pokora brengt zijn eigen hits en covers van Claude François die op zijn jongste plaat ‘My way’ staan. Dat is nu al goed voor goud, of 10.000 verkochte exemplaren in Wallonië. De zanger die in september 32 wordt, zette op zijn eerste van 4 optredens in ons land een waanzinnig straffe prestatie neer. Alle elementen die een goed popoptreden nodig heeft, integreerde hij: publieksinteractie, humor, dankbaarheid, een sterke visuele show (met knappe visuals, vuurwerk en 8 oogverblindende sensuele danseressen), en prima muziek. Of om het met de woorden van het tienermeisje dat achter ons de zaal verliet, te zeggen: “Aaah c’était trop bien.’

]]>
<![CDATA[Recensie Tom Chaplin Botanique Brussel donderdag 16 maart 2017]]>

Tom Chaplin, de frontman van Keane, doet het dezer dagen solo. In zijn eentje hield ie Night of the Proms 2016 in Antwerpen eind vorig jaar recht o.a. met een knappe ode aan David Bowie met ‘Life on Mars’. Met ‘The Wave’ heeft ie zijn eerste soloplaat uit die hij in de Paradiso in Amsterdam en de Botanique in Brussel kwam voorstellen. Beide optredens, op het einde van zijn Europese tour, geraakten uitverkocht net als zijn merchandising trouwens. De Brit brengt tevens een nieuwe single uit, een duetversie van ‘Solid Gold’ feat. Jones.  Op 8 maart, toen de tour halt hield in Hamburg, vierde de zanger zijn verjaardag. Chaplin werd 38. In Brussel bracht Chaplin een slimme set met nummers uit zijn soloplaat en hits van Keane. De man was zo goed geluimd dat ie voor het eerst met zijn muzikanten ‘The lovers are losing’ van Keane én een extra toegift bracht. Het publiek at uit zijn hand.

]]>
<![CDATA[Recensie Tokio Hotel Ancienne Belgique Brussel maandag 13 maart 2017]]>

Hilarisch. Dat was het optreden van Tokio Hotel in een half lege Ancienne Belgique, hun tweede concert van hun tour. ‘De band rond zanger en frontman Bill Kaulitz is van een emoband overgegaan naar een elektronische boysband’, volgens de barman van de AB. Zijn collega voegt daaraan toe: ‘Get Ready op speed.’ De man heeft gevoel voor catchy zinnen. Of de Cancan, een homobar, op een boogscheut van de AB nu dicht is of niet, Tokio Hotel stond garant voor een over the top optreden dat in de rubriek comedy hoge ogen zou gooien bij ons. Maar het opzet was wel een concert. Of iets dat er met de vele autotune en playback daarvoor moest doorgaan. Tijdens ‘Automatic’ richtte Kaulitz zijn micro naar een paar fans – VIPs zo waar – op het podium en wanneer die zongen kwam er gewoon niets door de luidsprekers… Wanneer ie zonder effecten door de micro zong bleek de zanger net zoals 7 jaar geleden, erg veel moeite te hebben om zijn toon vinden. ‘Durch Den Monsun‘ klonk dan ook behoorlijk vals. Het publiek de helft van de song laten zingen, kon die scheve situatie niet meer rechttrekken.

]]>
<![CDATA[Recensie The diary of one who disappeared Kaaitheater Brussel zondag 12 maart 2017]]>

In ‘The diary of one who disappeared’ geven Ivo Van Hove en Jan Versweyveld een prachtig eresaluut aan de visuele kunsten van weleer. Versweyveld integreert zo waar een donkere kamer (doka) in de voorstelling waarbij we live een foto ontwikkeld zien worden, die in drie badjes gaat. Het eerste is dat van de ontwikkeling. Het lichtgevoelige papier dat belicht werd, onthult beetje bij beetje de afbeelding. Vervolgens gaat het in het badje dat ervoor zorgt dat het papier niet verder blijft ontwikkelen, de stop. En tenslotte volgt de fixatie van het beeld, zodat het beeld houdbaar wordt en ook toonbaar in gewone verlichte omstandigheden.  Verder integreert de voorstelling ook de pellicule film – hier via een naakte vrouw die poseert en zichzelf betast – alsook de bandopnemer die mezzosopraan Marie Hamard de basics van piano spelen (met 1 hand) in het begin van de voorstelling uitlegt. Die nostalgische reflex in het decor- en lichtontwerp – die Versweyveld ook in andere voorstellingen toont  – voedt het verlangen van het hoofdpersonage, de hunkering naar het verleden, een vrouw. Met die tools, en de magie van het creëren, maakt het hoofdpersonage een droomwereld, een fantasie over een vrouw die op den duur een parallelle realiteit wordt.

]]>
<![CDATA[Recensie Elvis Costello De Roma Borgerhout zaterdag 11 maart 2017]]>

Je optreden in Antwerpen “Detour” of “Omweg” noemen, klinkt misschien niet echt respectvol nadat je een jaar voordien je optreden moest annuleren wegens ziekte, maar Elvis Costello verzekerde ons dat het niet meer was dan een verbastering van “THE tour”. Het was dan wel met een beetje vertraging, maar eindelijk was er dan het lang verwachte optreden in De Roma. Het concert kwam maar moeizaam uit de starblokken en even hadden we zelfs het gevoel dat een groot deel van het publiek aan het afhaken was, maar vanaf “I can’t stand up from falling down” keerde het tij.  De klik met het publiek kwam er en we kregen het prachtige “Stripping paper” als cadeau. Een spel van beelden, een prachtige tekst en een mooie melodie werden gecombineerd tot een geweldig gevoelig nummer over relaties die evolueren. Het publiek genoot met volle teugen en was nu volledig mee in de voorstelling. Oude bekenden zoals “Veronica” en “Alison” mochten nog even op bezoek komen en tussendoor kregen we nog het kakelverse en gevoelige “No man’s woman”. “Pump it up” leverde een stevige portie gitaargeweld om uiteindelijk af te stevenen op een onversterkt slot van “I want you”. De start werd een beetje gemist, maar uiteindelijk was dit optreden zeker weer een omweg waard.

]]>
<![CDATA[Recensie Helena CC Merksem vrijdag 10 maart 2017]]>

Theater FroeFroe brengt met ‘Helena’ opnieuw – na ‘Labyrint’ – Griekse mythologie naar het theater. Was ‘Labyrint’ nog een dijk van een voorstelling waar alles volgens ons als gegoten zat, dan blijkt ‘Helena’ helaas niet hetzelfde niveau te halen. Vaak lijkt FroeFroe zijn mosterd te halen bij eerder werk, maar vooral: de voorstelling duurt veel te lang, het einde wordt afgehaspeld, er wordt te weinig geknipt in het verhaal dat toch wel eerder op de doelgroep 14+ mikt dan op 10+ volgens ons en de focus ligt soms verkeerd.  Helena gaat dus net niet kopje onder, al scheelde het niet veel.

]]>
<![CDATA[Recensie Toen waren er nog nul Fakkeltheater Rode Zaal donderdag 9 maart 2017]]>

‘Toen waren er nog nul’ is de theatervoorstelling naar ‘Tien kleine negertjes’, het best verkochte boek van Agatha Christie dat in 1939 werd uitgegeven. 7 jaar na zijn première programmeert Loge 10 Theaterproducties de voorstelling opnieuw in het Fakkeltheater. Kennelijk is er nog steeds een publiek voor deze whodunit die weliswaar een product uit zijn tijd is (toen er geen gsm’s en dergelijke waren). 10 Mensen worden uitgenodigd op een eiland door een verre kennis. De gastheer en gastvrouw Mr. And Mrs. N.I. Manth laten echter op zich wachten. Alle tien doen ze zich beter voor dan ze eigenlijk zijn. Dat blijkt wanneer plots een stem te horen is van een grammofoonplaat. Die gaat elke gast een voor een af en meldt wat die op zijn of haar kerfstok heeft. Want wat ze allemaal gemeen hebben, is een duister verleden. Iedereen blijkt minstens een dood op zijn geweten te hebben. Wanneer de ene na de andere gast vermoord wordt op het eiland, komen de aanwezigen tot de conclusie dat een van hen de moordenaar moet zijn, en dat N.I. Manth wellicht staat voor ‘niemand’.

]]>
<![CDATA[Recensie Democracy in America deSingel Antwerpen woensdag 8 maart 2017]]>

Voor zijn jongste voorstelling ‘Democracy in America’ inspireerde Romeo Castellucci zich op het traktaat van Alexis De Tocqueville uit 1835. Openen doet de voorstelling met een hele brok tekst, theater gespeeld door twee actrices in het Italiaans met Nederlandstalige en Franstalige boventiteling. Twee puriteinse, Joodse, landbouwers zien we wiens aardappeloogst al 6 jaar mislukt in het begin van de 20e eeuw. Verder zijn er op het einde van de voorstelling twee indianen (of native Americans als je wil) die vaststellen dat hun land afgenomen wordt. Ze leren Engelse woorden zoals ‘rock’ en ‘stone’. Finaal vervellen ze tot Amerikanen (de acteurs doen hun verkleedkledij uit). Castellucci kaart subtiel de hypocrisie (o.a. van het geloof aan) wanneer Elisabeth gestraft wordt (een grote stam wordt tegen haar geduwd als een soort stormram) omdat ze ijzer (een werktuig) en zaaigoed gestolen heeft. Punt is dat Amerika ontstaan is door immigratie en de oorspronkelijke bevolking verdreven dan wel deels uitgeroeid werd. ‘Ze stelen ons land’ stelt de Indiase op het einde treffend. Kan daarvoor ook even iemand terechtgesteld worden?

]]>
<![CDATA[Recensie Alvaro Soler La Madeleine Brussel maandag 6 maart 2017]]>

Too little too late. Dat was het eerste optreden van Alvaro Soler op een Belgisch podium.  De Spaans-Duitse zanger die twee jaar geleden doorbrak met de zomerhit ‘El mismo sol’, goed voor goud of 10 000 verkochte stuks in Vlaanderen en op 6 januari van dit jaar met zijn tweede single ‘Sofia’ platina haalde ofwel 20 000 verkochte stuks, bracht in La Madeleine een weinig inspirerend optreden. Heel wat midtempo nummers stak ie in de set die een opvallend magere muzikale omlijsting meekregen en die het vooral moesten hebben van de marimba. Hoewel heel wat bakvissen in het publiek het optreden kennelijk wel van begin tot einde goed vonden (liefde maakt niet alleen blind maar ook doof blijkbaar) ergerden wij ons dood aan zo veel opeengestapelde clichés en een zanger die wel erg praatziek was. Opvallend veel Nederlandstaligen waren er in de zaal overigens en voor een van de zeldzame keren dat we ze op een concert tegenkwamen, tekende zelfs Karrewiet van Ketnet present.

]]>
<![CDATA[Recensie Het kouwe kind Zaal Bart Merksem zaterdag 4 maart 2017]]>

Compagnie Schmaltz slaagt er met ‘Het kouwe kind’ van Marius von Mayenburg (uit 2001) opnieuw in om de lat voor amateurtheater een stukje hoger te leggen. De zwarte komedie is sowieso al geen hapklare brok qua tekst. En timing is in het humorsegment sowieso cruciaal. ‘Het kouwe kind’, hier in een regie van Tom Slosse, houdt het publiek – ook letterlijk overigens – een spiegel voor en toont de kleine kantjes van ons bestaan. Teleurstellingen, mislukkingen, leegte, jaloezie,  verveling ook, … zit in het leven van de acht personages. Om te ontsnappen uit hun wereldje vol verlangens die maar niet bevredigd worden, vluchten ze in een fantasiewereld. Maar de impasse blijft. Plaats van het gebeuren: Polygam een café aan het Sint-Jansplein.  Een verwijzing naar polygamie is dat, of het idee dat je niet gelukkig kan zijn in een relatie met slechts een exclusieve (seks)partner. Compagnie Schmaltz kiest als locatie de volkse zaal Bart in Merksem, die perfect bij het stuk past.

]]>
<![CDATA[Recensie Fidelio HetPaleis zaterdag 4 maart 2017]]>

Met ‘Fidelio’ brengen Walpurgis en hetPaleis een muziektheaterstuk dat gebaseerd is op de gelijknamige opera van Ludwig van Beethoven. De enige opera die Beethoven ooit schreef trouwens. Judith Vindevogel herleidde het werk tot de essentie. Zo duurt deze voorstelling, voor kinderen vanaf 6 jaar, ongeveer 50 minuten. Even lang of kort als een lesuur dus. Hoewel de programmabrochure humor beloofde, zagen we die niet meteen in het script. En ook op andere vlakken ontbrak er wel wat waardoor de jongste theaterbezoekertjes niet allemaal mee waren. Op muzikaal gebied viel er dan weer nauwelijks wat af te dingen op de live zang van Kurt Gysen (Pizarro en Rocco), Astrid Stockman (Marcelline) en Annelies Van Hijfte (Leonore en Fidelio) en de arrangementen en soundscapes van Jago Moons die de zangers live begeleidde aan de toetsen en knoppen.

]]>
<![CDATA[Recensie Herman Van Veen Arenberg Antwerpen donderdag 2 maart 2017]]>

Meerdere staande ovaties kreeg Herman Van Veen die met zijn Tour 2017 de Arenberg meerdere malen deze maand laat vollopen. De schouwburg is zowat zijn tweede thuis ondertussen. Van Veen speelde op zijn Antwerpse première overigens niet alleen voor de televisiecamera’s van VRT die een reportage kwamen draaien voor het laatavondjournaal, ook zijn vrouw was speciaal afgezakt naar Antwerpen om de voorstelling te kunnen zien. Net als Lize Feryn overigens die samen met de dochter van Edith Leerkes, al 25 jaar gitariste van Van Veen, in het publiek zat. Veel schoon volk dus én ook die hardfans die de Nederlandse cabaretier bleven verzoeken om toegiften. Het spel dat op het einde gespeeld wordt tussen publiek en artiest is geniaal. De backdrop van het theater gaat naar boven en vanaf dan kiest Herman met zijn muzikanten welke richting het nog verder uitgaat. Van Veen speelde maar liefst een uur voor de pauze en vervolgens nog eens anderhalf uur inclusief toegiften. Terwijl hij backstage naar de tv reportage keek, brachten violiste Jannemien Cnossens en gitariste Edith Leerkes ‘Until’ van Sting.

]]>
<![CDATA[Recensie A love supreme Kaaitheater Brussel zondag 26 februari 2017]]>

Anne Teresa De Keersmaeker hield ‘A love supreme’, een choreografie op de muziek van John Coltrane dat uit 1964 uitkwam, die ze samen met Salva Sanchis maakte in 2005 tegen het licht. Een nieuwe versie ontstond. Brussel kreeg de eer om de wereldpremière op zijn naam te mogen schrijven. Net als in 2005 zet De Keersmaeker vier dansers, mannen, op de bühne. Vier is dan ook een niet onbelangrijk getal voor het muziekwerk. Er zijn vier instrumenten: bas door Jimmy Garrison, drums door Elvin Jones, tenorsax door John Coltrane, piano door McCoy Tyner en eigenlijk ook de stem van Coltrane als vijfde instrument te horen dat repetitief ‘A love supreme’ herhaalt. Het werk bestaat uit vier delen waarbij elk instrument zijn  solo krijgt als start, het werk is volledig in 4/4 maat geschreven, het kent een spirituele opbouw, een oefening: erkenning als eerste, gevolgd door besluitvaardigheid, doorzettingsvermogen en dankzegging. In dat eerste deel zit een melodie die zich baseert op 4 noten G, B flat, G en C.

]]>
<![CDATA[Interview Brihang]]>

Brihang, het pseudoniem waaronder Boudy Verleye (24) zijn poëtische hiphop brengt, bevestigt met de plaat ‘Zolangmogelijk‘ zijn plaats als nieuwkomer binnen de hedendaagse Nederlandstalige muziek. Met onder andere de titelsong van zijn debuut ‘Periode Jalisco‘ onder de arm in 2014 schuimde hij podia van Vlaamse clubs en festivals af met zijn West-Vlaamse rap. Eind vorig jaar bracht hij het album ‘Zolangmogelijk‘ uit waaruit de single ‘Wieder‘ verscheen.

]]>
<![CDATA[Recensie D5R Kinepolis dinsdag 21 februari 2017]]>

Nu het vierde en laatste seizoen van D5R (uitgesproken als de vijver) afgelopen is, sluit de Ketnetserie af met een film van bijna anderhalf uur. De vijf adolescenten Amber, Kyra, Leyla, Vincent en Wout zetten alles op alles om te voorkomen dat het stadspark in Vilvoorde verdwijnt. Ondertussen dreigt de ruzie tussen Vincent en Amber de vriendengroep te verdelen en worstelt elk personage met zijn of haar eigen problemen. De prent is eigentijds dankzij hip taalgebruik in snelle dialogen, terwijl berichtvensters van de smartphone over het scherm glijden. Ook de soundtrack, die speciaal voor de film gecomponeerd werd, is modern en past bij het jeugdige karakter. De jonge acteurs, vertrouwd met hun personages uit de serie, worden bijgestaan door een cast die het vrij realistische scenario geloofwaardig brengt. Zelfs BV‘s zoals Ish Ait Hamou, Regi Penxten, Maureen Vanherberghen en burgemeester Hans Bonte zetten geen slechte prestatie neer.

]]>
<![CDATA[Recensie Taxiwars De Roma Borgerhout maandag 20 februari 2017]]>

Het optreden van TaxiWars in De Roma was kunstzinnig en vernieuwend, maar tegelijkertijd langdradig en ontzettend vermoeiend. Wie is het gewoon om bijna twee uur lang te luisteren naar gejaagde jazzmuziek waarbij honderd noten per minuut je brein tormenteren? Jazzmuzikanten, die kunnen dat. Maar voor de overige toeschouwers was het echt wel een beproeving. De drie muzikanten Robin Verheyen (saxofoon), Nicolas Thys (bas) en Antoine Pierre (drums) deden dan wel hun ding samen met Tom Barman , toch hadden naar het einde van de show toe heel wat mensen de zaal al verlaten om een luchtje te scheppen of gewoon in de gang op een bankje te gaan zitten. Het was namelijk gewoon te veel en te lang. Drie tot vier keer hoorden we een nummer waarvan we konden zeggen dat het op een song leek. De andere nummers waren wilde improvisaties zonder structuur of boodschap. Maar die enkele songs die we erin hoorden zoals ‘Bridges‘ en ‘Deathride‘ zijn dan weer zó goed en apart dat je toch probeert vat te krijgen op de muziek: een onmogelijke opgave, zo blijkt. De hyperkinetische, gestoorde muziek is heel indrukwekkend om te aanschouwen, maar pijnlijk om uit te houden. Jammer dus dat de show zo uitgemolken werd. Soms leek het ook alsof de band meer voor zichzelf speelde dan voor de luisteraars. Er was bovendien weinig interactie met het publiek dat wel probeerde, maar er niet echt in slaagde om de avond ook plezierig te maken.

]]>
<![CDATA[Recensie Nick Waterhouse Ancienne Belgique Brussel zondag 19 februari 2017]]>

Nick Waterhouse bracht een uitgerekte show met bijna twintig nummers in de AB Box. Met een zeskoppige band speelde hij anderhalf uur lang zijn bluesachtige fifties muziek zonder te stoppen. De songs sloegen wel aan, maar leken te veel op elkaar waardoor het soms wat afgezaagd werd. Toch is het moeilijk om stil te blijven staan op de swingende muziek van deze Amerikaan met zijn rauwe, hese stem. Een baslijn die rechtdoor gaat, een keyboard met een vettige orgelklank en een zuivere jazz-gitaar zorgen voor muziek die gaat als een trein. De zwoele saxofoonsolo’s daarbij zijn een streling voor het oor. Al had Waterhouse meer mogen doen om het publiek erbij te betrekken. Hij bracht een voorstelling waarbij van begin tot einde de vlam in de pan zat. Blues op een bord zonder franjes, maar ook zonder saus.

]]>
<![CDATA[Recensie Horses HetPaleis zaterdag 18 februari 2017]]>

Na ‘Rauw’ dat een stuk donkerder en rauwer was, stelt Kabinet K zijn opvolger ‘Horses’ voor. Opnieuw is het een zeer fysieke voorstelling geworden. Vijf kinderen en drie volwassenen staan er deze keer op de scène en dat zorgt voor een opvallend speelse, authentieke sfeer. Zeker wanneer de jongsten gilletjes slaken, lijkt dat niet gespeeld maar echt. ‘Horses’ is vooral een ode aan het kind zijn, de verbeelding en vertrouwen. En ja er wordt paard gereden, met kinderen op de rug van een volwassene of op de schouders, een kind dat rond het middel van een ander kind een stuk textiel doet en zo paard en koets speelt, en we zien twee kinderen links achteraan ook even onder een zwart doek kruipen met een blauwe staart. Ook dat is een verwijzing naar een paard in het theater. En hoewel het spelplezier er afdruipt – letterlijk ook tijdens de waterscène – blijven we net als ‘Rauw’ met mixed feelings zitten. Zeker, er zit een zekere artisticiteit in de choreografie maar evenzeer voelt het geheel aan als een uitloper van een of andere Chiro-namiddag.

]]>
<![CDATA[Recensie Risjaar Drei Bourla Antwerpen donderdag 16 februari 2017]]>

Een kleine twee en een half uur zaten we gefascineerd te kijken en te luisteren naar een oud verhaal over de strijd om de Britse kroon. We voelden ons achterwerk bijna vergroeien met het rode velours van de Bourlaschouwburg, maar het was de moeite waard. Olympique Dramatique bracht in samenwerking met het Toneelhuis een vernieuwende en Antwerpse bewerking van een van Shakespeares bekende koningsdrama’s. Peter Van den Begin mocht in de huid kruipen van de kreupele en machtsgeile koning Risjaar Drei en wist het publiek te betoveren. Auteurs en regisseurs Tom Dewispelaere en Stijn Van Opstal hadden Peters personage voorzien van snedige, plastische en volkse monologen in het plat Antwerps. Er zat zowel verheven poëzie als grof gevloek in de teksten. Het contrast in de sfeer symboliseerde perfect de twee gezichten van Risjaar Drei. Peter Van den Begin wist hem zodanig knap gestalte te geven dat we als publiek uiteindelijk toch niet anders konden dan een beetje te gaan houden van deze ongelooflijke tweezak en klootzak.

]]>
<![CDATA[Recensie Disney On Ice Frozen Lotto Arena Merksem vrijdag 17 februari 2017]]>

Disney On Ice is dit jaar zo’n groot succes met ‘Frozen’ dat de organisatie stoelen heeft bij moeten plaatsen, op het middenplein maar ook achter het balkon om zo veel mogelijk mensen te laten meegenieten van de show. Verspreid over 8 shows ontvangt de productie die van stad naar stad trekt met 16 trucks maar liefst 31 500 toeschouwers in Antwerpen. Het is dan ook een geniaal idee: ‘Frozen’ op bevroren water. Het plaatje klopt dan ook van begin tot eind. Het is overigens ondertussen een van de weinige jaarlijkse tradities die overeind blijven: Disney On Ice. Dit jaar koos de productie ervoor om terug te gaan naar de beginjaren van het ijsspektakel. Geen viertal korte verhaaltjes met verschillende figuurtjes deze keer dus zoals we de laatste jaren geserveerd kregen, wel één groot verhaal: dat van ‘Frozen’ verteld in twee keer 50 minuten. Qua timing zit het snor met de voorstelling. De kinderen weten hun aandacht te behouden bij het spektakel. En dat is geen ongeringe verdienste van Disney.

]]>
<![CDATA[Recensie Tout Va Bien Ancienne Belgique Brussel donderdag 16 februari 2017]]>

We bleven achter met een dubbel gevoel na het optreden van Tout Va Bien, die zijn nieuwe EP ‘Curious Encounter‘ voorstelde in de AB Box. De breekbare stem van Jan Wouter Van Gestel vulde probleemloos een tot achteraan volgepakte zaal. Ook hoe Steven Van Gelder (drums) en David Thomaere (keyboards) erin slaagden om met hun tweeën zo’n volle sound te creëren, blijft ons een raadsel. Maar toch miste het optreden wat energie. Dat komt enerzijds omdat er weinig interactie was met het publiek, op een sporadisch “Komaan AB!“ en enkele pogingen om de handen op elkaar te krijgen na. Anderzijds zijn de tragere dance nummers van Tout Va Bien nu éénmaal niet zo dansbaar, al zegt hij zelf in het begin van de show “Ik hoop dat jullie gekomen zijn om te dansen want we hebben de set wat sneller gemaakt.“ Daar merkten we alleszins weinig van. Hoogtepunten waren voor ons de nieuwe nummers zoals ‘Default‘ en ‘Lucy‘, die origineel en apart klinken. De refreinen lijken combinaties van new wave geluiden uit de jaren tachtig met een zware, moderne dub feel.

]]>
<![CDATA[Recensie Joseph Ancienne Belgique Brussel woensdag 15 februari 2017]]>

Meestal kan je aan het publiek al zien wat voor muziek de avond zal brengen. Niet bij het optreden van Joseph in de AB Club. Naast twee tienermeisjes in geruiten hemdjes staat een langharige man met een t-shirt van Motörhead en daarachter een koppel van goed in de zestig. De harmonieuze samenzang en luchtige folkpop van de drie zussen Natalie, Allison en Meegan Closner brengt mensen van verschillende leeftijden en stijlen samen op deze gezellige avond. Met hun eerste tournee door Europa schuimen de zussen muziekclubs af om hun nieuwe plaat ‘I’m alone, no you‘re not‘ die vorige zomer uitkwam te brengen. Met slechts één gitaar, een stompbox, een tamboerijn en meerstemmige zanglijnen, stralen ze een bescheiden eerlijkheid op het podium af. Ook al klinken sommige liedjes wat klef zoals het nieuwe ‘SOS (overboard)‘, is het bijna onmogelijk om niet voor de charme van deze jonge vrouwen te vallen. Live klinkt alles ook veel echter dan op de cd die, laat ons eerlijk zijn, té opgekuist is. Joseph speelt goed in op het publiek en laat ons geloven dat we deel uitmaken van de muzikale ervaring.

]]>