concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie Sylvia ★★★★1/2 Theatre National Brussel dinsdag 25 september 2018]]>

Sylvia van Fabrice Murgia, Cie. Artara met muziek van An Pierlé Quartet (An Pierlé aan piano en zang, Koen Gisen op basklarinet, sax, gitaar en percussie, Hendrik Lasure op toetsen en computers, en Casper Van de Velde op percussie) en live filming in verschillende scènes (zoals: ‘Ik haat kritiek’, ‘Ik haat mannen’ en ‘BBC’ waar Sylvia’s man zich tamelijk kritisch en negatief uit over het aantal teksten dat ze schrijft,  …) door Juliette Van Dormael ademt wereldklasse uit van begin tot einde. Een nagebouwde filmset uit de jaren ’50 vertelt het verhaal van de Amerikaanse dichteres Sylvia Plath die zelfmoord pleegde in Londen door de gastoevoer open te draaien en haar hoofd in de oven te leggen. Plath wordt gezien als een feministe, vandaar ook dat op het einde van de voorstelling er nog eens tekstfragmenten van onder andere Emily Dickinson, Virginia Woolf en Anne Sexton tegenaan gegooid worden. Die voegen nauwelijks wat toe aan deze verder uitmuntende voorstelling, omdat de cirkel (tussen de spelscène van de zelfmoord) en de vertelling op het einde van dat evenement, al rondgemaakt is. Kortom: als toeschouwer verwacht je dan een fade out van het podiumlicht. Maar dat komt er nog niet.

]]>
<![CDATA[Recensie New Skin ★1/2 V36 Antwerpen zondag 23 september 2018]]>

Met New Skin verhuisde Hannah De Meyer last minute naar V36 om haar voorstelling daar in première te laten gaan in plaats van Troubleyn omdat ze solidair wou zijn met de ondertekenaars van de open brief tegen Jan Fabre. Een slechte keuze zo bleek want haar solovoorstelling heeft vooral nood aan stilte die de nieuwe locatie niet kon bieden. Ofwel: hoe wij vooral vinden dat je de juiste voorstelling in de juiste zaal moet zetten en vooral in functie van je voorstelling en je publiek een keuze moet maken. Het geluid van auto’s die achter ons in de Vrièrestraat reden en de poort die even openklapte na een kwartiertje zorgden ervoor dat we niet of nauwelijks in de voorstelling geraakten. We geraakten danig afgeleid met andere woorden. Maar dat we nauwelijks in de voorstelling geraakten, heeft ook met De Meyers zachte wat monotone toon te maken waarmee ze ons bijna in slaap wiegde alsof we in een grote relaxatie/meditatie/hypnose-voorstelling waren aanbeland waar ze onder andere sci-fi fantasie (astronauten die hun blik werpen op de aarde) koppelt aan een pleidooi voor ecologie in een tekst waarin je jezelf als luisteraar verliest door de verschillende associaties en beelden die ze oproept. Haar toon houdt het midden tussen pedagogie en een saaie vrome lezing in een kerk. Met dat verschil dat ze fantaseert of haar (ze praat in de ik-vorm) biologische vader voor ie zijn kwakje in een bekertje afleverde in het ziekenhuis naar porno keek, of hij dat zittend deed, of deels met zijn hand tegen de muur, en of haar moeder naar onderen gekeken had toen ze haar hadden ingebracht. Verder vraagt ze zich af of ze al na 5 maanden het levenslicht zag omdat ze de zaak al wou verlaten dan wel dat haar moeder het stilletjes aan tijd vond dat ze eruit zou komen. Later heeft Hannah De Meyer het over gevingerd worden en klaarkomen zodat de matras doorweekt geraakt.

]]>
<![CDATA[Recensie Hamlet ★★★★1/2 Bourla Antwerpen zaterdag 22 september 2018]]>

‘Wat een puinhoop!’ slaakt een toeschouwer tijdens het deels gechoreografeerde toneelstuk Hamlet van Lisaboa Houbrechts & Kuiperskaai. Dat treft, want een puinhoop is William Shakepeares klassieker dan ook op het einde. 7 doden telt het stuk maar liefst: Hamlets vader (die bij de start van de voorstelling vermoord is door Hamlets moeder Gertrude en nonkel Claudius waarmee ze al 1 maand na de moord huwde), Polonius (hier de eerste minister die omgebracht wordt door Hamlet wanneer hij denkt dat het Claudius is), Ophelia (dochter van Polonius en afgewezen liefje van Hamlet die zelf waanzinnig wordt en zelfmoord pleegt), Gertrude (die de gifbeker die bestemd was voor Hamlet drinkt), Claudius (die vermoord wordt door Hamlet), Laertes (die sterft door zijn eigen zwaard met gif op wanneer hij ermee verwond wordt door Hamlet) en Hamlet zelf (die vermoord wordt door Laertes, de broer van Ophelia).

]]>
<![CDATA[Recensie Er was eens... het sprookjesconcert ★★★ Stadsschouwburg Antwerpen zaterdag 22 september 2018]]>

Productiehuis Deep Bridge zette met deze eerste editie van ‘Er was eens… het sprookjesconcert’ in de Stadschouwburg van Antwerpen een gezellige, bijdetijdse sprookjesmusical op de planken. De sprookjeswereld bleek namelijk niet gespaard te blijven van moderne verleiders als Facebook, WhatsApp en foodblogs. De puberende Doornroosje,  Sneeuwwitje, Rapunzel en Assepoester, vertolkt door Tinne Oltmans, Anne Van Opstal, Shauni Rau en Helle Vanderheyden, waren dan ook niet meer los te koppelen van de wifi. De koning, vertolkt door Walter Baele, zat met zijn handen in het haar: hoe kon hij zijn dochters ooit aan de prinsen koppelen wanneer ze alleen nog maar oog hadden voor de schermpjes? De digitale verslaving  bij jongeren was zonder twijfel een problematiek die menig ouder niet vreemd in de oren klonk, maar Lulu Aertgeerts, Peggy Verhoeven en John Hoelen hadden er in hun verhaal erg goed over gewaakt om niet als de grote moraalridders over te komen. ‘Er was eens… het sprookjesconcert’ was in de eerste plaats vooral een leuke familievoorstelling met toffe liedjes, vrolijke dansjes en een vleugje humor waarin dit thema op een open manier ter sprake kwam.

]]>
<![CDATA[Recensie Wagner De halve Ring ★★★★ Monty Antwerpen vrijdag 21 september 2018]]>

De Hotshop / Monty, de juniors van de Warme Winkel, brengen met Wagner: de halve ring een halve marathonvoorstelling van zo’n 3 uur en tien minuten (incl. pauze). In het eerste deel snijden ze Das Rheingold aan, dat ze 5 jaar geleden als afstudeerproject aan de toneelschool brachten. Nu hebben ze met Die Walküre een vervolg waar het tweede deel op focust. Wagner: de halve ring, spaart de kritiek op de componist, diens werk en diens privéleven niet. Sterker nog: het sloopt heel wat heilige huisjes. Ook de pers moet eraan geloven (dat erudiete toontje van Verona Verbakel wanneer ze een presentatrice van pakweg Klara parodieert! Zij zoomt in op de waldhoorns die na verloop van tijd dissonant klinken en de abstracte golven in het werk die onder andere te horen zijn via de strijkers. Verder doet ze een heerlijk domme dubbele high level uitspraak met ‘Zoals dingen opbouwen zoals Paul van Ostaijen dat doet, naar een climax toe’, en linkt ze de klankkleur van de muziek met de lente ‘al zit er soms wel sneeuw tussen’). Verder wordt het publiek (te dom in ‘Das Rheingold’, erg kinderlijk ‘Al wat ge zegt zijt ge zelf!’, vooringenomen en sceptisch in  ‘Die Walküre’), en de kunstwereld (te hautain en te commercieel geworden want afhankelijk van product placement/bedrijven die erin investeren via de tax shelter), en het acteursgild alsook de Metoo-beweging erin niet gespaard (‘Acteurs zijn de paarden van de boerderijdieren. Die behandel je met respect.’). In die Walküre laat het gezelschap Jan Fabre bespotten door het publiek een stem te geven via luidsprekers die tussen de zetels opgesteld staan. Zo horen we het gezelschap ‘Controle is alles.’ zeggen en iemand uit de speakers in het publiek luidop de bedenking maken ‘Ja, dat zei Jan Fabre ook …’. Aan de andere kant brengt De Hotshop / Monty ook een ode aan de krijgers van de schoonheid. Zo zien we Siegmund (Lukas De Wolf) zich masturberen over zijn zus Sieglinde tot hij over haar klaarkomt. Net als als Brünnhilde - ‘een nazi in latex’ - (Sara Lâm) heeft Verona Verbakel zich als Kamping Kitsch-sletje gehesen in een strak zwart latexpakje en haar haren in twee staartjes. Na deze incestueuze daad, vermoordt Siegmund haar.

]]>
<![CDATA[Recensie Rick Astley ★★★1/2 Ancienne Belgique Brussel vrijdag 21 september 2018]]>

Rick Astley stond met twee gezichten op het podium van de AB. Aan de ene kant zagen we de 52-jarige Engelse vakman aan het werk die zich liet omringen door een ijzersterke band en crew. Niet alleen dat overigens want voorprogramma Elise Legrow was een van de betere die dat we de afgelopen tien jaar in Brussel zagen. Amy Winehouse was niet ver weg toen je de 31-jarige Canadese live hoorde zingen. Astley was naast een oerdegelijk entertainer en live zanger ook een man die niet zelden de draak stak met zichzelf. ‘Het enige dat ik door mijn in ears hoor is ‘I love you’’ wist ie ons te vertellen waarop ie het publiek vroeg om massaal ‘Rick Astley go fuck yourself!’ uit te roepen zodat ie lekker geagiteerd zou geraken wat hem telkens goesting geeft om er helemaal voor te gaan. ‘Telkens we het podium opgaan, hebben we het gevoel dat we ervoor moeten vechten. Niet dat we al op voorhand gewonnen hebben.’ voegde hij daaraan toe. Zeker, die laatste attitude zie je erg veel artiesten en bands hanteren waardoor ze zich vaak overschatten. Bij Astley zagen we vooral een geoliede machine aan het werk met een standaardset onder de arm. De weinige momenten die echt spontaan aanvoelden waren dan ook ‘Ca plane pour moi’ van Plastic Bertrand dat ie heel even inzette wat overigens waanzinnig sterk onthaald werd, waarna de zanger zich afvroeg of elke artiest of band dat nummer niet covert in de zaal. ‘Cycling to Belgium’, een gelegenheidssong met slechts een paar lijntjes zoals ‘Cycling to Belgium. Cycling with friends. I hope it never ends.’ dat ie op repeat zong waarbij hij ons garandeerde dat we de volgende ochtend vooral dat nummer zouden zingen in de douche en geen 80’s klassieker van hem, was eens wat anders. Vooral ook toen hij al bij de start van die eerste bis op een rode fiets met bagagezakken en de eerste twee letters van het alfabet op gedrukt met een cirkel daarrond rondjes reed op het podium. Dé verrassing van de avond was echter ‘Hold me in your arms’ toen een van de backings blijkbaar wou investeren in haar leven en Dirk H. uit Sint-Niklaas links vooraan het podium in het oog kreeg, hem haar micro even discretionair liet beheren en hij niet alleen erg goed bij stem bleek maar ook nog eens toonvast. Of hoe een klassieke showtruc, we delen het publiek op in mannen en vrouwen en laten ze apart met de song meezingen, plots tot een hoger niveau getild werd.

]]>
<![CDATA[Recensie Het Huwelijk ★★★1/2 Bourla Antwerpen woensdag 19 september 2018]]>

Met Het Huwelijk van Witold Gombrowicz (1904-1969) in een regie van Timeau De Keyser snijden Tibaldus, het Toneelhuis en P.U.L.S een tweede werk van de Poolse auteur aan nadat ze met Yvonne, Prinses van Bourgondië wisten te scoren en een plekje verdienden in de selectie van het Theaterfestival. In het stuk van 1935 rebelleerde de jonge prins nog door in het huwelijksbootje te stappen met de niet zo aantrekkelijke Yvonne. In ‘Het huwelijk’ uit 1948 stoot prins Filip zijn vader van de troon. Het gezelschap speelt op een leeg podium. Het speelvlak is letterlijk een vierkant met witte plakband als buitenlijnen die aangeven of de acteur of actrice al dan niet on of off stage is. Sander De Winne (Clothilda), Lieven Gouwy (ook Clothilda), Katrien Valckenaers (de dronkaard) en Simon De Winne (de moeder/koningin) tekenen ook voor de Vlaamse polyfonische gezangen. Zo laten ze a capella meerstemmig onder andere Josquin des Prez’ ‘Sanctus, missa dux ferrariae’ (ca. 1504) en ‘El grillo’ (ca. 1505), Johannes Ockeghems ‘S’elle m’amera’ / ‘Petite camusette’ (ca. 1470), het veertiende eeuwse ‘Puis qu’en oubli’ van Guillaume De Machaut, Adriaan Willaerts ‘O dolce vita mia’ (ca. 1545) en Guillaume Dufay’s ‘Salve flos Tusce gentis’ (ca. 1436) horen waarbij een nummer verdacht sterk lijkt op sluikreclame voor wijnen. Ster van de avond is onbetwistbaar Katrien Valckenaers die een heerlijke dronkaard neerzet in een leuke choreografie met de andere acteurs. Wanneer het gezelschap buigt voor de koning doet zij net dat ietsjes meer. Ze buigt en veert nog wat terug met haar bovenlichaam en hoofd als een mechanische marionet. Maar vooral, haar mimiek is ronduit grandioos. Een extra ster verdient ze met het vakkundig armlikken van de prins met haar tong.

]]>
<![CDATA[Recensie The Nun ★★★1/2 Kinepolis Antwerpen dinsdag 18 september 2018]]>

Met 127.000 verkochte tickets staat The Nun, de vijfde prent uit The Conjuring-reeks, op 1 in de Belgische box office. De film heeft in ons land ondertussen meer dan 1,22 miljoen euro opgebracht. Wereldwijd bracht de prent volgens 20th Century Fox Belgium na een week tijd al meer dan 200 miljoen dollar op aan de bioscoopkassa’s. Twee nonnen sterven in het Roemeense Câr?a-klooster in 1952.  De boosaardige duivelse kracht Valak (Bonnie Aarons) die zich voordoet als een non kan een van de nonnen overmeesteren en gruwelijk om het leven brengen terwijl die in de tunnels van het klooster op zoek gaat naar een relikwie, het bloed van Christus. Zuster Victoria (Charlotte Hope) is de enige overblijvende non en weet dat de demon haar zal zoeken om op die manier in haar lichaam te kunnen huizen. Om dat te voorkomen, hangt ze zichzelf op.

]]>
<![CDATA[Recensie Xavier Rudd in de AB ★★★★ Ancienne Belgique Brussel maandag 17 september 2018]]>

Een puberaal luidruchtig hypocriet respectloos hipsterpubliek dat kennelijk naar de AB gekomen was om het begin van het academiejaar te vieren. Dat was u bij het eerste van drie uitverkochte concerten van de Australische singer-songwriter Xavier Rudd in de AB. Het rookverbod negeerde u compleet in de Brusselse zaal. De wietdampen bereikten dan ook moeiteloos het balkon. Verder maakte u er een sport van om massaal de instrumentale rustige passages van het optreden te overstemmen met uw nietig en zielig levensverhaal waar geen hond in geïnteresseerd is. Anderen vonden het leutig om erg opvallend zodat het vooral ié-de-reen zou storen ‘shht’ naar elkaar onsubtiel te roepen, bekertjes op de grond te laten vallen, als het vooral maar de buur die wél geboeid wou zijn in het subtiele gemusiceer kon storen onder andere tijdens de nochtans mooie intro van ‘Bow down’ die Ian Peres op de synths liet horen of tijdens ‘Growth lines’. ‘Grow up’ was het eerste wat in ons opkwam om u en uw gedrag te beschrijven in de AB.

]]>
<![CDATA[Recensie Carmen ★★★★1/2 Stadsschouwburg Antwerpen zaterdag 15 september 2018]]>

De beste versie van Georges Bizets opera Carmen uit 1875 naar de novelle van Prosper Mérimée en een libretto van Henri Meilhac en Ludovic Halévy in die 19 jaar dat we operavoorstellingen in ons land zien. Dat levert regisseur Frank Van Laecke af in de Stadsschouwburg van Antwerpen. Van Laecke maakte er ondertussen zijn handelsmerk van om in zijn operaproducties te gaan voor uitgepuurde versies. Daardoor komt de focus op de actie te liggen, op het spel en komt de emotionele laag van het werk meer dan ooit bloot te liggen. Lang geleden overigens dat we een operacast nog zo sterk en geloofwaardig zagen acteren naast de straffe vocale prestaties die afgeleverd worden. Het humane is ook een rode draad doorheen Van Laeckes werk. In deze Carmen stelt ie mensenhandel (het rauwe, gewelddadige gedrag van pooiers), drugs- en wapenhandel aan de kaak in een donkere en directe in your face enscenering. Een gewelddadige en vrouwonvriendelijke omgeving ook waar mensenhandelaars Remendado (Hans Peter Janssens als gewetenloze pooier) en Dancaire (Fabrice Pillet als gewiekste pooier) hun macht op die vrouwen ronduit misbruiken. Na een erg beladen week waarin het Metoo-debat in de cultuursector opnieuw stevig woedt, kwam deze productie, hoewel het een adaptatie naar het theater is van de originele zomeropera uit 2015 in Alden Biesen, er op het juiste moment.

]]>
<![CDATA[Recensie L Homme de la Mancha ★★★ KVS Brussel vrijdag 14 september 2018]]>

Hopeloos verouderd is het halve eeuw oude ‘L’Homme de la Mancha’ van Dale Wasserman, Mitch Leigh (muziek), Joe Darion (originele songteksten) / Jacques Brel (vertaling naar het Frans en bewerking) dat regisseurs Michael De Cock en Junior Mthombeni terug vanonder het stof gehaald hebben. Een halve eeuw geleden zorgde Jacques Brel voor de vertaling van deze Amerikaanse musical. Zelf speelde hij destijds ook de titelrol. De huidige herziene versie gaat niet ver genoeg in het updaten van het verhaal naar wat je in 2018 scenografisch verlangt. Lees: ellenlange (stroeve) stukken gesproken tekst waarbij vooral opvalt dat we een Vlaamse cast horen die weliswaar zijn best doet in het Frans maar al snel valt op dat het geen native speakers zijn, erg veel behoorlijk statische scènes waarbij de live video op het al even gedateerde openluchtbioscoopscherm nauwelijks een toegevoegde waarde heeft en het geheel geen dynamisch karakter weet te geven, tenenkrullende clichébeelden met het zandkasteel en het windmolentje als beeld voor zandkastelen bouwen (een valse droom najagen) en vechten tegen een imaginaire vijand. De Cock en zijn team willen vooral mensen aanzetten om te dromen, ver van het cynisme van alledag. Maar vier keer (redelijk kort na elkaar ‘Rêver un impossible rêve‘ na elkaar laten horen, is gewoon te veel van het goede. Het geeft ook pijnlijk weer dat deze musical, die niet slecht is qua muziek, op muzikaal vlak onvoldoende te bieden heeft dat er uitspringt. Zo valt een song als ‘Dulcinea’ wel erg licht uit als je dat tegenover Bernsteins ‘Maria’ plaatst bijvoorbeeld.

]]>
<![CDATA[Recensie Bacantes ★★★ deSingel Antwerpen donderdag 13 september 2018]]>

Met Bacantes naar de Griekse tragedie tussen Apollo en Dionysus, trekt de Kaapverdische choreografe Marlene Monteiro Freitas de lijn van het cartooneske en carnavaleske begeleid door onder andere 5 trompettisten, een track op band, toetergeluidjes, een fluitje (fiësta!), en muzikanten die met waterdarm en een trechter op het uiteinde hilarisch in dialoog gaan met de trompetten. Die van hun kant zullen zich laten beïnvloeden en onder andere ‘Happy Birthday’ op een wel erg dissonante manier brengen, tot wat geblaas en luchtverplaatsing te horen is om zo het geluid van de waterdarmen na te bootsen of die van een stoomtrein. De electric drums wordt ogenschijnlijk aangeslagen maar zelden komt er effectief geluid uit terwijl de drummer als een dirigent op een verhoogd podiumelement staat waar niet veel later een danser naast komt staan als een zwemmer. Op de rand gaat ie dan staan van het blokje om elk moment het imaginaire water in te duiken. Welkom in de fantasierijke en knotsgekke wereld van de Kaapverdische.

]]>
<![CDATA[Recensie Will Tura Hoop doet leven ★★ Kinepolis Antwerpen woensdag 12 september 2018]]>

Alle Studio Brussels en MNM’s ten spijt: met onze achtendertig lentes waren we de jongste kijker van de documentaire Will Tura Hoop doet leven in Kinepolis Antwerpen. Voor de avondvoorstelling was er maar 20 man afgezakt naar het bioscoopcomplex. Een groot succes kan je dat (voorlopig) bezwaarlijk noemen. In de zaal voornamelijk gepensioneerden, waarbij de vrouwen in de meerderheid waren. Fans die na het zien van de prent duidelijk ook wat ontgoocheld waren. ‘Niet menselijk genoeg’ was een terechte kritiek. Wij voegen daar graag ‘eenzijdig en beperkt’ aan toe.

]]>
<![CDATA[Metoo bij Ballet Vlaanderen]]>

7 choreografieën van even veel dansers die aangesloten zijn bij Ballet Vlaanderen stelt de dertiende editie van Choreolab voor. Inspiratie vonden de dansers in hun eigen leefwereld, jeugd en toekomst (zoals te zien in ‘Deer’ van de Amerikaanse Acacia Schachte waar Lara Fransen al bij de start opnieuw haar klasse bevestigt als ballerina), in maatschappelijke thema’s (minderheden, multiculturele samenleving, ecologie, oorlog,…), filosofie (de Vierde Weg), het suprematisme als abstracte kunstvorm (in ‘Supreme’ van de Amerikaanse Drew Jacoby is dat bv. te zien) , individualiteit en humor (zoals in Nancy Osbaldestons ‘Toccata’ op muziek van Paul Constantinescu’s ‘Joc Dobrogean (Toccata)’).

]]>
<![CDATA[Recensie The Nation ★★★★1/2 deSingel Antwerpen zondag 9 september 2018]]>

Dé klepper van het Theaterfestival 2018 was met stip The Nation van Het Nationale Theater. Vijf sterren van allerlei recensenten vloog het in Nederland in het rond voor deze productie waarvoor Eric De Vroedt het concept, tekst en de regie voor zijn rekening nam. Een marathonvoorstelling van 5 uur waarbij meer dan die ene vraag centraal staat: ‘Waar is Ismaël?’

]]>
<![CDATA[Recensie Truth or Dare ★★★1/2 HetPaleis zaterdag 8 september 2018]]>

Kapotte mensen, drie modellen (Delphine Bafort, Anne-Laure Vandeputte en Kim Peers) en een priester (Rémy Jacobs). Die staan centraal in de voorstelling Truth or Dare, Britney or Goofy, Nacht und Nebel, Jesus Christ or Superstar naar een concept en in een regie van Lies Pauwels. Sterk vinden we de rechttoe-rechtaan stijl die de maakster consequent hanteert. Een no nonsense voorstelling levert ze af, die vervreemding, onvolmaaktheid, fysiek en psychisch lijden, toont zoals het is zonder de zaken te verbloemen, laat staan valse hoop op beterschap te gaan orakelen. Hyperrealistisch dus. Maar, ook wat aan de lange kant. Er mocht met gemak wat ons betreft een kwartier tot een half uur af zodat het geheel nog scherper, snijdender zou binnen komen.

]]>
<![CDATA[Recensie Conversations (at the end of the world) ★★1/2 deSingel Antwerpen vrijdag 7 september 2018]]>

Een tiental toeschouwers verlaat de Rode Zaal van deSingel tijdens Conversations (at the end of the world) van A Two Dogs Company en Het Zuidelijk Toneel. Dat is het hoogste aantal dat we deze editie van het Theaterfestival meemaken. Maakten zij de juiste keuze?

]]>
<![CDATA[Recensie Amnes(t)ie ★★★1/2 Monty Antwerpen donderdag 6 september 2018]]>

Amnes(t)ie van Action Zoo Humain naar een concept van Chokri Ben Chikha die samen met Tom Dupont ook instond voor de regie, is wellicht de meest gewaagde productie die de strenge selectie van het Theaterfestival – terecht – overleefde. Zeker, de titel laat al vermoeden dat centraal ontkenning, inzicht, verantwoording (incl. verantwoordelijkheid nemen), vergeving en (her)integratie in de maatschappij vooraan staan in deze voorstelling rond familieleden van SS- en IS-strijders (‘slechts 1 letter verschil’ aldus presentator Bert Gabriëls tijdens zijn tv-show ‘Samen door één deur’) die op zoek gaan naar de vraag of en in welke mate ze nog een toekomst in ons land hebben. In se is Amnes(t)ie vooral een heerlijk staaltje mediakritiek waarbij een tv-praatprogramma, sensatiezucht, zaken in scène zetten, simplisme (‘Dat is een lang en ingewikkeld verhaal’ (Lutgard) – ‘Vertel het eenvoudig en kort’ (Bert)), lekkere vooraf ingestudeerde oneliners (‘Tussen zwart en wit zijn er meer grijstinten dan 50.’), censuur (‘Wij hadden een afspraak. U verwijdert die foto! Denk je niet dat er met die foto geknoeid zou kunnen zijn? Het is niet omdat je met een wapen op een foto staat dat je een moordenaar bent. Die jongens zijn bij verstek veroordeeld op basis van vermoedens.’ aldus Dahlia Pessemiers-Benamar in de rol van Nadia Laadraaoui), en de opgeklopte en fake emoties die als ‘authentiek’ verkocht worden (‘Dat doen we nog eens over. Ik pik terug in vanaf …’) vakkundig door de mangel gehaald worden.  Gabriëls heeft verdomd goed gekeken naar dergelijke formats, zowel qua mimiek (hoofd dat wat naar links en rechts trekt), als het bijna religieus toontje dat ie hanteert, tussen tv-host van een tv-programma spelen, tv-predikant en (‘Ik vraag me af in hoeverre u hier bevoegd voor bent’ zegt Nadia Laadraaoui) psychiater. Gabriëls hanteert de psychotherapietechniek van de familieopstelling die gekend is via de Duitser Bert Hellinger immers bij zijn beide tv-gasten waarbij Lutgard de rol van moeder van Nadia speelt, en Nadia de rol van dochter Evelyne die Lutgards kleinkinderen Laura en Jonas niet langer in contact met haar moeder laat komen. Aan de toeschouwers in het publiek wordt verder gevraagd om de andere rollen in te vullen waarbij een bepaalde man zowel de cyberimam als Cyriel Verschaeve met dezelfde retoriek en slogan ‘Ga en vecht voor je ideaal. Doodt de ongelovigen.’ mag spelen.

]]>
<![CDATA[Recensie Common Ground ★★★★ DE Studio Antwerpen dinsdag 4 september 2018]]>

Een meer dan terechte staande ovatie kreeg Common Ground in deStudio tijdens het Theaterfestival. De productie is het resultaat van samenwerking tussen Benjamin Vandewalle en Platform-K, de Gentse organisatie waar mensen met een beperking een opleiding dans kunnen volgen. Voor deze dansvoorstelling ging Vandewalle, die twaalf jaar geleden afstudeerde aan P.A.R.T.S. van Anne Teresa De Keersmaeker in zee met Kobe Wyffels en Hannah Bekemans die in het echte leven een koppel vormen. Vijf hoofdstukken kent de voorstelling die begint met losse atomen die op het podium rond bewegen, ogenschijnlijk willekeurig op de al even impulsieve pianobegeleiding van Fulco Ottervanger die abrupt de snaren aanslaat, met de toetsen, dan weer plots een snaar rechtstreeks manipuleert met zijn vinger, klopt op de klankkast met de hand of met een stok die hij uit zijn mond haalt.

]]>
<![CDATA[Recensie First ★★★★ deSingel Antwerpen zondag 2 september 2018]]>

First is de eerste indrukwekkende danssolo van Geert Belpaeme waarmee hij meteen de filosofische kaart trekt over wat ruimte is. First vergt vormelijk en inhoudelijk dus wel wat van de toeschouwers. Een zwarte Steinway & Sonsvleugel staat achteraan het speelvlak. Verder zien we links een zestal visdraden diagonaal opgespannen staan terwijl er ook rechts maar dan in een rechte lijn van achter naar vooraan opgespannen hangen.  Een langwerpige rechthoek wordt in wit op de vloer gecreëerd via de belichting. Het hoofdlicht gaat van lichtgroen over naar warm wit en zomers middaglicht terwijl die na een uurtje voorstelling uitfadet naar rood. Belpaeme trekt in First waarbij hij zich liet inspireren door Tik Tak (hoewel wij eerder vooral Bugs Bunny zagen wanneer ie zijn handen met de vingers naar beneden hoog boven zijn schouders houdt als een dirigent/pianist die op het punt staat om te beginnen), geometrie en Barnett Newmans essay ‘The first man was an artist’ aanvankelijk de strakke rechte lijn tijdens zijn choreografie, met de hiel steunend op de vloer bijvoorbeeld, de teen gestrekt in de lucht, het lichaam als een plank achterover hellend als een diagonaal. Later trekt hij de horizontale lijn ten opzichte van het speelvlak met zijn lijf. Een parallelle diagonale lijn trekken met materie doet ie trouwens ook enkele keren met de vleugelpiano. De eerste keer wanneer ie met zijn rug naar de toeschouwers staat en de toetsen naar ons gericht zijn, daarna wanneer ie het muziekinstrument 180 graden gedraaid heeft.

]]>
<![CDATA[Recensie Invited ★★ deSingel Antwerpen zaterdag 1 september 2018]]>

Invited van Seppe Baeyens moet naast JR wellicht een van de meest overroepen voorstellingen van het afgelopen theaterseizoen zijn geweest. Participatietheater dat meer wegheeft van een chiro/sportmiddagje met zijn allen in cirkeltjes lopen, vertrouwensspelletjes spelen (over een man springen die als een plank stokstijf op de grond ligt, of je voorover laten buigen door een groepje mensen, …), een ander dragen op de schouder of op de handen tot aan de overkant terwijl je een diagonale lijn tekent op het speelvlak, in een diagonaal handen aan elkaar geven in een mensenketting en dan die laten uitwaaieren via een golfbeweging, uitgenodigd worden door iemand die je arm vastneemt en je van plaats verandert, mensen die tegenover elkaar geplaatst worden, of in het midden van het speelvlak terwijl de ander rond hen cirkelt, … Zeker, de voorstelling ademt de tijdsgeest uit met een mooie boodschap voor integratie, rijk, arm, oud, jong, man, vrouw, met of zonder beperking, met of zonder niet-Belgische achtergrond, … Maar de voorstelling wiens boodschap al snel gelezen is (en dus ook al snel uitverteld), en daardoor ook al snel verveelt, ademt als je het geheel vanop een afstand bekijkt met een nuchtere en afstandelijke bril een tenenkrullende geitenwollensokkerigheid uit.

]]>
<![CDATA[Recensie Laundry Day 2018 ★★★★ Middenvijver Linkeroever zaterdag 1 september 2018]]>

Laundry Day 2018 zit erop en was goed voor prachtig nazomerweer. De line up kon maar liefst 22.500 toeschouwers overtuigen om af te zakken naar de Middenvijver op Linkeroever. Met stip is het festival dat het Antwerpse festivalseizoen afsluit, een van onze favorieten. Omdat je als festivalganger in de watten gelegd wordt, maar vooral ook omdat je ruimte hebt om te ademen. Lees: het is er geen mierenhoop zoals op Rock Werchter of Pukkelpop waar je je door de massa moet wroeten om naar een andere stage te geraken. Het concept: podia die in een grote cirkel staan waarbij elk een spie van de grote taart voor haar rekening mag nemen, heeft daar wellicht mee te maken. Welk festival (in Vlaanderen) biedt er trouwens drie gratis kermisattracties aan zijn bezoekers aan?

]]>
<![CDATA[Recensie Para ★★★★ deSingel Antwerpen vrijdag 31 augustus 2018]]>

‘Er zijn dingen gebeurd, ja. Er zijn voorvallen geweest, ja.’ Bruno Vanden Broecke kruipt in Para in de rol van Nico Staelens die paracommando was in Somalië in 1992-1993. Een VN-vredesmissie die defensie in eigen land al snel in verlegenheid bracht met beelden van militairen die urineerden op de lokale bevolking of een Somalisch jongetje dat gesteeld had een meter boven het vuur hielden en folterden (uit verveling). Staelens bevestigt en duidt wat er gebeurd is, maar trekt ook de defensieve kaart door het gedrag weliswaar niet goed te praten maar wel te voorzien van een context. Hij wentelt zich min of meer in een slachtofferrol. Lees: het is allemaal de schuld van het systeem, van het korps dat 90-95% rechts is, van een zware op bepaalde vlakken onmenselijke opleiding (op je handen plassen wanneer het buiten vriest, je schoenen aanhouden wanneer je een kleine voetbreuk hebt, in het midden van de nachts plots op tocht moeten gaan met slechts 1 taak: niet aan je noodrantsoen zitten,…) waar je volledig afgebroken wordt zodat spirit en samenhorigheidsgevoel aangekweekt kan worden terwijl ie het aantal Somalische doden (‘tussen de 500 en de 1000’) door Belgisch toedoen minimaliseert in vergelijking met wat militairen van andere landen tijdens andere missies uitvoerden (‘82 doden op 10 dagen’).

]]>
<![CDATA[Recensie Christopher Robin ★★★★1/2 Kinepolis Antwerpen dinsdag 28 augustus 2018]]>

Een pleidooi voor onthaasting en een goede work-life balance, daarvoor gaat Christopher Robin (rol van Ewan McGregor) de jongste live actionfilm van Disney die geregisseerd werd door Marc Forster. De hoofdboodschap is er dus eentje voor de ouders waarvan minstens een carrière maakt en daardoor minder of nog nauwelijks tijd heeft voor zijn of haar gezin. ‘If I work really hard now, in the future our lives will be...’ zegt Christopher Robin waarop zijn vrouw Evelyne ‘Impressive? Worse? We don‘t care. We want you!’ antwoordt. Disney slaagt erin om maatschappijkritiek op een warme manier te verpakken zoals in die ene quote: ‘Als Madeline (de dochter van Christopher Robin, neergezet door Bronte Carmichael) je meer waard is dan je aktentas, waarom is zij dan niet bij jou?’. In deze Winnie de Poeh-film is Christopher Robin volwassen geworden, heeft ie al enkele jaren het Honderd Bunderbos verlaten en ingeruild voor het drukke Londen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog vocht ie aan het front terwijl hij zijn vrouw Evelyne (rol van Hayley Atwell) en ongeboren kind moest achterlaten. Jaren later is ie efficiëntiemanager van Winslow, een bedrijf dat luxereiskoffers maakt. Maar de crisis slaat toe en Christopher Robin moet besparingsmaatregelen treffen. Het ziet ernaar uit dat er geen weg terug is dan enkele mensen ontslaan. Op weekend gaan met zijn gezin zit er dus niet in omdat hij op maandag zijn plan moet voorleggen aan de raad van bestuur van het bedrijf. Tot Poeh op een miserabele dag zijn vriendjes niet meer vindt in het bos en in Londen belandt…

]]>
<![CDATA[Audio interview Goe vur in den otto]]>

Het begon met ‘Goe vur in den Otto’-stickertjes en mondde uit tot een dj-act van Jan Vermeerbergen en Pieter-Jan Symons die de (zware) gitaren op feestjes, festivals en op de radio door de speakers jagen. Een gesprek met den Dimitri Vegas and Like Mike van de metal over onder andere hun Bon Jovi-fetisj, of Alex Agnew ‘Goe vur in den otto’ nu van hen gepikt heeft of andersom, hun droom om ooit op – ‘als ze ons kunnen betalen’ – Tomorrowland te staan, de toekomst van de gitaren op de festivals, de toekomst van Studio Brussel (na de slechte CIM-cijfers), de keuze om de muziekjournalistiek vaarwel zeggen en op het podium te kruipen, het nachtleven, groupies en waarom een manhoer als roadie hebben steeds van pas komt.

]]>
<![CDATA[Recensie Niels Destadsbader ★★★★ Stadscentrum Mechelen zondag 26 augustus 2018]]>

Een aantal media heeft zich serieus vergist door een tijd geleden te orakelen dat Bazart de nieuwe Clouseau zou worden. Als er één band of artiest van de nieuwe generatie aan de vooravond staat om misschien wel zo’n carrière te kunnen uitbouwen in Vlaanderen, dan zal het wel Niels Destadsbader zijn. Ondertussen heeft ie twee jaar na elkaar een zomerhit beet. Vorig jaar scoorde ie met ‘Skown meiske’, een cover van Alvaro Soler. Dit jaar heeft ie prijs met ‘Verover mij’ naar ‘Believe’ van K’s Choice. Zeker, op Maanrock moest de dertiger het grotendeels van al die covers hebben. En je kan best wel een kritische noot plaatsen bij het feit dat het blijkbaar ondertussen zo dramatisch gesteld is met het Nederlandse lied, dat het genre het in onze regio moet hebben van covers. Maar toch… De zanger met Kortrijkse roots bleek verdomd goed gekeken te hebben naar wat de Borsato’s en Wautersen (dat draaien met die kont tijdens ‘Een beetje verslaafd aan jou’, die choreografie op ‘Dansen’ waarbij het publiek simultaan een stap naar rechts en vervolgens links zet, het publiek  laten meeklappen en meezwaaien alsof de ruitenwisserstand van de armen en handen van het publiek in Mechelen op maximum staat tijdens ‘Skown meiske’  bijvoorbeeld) van deze wereld al jaren doen. Op Maanrock bleek Destadsbader de perfecte entertainer van een oerdegelijk popconcert. Eén van de hoogtepunten? Het moment toen ie een van zijn grootste fans, Anouk, een meisje met een mentale beperking op het podium haalde en met haar op de rand van het podium ging zitten. Haar hoofd tegen het zijne als een verliefd koppeltje leggend terwijl ie ‘Ik heb je lief’ van John Legend bracht.

]]>
<![CDATA[Recensie Steracteur Sterartiest Live ★★1/2 Gemeentepark Schoten zaterdag 25 augustus 2018]]>

Aan de publieksopkomst te zien op Parkhappening Schoten lag de recentste editie van Steracteur Sterartiest wel erg ver achter ons. Lees: de hype, voor zover die er al was voor dit gladde en zielloze tv format dat net zoals andere muziekprogramma’s geen bal met muziek, toonvastheid, uitstraling, podiumvastheid,  spel, enz. te maken heeft, lijkt ondertussen bijna volledig verdwenen op een eenzame #teamtinne trui links en rechts na die we in het publiek ontwaarden. Michiel mag dan wel de winnaar van het programma geweest zijn, diegene die ons tijdens de live show in Schoten wist omver te blazen, heeft een gespierd rechter schouderblad (nooit gedacht dat we dat ooit sexy zouden vinden bij een vrouw, maar vanaf nu dus wel), een rode broek met ruitjes aan en toonde vooral hoeveel stijlen zij moeiteloos aankan. Van een gevoelige ballad (Wereld zonder jou) met Michiel, met stip het strafste duet van de avond, over een degelijke, zelfs bij momenten zwoele popversie van Clean Bandits ‘Rockabye’ waarbij ze de fans liet meezwaaien, over de soul/funk van The Jackson 5 ‘I want you back’, wat op Parkhappening Schoten foutief aangekondigd werd als een song van Michael Jackson, tot de rock in ‘Vertigo’ van U2 met de andere artiesten, ze kon het allemaal moeiteloos aan. Over een héérlijke korrel beschikt ze ook, lekker laag kan ze gaan en zo haar stem body geven, terwijl ze ook licht en frêle kan zingen in de hoogte hoewel we geen fan zijn van haar ‘Don’t worry about me’. Wat ons betreft speelde Ianthe Tavernier kortom iedereen naar huis in Schoten. Als er een artieste dus is waar we meer van wilden zien dan dat schouderblad, en graag een uur lang of langer, dan was zij het wel. Wat zit die in godsnaam nog te doen in dat marginale low budget vtm programma de Buurtpolitie?

]]>
<![CDATA[Recensie The Meg ★★★1/2 Kinepolis Antwerpen vrijdag 24 augustus 2018]]>

Een heerlijke van de pot gerukte actiefilm is The Meg, ofwel Jaws 2.0 als je wil geworden. De ideale film om te zien na een drukke eerste week na de vakantie. Eentje om het verstand op nul te zetten dus en die in 4DX helemaal een spektakel is om naar te kijken omwille van de vele watereffecten onder andere. In België kende de prent naar verluidt de beste openingsdag van deze zomer. De prent heeft wereldwijd al zo’n 365 miljoen dollar opgebracht. Dat is bijna drie keer zo veel als het productiebudget. Jon Turteltaub (o.a. Cool Runnings en While you were sleeping) was regisseur van dienst. Turteltaub slaagt erin om voldoende humor te steken in de film zoals in de quote ‘Why don‘t you just put a tracker on it? Don‘t you guys ever watch Shark Week?’ van Morris (Rainn Wilson). Ofwel: hij neemt het genre zelf niet te veel au sérieux. Pittige kritiek levert ie op massatoerisme en ramptoerisme in zijn beeldvoering ook. In die zin dat wanneer de prehistorische haai in de buurt komt van een baai waar een gigantische massa op opblaasbare bandjes en meer van dat ronddobbert, je stiekem hoopt op een massale slachtpartij zoals het hoofdpersonage het ook stelt in de quote ‘Meg versus man isn‘t a fight... it‘s a slaughter.’ Die komt er – helaas – niet, maar de massahysterie, de angst in het water en het moment dat de megalodon even komt spelen met een man die in een waterbal op het water wandelt, is best wel entertainend…

]]>
<![CDATA[Recensie Titus ★★★★ Zomerfabriek | Minkelersstraat | Zurenborg woensdag 22 augustus 2018]]>

Een waar spektakelstuk. Dat is Titus van theater Froefroe geworden op Zomer van Antwerpen. Het gezelschap dat een fenomeen is omwille van zijn poppenspel, haalt ook nu de grote middelen boven. Wat een entree maken we mee wanneer de Romeinse generaal Titus Andronicus van het slagveld thuiskomt, met zijn dode zonen die de brandstapel opgegooid worden. 20 stuks zag ie afgemaakt worden door de Goten, wat hem naar eigen zeggen niets deed, maar ‘hertje’ Lavinia terugzien, laat hem niet onberoerd. De eerstgeborene van krijgsgevangene Tamora, de koningin van de Goten, moet eraan. En dat zal uiteindelijk leiden tot een escalatie van geweld tussen hem en de moeder van Chiron en Dimitri die met ‘Al wat mij nog rest, is deze puzzel!’ duidelijk aangedaan is dat haar oudste zoon in stukjes gekapt is. Ze zint op wraak.

]]>
<![CDATA[Recensie Het bezoek ★★★ Loods Antigoon Antwerpen dinsdag 21 augustus 2018]]>

Een wat stroeve en trage voorstelling. Dat is Het Bezoek naar Friedrich Dürrenmatts tekst geworden van de Roovers en Muziektheater Transparant op Zomer van Antwerpen. Het verhaal: Claire Zachanassian beleefde haar jeugd in de stad Güllen (hoewel in bepaalde beschrijvingen bij de start er opmerkelijke gelijkenissen zijn met Antwerpen, denken we maar aan de verwijzing naar ‘wat ooit een Culturele Hoofdstad was’) waar de werkloosheidsgraad nu erg hoog is, waar de staalfabriek gesloten is, en daarmee zowat de ganse economie is stilgelegd. Ze doet er een bod. Ze wil 1 miljard van haar geld investeren, de helft in de stad, de rest is voor de inwoners. Een voorwaarde heeft ze: Alfred Schil, haar jeugdliefde moet vermoord worden. Door hem moest ze wegvluchten, verloor ze het kind waar hij de vader van was, en dook ze de prostitutie in. Tot ze een erg rijke man aan de haak sloeg. Nu wil ze gerechtigheid.

]]>
<![CDATA[Pukkelpop 2018: marginaal studentikoos zuipfestijn]]>

Een marginaal studentikoos zuipfestijn. Dat is Pukkelpop anno 2018. Hét onofficiële athem van deze editie? ‘Ik moet zuipen!' van Schorre Chef dat je Pukkelpoppers om de haverklap hoorde zingen. Gebuisd. Dat zijn de programmatoren van Pukkelpop 2018 dan ook. Regel 1 als je een product in de markt zet. Ken je publiek. Bij Pukkelpop zijn dat – we moeten daar niet flauw om doen – in eerste instantie tieners en jonge twintigers, vooral meisjes overigens en jongens die de limieten van hun alcoholverbruik uittesten. ‘Hoeveel ad fundums kan jij op een avond aan?' vroeg er zo eentje met glazige ogen ons voor Imagine Dragons van start moest gaan aan de Main Stage. Nog een ander tafereel dat we u niet wilden onthouden waren vier jongens uit Leuven die zo dronken en high in de vroege avond waren dat ze in een rijdende external shuttlebus van de Lijn begonnen te hakken op, jawel drankliederen als ‘Ik moet zuipen' en drugssongs die ze van begin tot einde uitbrulden. Tussen de bedrijven door kwamen we te weten dat ze enkel wiet namen, om een paar minuten later hun monoloog die baadde in trots rond hun druggebruik te zien omslaan in pure promotaal voor ketamine. Het is al jaren zorgwekkend om vast te stellen dat jongeren steeds openlijker drugs gebruiken in onze maatschappij, wat niet zelden ook opvalt wanneer je het openbaar vervoer neemt, en dat dat gekoppeld wordt aan enige trots. Als het zo verder gaat in ons land, dreigen we straks in dezelfde situatie terecht te komen als in het buitenland waar 's nachts in sommige gebieden totale anarchie heerst en zelfs veiligheidsdiensten zich niet meer op straat durven wagen. We kijken dus nu al uit naar het aantal pv's rond openbare dronkenschap en druggebruik die opgemaakt werden tijdens Pukkelpop. En als daar meteen die van Dour Festival en de festivals in Werchter aan toegevoegd kunnen worden zoals eerder gevraagd aan de federale politie ter vergelijking zou dat helemaal top zijn.

]]>
<![CDATA[Recensie Imagine Dragons ★★★★1/2 Festivalwei Kiewit zaterdag 18 augustus 2018]]>

De enige act die als headliner op de juiste plaats stond op de Main Stage van Pukkelpop: dat was Imagine Dragons. U was met velen, zeer velen afgezakt naar het hoofdpodium. In die mate dat het erg druk was op de plek waar wij stonden, rechts vooraan, niet zo gek ver van de backstage ingang. Als je daar weinig ruimte hebt om te bewegen niet ver van de toiletten, weet je dat er veel volk is. Iets wat andere acts – ja, ook Kendrick Lamar - niet konden zeggen overigens aan het hoofdpodium. Ook iets wat zij niet kunnen voorleggen, is een zeer goed opgebouwde set die naar een climax leidde en niet inzakte. Integendeel: de ambiance werd vakkundig opgebouwd en het werd een waar zottenkot, zo wild ging u te keer (al dan niet onder invloed en tot ergernis van de EHBO-medewerkers die op hun tandvlees zaten qua interventies). Geen andere act die zo veel veroorzaakte als Imagine Dragons’ optreden kortom. De Amerikaanse band die nog maar tien jaar bestaat en uit Las Vegas komt, trok al van bij de start met ‘Radioactive’ een stevige wall of sound op met piano en elektrische gitaren. De CO2-jets werden al meteen ingezet terwijl Dan Reynolds in paarse short zijn gespierde lichaam (Die biceps. Die buik!) uitspeelde ten opzichte van zijn fans. Op Pukkelpop pleitte ie voor gelijkheid, liefde, vrede en een wereld zonder (voor)oordelen. We herhalen het hier even zodat ze ook aan de Diestersteenweg in Leopoldsburg en de Blarenberglaan in Mechelen misschien de boodschap begrijpen.  Op Pukkelpop pleitte Imagine Dragons voor gelijkheid, liefde, vrede en een wereld zonder (voor)oordelen.

]]>
<![CDATA[Recensie Travis Scott op Pukkelpop ★★★★★1/2 Festivalwei Kiewit vrijdag 17 augustus 2018]]>

Dé verrassing van Pukkelpop 2018 daar tekende de Amerikaanse rapper Travis Scott voor op dag twee van het festival in Kiewit. Volgens lokale seismologen veroorzaakte afsluiter ‘Goosebumps’ een kleine aardbeving in Limburg. De trillingen waren tot in de slaapkamer van de kersverse Miss Limburgse Vlaai voelbaar, die meteen opzocht of ze nu een U-spot, G-spot, cervicaal, clitoraal of gemengd orgasme had beleefd. Ondanks geruchten dat Travis Scott niet zou optreden als headliner op Pukkelpop omdat ie tv verplichtingen op een muziekzender zou hebben die in de jaren ’80 nog relevant was, maar nu al lang niet meer, zakte hij toch af naar het festivalterrein. Een secret session om u tegen te zeggen werd het dus. Zo’n optreden dat je instant kippenvel bezorgde omwille van zijn energie en vooral ook omdat het publiek zo waanzinnig te keer ging alsof hun leven ervan afhing.

]]>
<![CDATA[Recensie The war on drugs ★★1/2 Festivalwei Kiewit donderdag 16 augustus 2018]]>

Van BDW wordt gezegd dat hij die verloren heeft. Vraag is of die überhaupt wel gevoerd wordt! 11 dagen na onze vraag naar de criminaliteitscijfers over druggebruik op de festivals in Werchter en Dour, hebben we immers nog steeds geen cijfermateriaal bekomen van de federale politie. En dat terwijl de cijfers van TML wél gekend en publiekelijk gecommuniceerd werden. Dat kan op drie zaken wijzen: dat het aantal (pers)vragen hoger is dan men administratief aankan om binnen een redelijke termijn te antwoorden bij de federale, het kan echter ook wijzen op een discrepantie tussen de perceptie die de politiek rond de drugproblematiek (op festivals) creëert (dat men erg streng is, grote controles uitvoert, …) en wat er zich wel degelijk afspeelt op het terrein, of er kan sprake zijn van een good old doofpotoperatie à la belge. Feit is dat op Pukkelpop The War on Drugs kennelijk zowat iedereen koud liet. Allemaal de schuld van een (fascistoïde) socialist en diens handlanger, een (al even fascistoïde) ‘liberaal’.

]]>
<![CDATA[Dit was Sziget Festival 2018]]>

Special Sziget Festival Budapest | powered by Hungarian Tourism Agency

Wat een geweldig fijne week heeft Concertnews.be beleefd op Sziget Festival! Naast Glastonbury Festival is het wellicht zowel qua boodschap als inhoudelijk (combinatie van installaties, podiumkunsten en concerten) het festival dat qua identiteit het dichtst ligt bij die van Concertnews.be omwille van de culturele rijkdom en diversiteit. Binnen die omgeving 10 jaar Concertnews.be mogen vieren, is dan ook een droom die uitkwam.

Concertnews.be wil dan ook iedereen bedanken die voor mooie opportuniteiten zorgde, van platenfirma's, tour managers, promotoren, over persmedewerkers. Last but not least wil Concertnews.be uitdrukkelijk het Hungarian Tourism Agency bedanken. Dankzij hen kon Concertnews.be een persreis meemaken in het fijne gezelschap van De Morgen die gelukkig geen naast zijn schoenen lopend ego zond, maar gewoon een erg toffe collega. Haar verslag lees je binnenkort in de krant.

]]>
<![CDATA[Audio interview Teme Tan]]>

De Congolees-Belgische Témé Tan treedt op Sziget Festival op. Reden voor een interview over de Beastie Boys, identiteit en je eigen sound creëren.

]]>
<![CDATA[Audio interview Blaudzun]]>

Johannes Sigmond of Blaudzun heeft net een nieuwe plaat uit. Die heet _UP_ en is het sluitstuk van het drieluik Jupiter. Het schijfje bracht ie 10 jaar na zijn debuut uit. Een gesprek over eclecticisme, David Bowie, Arcade Fire, standje twee, standje tien, en hoe moeilijk het is om de achtergrond te ruilen voor de voorgrond. Terloops vermeldt de interviewer ook nog School is Cool.

]]>
<![CDATA[Recensie Zara Larsson ★★★★1/2 Sziget Budapest dinsdag 14 augustus 2018]]>

Elk festival heeft zo zijn verrassingen. Aangename en minder aangename. Zo flopte Kendrick Lamar volledig op Sziget Festival door technische problemen die zijn crew meemaakte waardoor ie veertig minuten te laat op het podium verscheen en de scheve situatie pas op het einde een beetje kon rechtzetten. Dat enkele Nederlanders na het optreden van Fresku op de Europe Stage stelden dat de Nederlanse rapper een vetter hiphopfeestje gegeven had dan Kendrick Lamar, was dan ook gewoon spijkers met koppen slaan. Een andere verrassing: de beste popprinses stond niet op het hoofdpodium en heette niet Dua Lipa die wel erg ongeïnteresseerd op het podium stond van het grootste Europese festival. Zeker, vrouwen die geen interesse in ons tonen, vinden wij über sexy en net een challenge om ervoor te gaan. Maar de twintigjarige Zara Larsson sloofde zich in de A38 tent wél uit. Wat een choreografieën zette zij neer met haar vier danseressen terwijl ze begeleid werd door twee gitaristen, twee toetsenisten en een drummer. Larsson leverde het perfecte popoptreden af.

]]>
<![CDATA[Audio interview Goo Goo Dolls]]>

Met Iris bracht Goo Goo Dolls in 1999 een wereldhit uit. Het jaar waarin ondergetekende zijn Prom Night beleefde. Na jarenlange afwezigheid in het Europese live circuit is de Amerikaanse rockband terug. Tijd voor een gesprek met Johnny Rzeznik en Robby Takac.

]]>
<![CDATA[Recensie Shawn Mendes ★★★★ Sziget Budapest maandag 13 augustus 2018]]>

Hét event van Sziget Festival 2018 was ongetwijfeld het optreden van de twintigjarige Canadees Shawn Mendes. Gigantisch populair bij jonge meisjes, ook de Hongaarse en internationale fans die met honderden onder het motto ‘I was thinking I could fly to your hotel tonight’ uit ‘Lost in Japan’ verzamelden voor zijn hotel The Ritz – Carlton in Boedapest om een glimp te kunnen opvangen van deze wereldster. Het concert op 10 maart 2019 in het Sportpaleis was in no time sold out. En ook het festival in Boedapest kon mede dankzij deze headliner dat bordje bovenhalen. Ook de dagen met headliners Mumford and Sons (exclusieve Europese show) en de laatste dag met The War on Drugs en Arctic Monkeys zorgen voor 100.000 unieke toeschouwers op het eiland op de Donau. Mendes bewees in Hongarije dat ie de hype meer dan waard is.

]]>
<![CDATA[Recensie Girls en Boys ★★★★1/2 Sziget Budapest zondag 12 augustus 2018]]>

Met Girls en Boys presenteerde de Israëlische choreograaf Roy Assaf een tweeluik op Sziget Festival. ’s Middags zagen we het kwintet Ariel Freedman, Anat Oz, Madison Hoke, Maya Feldman en Yael Blumenreich aan het werk in Girls, ’s nachts om kwart na elf was het de beurt aan Avshalom Latucha, Geva Zaibert, Oz Mulay, Kelvin Vu en Tomer Pistiner. Ondanks het nachtelijke uur was de tent tot de nok gevuld. En hoewel lang niet iedereen de middagvoorstelling van de vrouwen gezien had, kon iedereen de heldere danstaal van Assaf wel smaken tijdens Boys. Wie de twee werken zag, zag dat ze dezelfde taal hanteren, maar met andere accenten gebracht. Niet zelden vloeiender, sensueler en zelfs erotischer door de vrouwen versus hoekiger, en meer prominent de rechte lijn trekkend door de mannen.

]]>
<![CDATA[Audio interview Aurora]]>

Een van de strafste interviews in 10 jaar Concertnews is dat met Aurora geworden op Sziget Festival 2018.

]]>
<![CDATA[Audio interview Sofi Tukker]]>

Op vrijdag 17 augustus 2018 treedt Sofi Tukker op in de Dance Hall van Pukkelpop.

]]>
<![CDATA[Audio interview El Juntacadáveres]]>

Wanneer een Antwerps journalist El Juntacadáveres, de Argentijns-Belgische tangofusionband uit Antwerpen interviewt, gebeurt dat ver van huis in Boedapest. 

]]>
<![CDATA[Audio interview Fresku]]>

Volgens enkele Nederlandse fans zette Fresku een beter optreden neer dan Kendrick Lamar op Sziget Festival 2018

]]>
<![CDATA[Audio interview Lemaitre]]>

Op 20 oktober 2018 zal Lemaitre in de Botanique optreden. 

]]>
<![CDATA[Awake My Soul: grandioze Mumford and Sons live met Lianne La Havas op Sziget Festival]]>

Het kan wellicht tot hét hoogtepunt van Sziget Festival 2018 gerekend worden en bij uitbreiding het ganse festivalseizoen 2018. Mumford and Sons nodigde in Boedapest Lianna La Havas uit op het hoofdpodium om samen Awake my soul live te brengen. De stemmen van Marcus Mumford en Lianne La Havas blendden perfect samen. Het werd overigens een magisch concert van de Britse folkrockband. Tijdens Lover of the Light, het vierde nummer op de set, beleefde Sziget al zijn ‘Let it be’-moment zoals Pearl Jam dat bezorgde op Rock Werchter eerder. De lucht boven het eiland in de Donau was zwanger van liefde. De love revolution leek alvast tijdens die enkele minuten dat de song duurde een feit.

]]>
<![CDATA[Recensie Afrique en Cirque ★★★★ Sziget Budapest donderdag 9 augustus 2018]]>

Een combinatie van concert met een Afrikaanse marimba, drums, djembé, sax, basgitaar en de kora, visuals, dans, acrobatie en gymnastiek dat brengt het Canadees-Guinese Afrique en Cirque op Sziget Festival. Wellicht is het een van de strafste circusvoorstellingen die een van de grootste Europese festivals wist te strikken. Een gigantische dynamiek en spelplezier straalt dan ook af van de uitvoerders Yamoussa Bangoura, Alya Sylla, Yamoussa Soumah, M‘Mahawa Soumah, Mama Adama Soumah en Moustapha Soumah die live muzikaal begeleid worden door Fanta Camara (ook zang), Ibrahima Sory Diabaté, André Désilets, Auguste Donatien Dogbo, Lionel Katshingu en Yamoussa Bangoura (zang).

]]>
<![CDATA[Recensie Kendrick Lamar ★★ Sziget Budapest woensdag 8 augustus 2018]]>

Tekende Kendrick Lamar voor een van de grootste teleurstellingen als headliner op een Europees festival dit jaar? Wellicht, want de Amerikaanse rapper kwam maar liefst 40 minuten later het podium op, nadat de toeschouwers die het wachten – terecht – beu waren hem meermaals een fluitconcert gaven of ‘boe’ riepen. Rond tien uur, een half uur nadat ie van start had moeten gaan, klonk het door de luidsprekers dat er technische problemen waren, wat best kan vermits eerder op de dag de linker set luidsprekers getakeld moest en opnieuw gecheckt. Lamar probeerde het publiek nog te overtuigen en aan zijn kant te krijgen met een bindtekst als ‘Zij dachten er al aan om het optreden niet meer door te laten gaan.’ maar zag dat maar gedeeltelijk werken.

]]>
<![CDATA[Recensie Saison de cirque ★★★★ Sloepenweg Antwerpen zaterdag 4 augustus 2018]]>

Na ‘Pour le meilleur et pour le pire’ (2011) en ‘La piste là’ (creatie: 2007) is Cirque Aïtal opnieuw in Antwerpen, deze keer met hun jongste circusvoorstelling: ‘Saison de cirque’. 4 maanden voor Kati Pikkarainen in Antwerpen in première ging met ‘Pour le meilleur et pour le pire’ had ze net het leven geschonken aan haar eerste kindje. Ondertussen is het gezin Victor Cathala (de reus) - Kati Pikkarainen (de kleine blonde vrouw) verder uitgebreid en hebben ze ondertussen twee kinderen. Niet alleen op privévlak is het duo voor uitbreiding gegaan. In ‘Saison de cirque’ staan ze niet langer met hun tweetjes alleen in de piste, maar willen ze het circusleven zoals het is ensceneren samen met de Russische acrobaten Lena Kanakova, Micha Kanakov, Vasia Kanokov, Sergey Mazurin, de jongleur Matias Salmenaho (met 7 kegels!), en paardenfluisteraars Nick Muntwyler en Ludovic Baladin die ze tijdens het touren leerden kennen. Helmut Nu?nning, Hugo Piris, Benni Masuch en Julien Heurtel voorzien de show van heerlijke instrumentale muziek op onder andere drums, contrabas, viool, elektrische gitaar en trompet.

]]>