concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie Was getekend Annie M G Schmidt DeLaMar Theater Amsterdam zondag 24 juni 2018]]>

In de musical Was getekend Annie M.G. Schmidt in een regie van Paul Eenens zoomt de voorstelling in op het woelige privé- en professioneel leven van een van Nederlands bekendste schrijfsters en hoe moeilijk haar zoon Flip van Duijn (William Spaaij) het had om ‘zoon van’ te zijn. Zo komen we te weten dat ze worstelde met haar uiterlijk en haar daar behoorlijk onzeker over voelde, in deze musical heerlijk becommentarieerd door Simone Kleinsma waarbij Annies zelfspot en -relativering meermaals aan de oppervlakte komt: ‘Als lelijkheid een baksteen was, ben ik de Chinese Muur’. Op seksueel vlak experimenteerde ze als enige vrouw in een triootje (te horen in ‘Wij doen samen met één vrijer’ en een scène waarin van de grond gaan met een fokker, beeldspraak is voor neuken). Uiteindelijk vond ze de liefde van haar leven nadat ze eerst een relatie met een man had die droger was dan gortepap op zondagochtend en wanneer ze ook eens verliefd was geweest op een homo. Dé man uit haar leven ontmoette ze via een contactadvertentie. Alleen, die man: chemicus Dick van Duyn, was getrouwd met Olga. Anna (de echte voornaam van Annie) moest hem dus delen met een andere vrouw en had hem enkel tijdens de weekends. Wanneer hij er niet was, voelde ze zich als een zak patatten achter een schrijfmachine: ‘Ik was niet bestand tegen zo veel liefde’ laat Simone Kleinsma optekenen als hoofdrolspeelster. Ofwel: de Nederlandse kende verdriet en eenzaamheid. Nooit schreef ze naar eigen zeggen echter autobiografische werken, wel liet ze zich inspireren door haar eigen leven. Daarin ging ze steeds op zoek naar vrijheid, die ze eigenlijk in haar hoofd ook altijd beleefde terwijl ze aan de andere kant angstig was om haar succes én er gevangene van werd omdat ze zo veel aanvragen bleef krijgen. En verder was er dat eeuwige verlangen van haar om ondeugend als een kind te mogen zijn.

]]>
<![CDATA[Recensie Bryan Adams ★★★★★ Paleis 12 Brussels Expo zaterdag 23 juni 2018]]>

Een subliem optreden in een sublieme concertzaal voor een subliem publiek. Dat gaf Bryan Adams die zichzelf opnieuw uitgevonden leek te hebben in Paleis 12. De 58-jarige Canadees bracht een jukeboxoptreden om van te smullen. Niet eentje zoals we gewend zijn. Neen, de singer-songwriter had – eindelijk – de arrangementen voor zijn songs opnieuw bekeken. De fan die een ‘In 1995 stond ik met je op het podium. Nu heb ik mijn dochter bij.’-bordje vasthield was er dus aan voor de moeite. Geen ‘When you’re gone’ dus tussen Adams en een vrouwelijke fan die de rol van Melanie C mocht spelen. Een verademing wat ons betreft want dat showelement was ondertussen zo afgezaagd en voorspelbaar als wat geworden tijdens zijn live shows. De keuze om voluit voor muzikaliteit te gaan en knappe arrangementen, net zoals The Bare Bones-tour, leverde niet alleen enkele pareltjes op maar terecht ook twee staande ovaties, na ‘Straight from the heart’ waarbij hij opmerkelijk in zijn privéleven liet kijken en na laatste toegift ‘All for love’ waarbij hij het publiek de beste Belgische arena qua akoestiek liet verlichten door de smartphonelichtjes van zijn fans. Het leverde voor een tweede keer tijdens de avond ‘oho’-gezang op uit Seven Nation Army en tribunegestamp. Alsof de Belgen net Tunesië belachelijk hadden gemaakt op het WK in Rusland met 5-2.

]]>
<![CDATA[Recensie Santana in het Sportpaleis ★ Sportpaleis Merksem vrijdag 22 juni 2018]]>

Santana zette in het Antwerps Sportpaleis zo’n optreden neer waarvan je je afvroeg of respectievelijk promoter Pascal Van de Velde van Greenhouse Talent en Jan Van Esbroeck, zaaluitbater van het Sportpaleis zich ooit wel eens beschaamd voelen om hun geldhonger en winstbejag. Welgeteld 5 trucks, 2 bussen en 2 vans heeft Santana mee op tour. De beroemde gitarist stond op een podium dat naar Sportpaleisnormen meer weg had van een wat groot uitgevallen postzegel, en had een klein ledscherm achter zich en vier rechthoekige exemplaren links en rechts ervan plus een paar spots in de nok. Om kort te gaan: deze productie had eerder de afmetingen om de Stadsschouwburg aan te doen, à la limite de Lotto Arena misschien nog. Maar het Sportpaleis: no way!

]]>
<![CDATA[Recensie Love Simon ★★★ Kinepolis Antwerpen donderdag 21 juni 2018]]>

Love, Simon is gebaseerd op Simon vs. the Homo Sapiens Agenda van Becky Albertalli. In de romantische filmkomedie van Greg Berlanti staat een coming out-verhaal centraal. Simon Spier, die al jaren bevriend is Leah en Nick verwelkomen nieuwkomer Abby. Voor hen, zijn familie en anderen houdt ie al jaren zijn homoseksuele gevoelens verborgen. Dat ie als tiener bijvoorbeeld droomde van Daniel Radcliffe. Wanneer op een blog een anonieme getuigenis verschijnt dat een middelbare student op school homo is, en de post ondertekend is met ‘Blue‘ begint Simon met hem te mailen onder de schuilnaam Jacques. Al snel begint ie gevoelens te krijgen voor de leerling die anoniem wenst te blijven en kennelijk niet meteen uit de kast wil komen. Simon gaat fantaseren wie die Blue wel zou kunnen zijn en geeft hem onder andere muziektips mee voor Kerstmis zoals ‘Someday at Christmas‘ van Jackson 5. Maar wanneer Martin screenshots kan maken van de conversaties omdat Simon zich vergeten af te melden heeft op een computer op school, wordt ie het slachtoffer van chantage. Simon moet Nick weghouden van Abby om zo Martin de kans te geven haar hart te winnen. Wanneer zij hem uiteindelijk afwijst en hij uit rancune de screenshots online zet en meldt dat Simon homo is, beslist ie in plaats van Simon wanneer en hoe hij zich zou outen, wat ie Martin kwalijk neemt. Simon lijkt op een bepaald moment helemaal geïsoleerd te komen staan wanneer zijn beste vrienden ontdekken welke manipulaties hij verrichtte om Nick met Simons beste vriendin Leah, die al jaren iets voelt voor Simon, te koppelen en Abby met Martin.

]]>
<![CDATA[Recensie Billy Idol ★★★1/2 Vorst Nationaal Brussel maandag 18 juni 2018]]>

Een optreden dat veel weg had van de wedstrijd tussen de Rode Duivels en Panama op het WK voetbal. Dat zette de 62-jarige Billy Idol neer die niet al te best aan de start verscheen in Vorst Nationaal Club. Kwart na negen kwam de geblondeerde Britse glam- en punkrocker met zijn bandleden het podium op om aanvankelijk een concert neer te zetten dat muzikaal weinig wist te overtuigen. Een optreden dat oude classics combineerde met recenter materiaal zoals het bijna 4 jaar oude ‘Can’t break me down’ uit ‘Kings & Queens of the Underground’, Idols achtste studioalbum. Adjectieven als passé, belegen en een uitdrukking als ‘er ligt stof op’ schoten ons al meteen te binnen toen de band met als opstelling Steve Stevens aan lead gitaar, Billy Morrison op ritmische gitaar, Stephen McGrath op bas, Paul Trudeau op toetsen en Erik Eldenius op drums, inzette met ‘Shock to the system’. Toen uit ‘Dancing with myself’ alle punch gehaald leek en we zo waar hunkerden naar de veel strakkere versie die de Kreuners live brengt met ‘Ik dans wel met mezelf’, vreesden we het ergste. Billy Idol leek ook moeite – wellicht deels ook omdat ie een kwartier later op het appel verscheen én meerdere fluitconcerten te verwerken gekregen had van het publiek – om de (vierde) muur te slopen, ook iets waar de Rode Duivels tijdens hun WK-match tegen Panama aanvankelijk moeite mee hadden. Maar gaandeweg vond Idol het gaatje en wist ie onder andere te scoren met ‘World’s forgotten boy’ ondanks een klein technisch probleempje met zijn zendertje. Na een sublieme gitaarsolo van Steve Stevens – hét ultieme wapen in Idols opstelling, wist ie succesvol de Belgische defensieve houding van de toeschouwers tijdens het maandagavondconcert te counteren.

]]>
<![CDATA[Recensie Romeinse Tragedies ★★★★1/2 Carre Amsterdam zondag 17 juni 2018]]>

Het weekend van de gescheurde broeken. Dat lijkt dat van 16 en 17 juni 2018 wel geworden. Jessie J overkwam het op Werchter Boutique en ook Hans Kesting bleef er niet van gespaard tijdens Antonius & Cleopatra, het derde deel uit Romeinse Tragedies van Ivo Van Hove dat na tien jaar internationaal touren zijn laatste voorstellingreeks kent in Carré Amsterdam tot en met 21 juni 2018 en vervolgens nog van 29 juni t.e.m. 5 juli 2018 te zien is in Théâtre National de Chaillot in Parijs. Het voorval zorgde voor hilariteit bij het publiek én bij de acteurs, niet in het minst bij Chris Nietvelt die de Egyptische koningin Cleopatra neerzet terwijl Bob Dylans ‘Not dark yet’ door de luidsprekers te horen was. Tien jaar geleden zagen we deze voorstelling al in deSingel. Een andere tijd was dat, nog voor de smartphones en social media alomtegenwoordig waren. Van Hove heeft in die jaren zijn productie geüpdatet. Zo zagen we in de video’s onder andere Macron en Trump als presidenten. Daardoor is er geen stof op de voorstelling gaan liggen en blijft die up-to-date. Kesting schittert nog steeds in zijn monoloog wanneer hij het volk voor zich wint wanneer hij de gecreëerde perceptie door Brutus dat Julius Caesar (té) ambitieus was, de kiem insmoort wanneer ie niet achter een tafel met veel micro’s plaatsneemt, maar er slechts eentje neemt, en gaat zitten op de grond terwijl een camera hem in close up, zijn emoties registrerend, filmt. Zelden kroop Kesting zo indrukwekkend onder de huid als tijdens die monoloog van Antonius. De Vlaamse acteur Bart Slegers schittert van zijn kant wanneer ie onderkoeld Aufidius, de militaire leider van de Volscen, neerzet. De strijder die zich verzet tegen Rome wordt in een tv-studio geïnterviewd door een vooringenomen anchor die Chris Nietvelt met ‘yeah, right’-attitude neerzet. Meesterlijk en erg geloofwaardig breekt ie het interview vroegtijdig af met de gevleugelde woorden: ‘Of weet je mevrouwtje? Waarom ga je niet beter koken? Wat een poppenkast is dat hier zeg!’

]]>
<![CDATA[Recensie Bruno Mars op Werchter Boutique Festivalpark Werchter zaterdag 16 juni 2018]]>

De fun, de hits. Dat bracht Bruno Mars op Werchter Boutique tijdens een anderhalf uur durend feestelijk jukeboxoptreden waarbij bijna elk nummer voorzien werd van vuurwerk. Het podium had ie omzoomd door witte vierkanten lichtbakken die naast de vele lasers kleur gaven aan het geheel. Stijlvol belicht, selecteerde Mars en zijn Hooligans (de naam van zijn band) 14 nummers uit zijn catalogus die ondertussen 3 albums telt: ‘Doo-Wops & Hooligans’ uit 2010, ‘Unorthodox Jukebox’ uit 2012 en ‘24K Magic’ dat in 2016 het levenslicht zag. De man bracht pop, soul, funk, rock, r&b en vooral een gigantische dosis spelplezier – yep, die danspasjes waren alweer aanstekelijk om zien – naar het festivalpark in Werchter en de naar schatting 55.000 fans baadden maar al te graag in die good vibes. Een van de hoogtepunten? Met stip toen ie ‘Ik wil oe zien, mijn sjoeke.’ zei tijdens ‘Calling all my lovelies’.

]]>
<![CDATA[Recensie My Dinner with Andre Kaaitheater Brussel vrijdag 15 juni 2018]]>

Een recensie schrijven over het 20 jaar oude My dinner with André van de Koe en Stan anno 2018 is behoorlijk absurd. Niet in het minst omdat de voorstelling al zo’n 200 keer opgevoerd is, ook in het Frans. Wat is de relevantie dan nog om iets op papier te zetten? Laat staan na twee mislukte pogingen – wegens agendaproblemen kwam het er niet van om de dialoog die meer weg heeft van een monoloog te zien – het derde keer goede keer-principe te willen hanteren? In Frankrijk blijkt er een groter publiek te zijn dan in Wallonië voor deze productie waar – opvallend – de mayonaise blijkbaar beter pakt en de culturele barrière kleiner is dan in eigen land. Het absurde van een recensie schrijven over My dinner with André is dat volgens André recensies er totaal niet om doen. ‘In de dood sta je alleen. Al die recensies betekenen niets.’ laat ie optekenen. Een recensie speelt op dat moment niet mee, zo minimaliseert ie deze journalistieke schrijfsels. Later relativeert ie door de vergelijking te maken met een orgasme. In het beste geval zorgt zo’n verslag ervoor dat je even de wereld om je vergeet en een gelukzalig momentje beleeft waarbij je even aan niets denkt: ‘In de seksuele daad is er dat ene ongelooflijke ogenblik waarop ge volledig vergeet en direct daarna begint ge weer na te denken over van alles, over toneel, over wat ge morgen allemaal gaat doen.’

]]>
<![CDATA[Recensie Foo Fighters in het Sportpaleis ★★★★ Sportpaleis Merksem maandag 11 juni 2018]]>

Foo Fighters in het Sportpaleis? Een regelrechte aanslag op je trommelvliezen was dat. Bijna twaalf uur na het bijna twee uur en drie kwartier durende optreden, blijft die fluittoon in beide oren bij ons stevig tekeer gaan. Het zou ons dan ook niet verbazen, mochten Dave Grohl en co zich geen bal aangetrokken hebben van de wettelijke geluidslimieten. Ook aan het rookverbod in de zaal had de band trouwens lak. Dave lurkte immers meermaals aan zijn sigaret. Wie de band iets meer dan een week geleden op Rock am Ring zag, stelde vast dat Grohl – gelukkig – opnieuw zeer goed bij stem was en het gillen, roepen, brullen en zingen niet langer moest overlaten aan zijn drummer Taylor Hawkins of de 21.000 toeschouwers in het Sportpaleis om hem uit de nood te helpen. Wel stond ie voor een erg moeilijk en koel Belgisch publiek op een maandagavond. Zeker, het was verschrikkelijk warm in de grootste concertzaal van het land én het middenplein stond propvol, ook langs de zijkanten waar de ingangen zijn. Maar wat een mak en tam publiek zijn die Belgen toch! Dat we welgeteld één circle pit (tijdens Monkey Wrench) en wat gemosh in de marge vaststelden op deze maandagavond, gaf ons alweer goesting om als muziekjournalist te emigreren naar Duitsland waar het publiek wél vanaf de allereerste seconde in het concert zit. Probleem is dat veel Belgische muziekfans en mensen die in de Belgische muziek- en concertsector werken ons dat ook toewensen. Dus gaan we dat net niét doen.

]]>
<![CDATA[Bezoek Anne Frank Huis]]>

Het Anne Frank Huis aan de Prinsengracht in Amsterdam werkt al een tijdje met time slots en tickets die vooraf online aangekocht dienen te worden. De lange wachtrijen buiten verdwijnen daardoor én het komt het museumbezoek alleen maar ten goede. Het publiek krijgt een audiogids in de hand mee die beknopt het verhaal van Anne Frank vertelt. Van nazi Duitsland dat op 10 mei 1940 België, Frankrijk en Nederland aanvalt en de capitulatie van Nederland 5 dagen later. Het is in die context dat Franks jonge leven en dood bepaald wordt terwijl haar lichaam verandert van dat van een meisje in dat van een jongvolwassene. De eerste maanden verandert er weinig in het leven van de Nederlandse Joden. Begin 1941 moeten ze zich laten registreren. Op die manier kunnen de nazi’s op stedenplannen stippen zetten per tien Joden die er wonen. 3 mei 1942 is een kantelmoment. Vanaf dan dienen zij verplicht de Jodenster te dragen en wordt er een onderscheid gemaakt tussen Joden en niet-Joden. Op 12 juni 1942 wordt Anne 13. Ze krijgt als cadeau van haar ouders een dagboek. Vanaf dan begint ze erin te schrijven.

]]>
<![CDATA[Recensie Bartok double bill ★★★ De Munt Brussel zondag 10 juni 2018]]>

De Munt sluit het seizoen 2017-2018 scenisch af met een double bill waarin Béla Bartóks werken ‘Hertog Blauwbaards Burcht’ **1/2, een opera in 1 akte uit 1918 en ‘De wonderbaarlijke mandarijn’ ****, een pantomine ballet in 1 akte uit 1926 te zien zijn. Christophe Coppens heeft theaterregie en dramaturgie gestudeerd. Toch koos ie tussen 1991 en 2001 om de kaart van de mode te trekken waarbij hij onder andere Rihanna en Grace Jones kleedde. Pas sinds vorig jaar debuteerde hij als operaregisseur. 20 jaar na zijn opleiding was dat. ‘Foxie! Het sluwe vosje’ bracht hij toen in het Muntpaleis. In deze Bartók double bill koppelt hij ‘De wonderbaarlijke mandarijn’ aan ‘Hertog Blauwbaards Burcht’ door in het pantomine ballet visuele linken te leggen met het eerste werk. Zo zien we Peter Van Praet, die instaat voor het licht, rood licht bijgeven om het donkere kantje van het bordeel te tonen (in Hertog Blauwbaards Burcht staat dat rode licht voor het bloed dat aan Blauwbaards handen kleeft), en zien we de pooier (de Brit Dan Mussett in zijn Muntdebuut) op het einde, ineengeslagen door zijn prostituees die wraak namen op de gewelddadige omstandigheden waarin ze moesten werken, in een rolstoel verschijnen. Met dat beeld opent ‘Hertog Blauwbaards Burcht’ dan weer.

]]>
<![CDATA[Recensie Jurassic World Fallen Kingdom ★★★ Kinepolis Antwerpen vrijdag 8 juni 2018]]>

In Jurassic World Fallen Kingdom moeten de dino’s op Isla Nublar gered worden. Een vulkaan staat er op uitbarsten en dat zou het einde kunnen betekenen van de overgebleven dieren in het park. Twee groepen houden er een compleet andere visie op na: dokter Ian Malcolm pleit in de Senaat van de VS ervoor dat ze (uit)sterven terwijl Claire Dearing, die nog manager was van Jurassic World, ondertussen een actiegroep heeft opgezet om de dieren te redden. In Benjamin Lockwood, die de kloontechnologie met John Hammond jaren geleden uitvond, vindt ze een partner om die reddingsoperatie te starten. Het plan: de dino’s overbrengen naar een ander eiland waar ze verder kunnen leven zonder mensen. Nog één velociraptor is er echter maar in leven: Blue die door Owen Grady opgevoed werd. Als Claire hem kan overtuigen om opnieuw af te zakken naar Isla Nublar kunnen ze deze soort redden.

]]>
<![CDATA[Recensie Don Juan ★★★1/2 Bourla Antwerpen dinsdag 5 juni 2018]]>

Met Don Juan naar Mozarts bekende opera brengt Deschonecompanie opera op een toegankelijke manier. Door naar de essentie van het werk enerzijds te gaan, er een muziektheaterstuk van te maken, een mengeling van spoken word/rap en klassieke zang aan de ene kant, maar even goed ook de draak te steken met zichzelf (door acteurs dubbelrollen te geven wat soms hilarisch snelle kleding/accessoirewissels oplevert of door ‘padam’ en ‘tatata’ tijdens snelle passages te zingen of de tekst in het Nederlands te doen kloppen op de maat van de muziek aan de andere kant). Celine Debacquer speelt de rol van Donna Anna die rouwt om haar overleden vader, naast die van Zerlina, die op het punt staat om te huwen met Masetto (Flor Van Severen). Zij is de enige geschoolde zangeres wat afsteekt op de rest van de zangpartijen. De andere acteurs en actrices proberen weliswaar, maar gaan meermaals onder de toon omdat ze veel beperkter zijn in hun zingen. Het repetitieve karakter van de tekst bij gezongen nummers zet deze productie ook in de verf, wat ook al op de lachspieren werkt. Deschonecompanie gaat voor een spreidstand tussen – doelbewust – amateuristische scènes neerzetten onder andere met een koffer waar Don Juan en Zerlina in duiken, wat wel erg 1 op 1 is en sterke zangpassages en een naar hiphopneigend libretto dat gebracht wordt, wat het geheel erg fris maakt. Toch vraag je je achteraf vooral af wat nu precies de bedoeling was: het operagenre parodiëren dan wel het een dienst te proberen bewijzen.

]]>
<![CDATA[Recensie Shakira @ Sportpaleis ★★ Sportpaleis Merksem donderdag 7 juni 2018]]>

Shakira liet danig op zich wachten in het Sportpaleis. Niet alleen was het van 12 december 2010 geleden dat ze nog optrad in de grootste concertzaal van het land. Tevens werd haar optreden dat aanvankelijk gepland was voor 12 november 2017 uitgesteld omwille van stemproblemen. En net zoals 7,5 jaar geleden liet ze zelfs dan nog haar publiek wachten door een half uur later dan voorzien op het appel te verschijnen. Dat leverde haar om tien na negen – terecht – een fluitconcert op wat de productie slim counterde door er ‘Alors on danse’ van Stromae tegenaan te gooien waarop het publiek aan het dansen sloeg. Shakira stelde tijdens haar bijna twee uur durende show teleur. Dat kwam onder andere omdat ze steevast koos voor een black out na élk nummer. Een moment dat het donker en stil werd dus. Daardoor had het concert veel weg van een feestje dat nooit echt helemaal op dreef kwam. Andere vaststelling: speelde ze vroeger haar drie B’s uit: borsten, billen en buik dan legde ze in Antwerpen vooral de focus op het billenwerk terwijl de buik gecamoufleerd werd door tierlantijntjes of een stukje stof. Om te verbergen dat daaronder nog wat babybuik zit of het mogelijke litteken van de keizersnede?

]]>
<![CDATA[Recensie Gorillaz @ Rock am Ring ★★★ Nurburgring Eifel Duitsland zondag 3 juni 2018]]>

Een beer. Die was ontsnapt uit de Eifel zoo nadat er donderdag- op vrijdagnacht een stevig onweer uitbrak boven de Duitse regio. Het nieuws haalde zelfs de Belgische media. De beer bekocht het met zijn leven. Niet ontsnapt en nog minder in een kooi gestoken, mocht Gorillaz Rock am Ring 2018 afsluiten op de Crater Stage. De virtuele band die bedacht werd door Damon Albarn en Jamie Hewlett mocht dus de laatste tonen op het festivalterrein laten galmen. Gorillaz heeft in Duitsland duidelijk niet dezelfde status als in België. De opkomst voor het tweede grootste podium was eerder aan de gewone kant. Ook de reacties van het publiek waren – opvallend – erg lauw. Waren de batterijen plat na een pittig festivalweekend? Of hadden de toeschouwers alles gegeven om Dave Grohl en co te steunen? Of bleek Gorillaz die nochtans op muzikaal vlak een erg interessante sound opzoekt, te ver verwijderd van de metal en onversneden rock die het festival verder programmeerde? Werd Gorillaz met zijn mix van onder andere electronica, hip hop, dubstep, en soul daardoor de vreemde eend in de bijt en werkte dat tegen de band? Of kwam het omdat Gorillaz een aantal nummers uit hun zesde studioalbum The Now Now liet horen dat op 29 juni verschijnt, die het publiek nog niet kende, waarom het feestje uitbleef? Of was het omdat de band tristesse, eenzaamheid, kortom zwartgallige emoties losliet op het publiek zoals in onder andere ‘Magic City’ (met Albarn die teneergeslagen naar de grond keek) en ‘Last living souls’ terwijl er ook feestelijke ritmes te ontwaren waren tijdens het optreden? Of kwam het omdat Albarn te vaak een megafooneffect gebruikte om zijn stem te vervormen? Of omdat die visual/video interludes en de vele gastzangers de flow van de show (te vaak) onderbraken, zodat je constant een start-stop-start-stop-gevoel had en het concert wel erg aanvoelde als in vele stukjes gekapt waarbij enige coherentie ontbrak? Feit is dat Albarn ook moest vaststellen – tot zichtbare frustratie – dat de mayonaise niet pakte op Rock am Ring, dat dit jaar een stevige terugval in aantal toeschouwers moest incasseren. Zo’n 70.000 muziekfans waren naar de Nürburgring afgezakt terwijl het terrein er tussen de 85.000 en 90.000 kan ontvangen.

]]>
<![CDATA[Recensie Foo Fighters @ Rock am Ring ★★★★ Nurburgring Eifel Duitsland zondag 3 juni 2018]]>

Een ingekorte set bracht Foo Fighters op Rock am Ring. Dat kwam allemaal omdat Dave Grohls stem ‘fucked up’ was. Dat zijn stem het elk moment zou kunnen begeven, stelden we al vast tijdens ‘These days’. ‘Schuurpapieren stem. Slaat meermaals over.’ schreven we in onze notities net voor ie zelf bekende dat zijn belangrijkste instrument niet mee wou. ‘Ik ben de man die van een podium viel en zijn been brak. Mijn stem mag dan wel fucked up zijn, ik ga de show daarvoor niet stoppen.’ zei de frontman en geestelijke vader van Foo Fighters nog. Grohl wees naar een van zijn drie dochters waarom hij niet goed bij stem was. Met ‘Ik doe het allemaal voor jullie, motherfuckers!’ probeerde hij – met succes – het publiek aan zijn kant te krijgen in de moeilijke omstandigheden waarin hij verkeerde. De reden waarom Grohl zo slecht bij stem was, bleek het resultaat van het vaderschap te zijn. Of het moment dat een van je drie dochters die verkouden is naar je toe komt en een kusje van je vraagt. Tja, ‘I can’t. I have a show to do.’ antwoorden, blijkt dan geen optie, ook niet als je een wereldster bent.

]]>
<![CDATA[Recensie Muse @ Rock am Ring ★★1/2 Nurburgring Eifel Duitsland zaterdag 2 juni 2018]]>

Muse speelt deze festivalzomer niet in België en dat lijkt een goede keuze van de Belgische programmatoren wat ons betreft. Op Rock am Ring bracht de Britse rockband immers een erg routineuze set met weinig inspiratievolle bindteksten als ‘It’s good to be back’. Matthew Bellamy maakte nauwelijks contact met het publiek net als een degelijk Kaleo dat eerder op het hoofdpodium optrad, had een standaardset onder de arm, en bracht een show die beroep deed op showelementen uit vorige optredens. De bril met ledscherm in verwerkt waarop woorden uit ‘Madness’ verschenen, de bril met neonblauwe horizontale strepen (‘Uprising’), de blauwe lichtgevende gitaar (‘Dig Down’ dat ondanks dat showelement matig onthaald werd), de rode lichtgevende gitaar (‘Uprising’), de schoenen van de frontman die blauw licht uitstraalden aan de onderkant (‘Uprising’), … Muse had het allemaal bij naast visuals en interludes (zoals de ‘Drill Sergeant’ bij de start waarvan het publiek de tekst stevig meescandeerde) die het al tijdens eerdere optredens toonde en liet horen. Muse deed het zonder vuurwerk, maar wel met confetti. Dat schoten ze af tijdens ‘Mercy’ terwijl het publiek in vak A zich kon amuseren met zeer grote ballonnen waarin confetti zat tijdens ‘Starlight’.

]]>
<![CDATA[Recensie Beth Ditto ★★★★1/2 Nurburgring Eifel Duitsland zaterdag 2 juni 2018]]>

Beth Ditto – die terecht geen zin heeft om ‘Doorsnee’ van Phaedra Derhore in haar boekenkast te plaatsen – had er gigantisch veel zin in op Rock am Ring én had lak aan alles wat protocol of goede manieren betrof. Luid snuiven in de micro, of een boer erin laten: ze deed het voor en na ‘We could run’ dat gewoon geschreven lijkt om volledig tot zijn recht te komen tijdens live optredens. Tijdens afsluiter ‘Heavy cross’ klom ze totaal tegen alle afspraken in op enkele luidsprekers zich deels op haar zij leggend op het podium om daarna met haar kont naar het publiek gericht het podium af te dalen. Het publiek kon haar onderbroek zien toen ze zich vooroverboog en joelde daar – uiteraard – hard voor. Vervolgens baande ze zich een weg naar de frontstage om daar over een barrier te klimmen, fans eens goed vast te nemen en nog wat verder te wandelen door het publiek in zone A, het vak dat het dichtst bij het podium staat waar zo’n 9.000 toeschouwers in kunnen. Daar werkte ze ‘Heavy cross’ af dat het publiek vanzelf meeklapte op het ritme van de drums met twee keer één slag en vervolgens twee. Ditto had het erg warm – hoewel het buiten minder dan 20 graden was – en zei dat ze stevig zweette waarop ze prompt haar witte handdoek tussen de benen liet glijden, er richting oksels mee ging om vervolgens het zweet op haar gezicht af te deppen. En dat alles deed ze zonder ook maar één seconde te denken om zich daarvoor te excuseren. Ditto zette kortom het soort festivaloptreden neer dat nummer na nummer groeide naar een climax. Een concert dat te nemen of te laten was, net als de zangeres zelf. Direct. Rechttoe rechtaan. No nonsense. Wat houden we van zo’n aanpak! Ditto bracht zo’n set waarmee ze zieltjes won. En jawel hoor, ook die van ons. Wat een fenomenale stem heeft ze! Wat een plezier om iemand met zo enorm veel goesting op het hoofdpodium van Rock am Ring te zien als deze 37-jarige Amerikaanse!

]]>
<![CDATA[Recensie Thirty Seconds to Mars ★★★ Nurburgring Eifel Duitsland vrijdag 1 juni 2018]]>

De ‘Does anyone wants to come on stage with Thirty Seconds to Mars’?-show bracht de Amerikaanse rockband op Rock Am Ring. Een optreden dat je nog bezwaarlijk als ‘live’ kon bestempelen. Gitarist Tomo Mili?evi? heeft om persoonlijke redenen immers de tour verlaten. Geruchten gaan de ronde dat er meer aan de hand is vermits de Leto-broers zich steeds duidelijker als duo profileren. Zo toont de website van Rock am Ring de promofoto van de band als duo en niet als trio, en zijn er online video’s zonder Tomo te zien, enz. Enkel de charismatische zanger Jared Leto en zijn broer, de drummer Shannon Leto staan dus op het podium. Al de rest van muziek (synths, gitaren, enz.) loopt mee via tracks. Jared toonde vooral op de Nürburgring een meesterlijk entertainer te zijn die het publiek moeiteloos op zijn hand krijgt. Tijdens ‘Up in the air’ haalde hij alvast alles uit de kast. Vuurwerk? Check. Het publiek laten meeklappen? Check. De catwalk en het B-podium oplopen? Check. Het publiek verder oppoken door ‘Make some noise!’ te roepen? Check. Shannons basdrum het nummer laten versnellen en crescendo laten gaan? Check. De song stilleggen, de lichten uit laten gaan om tijdens die break van enkele seconden het publiek nogmaals bijkomend op te poken? Check. Om finaal af te werken door een sit down te organiseren en de fans simultaan te laten rechtveren? Je noemt het, Jared deed het.

]]>
<![CDATA[Concertnews voor het eerst op Rock Am Ring]]>

Een stevige onweersbui trok over de Eifel op donderdagnacht. Rock Am Ring 2018 start dan ook in de regen. Maar de volgende dagen zou het weer er stilaan op moeten verbeteren. Best wel uitdagende weersomstandigheden voor kampeerders is dat.

]]>
<![CDATA[Recensie Daar gaan we weer ★★★★1/2 Zuiderpershuis Antwerpen woensdag 30 mei 2018]]>

Met ‘Daar gaan we weer’ toont het Vlaams-Nederlandse theatercollectief Wunderbaum aan de hand van een scherpe tekst van Annelies Verbeke op hilarische wijze hoe racisme, vooroordelen, en seksisme in de hoofden van iedereen sluipt. Ook in die van veertigers die voor een linkse ruimdenkende progressieve liberale organisatie werken. Een crisissfeertje heerst er onder de drie protagonisten Inge (Wine Dierickx), Ton (Matijs Jansen) en Lesley (Maartje Remmers met héérlijke mimiek, zo doet ze haar hoofd naar voor en achter in korte bewegingen wanneer ze niet uit haar woorden komt om toch maar cool te blijven wezen). De recentste cover van hun magazine wordt namelijk als racistisch bestempeld door de buitenwereld. Er is een naakte zwarte vrouw met haar kont naar het publiek gericht op te zien terwijl ze een boek leest. Tot overmaat van ramp staat een extreemrechtse organisatie wel achter de cover, blijkt uit een Tweet. Kortom: ze dragen een mensbeeld uit waar ze als collectief niet voor (zouden mogen) staan hoewel het collectief zelf niet al te veel diversiteit te bieden heeft.

]]>
<![CDATA[Recensie MAD ★★★★ Bourla Antwerpen dinsdag 29 mei 2018]]>

Hoe zou topoverleg tussen de leiders van de VS en China eruit zien? Behoorlijk absurd als je het aan Arsenaal/Lazarus en Zuidpool vraagt. In de voorstelling M.A.D. spelen Sofie Decleir (Mi) en Willy Thomas (John) met de tijd die gewonnen of verloren wordt en verglijdt, met communicatie over de communicatie. Decleirs ‘Dit is geen gesprek, John’ heeft iets weg van het surrealisme van René Magritte. Uiteindelijk gaat het op het eerste zicht nog nergens over, behalve dan om het spel dat gespeeld wordt. Ook al stelt Mi dat ze nadat ze op Harvard gestudeerd heeft, niet meer van spelletjes houdt, is niets echter minder waar. De mindfuck die plaatsvindt doet denken aan dansen terwijl beide partners alle moeite van de wereld hebben om zich een houding aan te nemen ten opzichte van elkaar, laat staan akkoord geraken wie leidt en wie geleid wordt, wie dient en wie gediend wordt. Een clash tussen twee ego’s, tussen twee culturen ook, krijgen we te zien.

]]>
<![CDATA[Recensie Demi Lovato in de Lotto Arena ★★★1/2 Lotto Arena Merksem maandag 28 mei 2018]]>

In een snikhete Lotto Arena startte Demi Lovato haar ‘Tell me you love me’-tour op Europees vasteland. Een extreem luid optreden dat goed was voor 6.500 Lovatics in smeltende omstandigheden. Naar Lotto Arena-normen had de Amerikaanse een grote productie bij om haar zesde studioalbum voor te stellen. 15 trucks en 6 bussen aan mensen en materiaal heeft ze immers mee op de baan. Lovato hield de ganse tijd haar zonnebril op. Met ‘Jullie weten dat ik van vechten en boksen hou.’ liet ze uitschijnen dat er achter die glazen een of meerdere blauwe ogen zouden te vinden zijn. ‘Ik wou dit optreden niet annuleren.’ voegde ze daar nog aan toe. Tijdens ‘Confident’ zagen we haar trouwens ook in boksersoutfit op het podium, met op haar broekje de titel van de song gedrukt terwijl de dansers deden alsof ze boksten. De danseressen wonnen het – uiteraard – van de mannen. ‘Speelt een artieste werkelijk al zo snel met annulatiegedachten om een blauw oog?’ vroegen we ons af. What’s next? Een (mogelijke) annulatie van een optreden om een gebroken teennagel?

]]>
<![CDATA[Recensie Toppers in Concert 2018 ★★★ Johan Cruijff Arena Amsterdam zaterdag 26 mei 2018]]>

Drie keer verkopen de Toppers de Johan Cruijff Arena in Amsterdam uit voor Toppers in Concert 2018. Welgeteld 3 keer 65.000 man, gehuld in roze kledij trekt naar het voetbalstadion om daar de longen uit het lijf te zingen. Hun vijfenveertigste concert zullen ze dit jaar in de arena gespeeld hebben. Op veertien edities – volgend jaar volgt de vijftiende verjaardag van deze formule wat een jubileumshow wordt – hebben de heren bijna zo’n slordige 3 miljoen bezoekers over de vloer gekregen. Voor een stunt meer of minder zijn Gerard Joling, Jeroen van der Boom, René Froger en de vierde Topper Jan Smit niet verlegen. Zo lieten ze Danny de Munk – jawel, die van ‘Ik voel me zo verdomd alleen’ – opdraven om met het publiek voor een wereldrecord canon zingen te gaan. De kuip werd in drie gedeeld, het balkon (met groen oplichtende armbandjes), de tribunes (met armbandjes die blauw kleurden) en het middenplein (met paarse kleuren). Het balkon mocht ‘Vader Jacob’ (in Vlaanderen heet dat Broeder Jacob) inzetten, waarna de tribunes en vervolgens het middenplein het nummer begonnen zingen. Lag het aan het feit dat er daarna een break van tien minuten volgde eer de show op de tonen van ‘The greatest showman’ begon, of de hitte? Feit was dat het publiek moeizaam op gang kwam en de sfeer naar Nederlandse normen maar gewoontjes was. In die zin dat we net voor de Jan Smit-medley na bijna 3 uur non stopshow (uiteindelijk klokte die af op drie uur en half) op het tv scherm een vrouw in het publiek een T-teken zagen maken richting cameraman met haar handen met de mededeling om te stoppen. Vond ze het welletjes dat de camera op haar gericht was? Was ze geen fan van Smit? Of vond ze gewoon dat de show te lang duurde? Toppers in Concert 2018 was dan ook een jojo-optreden. Met hoogtepunten die gevolgd werden door inkakmomenten of geen noemenswaardige of bijzondere passages. Steelden de show: Jeroen van der Boom met zijn zoon Luuk en Gerard Joling. Die laatste stond de ganse avond breed tandpastaglimlachend te shinen als alle groen licht uitstralend uranium uit alle Belgische kerncentrales (al dan niet met scheurtjes) samen.

]]>
<![CDATA[Recensie Katy Perry Witness The Tour ★★★★ Sportpaleis Merksem donderdag 24 mei 2018]]>

Een over the top visueel circus. Dat bracht Katy Perry mee naar het Antwerps Sportpaleis. Maar liefst 29 trucks en 8 bussen aan materiaal en mensen heeft ze mee op tour. Dat is veel, erg veel. In die zin dat de show bij momenten soms verzoop in overdaad door de vele decorelementen die werden aangevoerd. Niet zelden vloog Katy Perry door het Sportpaleis, op een neonkleurige ster met trap kwam ze vanuit de pupil van een Sportpaleisbrede ledscherm in de vorm van een Egyptisch oog (het oog van Horus n.v.d.r.) binnengevlogen op ‘Witness’. Ze vloog tussen de XXL-lippen op het einde van ‘I kissed a girl’, daarna nog eens op ‘Swish swish’ op de oversized basketbalring, om op haar planeet met akoestische gitaar even halt te houden op het C-podium (in de vorm van een traan) links vooraan op ‘Into me see’ dat ze op haar knieën voor haar fans bracht om daarna bij ‘Power’ richting B-podium te vliegen, op het uiteinde van de catwalk en tenslotte bij eerste toegift ‘Pendulum’ nog eens op – u raadt het nooit – een pendule te vliegen.

]]>
<![CDATA[Recensie Deadpool 2 ★★★★1/2 Kinepolis Antwerpen maandag 21 mei 2018]]>

Nooit gedacht dat Deadpool 2, de recentste superheldenactiefilm van Marvel Studios ons zo waar muzikale inzichten zou bezorgen. Wist u dat ‘Do you wanna build a snowman?’ uit Frozen wel erg hard lijkt op ‘Papa can you hear me?’ van Barbra Streisand? Deadpool 2 legt die link gewoon bloot, en trekt nog wel vaker de musical-kaart. Zo is ‘Tomorrow’, de klassieker uit Annie de musical prominent aanwezig, wordt ‘Only time’ van Enya op een grappige manier ingezet en integreert de prent onder andere ook ‘Take on me’ van A-ha (tijdens een sensuele scène tussen Wade Wilson/Deadpool, neergezet door Ryan Reynolds en Vanessa, die gespeeld wordt door een verrukkelijke Morena Baccarin), 9 to 5 van Dolly Parton én If I could turn back time van Cher. Het leuke aan deze prent is dat ze verschillende lagen heeft. Enerzijds spot de film met zichzelf, de Marvel Studios en story telling in het algemeen wanneer Reynolds het verhaal vertelt en tevens bekritiseert. Daarnaast zijn er de vele muzikale knipogen waarbij hij onder andere aan Cable, neergezet door Josh Brolin, die uit de toekomst komt, vraagt of dubstep nog zal bestaan, en het publiek nog warm zal lopen voor helden met een robotarm. Verder zijn er verschrikkelijk veel verwijzingen naar bestaande films (Cool Runnings, Robocop, Annie, Bambi, Frozen, Yentl, Interview with the vampire, Basic Instinct, …) en filmquotes zoals ‘Do not go in there’ uit ‘Ace Ventura: Pet Detective’. Maar het is uiteindelijk het boeiende en rijke script dat ervoor zorgt dat deze humoristische actiefilm – in tegenstelling tot Avengers Infinity War – geen seconde verveelt. Dolle pret dus, zeker wanneer je Deadpool 2 in 4DX bekijkt, al is het een beetje sneu dat er geen 3D-versie op de markt gebracht werd.

]]>
<![CDATA[Recensie Avengers Infinity War ★★★ Kinepolis Antwerpen zondag 20 mei 2018]]>

Met Avengers Infinity War heeft Marvel een hit te pakken in de bioscoop. Niet echt verrassend want het huis dat onder dat van de Gouden Muis valt, haalt alles uit de kast in deze superhelden/actie-sciencefictionfilm. Heel wat karakters van de Avengers komen dan ook aan bod om het heelal te behoeden van het onheil dat erop staat te wachten. In de marketing heet het dat 1+1 gelijk is aan drie, en dat geldt ook voor deze Infinity War. Thanos wil alle Infinity stones bemachtigen. Wanneer hij die in handen heeft zal hij goddelijke kracht bezitten en kunnen beslissen over leven en dood. Volgens hem moet de helft van alle leven eraan geloven in het universum omdat overbevolking de leefbaarheid op zijn planeet Titan eerder al in gedrang bracht. De Avengers moeten hem zien te stoppen, maar dat is geen makkelijke klus vermits hij de ene steen na de andere bemachtigt en daardoor steeds sterker wordt. De prent die geregisseerd werd door Anthony en Joe Russo is de negentiende Marvelfilm en de derde Avengersprent ondertussen. Op Wakanda (gekend van Black Panther) vindt de ultieme strijd plaats. Na de aftiteling en het in alle opzichten verrassende einde wordt duidelijk dat er een vervolg komt na de epische strijd tussen Thanos en zijn aanhangers en de Avengers wanneer een noodsignaal richting Ms. Marvel gestuurd wordt. Kassa kassa? Wees maar zeker!

]]>
<![CDATA[Recensie On your feet ★★★1/2 Beatrix Theater Utrecht zondag 20 mei 2018]]>

Wie On your feet, de musical naar het levensverhaal van Gloria en Emilio Estefan, nog in Utrecht wil zien, de allereerste plek ooit buiten de States waar de productie geprogrammeerd staat, moet zich stilaan reppen. Op 5 augustus 2018 valt het doek immers over deze jukebox-musical om vanaf september plaats te maken voor Mamma Mia!, die op zijn beurt vol ABBA-hits zit. Na The Bodyguard is het even wennen om een qua plot wat lichtere musical in het Beatrix Theater te zien, wat straks overigens ook geldt voor Mamma Mia! De reacties in de voornamelijk (Nederlandse) pers waren eerder lauw en ook binnen de musicalsector hoorden we echo’s dat On your feet, niet je dat is. We zijn het daar maar gedeeltelijk mee eens. Eerst en vooral is er de catalogus aan hits die Estefan te bieden heeft, denken we maar aan onder andere ‘1-2-3’, ‘Anything for you’, ‘Conga’, ‘Rhythm is gonna get you’, ‘Dr. Beat’, ‘Don’t wanna lose you’, ... Een voorstelling met zo veel klassiekers, kan niet mis gaan. Toch klopt het dat On your feet soms wat vrijblijvend aanvoelt en het niveau van een Hollands coverbandje (weliswaar een goeie) niet overstijgt. In de diepte heeft Vajèn van den Bosch die de rol van Gloria Estefan speelt, een heerlijk warm timbre waar het nodige karakter in zit, maar naar haar hoge noten grijpt ze soms iets te kelig waardoor ze flirt met roepen. Qua spel weet ze ons het meest van al te overtuigen in Estefans revalidatiescène. Tommie Christiaans stem als Emilio is dan weer zacht, soms iets té, in zijn kopstem. De strafste vocale prestaties komen – opvallend – van de bijrollen. Van Talita Angwarmasse als Gloria Fajardo, Estefans moeder in fe-no-me-naal sterke versies van ‘Mi tierra’ en ‘If I never got to tell you’ (met Tommie Christiaan), een song die van de hand is van Emily, Gloria Estefans dochter die speciaal voor de musical geschreven werd. Verder schittert Frank van Hengel als José Fajardo, Gloria Estefans vader tijdens een indrukwekkend ‘When someone comes into your life’ (gezongen met van den Bosch).

]]>
<![CDATA[Recensie Gisteren was het geweldig ★1/2 Bourla Antwerpen vrijdag 18 mei 2018]]>

Nico Sturm en Jonas Van Geel brengen met Gisteren was het geweldig in een regie van Frank Van Passel een bittere voorstelling met een lichte zoete humoristische toets. De smaak van het bittere, van pure chocolade overheerst, waardoor de bitse woordenoorlog van (on)uitgesproken gedachten de overhand haalt in deze productie die meer dan anderhalf uur duurt en die heel wat inkakmomenten kent. De sfeer van weleer uit de jaren ‘50 van de cabarets, de revues, het tapdansen en op het einde het poppenspel haalt deze voorstelling naar boven. Maar echt eer doet het deze culturele vormen niet aan met zijn belegen humor als ‘Ik zoek mijn sleutels. Die liggen in de coulissen.’ - ‘Waarom zoek je ze dan hier?’ – ‘Hier is er meer licht.’ Wat vooral blijft nazinderen, is het bekvechten tussen die twee omwille van de verschillende karakters, een onverwerkt verleden, verschillende opvattingen over wat er nu wel of niet in de voorstelling moet komen, en hoe groot de slapstick taartenscène al dan niet gespeeld moet worden, wie de taart in het gezicht zal krijgen, enzovoort. Kennelijk was het spagaat na afloop tussen wat wij ervan vonden en het publiek in de Bourla opnieuw erg groot. Een overtuigend applaus kregen de twee terwijl wij het aantal momenten dat we moesten geeuwen niet meer konden bijhouden. Zo saai en langdradig was Gisteren was het geweldig bij momenten.

]]>
<![CDATA[Recensie De Wereld ★★★★ Bourla Antwerpen donderdag 17 mei 2018]]>

Met ‘De wereld’, de opvolger van De bank’, kende theater Stap, dat een podium biedt voor mensen met een mentale beperking hun laatste voorstelling dit seizoen. Theater Stap is voor het grote publiek wellicht het meest bekend na de succesvolle één-serie Tytgat Chocolat. Volgend voorjaar wordt ‘De wereld’ hernomen, misschien wel in combinatie met ‘De bank’. Jelle Palmaerts speelde de hoofdrol in Tytgat Chocolat en maakt ondertussen al tien jaar deel uit van het theatergezelschap. In De wereld heeft ie een ondersteunende bijrol. Anke Verwaest kennen we dan weer uit die andere zondagavondserie Professor T. en maakt ondertussen al twee jaar deel van het gezelschap. Zij zet de kokette Marjanne neer die erg hard bezig is met haar uiterlijk, een man in haar leven wil en een kinderwens heeft. Daarbij geeft ze ook haar gsm-nummer mee. Daan Hutten, die een grappige rol heeft als ober, blijkt veruit de beste te zijn qua dictie onder de tien acteurs die op de scène van de Bourla staan. Hij speelt tegenover het personage Jerom die op het einde van de zomer in slaap valt in het park en die in de vijver van het park het neusje van de zalm meent te herkennen, maar zich daarin vergist. Zo komt ie terecht op een terras waar hij op blijft zitten, onbeslist, omdat de gedachte om te vertrekken hem droevig maakt. Uiteindelijk belandt hij op de trein naar Oostende die plots zal stil komen te staan. Geraakt ie nog wel tijdig op zijn bestemming?

]]>
<![CDATA[Recensie Marco Borsato ★★★ Sportpaleis Merksem woensdag 16 mei 2018]]>

56.000 toeschouwers komen er verspreid over drie avonden naar het Sportpaleis om Marco Borsato aan het werk te zien tijdens zijn jongste Thuis-tour. Twee uitverkochte shows levert dat op (twee keer 20.000 man) en eentje krijgt ie vol door op zaterdag – zijn 53ste show in het Sportpaleis volgens de zanger – het middenplein op stoeltjes te zetten. Een vergelijkbaar resultaat is dat met 4 jaar geleden toen ie drie keer in Antwerpen optrad met Duizend Spiegels live. Maar de cijfers verbleken wel als je vergelijkt met bijvoorbeeld 2011 toen ie langskwam met zijn 3Dimensies-tour, goed voor 5 shows of zijn Wit Licht-reeks uit 2009 (9 shows). Opvallend deze keer is vooral dat ie in Nederland er net een clubtour heeft opzitten met Thuis en in Vlaanderen koos voor een grote arena. Helaas was dat er ook aan te merken. Borsato had slechts links en rechts wat aanpassingen gedaan in zijn setlist terwijl je een arenaoptreden eigenlijk helemaal opnieuw moet kunnen bedenken van nul. Omdat het een veel grotere setting is, en in het geval van het Sportpaleis, de zaal ook nog eens in een ander land staat met een eigen, compleet andere cultuur.

]]>
<![CDATA[Recensie Olafur Arnalds ★★★★1/2 Bozar Brussel zondag 13 mei 2018]]>

Ólafur Arnalds trapte zijn All strings attached wereldtour af in de Henri Le Boeufzaal van Bozar waar nog maar net de Koningin Elisabethwedstrijd voor zang was gehouden. Arnalds ging dus in wereldpremière in Brussel. Een mooier cadeau kon Les Nuits Botanique 2018 niet krijgen voor zijn editie dit jaar. 2,5 jaar geleden was het voor de 31-jarige IJslands multi-instrumentalist en componist dat ie nog op de planken gestaan had. En hij wist maar al te goed dat ie eerder in Bozar op het Electronic Arts Festival opgetreden had toen ie in 2014 de technokaart trok met Kiasmos, een zijproject van Janus Rasmussen en hem, waar ie heel kort ook even wat door liet sijpelen tijdens dit optreden wanneer ie de electrokaart trok tijdens Ypsilon. In Brussel had Ólafur Arnalds voor het eerst een drummer bij, Manu Delago, waardoor hij voor het eerst 3055 live kon brengen uit zijn debuutplaat ‘Eulogy for Evolution’ die tien jaar is. ‘Toen ik in mijn computerfiles ging snuisteren, stelde ik vast dat die van 3055 voor het laatst gesaved was in maart 2006. Ik moet toegeven dat ik sindsdien wel wat heb geleerd.’ zo leek hij zijn eigen compositie te minimaliseren. Een prachtig verstild nummer aan de vleugelpiano leverde dat op, begeleid door zijn strijkers, Victor als eerste violist, Vakka als tweede viool, Karl op de viola en Imonut op cello. Een staande ovatie volgde van een laaiend enthousiast publiek.

]]>
<![CDATA[Recensie Een avond over onwaarheid ★★★★ deSingel Antwerpen zaterdag 12 mei 2018]]>

Twee weken resideerde Berlin in de Theaterstudio in aanloop naar de voorstelling ‘True Copy’ die in het najaar in première moet gaan in deSingel. Het publiek kreeg daarbij een inkijk op de research die Bart Baele en Yves Degryse doen om tot deze voorstelling te komen. Centraal zal Geert Jan Jansen staan die zes maanden in de cel vertoefde op verdenking van kunstvervalsing. Hij werd echter vrijgelaten bij gebrek aan bewijs door de Fransen omdat ze 1.600 werken in beslag hadden genomen, echte werken die hij had aangekocht, en vervalste versies van Picasso’s, Van Goghs enzovoort. Maar door die allemaal door elkaar te halen, wist men daar op den duur niet meer wat het verschil was tussen echt en vals. Het brengt hem tot de laconieke quote: “Hoe veel schilderijen moet je in Frankrijk vervalsen zodat ze voldoende bewijs hebben?” Sindsdien zet ie een N voor de handtekening van de kunstenaar wat staat voor ‘Naar’ en worden zijn werken vergezeld van een certificaat van onechtheid waarmee ie toch zo’n 3 à 4.000 euro per werk weet op te strijken. Volgens ‘de grootste meestervervalser van de eeuw’ is diegene die geen erkenning krijgt de vervalser tenzij hij ontmaskerd wordt. Geert Jan bleef zo veel mogelijk binnen zijn tijdsperiode. ‘Mensen willen bedrogen worden.’ klinkt het. Rond de recente Rockefeller-veiling (goed voor een recordopbrengst van maar liefst 700 miljoen euro bij Christie’s in New York n.v.d.r.) werd er onlangs ook een momentum gecreëerd. Zoiets haalt ambities bij een mens naar boven. Zeker met kunst is dat gevaarlijk. De kunst van ‘True Copy’ en meteen ook de uitdaging van de voorstelling zal straks liggen om vervalsing van kunst niet te verheerlijken, maar wel te duiden. Eerlijk? Op dat vlak neigde de avond toch eerder naar het eerste. Zeker toen op het einde een vervalsing van Picasso voor 2.900 euro geveild werd aan een toeschouwer. Tenzij dat fake was uiteraard, maar dan nog...

]]>
<![CDATA[Recensie K3 Show 2018 ★ Lotto Arena Merksem zaterdag 12 mei 2018]]>

6 K3 shows in 2018 in de Lotto Arena verspreid over twee dagen. Goed voor 22.000 toeschouwers is dat. Dat is één showdag minder voor Antwerpen dit jaar, een daling van 14.000 toeschouwers in vergelijking met 2017, en een daling met 38.500 in vergelijking met 2016 toen de oude K3 er de fakkel doorgaf. Hetzelfde beeld levert de cd-verkoop op als we de Ultratop hitstatistieken erop nalezen. K3 Love Cruise haalde op 1 december 2017 twee keer platina (40.000 verkochte exemplaren), dat is een halvering van wat Ushuaia haalde (4 keer platina, ofwel 80.000 verkochte exemplaren op 9 december 2016). Die tweede plaat van de nieuwe K3 tekende op haar beurt al een halvering van het aantal verkochte exemplaren (8 keer platina, ofwel 160.000 verkochte exemplaren op 5 februari 2016) van voorganger 10.0000 Luchtballonnen op. Kortom: de cijfers bewijzen wat iedereen ondertussen al lang in de mot heeft. De hype rond K3 is bijna volledig uitgewerkt.

]]>
<![CDATA[Recensie Roger Waters ★★1/2 Sportpaleis Merksem vrijdag 11 mei 2018]]>

Roger Waters’ Us and Them tour was een sof in het Antwerps Sportpaleis. Een concert dat niet aan de verwachtingen voldeed. Zo veel was al duidelijk toen de bassist en zanger die tussen 65 en 85 lid was van Pink Floyd een pauze inlaste na ‘Another brick in the wall’. “Hij zingt bijna niet” en “Hij is niet al te best bij stem” waren maar enkele commentaren van fans die we oppikten. Toegegeven, dat eerste uur was bizar. Veel instrumentale nummers, en 15.500 toeschouwers die jongdement leken in hun reacties. Een song die gedragen werd door backings Jess Wolfe en Holly Laessig van de New Yorkse indiepopband Lucius kreeg een extatisch applaus mee. Vreemd. De visuals waren dan weer bij momenten erg kitscherig, niet zelden verwijzend naar de kosmos, met sterren en planeten, met vingers ook die naar elkaar wezen. Het eerste deel eindigde erg klef met ‘Another brick in the wall’ waarbij Waters een aantal Antwerpse schoolkinderen in een oranje Guantanamo Bay-plunje stak met een zwarte zak over hun kop om gevangenschap en foltering aan de kaak te stellen. De zanglijnen van de kinderen liepen ondertussen mee op tape… Toen ze zich uitkleedden stond er op hun t shirts ‘Resist’. Bied weerstand tegen Mark Zuckerberg, tegen anti-semitisme, … kregen we als tekst op het grote scherm te zien. Dat bespaarde Waters alvast een speech, liet ie later in het optreden optekenen.

]]>
<![CDATA[Recensie A quiet place ★★★★1/2 Kinepolis Antwerpen vrijdag 11 mei 2018]]>

Met A quiet place regisseerde John Krasinski zichzelf en zijn vrouw Emily Blunt. We zijn in 2020 wanneer zo goed als alle mensen door buitenaardse wezens omgebracht zijn. Die wezens kunnen niet zien, maar hun gehoor is wel hypergevoelig. Elk geluid kan je aanwezigheid dus verraden, en je dood betekenen. Wanneer het gezin Abbott naar een verlaten supermarkt trekt om er wat spulletjes op te halen, droomt Beau (gespeeld door Cade Woodward) ervan om te ontsnappen met een raket. Een speelgoedversie van de space shuttle én batterijen neemt ie stiekem mee naar huis. Het geluid trekt de buitenaardse wezens aan waarop ie koudweg afgemaakt wordt aan een brug. Dat trauma zindert na. De dove Regan (ijzersterk neergezet door Millicent Simmonds die in het echte leven ook doof is) neemt het zichzelf kwalijk dat ze tegen het advies in van vader Lee (Krasinski) haar broertje toch heeft aangezet om het speelgoedje mee naar huis te nemen. Evelyn (Blunt) rouwt dan weer om het verlies van haar zoontje, ook wanneer ze hoogzwanger is.

]]>
<![CDATA[Recensie The Encounter ★★★★1/2 deSingel Antwerpen woensdag 9 mei 2018]]>

Met The Encounter brengt Simon McBurney samen met zijn geluidsmannen Gareth Fry en Pete Malkin een overweldigende auditieve ervaring in deSingel dat geïnspireerd is op de roman Amazon Beaming van Petru Popescu. Het publiek krijgt hoofdtelefoons op waardoor de 60-jarige Britse acteur, schrijver en regisseur zich ruimtelijk 360 graden ten opzichte van de luisteraar kan bevinden. Een poppenhoofd van Sennheiser (‘geen reclame’ en toch weer wel in zekere zin) op het podium maakt dat alles mogelijk. Zo kan McBurney in ons rechteroor fluisteren of blazen wat al bij de start van The Encounter voor de nodige animo zorgt bij de toeschouwers. Hij werkt ook met herhaling door een loop station te gebruiken. ‘Net zoals Ed Sheeran doet.’ knipoogt ie waarop hij meteen ons geruststelt dat ie niet de ambitie heeft om vanavond voor ons te zingen. McBurney speelt met het begrip tijd en laat verschillende verhalen door elkaar gaan. Zo is er enerzijds het hoofdverhaal van Loren McIntyre, de fotograaf van National Geographic die in het Amazonewoud de Mayoruna-stam, waarvan gezegd wordt dat ze afstammen van de jaguars, in beeld wou brengen. McIntyre geraakt verdwaald, verliest zijn horloge en tijdsbesef, een wolaap gaat er met zijn fotocamera vandoor, zijn sportschoenen belanden op het vuur van de stam, hij prikt zich aan de doornen, muggen leggen hun eitjes in de wonden waardoor er een vleesetende made in ontpopt, de man komt in een trance terecht ook al door het gebrek aan slaap en eten en drinkenvreest plots voor zijn leven wanneer er een jaguar opduikt (maar dat blijkt achteraf een van de stamleden te zijn), en moet door een sjamaan genezen worden. De stam zelf vernietigt steeds de hutten en trekt verder het woud in om zo naar het ontstaan (de bron van de Amazonerivier n.v.d.r.) te trekken. Daar, wanneer ze zich verenigen met de hoofdstam, speelt er zich een ritueel af. McIntyre denkt dat teruggaan naar het ontstaan betekent dat hij zal sterven. Dat is niet zo.

]]>
<![CDATA[Recensie Oeps ★★★★★ HetPaleis dinsdag 8 mei 2018]]>

Bevlogen, bij momenten misschien een tikkeltje drammerig, geëngageerd theater. Dat brengt Theater Antigone met Oeps in hetPaleis. Volgens regisseurs Jos Verbist en Raven Ruëll bestaat er geen democratie meer in onze wereld, maar staat alles in het teken van de winstgevendheid van ondernemingen. Sommige bedrijven zijn nu al meer waard dan vele landen samen, klinkt het. De reden waarom oorlogen uitgevochten worden, zijn in eerste instantie van economische aard. Dat Groot-Brittanië geen petroleum had en dat zocht in Mosoel bijvoorbeeld, toont Oeps aan. De Eerste Wereldoorlog was er een van de elite versus de gewone man om op die manier een revolutie te voorkomen. Maar in se draaide die om olie. Het ganse conflict in het Midden-Oosten draait trouwens om economische belangen. In Syrië – ‘Pipeline-istan’ aldus een actrice – liggen er ontwerpen op tafel voor twee pijplijnen: een van Qatar door Saudi-Arabië, Jordanië, Syrië en Turkije om zo de Europese markt te bevoorraden, de andere vanuit Iran naar Irak en Syrië en zo richting Europa. Het afzetten van de Libische leider Qadhafi en de Iraakse president Saddam Hoessein, onder het mom ‘ter bescherming van de mensenrechten’, zijn slechts alibi’s om dat doel te bereiken en vernedert die ronduit publiekelijk terwijl aan de Westerse leiders erg veel bloed kleeft en die nog mooie gages opstrijken voor allerhande lezingen na hun carrière ook. Oeps toont de hypocrisie dus en spreekt zelfs onomwonden van een ‘Amerikaanse holocaust’ die gevoerd wordt. De voorstelling wijst op het gevaar voor een nieuwe Wereldoorlog. Wanneer Bashar al-Assad afgezet zou worden en Rusland zijn economisch belangen in het Midden-Oosten verliest, zou dat de lont in het kruit kunnen steken. Chaos is een goudmijn. Wanneer een land zoals Syrië bijna totaal vernietigd is, moet dat ook opgebouwd en profiteert het Westen daarvan. Facts zijn kennelijk ook niet meer nodig om over te gaan tot een aanval, geruchten volstaan de laatste tijd, stelt Oeps ook vast.

]]>
<![CDATA[Recensie Lohengrin ★★★★ De Munt Brussel zondag 6 mei 2018]]>

Staande ovatie voor de allerlaatste opvoering van Lohengrin wanneer dirigent Alain Altinoglu zijn applaus in ontvangst neemt en komt buigen voor koor en orkest van de Munt die naast de solisten een fenomenale prestatie neerzetten. De tweede cast zagen we aan het werk, maar in niets was dat te merken. Zo hoort het trouwens wanneer een productie beroep doet op een tweede cast of understudies: de kwaliteit moet steeds gegarandeerd zijn. De Canadese tenor Joseph Kaiser zagen we dus uitblinken in de titelrol en tevens zijn roldebuut als Lohengrin, de graalridder die voor zijn vader Parsifal werkt, maar zijn naam niet mag zeggen anders verliest hij zijn heilige kracht, een bovenaardse macht: ‘Maar zo verheven is de Graal z’n zegen dat hij, gekend, van ’t lekenoog moet vluchten. Gij moogt daarom niet aan de ridder twijf’len. Kent gij zijn naam, dan moet hij van u gaan.’ Net dat geheim wil Elsa von Brabant (feilloos gezongen door de Amerikaanse sopraan Meagan Miller in een rol- én Muntdebuut) toch te weten komen, wat haar ondergang zal inluiden en dan ook het vertrek van Lohengrin betekent. Friedrich von Telramund (de Duitse basbariton Thomas Jesatko die wist te overtuigen in zijn Muntdebuut) slaagt erin de twijfel aan te wakkeren bij Elsa rond Lohengrins naam, stand en eer ook al omdat de ridder plots kwam opdraven dankzij tovenarij. Ortrud (knap neergezet door de Duitse sopraan Sabine Hogrefe in haar Muntdebuut) houdt dan weer haar geheim tot het allerlaatste achter de hand, zij is het die achter de verdwijning zit van Elsa’s broer Gottfried. Terwijl in het eerste bedrijf von Telramund Elsa zelf verdenkt van broedermoord. Met hem ging ze wandelen in het bos, maar zonder hem kwam ze terug thuis.

]]>
<![CDATA[Recensie Sam Smith ★★★★1/2 Sportpaleis Merksem vrijdag 4 mei 2018]]>

Sam Smith vroeg de 17.000 toeschouwers in het Sportpaleis, naar eigen zeggen het grootste publiek waar hij ooit voor optrad, om hun problemen aan de deur te zetten: ‘It’s sometimes so stressful to be alive.’ en zich klaar te maken om zo veel mogelijk plezier te maken, ook al besefte de Brit die jarenlang in een bar in Londen werkte, dat heel wat van zijn nummers wat aan de depressieve kant zijn. Toch wist ie dat net die songs ervoor zorgen dat hij steeds met happy feelings de zaal verlaat. Iets wat hij zijn Antwerps publiek ook toewenste. Smith had voor de gelegenheid een driehoekig podium bij met een cirkel als backdrop en een piramide waarin een wenteltrap zich bevond als een moderne kansel. ‘Let’s turn our phones off tonight and rely on the stars. We’ve been so lost lately. We forget who we are.’ stond er bij aanvang van het optreden als schrijfsels op de muur op de schermen geschreven. Beetje contradictorisch dus dat Smith voor ‘Latch’ van Disclosure zijn fans vroeg om massaal de smartphonelichtjes boven te halen. Dat en het dramatische ‘Writing’s on the wall’ uit de Bondfilm Spectre waarbij de Brit ons probeerde te doen geloven dat één cello en één piano instonden voor de klank van een full orchestra met strijkers, en een wel erg vreemde overgang tussen ‘Scars’, het meest persoonlijke nummer ooit dat ie schreef in 2015 en volgens hem de kern vormt van ‘The thrill of it all’, ‘s mans tweede studioalbum, en ‘Midnight train’ waren de enige kanttekeningen die wij durfden maken bij een verder weergaloos optreden.

]]>
<![CDATA[Recensie Bat out of hell ★★★★1/2 Dominion Theatre London donderdag 3 mei 2018]]>

De power! De punch! De pathos! Na een run in het Coliseum Theatre vorig jaar is Bat out of hell, de Meat Loafmusical van Jim Steinman in een regie van Jay Scheib terug in Londen. De productie ziet het groots nu het geprogrammeerd staat in het Dominion Theatre. De zaal heeft trouwens ervaring met rockmusicals. Van 2002 tot 2014 stond daar 12 jaar aan een stuk ‘We will rock you’, de musical met nummers uit de catalogus van Queen. Hitmusicals zoals Mamma Mia!, met de grootste hits van ABBA in, spelen al jaren ononderbroken op de West End. Recent kwam daar Joop van den Endes Tina bij waarin het leven en het repertoire van Tina Turner de revue passeert. Bij Bat out of hell, ligt de klemtoon op de hits van Meat Loaf, op de rock ‘n roll, en in mindere mate op het verhaal rond Falco (gespeeld door Rob Fowler) die met ijzeren hand de stad controleert in het post apocalyptische Obsidian. The Lost zijn achttienjarigen wiens DNA bevroor, een groep die buiten de samenleving leeft, feest in een bar en zich ophoudt in de buurt van een riool. The Obsidian Times, een krantje dat op onze stoel ligt bij het binnenkomen van de zaal, quote Falco: ‘Entire areas of the city have become no go zones, ruled by criminals and the lowest of the low. It’s unacceptable. I’m going to make Obsidian great again.’ een duidelijke verwijzing naar Trump is dat terwijl Falco opereert binnen een repressieve politiestaat.

]]>
<![CDATA[Recensie The Moderate Soprano ★★★★1/2 Duke of York s Theatre London vrijdag 4 mei 2018]]>

The Moderate Soprano van David Hare bevat alles wat een stuk zeer goed maakt: een degelijke plot, scherpe (humoristische) dialogen, een knappe boog die het verhaal maakt, een strakke spanningsboog (de voorstelling duurt twee keer een uurtje), straf decor (van Bob Crowley) en dito belichting (van Paule Constable). The Moderate Soprano, dat al in 2015 erg goed onthaald werd in het Hampstead Theatre en nu herzien werd qua decors en kostuums, gaat over John Christie die het enige privé operahuis uitbaatte in de jaren ‘30 in Glyndebourne om zijn veel jongere vrouw Audrey Mildmay met ‘small voice’ maar die dat weet te compenseren door de juiste uitstraling een podium te bieden. Roger Allam kruipt net als in 2015 opnieuw in de huid van Christie, een rol die hem op het lijf geschreven is. Mildmay wordt gespeeld door Nancy Carroll die ook haar rol herneemt uit 2015. Geld is geen probleem voor Christie, maar al snel wordt duidelijk dat hij geen bal afweet van opera, laat staan van hoe je een degelijke zaal moet bouwen die aan de moderne technieken beantwoordt. Een Wagneropera – ‘Who else is there?’ en dan nog liefst Parsifal - wil hij als opener plaatsen. Daarbij heeft hij een uitvoering door een strijkerskwartet in gedachten. Hij bezoekt dirigent Fritz Busch (Paul Jesson). Vervolgens maken ook Rudolf Bing (Jacob Fortune-Lloyd) als artistiek directeur en Carl Ebert (Anthony Calf) als algemeen manager deel uit van zijn team dat onder Christies zakelijke leiding valt. Het Naziregime wint immers in Europa aan terrein en voor deze creatieve zielen is Glyndebourne een soort van toevluchtsoord.

]]>
<![CDATA[Recensie Nine Night ★★★★ National Theatre Londen woensdag 2 mei 2018]]>

Met Nine Night is Natasha Gordon aan haar allereerste theatertekst toe. Het stuk dat geregisseerd werd door Roy Alexander Weise ging op 30 april in première in The National Theatre. Stage designer Rajha Shakiry koos voor een sitcomset. Een keuken en woonkamer zien we waarin het nieuws dat Gloria, de grootmoeder overleden is, reden is om negen avonden te feesten. Wanneer het 24-jarige kleinkind Anita (neergezet door Rebekah Murrell) het beu is om dienster te spelen, wordt haar al meteen duidelijk gemaakt dat drie zaken niet ter discussie staan bij Jamaicanen: drank, eten en tradities. Hoewel Anita vrijgevochten is en opkomt voor self empowerment, ofwel je leven in eigen handen nemen, is het interessant om vast te stellen dat net Murrells personage een licht conservatieve boog maakt, een half uurtje in de kerk even geloofde in God, of althans dat er iets was, en kleedt ze zich in de traditionele kleuren en kleren die haar tante Trudy heeft meegebracht. Dé sterkte van Nine Night is dat het script enerzijds hilarisch is, voor de Jamaicaanse gemeenschap die goed vertegenwoordigd is in het Dorfman Theatre, iets meer dan de anderen gezien de soms zware Jamaicaanse tongval in het Engels. Maar daarnaast behandelt de voorstelling ook enkele heikele kwesties die nu eenmaal bij een overlijden komen kijken. De feestvreugde gaat zeer natuurlijk en golvend hierin over om finaal uit te monden in het besef dat de overledene weg is. Cecilia Noble steelt de show als tante Maggie en doet ons meermaals schateren van het lachen.

]]>
<![CDATA[Recensie The Ferryman ★★★ Gielgud Theatre Londen woensdag 2 mei 2018]]>

Drie Olivier Awards sleepte The Ferryman van Jez Butterworth dit jaar in de wacht. De productie opende op 20 juni 2017 in het Gielgud Theatre nadat het eerder al op 24 april 2017 voor het eerst speelde in de Royal Court. Sam Mendes werd bekroond als beste regisseur, het stuk zelf als beste nieuw werk en Laura Donnelly als beste actrice die weliswaar sinds oktober geen deel meer uitmaakt van de voorstellingenreeks die nu op zijn laatste benen loopt. Bizar om vast te stellen dat het bij de Britse pers sterren regent in de reviews en de productie dus ook belangrijke prijzen in de wacht sleepte, terwijl het publiek na het drie uur en tien minuten durende stuk maar een gewoon applaus gaf. Niets bijzonders. De reden? The Ferryman is hopeloos oerconservatief qua regie. Zeker, Mendes weet samen met zijn lichtontwerper Peter Mumford te spelen met sfeer die van een traditioneel feest om de oogst op de boerderij van de Carney’s te vieren, omslaat op het moment dat het IRA aan de deur klopt. Maar dat is niet genoeg om meer dan drie uur te blijven boeien.

]]>
<![CDATA[Recensie Aladdin ★★1/2 Prince Edward Theatre Londen dinsdag 1 mei 2018]]>

Wat doe je als je twee onafhankelijke musicaladviseurs er een compleet andere mening op nahouden over een productie? Zelf die handel gaan checken uiteraard. De ene vindt Aladdin een draak, de ander vindt de musical die aan zijn tweede jaar bezig is in Londen en al 4 jaar op Broadway staat de max. Feit is dat wij met mixed feelings de zaal verlieten. Enerzijds komt dat omdat Disney net als in de tekenfilm afwijkt van het originele verhaal dat net iets harder is en we in onze kindertijd als luisterboek (ingesproken door Conny Neefs) constant door onze walkman joegen. Er komt geen tijger, papegaai of aapje die Disney introduceerde in de tekenfilm uit 1992 in deze podiumvoorstelling voor trouwens. Aladdin heeft in de musical drie vrienden: Babkak, Kassim en Omar. Slechterik van dienst Jafar heeft Iago in dienst, een man. Terwijl Jasmine drie hofdames heeft die haar helpen. Maar de grootste minpunten van Aladdin zijn dat er behoorlijk wat inkakmomenten zitten in deel 1 én deel 2 en de nieuwe songs van Alan Menken gewoon te zwak zijn. Helemaal onvergeeflijk is dat het prachtige ‘To be free’, zelfs in een instrumentale versie de musical niet gehaald heeft!

]]>
<![CDATA[Recensie The woman in black ★★1/2 Fortune Theatre Londen dinsdag 1 mei 2018]]>

Hoe til je je voorstelling op naar een hoger niveau? Simpel, je laat een klasgroep vol tienermeisjes in uniform voor school de matinee van The Woman in Black meemaken. Gegil gegarandeerd. Eerlijk? Die meisjes zorgden ervoor dat we tijdens het tweede bedrijf eindelijk in de voorstelling geraakten. Vooral het constant switchen van toneel in het toneel, waarbij de acteurs zelf cues geven (zo zien we Byng bijvoorbeeld een aantal keren een lichtcue geven), het in en uit de rol kruipen door Terence Wilton (Arthur Kipps) en James Byng (de acteur) dus kwam deze productie aanvankelijk niet ten goede. Ook het feit dat het verhaal deels verteld wordt (met de voorspelbare vibrato‘s en crescendo‘s), deels gespeeld, haalt je constant uit het verhaal en creëert afstand. Maar dat deze klassieker die volgend jaar op 6 juni precies 30 jaar geprogrammeerd staat in het Fortune Theatre, ook de jonge generatie nog steeds op het puntje van de stoel krijgt, is op zich al indrukwekkend.

]]>
<![CDATA[Recensie Jamie Musical ★★★ Apollo Theatre Londen maandag 30 april 2018]]>

Drie WhatsOnStage-awards won Everybody’s talking about Jamie dit jaar. Die voor beste nieuwe musical, beste vrouwelijke bijrol in een musical: Lucie Shorthouse (in de rol van Pritti Pasha) en beste mannelijke hoofdrol in een musical: John McCrea. Die award voor Shorthouse die een straf West Enddebuut optekent, is volkomen terecht. Ook in onze notities staan naast haar vocale passages grote uitroeptekens. Of ze nu ‘Spotlight’ in het eerste deel of ‘It means beautiful’ in het tweede neerzet, telkens weet haar stemtimbre en de emotie die ze in de songs legt ons te bekoren. Of McCrea een sterke Jamie neerzet, weten we niet. Wij zagen understudy Luke Bayer aan het werk die weliswaar erg goed speelde, geloofwaardig een jongen van zestien neerzette die niet droomt om vorktruckchauffeur te worden maar verder als dragqueen door het leven wil gaan waarbij hij vrouwelijke trekjes perfect onder de knie, of zelfs daarboven, heeft. Alleen bleek ie vocaal soms behoorlijk onder de toon te gaan in zijn middenregister, terwijl die kopstem wel goed zat. Bayer zweette ook erg hard op het podium, iets te veel waardoor hij aan glamour inboette. Het grootste applaus van de avond was trouwens weggelegd voor Josie Walker als Jamies moeder Margaret. Tijdens ‘He’s my boy’ zong ze de sterren van de hemel, de ziel uit haar lijf, wat een zinderende publieksreactie uitlokte. Walker blies alles en iedereen omver als een voorjaarsstorm in april. In de kleinere rollen weet Lauran Rae ons als Becca in haar speels en fris acteren, erg te boeien. Iemand om in het oog te houden de komende jaren.

]]>
<![CDATA[Recensie Trainspotting Live ★★★★ The Vaults Londen zondag 29 april 2018]]>

Letterlijk en figuurlijk in your face rechttoe rechtaan locatietheater. Daarvoor staat Trainspotting Live van the King’s Head Theatre en In Your Face Theatre garant in The Vaults in Leake Street, Londen. Geweldige locatie ook om de voorstelling te laten plaatsvinden, in The Graffiti Tunnel, waar graffiti-artiesten dagelijks aan het werk zijn. Een straatje dat onder de treinsporen loopt van Waterloo Station. Zelden zo’n geweldig straffe speelplek geweten die een stuk een bijkomende dimensie geeft. 35 pond betaal je om een stoel onder je bips te krijgen, 25 als je op de vloer wil gaan zitten in de ruimte die omgetoverd is tot een hippe club. Laat het duidelijk zijn, dat die duurdere stoelen geen garantie bieden op een verteerbaardere voorstelling, of je gespaard zou blijven van interactie tussen de verschillende personages en het publiek. Drank of zever kan op elk moment in je richting vliegen, een acteur kan door je haren gaan of je kale knikker aaien, ondergescheten beddengoed, de inhoud (bruine smurrie) van een wc pot, tot gebruikte condooms,… het kan allemaal wanneer je het niet verwacht op je afkomen. Op de affiche staat in grote letters een waarschuwing. ‘Performance contains nudity.’ klinkt het onder andere wat dan vooral slaat op mannelijk naakt. Want jawel, verschillende piemels zijn te zien naast onder andere de ondergescheten billen en de rug van een ijzersterke Frankie O’Connor als Renton die ze ‘proper’ veegt met een handdoek, en daarna met de handdoek zijn haar afdroogt wat het nog walgelijker maakt terwijl Alison, gespeeld door Erin Marshall, bij de start al haar tieten toont. O’Connor draagt deze voorstelling van begin tot einde, zet een ijzersterke prestatie neer in de rol van een drugsverslaafde die een rijk palet aan emoties mag spelen, in een voorstelling die feestend start en dramatisch eindigt. Jammer dat de boog die de productie moet maken ook meteen de rechttoe rechtaanstijl erg verzwakt en de motor even behoorlijk doet sputteren. Los daarvan zorgt deze theatervoorstelling voor een complete beleving, een fijne trip die aan een sneltreinvaart voorbijdendert, een event op zich quoi.

]]>
<![CDATA[Recensie Frank Vander Linden ★★★★1/2 CC Merksem zaterdag 28 april 2018]]>

In het CC van Merksem bracht Frank Vander Linden zijn achtendertigste voorstelling van de tour die try outte in Steenokkerzeel, waar ie nog gevoetbald heeft. Dat ie gekozen had om de nieuwe nummers uit te proberen op 4 januari in zijn heimat, bekloeg ie zich de dag nadien al toen de recensie van zijn 81-jarige moeder hem telefonisch bereikte. Het optreden was veel te lang om het alleen met een gitaar te doen waarbij ze verwees naar Johan Verminnen die immers een pianist bijheeft. En Odette die vier serviceflats verderop woont, wist dan weer dat Vander Linden twee kennissen van haar depressief naar huis gestuurd heeft. ‘Ik heb voor een golf van depressies gezorgd bij gepensioneerden in Steenokkerzeel’ grapte de kale singersongwriter die perfect balanceerde tussen de gevoelige snaar bespelen enerzijds wanneer ie nummers bracht uit zijn jongste plaat ‘Nachtwerk’ waarin ie het einde van zijn ‘gruwelijk’ verwerkt en de karakteristieke kwinkslag, ironie anderzijds die Frank maakt wie hij is als mens en artiest. Als er een singersongwriter is in Vlaanderen die zich niet verschuilt achter een typetje, maar zo dicht en trouw mogelijk bij zijn zelfrelativerende zelf blijft aanschurken, dan moet het wel Frank Vander Linden zijn. Net dat maakt dat zijn platen én live optredens zo veel meer te bieden hebben dan wat anderen doen en nooit teleurstellen. Die twee ovaties die hij in ontvangst mocht nemen in Merksem, waren dan ook niet meer dan terecht.

]]>
<![CDATA[Recensie Ketnetmusical Team UP ★★ Capitole Gent zaterdag 28 april 2018]]>

Wanneer we vorig jaar met Unidamu dachten dat de inspiratie ondertussen echt wel op was bij Ketnet en Studio 100, blijkt Team U.P. – de vierde Ketnetmusical ondertussen, en de tweede op rij die er te veel aan is wat ons betreft – een doorslagje geworden van de vorige scripts terwijl de Ketnetserie GoGoGo of Disney’s High School Musical eerder al de basketbal- en bij uitbreiding sportkaart trok. Ook hier weer duikt een directrice op, in dit geval Conny Versporter (gespeeld door Goele De Raedt), die net als Loes Van den Heuvel als kampleidster Cornelia Blok in de eerste Ketnetmusical hartstochtelijke gevoelens koestert. In dit geval voor Franky Champion, een zwemkampioen die verdacht veel lijkt op Jean Marie Pfaff wiens bordkartonnen afbeelding Conny aanbidt. Zwaargewicht Milou (Anne-Laure Schoonjans) staat – ietwat vreemd – aan de top van het klassement van Conny’s sportschool U.P., de Universiteit van Prestatie. Wanneer Lars, de zoon van Franky, als nieuweling arriveert, blijkt hij niet meteen uit te blinken in sport. ‘Sporten is leuk. Maar ik hoef niet direct de beste te willen zijn.’ klinkt het uit de mond van Ruben Deejaegher die vocaal kennelijk ook niet de ambitie heeft om de allerbeste te willen zijn van de club. Om kort te gaan: Team U.P. is vooral meer van hetzelfde waarbij Ketnet en Studio 100-klassiekers zo afgevlakt worden zoals in nummers als ‘Jong’ en ‘Trein naar Oostende’ van Spring waar alle punch uitgeperst wordt. Wat overblijft is een smakeloze flauwe en erg voorspelbare show waar over the top acteren door Goele De Raedt, Marthe Willems en Nono – zoon van Koen – Wauters danig op de zenuwen werkt op den duur.

]]>