concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Interview The Maccabees over Marks To Prove It]]>

The Maccabees zijn drie jaar na hun succesvolle voorganger ‘Given To The Wild’ terug met een nieuw album: ‘Marks To Prove It’. Concertnews.be zat samen met zanger Orlando Weeks en gitarist Felix White aan tafel voor een gesprek over de nieuwe plaat, hoe slecht zijn in spelling voordelig kan zijn en hun vreemde ervaringen tijdens optredens.

]]>
<![CDATA[Recensie Basement Jaxx Salacgriva - Latvia zondag 19 juli 2015]]>

The electric dance music veterans from England are known for their expressive shows that are always full of surprises and their performance on the main Positivus festival stage wasn’t an exception. A trumpeter in a crow’s costume, two brightly dressed singers with hair colored so many shades it is impossible to count, recklessly amazing dancers introduced as “children of the lights” and of course also the almost classical man in a gorilla costume running on and off the stage.

]]>
<![CDATA[Recensie Fenech Soler Salacgriva - Latvia zondag 19 juli 2015]]>

The electropop band from England rocked the main stage and made the crowd engage to their energetic beats from the very beginning of the performance. This highly spirited bunch are real party leaders and it is impossible to stay apathetic listening to their awakening swing.

]]>
<![CDATA[Recensie Max Jury Salacgriva - Latvia zondag 19 juli 2015]]>

The American singer-songwriter slowly steps on the stage and takes his seat by his black piano. Saying just a short “hi”, Max Jury just starts to play. He’s not trying to be statuesque or sit majestically like a lot of piano players do. With his shoulders dropped slightly and a little smirk on his face Max sings his melancholic songs truly telling a story, not only putting together words that rhyme or sounds good. He knows he is good, but Max stays humble and says a genuine “thank you” after every song the crowd goes wild to and claps their hands in excitement and appreciation.

]]>
<![CDATA[Recensie Lexsoul Dancemachine Salacgriva - Latvia zondag 19 juli 2015]]>

“We showed up to make you sweat,” said the Estonian boys, stepping on the stage. And they did. There was not a single person in the room, who could stand still not following band’s funky rhythms. Dressed in dandy jackets, eyes hidden behind oldschoolish sunglasses, Lexsoul Dancemachine brightened up the audience as soon as they got to the stage and made everyone smile until the cheeks hurt.

]]>
<![CDATA[Recensie Kasabian Salacgriva - Latvia zaterdag 18 juli 2015]]>

Have you ever wanted to see someone on the stage so bad that you build up expectations impossible to fulfil? Kasabian’s gig in the Positivus 2015 festival wasn‘t the case. Even if you have watched them perform several times, the band keeps surprising in each one of them, seemingly building up pressure of the energy even before they step on the stage.

]]>
<![CDATA[Recensie Warpaint Salacgriva - Latvia zaterdag 18 juli 2015]]>

Formed on St. Valentine‘s day by two childhood friends - it might seem such a girly thing. And it is. Warpaint is a girl quartet influenced by all kinds of musical styles gathering them up in their ladylike and almost hypnotic manner.

]]>
<![CDATA[Recensie King Gizzard and The Lizard Wizard Salacgriva - Latvia zaterdag 18 juli 2015]]>

At the first glance they may look like some new band from Australia, but actually they know exactly what they are doing and more so - what they are playing, taking the listeners to an extraordinary place with no time or space frames. Multiple local award winners brought the crowd to dance despite the fact it was raining dogs.

]]>
<![CDATA[Recensie DaGamba Salacgriva - Latvia zaterdag 18 juli 2015]]>

If you are keen on not only hear, but also experience power of the music going through each and every single cell of your body, this performance by Dagamba, Chamber Orchestra Sinfonietta Riga & choir Juventus is a must-see. With irrefrangible seriousness in their faces they rocked the stage playing different genres of music in their own unique interpretation. This international group, consisting a Lithuanian pianist, two Latvian cellists, chamber orchestra and choir of sixty singers, accompanied by a guest percussionist from Iran and a French singer, presented a powerful sound on the stage and gave the whole festival a new taste. Bringing their nationalities together they provided a remarkable experience you can only truly feel live.

]]>
<![CDATA[Recensie Placebo Salacgriva - Latvia vrijdag 17 juli 2015]]>

20 years long history behind them Placebo started their performance rather unpretentious than being sure their true fans were in the so large impossible to count audience. The iconic band with seven studio albums and a numerous awards, demands no introduction, every single one of the crowd knows them, and every single one gets the song right just by hearing the first chord. Lyrics about drugs, painful love and loneliness were just the ones the crowd demanded.

]]>
<![CDATA[Recensie Jack Garratt Salacgriva - Latvia vrijdag 17 juli 2015]]>

Few minutes before the solo performer appeared the crowd wasn‘t exactly enormous, but the true fans were there. Discussing their expectations and sharing their desirable set list. But the view after Jack‘s first composition Synesthesia was out of this world - people standing on the benches, squeezing in the front rows and screaming song lyrics from top of their lungs.

]]>
<![CDATA[Recensie Everything Everything Salacgriva - Latvia vrijdag 17 juli 2015]]>

English art rock band Everything Everything wowed the crowd with very playful, but at the same time a highly professional performance. In spite of the fact that they were only the follow-up openers on the big stage they truly grabbed the audience with their energy and appealed to participate in this almost magical musical adventure. 

]]>
<![CDATA[Recensie Van Morrison De Bijloke Gent vrijdag 17 juli 2015]]>

Tweede keer Gent voor Van Morrison, na zijn passage op Blue Note Festival in 2005. Zes Grammy’s, 1 Brit award, staan onder andere op zijn schouw. In 1993 werd de man die zowel soul-jazz als Keltische muzikale invloeden kende opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame.  Op Gent Jazz bleek hij goed bij stem en over een geweldige live band te beschikken. Alleen, en dat was jammer, hield hij het bijna tot op de seconde afgemeten, op anderhalf uur op het podium staan terwijl zijn muzikanten “Gloria” instrumentaal tot ongekende hoogten leidde. Met “Van Morrison heeft de site van Gent Jazz verlaten” kreeg de presentator van dienst de ondankbare taak om het publiek naar huis te sturen dat net erg laaiend enthousiast was om die versie van Gloria. Zelden heeft euforie zich zo snel weten ombuigen in ontgoocheling omdat er niet meer kwam.

]]>
<![CDATA[Recensie Rodrigo y Gabriela De Bijloke Gent donderdag 16 juli 2015]]>

Voor de tweede keer in hun carrière stonden Rodrigo y Gabriela op het podium van Gent Jazz. Dit keer zonder een setlist onder de arm en slechts met hun tweetjes terwijl ze de vorige keer nog een Cubaans orkest mee hadden. Het Mexicaanse duo liet het optreden dus deels aan het publiek over dat verzoekjes mocht uitroepen. Maar er moest ook een plaat gepromoot “9 dead alive” en dus bracht het duo een mix van nieuw en oud materiaal. Met twee wordt een optreden al snel eentonig ook al halen ze alles uit de gitaarkast dat er uit te halen valt. Toen Rodrigo naar het einde toe zang toevoegde, was dat een welgekomen afwisseling. Alleen bleek de man niet erg toonvast.

]]>
<![CDATA[Recensie Gent Zaz De Bijloke Gent woensdag 15 juli 2015]]>

Woensdag 15 juli werd Gent Jazz even Gent Zaz. Inderdaad, die woordspeling konden we echt niet laten liggen. De Franse artieste – nog steeds maar 35 lentes jong en daarmee een leeftijdsgenote - die als Isabelle Geffroy door het dagelijkse leven gaat, heeft sinds eind vorig jaar haar derde studioalbum uit “Paris”, een gezongen liefdesbrief vol klassiekers aan de hoofdstad van Frankrijk waar ze meer dan acht jaar geleden naartoe verhuisde. Wie houdt van een nostalgische trip, een sfeer van cabaret waar ze uit komt, gemengd met Franse chanson, swing, big band en jazz, komt volop aan zijn trekken bij de artieste met behoorlijk doorrookte hese stem. Andere critici vinden dan weer dat ze zowat alle clichés uit de kast haalt. Feit is dat ze wel wist te scoren met het album: in de Vlaamse charts piekte het tot de achtste plek wat lang geen evidentie is voor een Franstalig album bij ons. Van haar eerste twee albums Zaz (2010) en Recto Verso (2013) gingen er 3 miljoen exemplaren over de toonbank wereldwijd.

]]>
<![CDATA[Recensie Bianco Sloepenweg Antwerpen dinsdag 14 juli 2015]]>

Met Bianco van Nofit State Cicrus refereert creatief directeur Tom Rack soms naar zijn beginjaren toen hij nog op de Gentse feesten stond als straatartiest. Zo zien we onder andere een jongleeract door een jonge vrouw die het jongleren nog niet helemaal onder de knie heeft bijvoorbeeld. Zoals veel voorstellingen waar acrobatie aan te pas komt, lukt ook in deze show lang niet alles (van de eerste keer). Bianco mist zijn start zowat wanneer de ene en vervolgens de andere trapezist het contact met de houten lat verliest.  Ook de stripact tijdens het koorddansen van een andere acrobaat zit nog niet zoals het moet, maar wanneer ie na de vierde keer er wél in slaagt om een achterwaartse salto uit te voeren, krijgt ie een daverend applaus. Veruit tot de strafste acts die van begin tot einde goed zitten, ook qua sfeer, rekenen we die met de cyr wheel, de aerial silk op het einde van het eerste deel en de hand-op-hand acrobatie aan de trapeze tussen man en vrouw over de helft van het tweede deel. Bianco is daardoor moeilijk te omschrijven en te quoteren: een voorstelling die het midden houdt tussen concert, feestje en circusvoorstelling, waarbij het publiek rechtstaat. Lang niet alles is van eenzelfde niveau, en verdomd vaak sta je naar een podiumwissel te kijken – dat weliswaar opgevuld wordt door muziek – waardoor de spanningsboog van de voorstelling wel eens durft te verslappen.

]]>
<![CDATA[Recensie Thurston Moore Minnewaterpark Brugge zondag 12 juli 2015]]>

Fans van het stevigere gitaarwerk wreven alvast massaal in hun handen, want deze avond stond Thurston Moore als een van de toppers aangeschreven op het hoofdpodium van Cactusfestival. Voor de gelegenheid gaf de ex-frontman van Sonic Youth een exclusief concert in België.

]]>
<![CDATA[Recensie The Kooks Minnewaterpark Brugge zondag 12 juli 2015]]>

Aanstekelijke popmuziek, dat is waar The Kooks voor staan. Aan gillende tienermeisjes alvast geen gebrek. Wanneer het viertal het podium opkomt, wordt al snel duidelijk dat de gemiddelde leeftijd van de eerste 5 rijen zo’n 15 jaar moet bedragen.

]]>
<![CDATA[Recensie James Vincent McMorrow Minnewaterpark Brugge zaterdag 11 juli 2015]]>

Een doodgewone jonge viriele kerel, zo is James. Doodgewoon, maar wél eentje met een prachtige kopstem. Zondagavond heeft weinig zomergevoel over zich heen en spelbreker van dienst zijn de dreigende grijze wolken die boven de festivalweide zweven. 

]]>
<![CDATA[Recensie John Hiatt Minnewaterpark Brugge zaterdag 11 juli 2015]]>

Op zaterdagavond was het de beurt aan die andere 60+’er om het podium van Cactusfestival onveilig te maken. John Hiatt, ondertussen reeds 62 jaar, trad er voor de tweede keer in de cactusgeschiedenis samen met zijn bandleden op. Geen wervelend spektakel met veel tierlantijntjes (zie Grace Jones op vrijdagavond, nvdr.), maar een eerlijke, recht voor de raap gespeelde set.

]]>
<![CDATA[Recensie Timber Timbre Minnewaterpark Brugge zaterdag 11 juli 2015]]>

De start van de tweede Cactusfestivaldag werd afgetrapt door Timber Timbre. De zon staat opnieuw hoog aan de hemel en het publiek is klaar voor een nieuwe dag.

]]>
<![CDATA[Recensie Goose Minnewaterpark Brugge vrijdag 10 juli 2015]]>

Goose mocht op vrijdagavond de eerste festivaldag afsluiten. Wie “Goose” zegt, zegt bijna onmiddellijk “feest” én dat was het ook. Dit Kortrijks viertal deed moeiteloos de festivalwei daveren.

]]>
<![CDATA[Recensie Grace Jones Minnewaterpark Brugge vrijdag 10 juli 2015]]>

De avond valt en het podium wordt gehuld achter een groot zwart gordijn. Gespannen wacht het publiek af naar wat de hoogverwachte show zal brengen en ja hoor, la diva Grace Jones deed iedereen deze avond met verstomming slaan.

]]>
<![CDATA[Recensie Perfume Genius Minnewaterpark Brugge vrijdag 10 juli 2015]]>

Perfume Genius mocht het weekend van Cactusfestival op gang trappen. Jake Isaac heeft zijn Eurostar namelijk niet gehaald omdat ie vast zat in het verkeer tussen Londen en de Eurotunnel. Vandaar dat de jongeman uit Seattle het publiek mocht opwarmen. De zon scheen alleszins al mooi aan de hemel op deze warme vrijdagnamiddag.

]]>
<![CDATA[Recensie The Do Parc Astrid Luik donderdag 9 juli 2015]]>

De Frans-Finse indie popband The Dø had na de cancel in de Botanique op 15 mei op Les Nuits iets goed te maken met ons land. Zangeres Olivia Bouyssou Merilahti kwam daar trouwens op terug tijdens haar optreden op Les Ardentes. “Sorry” zei ze daaraan toevoegend dat het allemaal haar fout was. Officieel annuleerde de groep om gezondheidsredenen. Op enkele geluidsstoringen na, stevige kraakgeluiden die de kop op kwamen steken bij “Opposite ways”, die de geluidsman tot het einde van het concert niet helemaal onder controle had, zette The Dø met stip een van de beste optredens van dag 1 op Les Ardentes 2015 neer.

]]>
<![CDATA[Recensie Pentamerone Zuiderpershuis Antwerpen woensdag 8 juli 2015]]>

Giambattista Basile, een Italiaans dichter, verzamelde in  de zestiende eeuw sprookjes, volksvertellingen zeg maar, en zette die op papier. Pas in 1634 en 1636 – na zijn dood – liet zijn zuster die onder een pseudoniem publiceren. Titel van het werk: de “Pentamerone” die 49 verhalen bundelt rond een raamvertelling. Verhalen die in hun versie eerder naar de novelle neigen omdat liefdesintriges gekoppeld werden aan misdaad, gruwel en wantoestanden van het hof aangekaart. Die stories moesten niet per se uitmonden in een happy end, een evenwicht voor het hoofdpersonage wat wel het geval was in de veertiende eeuw. De zestiende eeuw kenmerkte zich dan ook als een eeuw van instabiliteit. Later baseerden Grimm en Charles Perrault zich op deze verhalen. Theater Froe Froe en Laika spelen uiteraard niet alle 49 werken, dan zouden ze op 2 uur en tien minuten elk stuk op minder dan 3 minuten moeten opvoeren, wat haast onbegonnen werk is. Dus kozen de gezelschappen voor een soort synthese, een grootste gemene deler en lieten de bekendste sprookjes weg. Géén Assepoester, géén Gelaarsde Kat, géén Rapunzel, géén Hans en Grietje of Doornroosje dus zoals die in hun vroegste literaire vorm te vinden zijn, wel een samenvatting aan verhaallijnen en intriges zoals die zich vooral voordoen in dit werk. Hun Pentamerone is dus losjes gebaseerd op het werk van Basile en refereert voornamelijk uit de eerste dag naar “Het mirtetakje” (La mortella), “Geitensnoet” (La facce de crapa), “De vlo” (Lo polece), “Het betoverde hert” (La cerva fatata) en “Het gevilde oudje” (La vecchia scortecata) terwijl uit de derde dag: “De schone vrouw met de afgehouwen handen” (La Penta mano-mozza) en “Het verklede meisje” (La serva d‘aglie) gecombineerd worden.

]]>
<![CDATA[Recensie Betes de foire Sloepenweg Antwerpen dinsdag 7 juli 2015]]>

Met “Bêtes de foire” creëren Laurent Cabrol en Elsa De Witte samen een unieke beleving. Een mengvorm van circus en theater, waarbij beiden geweldig in hun pantomime de toeschouwer meezuigen in hun nostalgische universum. Een wereld waar zij aan een antieke naaimachine met trappedaal zijn act voorziet van geluid én ritme (die versnelling met de schaar!), en een wereld van kleren maken, van traditie, van ambacht oproepen. Verder is er nog de pop met gitaren, accordeon én trommel die niet zelden voor live geluid zorgt naast het sfeervolle geluidsontwerp, een koude metalen constructie die even later verandert in twee poppen (man en vrouw) die voor een magische hand-op-handacrobatie zorgen, een acrobaat die met een strenge, afwijzende blik naar een toeschouwer toe, probeert op een koord aan de overkant te geraken op zijn tweewieler terwijl Elsa de act van de nodige live spanning voorziet op de zingende zaag en een oud koppeltje dat Elsa tot leven wekt in een best wel passioneel dansje waarbij de centrale paal van de tent én het achterwerk van de pop (een oude vrouw) geen onbelangrijke rol spelen.  Kermisbeesten kan je ook letterlijk nemen, want de hond van het duo – die de blues lijkt te hebben - zorgt op zijn beurt voor enkele onvergetelijke momenten.

]]>
<![CDATA[Recensie Cypress Hill Tour and Taxis Brussel zondag 5 juli 2015]]>

Een van de headliners van Couleur Café dit jaar was de, ongetwijfeld bekendste, Latino hip-hop-groep Cypress Hill. De groep heeft een reputatie met mythische proporties onder de vele hip-hop-fanaten. Om een indrukwekkende set neer te zetten, kunnen de leden zelfs enkel beroep doen op hun instant classics die alom bekend zijn. Toch slaagt Cypress Hill erin enkele nieuwigheden uit de kast te halen door hun klassiekers aan te passen en een fijne interactie op te bouwen met de mensenmassa. De groep mag dan wel slechts een fractie zijn van hun vroegere bestaan, afgeschreven zijn ze zeker nog niet.

]]>
<![CDATA[Recensie Joey Badass Tour and Taxis Brussel zondag 5 juli 2015]]>

Een van de eerste namen die Couleur Café dit jaar vrijgaf was de lokale trots uit Brooklyn: Joey Bada$$. Het jonge hip-hop-talent kon met zijn levendige hip-hop-set, bijgestaan door Statik Selektah achter de decks, de sfeer van de Univers-tent naar een kosmisch niveau tillen. De oldschool beats in combinatie met zijn herkenbaar krachtige lyrics trokken moeiteloos een op elkaar geperste en losbandige mensenmassa aan. We kunnen Bada$$ het best beschrijven als een jong geweld waar we nog veel van mogen verwachten. 

]]>
<![CDATA[Recensie Oddisee Tour and Taxis Brussel zondag 5 juli 2015]]>

Het weer mocht dan wel twijfelachtig zijn op de laatste dag van Couleur Café 2015, maar de Amerikaanse rapper Oddisee weet zonder problemen een krachtige set neer te zetten die de buien snel doen vergeten. Bijgestaan door een band met een indrukwekkend rock- en groovegehalte wordt er een persoonlijke, zeker frisse, visie gegeven op de moderne hip-hop-cultuur. Oddisee en zijn band gaan in tegenstelling tot vele andere hip-hop-artiesten dat stapje verder, wat zorgt voor vele muzikale hoogstandjes die met een tevreden glimlach onthaald worden.

]]>
<![CDATA[Recensie AC/DC Festivalwei Dessel maandag 6 juli 2015]]>

Van 1 maart 2009 was het geleden – toen nog in het Sportpaleis – dat AC/DC ons land aandeed. Meer dan zes jaar moesten de fans dus op de band wachten en een tijd zag het ernaar uit dat de Australische hardrockers ons land dit jaar simpelweg zouden laten liggen.  Uiteindelijk vonden de zestigers een weekje rust nemen tijdens hun tour iets wat enkel oude mannen doen en dus voegden ze 3 concerten toe begin juli, met eentje op het terrein van Graspop. Dat AC/DC niet zo maar het bijkomend Belgische verzoek kon negeren, mocht duidelijk zijn. Een optreden als kers op de taart na 20 jaar Graspop, het album Rock or Bust dat wekenlang bovenaan de albumcharts stond,…  waren maar enkele mooie redenen voor een passage aan ons land. Gevolg: het optreden was in minder dan 2 uur uitverkocht. 50 000 man was er bij.

]]>
<![CDATA[Recensie Mumford and Sons Citadelle Arras, FR zondag 5 juli 2015]]>

Met “Wilder Mind” heeft Mumford and Sons hun derde studio album uit. De banjo hingen ze daarvoor aan de haak waardoor hun kenmerkende folk-sound ingeruild werd voor alternatieve rock. De Britse band nam daarmee een erg groot risico dat nergens voor nodig was. Een artiest of band die zijn handtekening (ingrijpend) verandert, dat gebeurt zelden ongestraft. Ook op Main Square Festival in Arras bleek het publiek vooral pap te lusten van de oude sound. Nog opvallender: nog niet de helft van het terrein voor de Main Stage stond vol. Zagen we de groep in 2012 nog festival na festival (Pinkpop, Rock a field en Bilbao BBK Live) groeien hoewel de tweede plaat “Babel” nog lang niet uit was, dan leek de zwanenzang 3 jaar later ingezet.

]]>
<![CDATA[Recensie Sam Smith Citadelle Arras, FR zondag 5 juli 2015]]>

Oprecht gelukkig en opgelucht. Zo stond Sam Smith op het podium van Main Square Festival in Arras. Het was zijn tweede optreden na zijn operatie aan de stembanden en zijn eerste festival dit jaar. De drieëntwintigjarige Brit kampte met stemproblemen waardoor hij optredens op festivals als Pinkpop en Rock Werchter moest annuleren. Main Square Festival niet.  Daar bevestigde hij de status die hij ondertussen verworven heeft.

]]>
<![CDATA[Recensie Kodaline Citadelle Arras, FR zaterdag 4 juli 2015]]>

Mooie liedjes met potentieel bracht Kodaline bij volle maan in het prachtige kader van de citadel in Arras, een beschermd site door Unesco trouwens. Alles zat dus goed om er een geweldig sfeervolle avond van te maken na een zwoele eerste festivaldag op Main Square Festival. Maar een luidspreker aan de linkerkant van het podium dacht er anders over en gaf een wel erg irriterend bijgeluid tijdens zowat alle nummers. Pas tijdens het voorlaatste nummer “Love will set you free” had de geluidscrew door dat er geen probleem was met versterkers, plugs of pedalen op het podium, maar dat een luidspreker die naar het publiek gericht was de boosdoener was. Het maakte dat het concert van Kodaline – letterlijk ook – uitzitten best een opgave vergde. Nochtans toonde de Ierse band tussen de lelijke technische bijgeluiden door dat het over enkele troeven beschikt.

]]>
<![CDATA[Recensie Fidelis Fortibus Sloepenweg Antwerpen donderdag 2 juli 2015]]>

Een eresaluut aan de traditie, aan de nostalgie van de circusfamilies die beetje bij beetje verdwijnen. Dat geeft Danny Ronaldo in zijn solo “Fidelis Fortibus”, een voorstelling die bitterzoet aanvoelt. Bij het binnenkomen stuurt ie het publiek al meteen naar huis. Er zal geen spektakel zijn want iedereen is dood en begraven met zagemeel in de cirkel waar het spektakel normaal doorgaat. Maar het publiek laat zich niet naar huis sturen en dus brengt ie op zijn manier alle anderen tot leven, van het mooie meisje dat van koorddansen haar specialiteit maakte en waar ie stiekem verliefd op was, tot die drommelse trapezist die de koorddanseres voor zich won.

]]>
<![CDATA[Recensie Lagwagon Trix Borgerhout donderdag 25 juni 2015]]>

Goudeerlijke punkrock heerst in Antwerpen, met de komst van de ambassadeurs van Lagwagon. Dit vijftal draait al sinds 1988 mee en kan met haar zeven albums gelden als een van de absolute pioniers van het moderne punkgenre. Het collectief rond frontman Joey Cape heeft daarbij ook wat vrienden uitgenodigd om te helpen de boel af te breken. Het gaat om twee acts van eigen bodem, The Dutch Rudders en The Octopussys, en het Japanse Man With A Mission.

]]>
<![CDATA[Recensie Lee and Cindy C Kinepolis woensdag 1 juli 2015]]>

Met Lee & Cindy C. stelt Stany Crets zijn eerste film voor. Met deze prent brengt Crets een mix van humor, drama en romantiek. In de cast van deze film zien we zo goed als geen onbekende gezichten. Zo spelen Thuis-acteur Bert Verbeke (Bram in Thuis) en Ann Van den Broeck (bekend van o.a. Zone Stad, Spoed, Steracteur Sterartiest, etc.) de hoofdrollen. Daarnaast passeren ook nog Jaak Van Assche, Nico Sturm en Nathalie Meskens op het doek. De eerste poging van Crets als regisseur is geen film om over naar huis te schrijven, maar brengt desondanks enkele heerlijke, komische momenten met zich mee.

]]>
<![CDATA[Recensie The Who Glastonbury, UK zondag 28 juni 2015]]>

The Who staat 50 jaar op de planken en dat is goed voor een verjaardagstour die België niet aandoet. Blijkbaar wordt er voor Pete Townshend, Rogel Daltrey en co gepast omdat de nieuwswaarde niet groot genoeg is. Reden dus genoeg om de Noordzee over te steken om de headliner én afsluiter van Glastonbury, van de Pyramid Stage aan het werk te zien. Een sneer naar Kanye West die een dag eerder op het podium stond, kon meermaals niet ontbreken net zoals de Britse pers eerder die dag ook had gedaan (The Independent kroonde Lionel Richie zondag tot “wellicht de grootste rock ster” en gaf hem lovende kritieken). “We gaan een rebels nummer spelen” klonk het bij The Who voor “Won’t get fooled again” dat volgens de band de ambitie moest hebben om het tot de grootste (zelfverklaarde) rockband in de wereld te schoppen. Lachen dus met Kanye West werd het. Townshend voegde daaraan toe: “De grootste rocker ooit? Dat moet Elvis zijn.”  Maar zelfs op het einde van het concert – dat blijkbaar kampte met geluidsproblemen op het podium (monitormix) maar niet voor het publiek – kon Daltrey zich niet bedwingen om nog een Westje te doen. Met “een van de beste songschrijvers van de eenentwintigste eeuw” kondigde ie Townshend aan die een gebaar maakte van “Kom, kom. Zo goed ben ik nu ook weer niet.”

]]>
<![CDATA[Recensie Roisin Murphy Beuningen, NL zaterdag 27 juni 2015]]>

Róisín Murphy trapt af met “Golden Era”, gekleed in een allesverhullende regenjas met ‘zwarte-balk-voor-het-gezicht-bril’ en een ouderwets aandoend handtasje. Blijkbaar is dat wat volgens de Ierse zangers bij vervlogen tijden past.

]]>
<![CDATA[Recensie Iggy Pop Beuningen, NL zaterdag 27 juni 2015]]>

De eerste vier nummers is meteen knallen met Iggy Pop in de barstensvolle Hotot tent. Jong en oud rocken door elkaar heen en er hangen zelfs mensen in palen en touwen om maar een glimp op te kunnen vangen van de rocklegende.  

]]>
<![CDATA[Recensie Lionel Richie Glastonbury, UK zondag 28 juni 2015]]>

Het tea time slot noemen ze dat op Glastonbury, zo rond een uur of vier. Lionel Richie speelt het op zondag (op vraag van de artiest zelf) en er werd op donderdag ook een heerlijk foute choreografie ingestudeerd tijdens een flash mob voor “Dancing on the ceiling” (het staat op Youtube onder de titel “Do It Like Lionel - Glastonbury T&C Flash Mob 2015”). Die bleek het volle terrein helaas niet (meer) te kennen. Maar de taferelen op het volgelopen terrein waren op zijn zachtst gezegd buitensporig zoals Richie het zelf beschreef. Tijdens het nummer waar de zanger Jump van Van Halen in stak, kropen er mensen op het dak van een ijscrème wagen om toch maar iets te kunnen zien van het spektakel. Al de rest op het terrein sprong alsof hun leven ervan afhing. Of dat nog niet genoeg was, ging een man helemaal naakt als top van een menselijke toren van 3 man, en leek die zich ook te masturberen bij “All night long”.  De cameramannen en de regie hielden hem mooi uit beeld terwijl hij blikjes naar zich toegeworpen kreeg. Het mocht duidelijk zijn: té buitensporig gedrag wordt genadeloos afgestraft door het publiek dat dan met bierblikjes begint te gooien.

]]>
<![CDATA[Recensie Rae Morris Glastonbury, UK zondag 28 juni 2015]]>

Rae Morris kwam voor het eerst op onze radar als gastzangeres bij Clean Bandit met “Up Again”. Sinds dit voorjaar heeft ze haar eerste soloplaat uit. Die heet “Unguarded” en kan best tot een van de betere debuutalbums van dit voorjaar gerekend worden. Live vertalen de songs zich helaas nog niet tot even veel enthousiasme bij ons. Hoewel de 22-jarige Engelse best wel goed kan zingen, brengt ze een te statisch optreden, vooral vanachter haar Nord synthesizer. Enkel bij “Up again” en “Morne Fortuné” verlaat ze de toetsen om als zangeres het voortouw te nemen.

]]>
<![CDATA[Recensie Kanye West Glastonbury, UK zaterdag 27 juni 2015]]>

Bij Kanye West zijn er maar twee mogelijkheden. Ofwel zet ie de beste show ever neer, ofwel is het de grootste nachtmerrie ooit. Dat liet Dave Grohl van Foo Fighters optekenen in een recent interview. De laatste keer dat we West zagen was op 27 februari 2013 in Vorst Nationaal, bleek de (last minute) interesse van het Belgische publiek beperkt (lees: er waren erg veel stoeltjes niet bezet) en leverde de Amerikaan een baggeroptreden af. De vraag was dan ook of er met urine zou gesmeten en de rapper uitgejoeld zou worden op Glastonbury. Er was dan ook heel wat te doen rond zijn headline spot. Er werd zelfs een petitie tegen gevoerd. Bizar omdat tickethouders van Glastonbury in feite carte blanche geven aan de programmatoren: nog voor er één headliner bekendgemaakt wordt, is de zaak namelijk al sold out. Er zijn ook erg veel podia en dus alternatieven genoeg om naartoe te trekken. Uiteindelijk werd de soep niet zo heet gegeten als ze opgediend werd. Integendeel, West had een concept uitgewerkt met een plafond vol witte spots die naar beneden kon of schuin kon hellen. Dát in combinatie met rook én een stevig showelement op het einde: West die “Touch the Sky”, “All of the Lights” en “Good Life” op een zwarte mega hoogtewerker brengt rechts van de Pyramid Stage terwijl hij over de hoofden van het publiek zweeft én dat nog fraaie camerabeelden van daarboven oplevert ook. West kroonde zichzelf tot de grootste in zijn segment, zette een puik optreden neer hoewel het concept (leeg podium, alles inzetten op rook en dat plafond met witte spots) snel uitgewerkt was. Eigen aan het genre verliep het concert soms chaotisch met enkele onderbrekingen.

]]>
<![CDATA[Recensie Pharrell Williams Glastonbury, UK zaterdag 27 juni 2015]]>

Pharrell Williams had zijn huiswerk gemaakt. Hij wist dat hij in Engeland zat én dat het een koninkrijk is. Én vooral hij bleek op de hoogte dat er heel wat kinderen zijn op Glastonbury in tegenstelling tot heel wat andere festivals. Glastonbury heeft zelfs een Kids podium waar speciaal voor hen geprogrammeerd wordt én er is een familiecamping. Voor de gelegenheid liet de performer dan ook kinderen op het podium opdraven terwijl “Happy” door de speakers klonk. Williams bracht een optreden dat het midden hield tussen een dj set (playback) en een live optreden, plat commercieel op alle vlakken, niet in het minst als het over de garderobe van hem, zijn danseressen en band ging. Allemaal droegen ze Adidas, het logo van dat sportmerk was onder andere genaaid op het achterwerk van Williams’ jeansbroek. Waar blijft die wetgeving om verplicht Product Placement logo’s op de schermen te tonen tijdens een show?

]]>
<![CDATA[Recensie Jessie Ware Glastonbury, UK zaterdag 27 juni 2015]]>

Met “Wildest Moments” haalde Jessie Ware een nummer 3-notering in de Vlaamse charts in 2012. De dertigjarige Britse bezorgde dan wel geen wilde momenten op Glastonbury, het scheelde niet veel want wat een indruk maakte ze op ons!  Ze mag dan wel naast de BRIT Award gegrepen hebben dit jaar voor beste vrouwelijke solo artiest, die ging naar Paloma Faith, toch stond ze haar vrouwtje op de John Peel Stage in die mate zelfs dat ze de strakste set totnogtoe op Glastonbury bracht, die song na song het publiek deed aanzwellen én enthousiaster maakte. Het soort optreden dus dat ons meteen naar de platenwinkel doet hollen om haar albums “Devotion” (2012) en “Tough love” (2014) te checken. Een festivaloptreden zoals ze allemaal – maar helaas niet – zouden moeten zijn.

]]>
<![CDATA[Recensie Burt Bacharach Glastonbury, UK zaterdag 27 juni 2015]]>

Zes Grammy’s en drie Oscars staan er op de schouw van Burt Bacharach. Meer dan 50 hits – de man schreef onder andere voor Dionne Warwick, Dusty Springfield, Perry Como, Tom Jones en The Carpenters – haalde hij in de UK. Een gigantische catalogus dus waar de 87-jarige Amerikaan een uurtje uit mocht selecteren. De zanger, songschrijver, componist, producer, en pianist maakte het zichzelf niet gemakkelijk. Waar anders dan op Glastonbury  dat het thema van de Beatles “All you need is love” (visueel) ondersteunt, komt Bacharachs hit “What the world needs now” het best tot zijn recht ook al moest het publiek daar 15 jaar op wachten?

]]>
<![CDATA[Recensie Damien Rice Beuningen, NL vrijdag 26 juni 2015]]>

Een mysterieuze stem op tape kondigt aan dat het concert zo gaat beginnen, vraagt allervriendelijkst om de smartphones uit te zetten en aandacht voor het concert te geven. Alsof we in een willekeurige kroeg zijn, wordt er echter lekker doorgekletst met biertjes in de hand alsof er een cd op staat op in de grote Hotot tent, die maar voor een kwart gevuld is.  

]]>
<![CDATA[Recensie Patti Smith Beuningen, NL vrijdag 26 juni 2015]]>

Dit jaar is het 40 jaar geleden dat Patti Smith haar legendarische album “Horses” uitbracht. Nummer voor nummer kwam vrijdag aan bod in de ruim voor de helft gevulde Teddy Widder tent op Down the Rabbit Hole. 

]]>
<![CDATA[Recensie Florence and the Machine Glastonbury, UK vrijdag 26 juni 2015]]>

“Go with the Flo” kopt The Glastonbury Free Press in zijn editie van 25 juni. De krant die vier pagina’s telt wordt op een 7-ton wegende vintage geautomatiseerde drukpers uit 1957 gedrukt op het festivalterrein van Glastonbury volgens het oude letterzet-procédé. Het hoofdartikel bevat goede raad van Jarvis Cocker die twintig jaar geleden met de band Pulp John Quire’s The Stone Roses moest vervangen omdat die zijn sleutelbeen had gebroken. Veel leren we niet, wel blijkt dat Pulp in 1995 heeft moeten kamperen op het terrein omdat alle hotels in de omgeving al lang op voorhand waren volgeboekt. Dat kan Florence and the Machine niet overkomen omdat ze al geboekt waren om het slot voorafgaand aan de Foo Fighters in te vullen. Nu werd Florence and the Machine dus geüpgraded tot headliner omdat er geen andere headliner gevonden werd. Blur was niet beschikbaar. Faith No More, Robbie Williams en Muse stonden op Bravalla Festival, Zweden, Mumford and Sons op Rock Werchter, en Metallica heeft een exclusiviteit getekend met Reading and Leeds. Glastonbury wist dus al snel dat het geen headliner zou vinden en heeft dan ook zijn publiek niet aan het lijntje gehouden.  Er waren simpelweg geen alternatieven voor handen. Daarnaast was het festival al uitverkocht nog voor er een naam van een headliner gelost werd. Het is dus niet zo dat muziekliefhebbers een ticket kochten voor Glasto omdat de Foos kwamen. Bij Rock Werchter ligt dat anders, het festival verschoof zelfs daar een week voor. Florence and the Machine upgraden tot headliner op Glastonbury was dan ook de enige logische keuze maar daardoor slaat de band ook een stapje over in de carrière...

]]>
<![CDATA[Recensie Sigma Glastonbury, UK vrijdag 26 juni 2015]]>

Het Britse drum ’n bass duo Cameron Edwards and Joe Lenzie, samen Sigma haalde vorig jaar vlotjes de top 5 met singles “Changing” (met Paloma Faith) en vooral “Nobody to love” dat gebaseerd is op een bootleg remix van Kanye Wests “Bound 2” dat twee jaar geleden uitkwam. Op zaterdag is West de afsluiter van de Pyramid Stage. Dus konden we niet anders dan de twee even checken op de Sonic Stage. Sigma live blijkt echter een veredelde dj set annex langgerekte promo “what”s the album called?”. Op hetzelfde moment stonden The Libertines op de Pyramid Stage als verrassing net voor Florence and the Machine geprogrammeerd en kende de band – die kennelijk niet kon soundchecken – behoorlijk wat technische problemen bij de start met luid fluitende micro’s als gevolg. Dag 1 van Glasto had nog andere verrassingen: om elf uur opende The Charlatans de Other Stage en om half twee ’s middags tekende Bastille present op William’s Green Stage die moeilijk te bereiken was omdat het aan de Pyramid Stage tijdens hetzelfde slot vol stond voor James Bay. Ook de dj set van Mark Ronson op Other Stage, die overlapte met Sigma, bleek net als die laatste eerder live on tape dan een live show. Platgedrukte (over-genormaliseerde) sound dus met bitter weinig dynamiek. Bij Sigma haalde het zelfs alle pit uit “Nobody to love”.

]]>