Intussen is de Botanique al bij de vijfde dag van deze editie van hun jaarlijke ‘Les Nuits Botanique‘ aanbeland. Staan vandaag op het programma in de Rotonde: High Places en Friends, twee Amerikaanse bands met een nogal aparte stijl van muziek. High Places heeft intussen al een derde studio-album uit, het debuut van Friends ligt volgende maand pas in de winkelrekken.

Druppelsgewijs komt The Rapture onder luid gejuich het podium op van de Chapiteau. De New Yorkse band mag vanavond Les Nuits afsluiten met hun dansbare rock met disco en electronica-invloeden. De beukende drums en getormenteerde stem van frontman Luke Jeneer hebben het publiek snel mee bij standaard opener ‘In The Grace of Your Love’ van het nieuwe gelijknamige album en ze krijgen dan ook een verdiend applaus na de indrukwekkende a capella outro.

Hadden we niet op voorhand geweten dat Great Mountain Fire uit Brussel kwam, dan hadden we meteen geloofd dat het vijftal kwam overgevlogen met de Amerikanen van Milagres en The Rapture met wie ze vrijdagavond het podium mochten delen. Het vroegere Nestor! is sinds 2006 bezig met leuke muziekcreaties die het midden houden tussen electropop en frisse indie en mogen hun kunstjes op Les Nuits verschillende malen tonen. De jongens starten meteen met een tamelijk dramatische intro die netjes omslaat in ritmische drums. ‘If a kid’ heeft een sappig melodietje wat ideaal is op een prezomeravond als deze, op een festival als dit. 

Een erg uitzonderlijke voorstelling van het al even uitzonderlijke Le duc d’Albe dat zijn wereldpremière in Franse versie kreeg in Antwerpen, kregen we op 9 mei te zien. George Petean die de Hertog van Alva speelt, kreeg het doktersadvies om niet te zingen na een allergische reactie die op zijn stem was geslagen. De Vlaamse Opera koos voor de creatieve oplossing om Nabil Suliman de rol te laten zingen aan een muziekstandaard links op het podium terwijl Petean lipte en de rol speelde. Wonderwel lustte het kritische publiek dit. Hoewel Suliman en Petean met behoorlijk wat vraagtekens aan de voorstelling begonnen, kregen beide heren terecht een daverend applaus achteraf.

‘In Tussentijd… Een Geuzenopera’ ging op 9 mei in première in De Vlaamse Opera in Gent. De productie is een samenwerking met het Conservatorium in Antwerpen en werd grotendeels gespeeld door studenten. Het concept van dit stuk was aantonen hoe vicieus de cirkel van de macht is: plebs versus proletariaat, van opstand naar revolutie, om dan uiteindelijk weer in hetzelfde stramien terecht te komen. De symboliek was eenvoudig maar duidelijk, het verhaal op zich minder.

LMFAO zal nog lang bekend staan als zij die hun volk leerden shufflen. Het Amerikaans duo bestaat uit rappers en dj’s Redfoo, te herkennen aan zijn massief afrokapsel, en SkyBlu. In een uitverkocht Vorst Nationaal kon SkyBlu er net zoals in de AB in februari helaas niet bij zijn wegens een zware hernia zodat Redfoo (Stefan Kendal Gordy) de klus alleen moest klaren. Samen met zijn Partyrock-crew bleek dat echter geen enkel probleem te zijn. LMFAO kwam, zag en overwon. 

Hard staaltje rock op het programma van de AB, de mannen van Lostprophets zijn deze avond afgezakt naar Brussel. De kerels hebben intussen hun vijfde studio-album uit en hebben al een gigantische reeks concerten op hun CV staan. Ze brengen Young Guns mee als support, een bende jonge, frisse rakkers die duidelijk nog heel wat kunnen leren van hun bijzonder ervaren tourmakkers. Ze slagen er alvast in de druilerige massa pubers te doen zweten en zo in een mum van tijd klaar te stomen voor de Welshe kerels die straks het podium zullen bestormen.

Op maandag 18 juni 2012 verschijnt ‘Oceania’, het nieuwe full-album van The Smashing Pumpkins en het eerste studioalbum sinds Zeitgeist (2007). De band heeft nu ook de officiële albumcover vrijgegeven. 

‘Oceania’ markeert ook een terugkeer van de band naar haar eerste label, EMI, waarop eerder Gish (1991)Siamese Dream (1993), Mellon Collie and the Infinite Sadness (1995) en Adore (1997) werden uitgegeven.

Foster the People kreeg in een mum van tijd de Ancienne Belgique uitverkocht. Niet meer dan terecht, zo zou blijken. De Amerikaanse band had vorig jaar een zomerhit met het aanstekelijke ‘Pumped Up Kicks’ en liet op verschillende grote festivals zien dat ze ook live meer dan uit de voeten konden. Het drietal werd ondertussen genomineerd voor de Grammy’s en de NME Awards, terwijl bejubeld debuut ‘Torches’ (2011) de hitlijsten over heel de wereld bestormt met onder andere nummer 1-noteringen in Australië en de Verenigde Staten. Na een succesvolle doortocht in de Botanique in november, stonden Mark Foster, Mark Pontius en Cubbie Fink zondagavond opnieuw op een Belgisch podium met hun vrolijke mix van indiepop met electronica-invloeden.

Thriller Live bestaat ondertussen 5 jaar. Straks is het drie jaar geleden dat Michael Jackson stierf. De show die dus voor zijn dood ontstond, werd een tribute show aan de overleden King of Pop, Rock and Soul.  Een overzicht van Jacksons carrière door twintig dansers, muzikanten en zangers samen aangevuld met facts and figures, wist zo’n 1500 toeschouwers naar de Lotto Arena te lokken die daarmee stevig onderbezet bleef op zondagavond. Gelukkig hadden de fans van MJ er behoorlijk wat zin in zodat vooral het tweede deel van de show op heel wat enthousiasme kon rekenen.

Talrijke gezinnen begeven zich deze avond weer naar Brussel voor een erg gezellig familieconcert. Ze deed het hier al heel wat keren, de laatste maal nog speelde ze de pannen van het dak van de Ancienne Belgique, toen voor een net niet uitverkochte Zaal. Dit keer staat ze voor een volgeladen Koninklijk Circus. Live Nation en Asterios Spectacles sloegen nogmaals de handen in elkaar en halen vanavond de Canadese chansonzangeres Cœur de Pirate naar Brussel. En dat optreden is meteen ook één van de laatste voor een vrij lange periode, want de vrouw is in blijde verwachtig, dit keer niet van een album. Haar zelfgetiteld debuut is ondertussen al enkele jaren geleden uit en in 2011 loste ze het tweede, namelijk ‘Blonde‘. We verwachten ons aan een mix van beide.

SPOT festival groeit op: deze editie zijn de dingen anders. Het plein in de schaduw van het kunstmuseum Aros werd omgeruild voor een gerenoveerd treinstation en het festival voelt en oogt commerciëler. 

Musikhuset, de formele concerthal, doet nog steeds mee, aangevuld met de andere oude bekenden Voxhall en Atlas. De meeste optredens zijn echter te vinden in het treinstation, waar zich een indrukwekkende inkomhal bevindt en verschillende zaaltjes gaande van piepklein tot middelgroot.

Wie de mening deelt van NME Magazine dat gitaarbandjes ten dode zijn opgeschreven zal naar aanleiding van het succes van groepen als The Vaccines, The Black Keys daar even terug over moeten nadenken. Donderdagavond mocht ook Band of Skulls een duit in het gitaarzakje doen voor een opmerkelijk gemengd publiek. Het drietal uit Southampton staat zo langzamerhand op eigen benen na sterke acts in het voorprogramma van onder andere Muse en The Black Keys en werkt in mei een Europese tour af voor ze deze zomer op verschillende festivals mogen aantreden. 

Toen een stem uit de radio orakelde dat ‘de volgende artiest een favoriet is van Tom Waits’, stonden onze muzikale oortjes ineens scherp. Een oordeel van de Heilige Grompot is namelijk altijd de moeite waard om eens te beluisteren. De ontdekking in kwestie was JD McPherson, een singer-songwriter uit Oklahoma, een Amerikaanse staat dat eerder gekend is voor haar tornado’s dan voor haar musici. Op zijn debuut-cd ‘Signs and Signifiers’ hoor je een melting pot van rock ‘n’ roll, rockabilly en rhythm ‘n’ blues, overgoten met wat soul en gekruid met een rauwe stem dat refereert naar Jackie Wilson en Little Richard. Een blanke met een zwarte stem. Waar hebben we dat ooit al eens gehoord? Een staaltje van zijn kunnen vindt men terug in zijn rootsrock-single ‘North Side Gal’ dat airplay krijgt van zowel Radio 1 als Studio Brussel. Vorig jaar was hij te gast op Sjock Festival en Blues Peer, nu was Trix aan de live-beurt.

Een iet of wat zichzelf respecterend muziekjournalist hakt een Backstreet Boys en New Kids on the Block-optreden genadeloos in fijne stukjes op Huysentruytse of Meuse wijze. Helaas respecteren we onszelf zelden, laat staan dat we bezig zijn met ons imago. Backstreet Boys en New Kids on the Block leverden het enige optreden in het Sportpaleis deze maand mei. How exclusive feels that, ha? Een optreden waarbij we erg blij waren dat de heren ook ballads in hun repertoire hebben steken, want wat ging het erg hard bij de start van de show!

Michael Kiwanuka werd begin dit jaar nog door de BBC gebombardeerd tot “het geluid”, de sound die in de gaten moet gehouden worden dit jaar, de artiest om te volgen en die rijp is om door te breken. De Britse soulzanger heeft alvast de steun gekregen waar elk beginnend artiest maar van dromen kan. Vorig jaar was ie support act bij Adele, wat bij verschillende journalisten niet onopgemerkt is voorbijgegaan. Maar of ie de next big thing is, zoals velen durven beweren, daar hebben we nog onze twijfels over.

De Munt doet zijn vorig jaar bekomen titel “Opera house of the year” alle eer aan met een pure versie van Händels Orlando onder muzikale leiding van Gentenaar René Jacobs die onder andere een Grammy award mocht in ontvangst nemen voor beste opera opname (Le Nozze di Figaro van Mozart) en tevens een eredoctoraat van de universiteit van Gent kreeg. Voor de regie van deze nieuwe productie tekende Pierre Audi, sinds 2004 artistiek directeur van het Holland Festival. Een droomteam die een voorstelling van wereldklasse afleverde en ons na de voorstelling stuwde om een voor het genre zeldzame staande ovatie te geven.

Vier langspelers hebben ze ondertussen op hun palmares staan, de gebroeders Jarman, beter bekend als The Cribs. Hun vijfde ‘In The Belly Of The Brazen Bull‘ komt uit op 7 mei en in de Botanique kwamen ze al enkele songs voorstellen.

Een behoorlijk divers publiek uit verschillende windstreken verzamelde zich vrijdagavond in de AB voor Amerikanen The Dandy Warhols. Het viertal is naar eigen zeggen inmiddels 18 jaar bezig en komt in Brussel het nieuwe ‘This Machine’ (2012) voorstellen. We zouden een lekker ouderwetse rockavond krijgen met snerpende gitaren, de rauwe stem van zanger Courtney Taylor-Taylor en een vrolijk rondhupsende Zia McCabe aan de keyboards.

Arsenal mocht de zaterdag van Festival aan Zee afsluiten en dat deed de live band met verve. Hendrik Willemyns en John Roan wisten van begin tot eind De Panne te boeien met hun aanstekelijke mix van dance en wereldmuziek zodat het soms leek dat de vonken van de plankenvloer sprongen. Voor een eerste klepper werd gezorgd met ‘Estupendo’ dat de concerttent naar hogere sferen bracht. Elk nummer werd vervolgens onthaald met gejuich en we zagen het publiek als één man springen bij knaller ‘Saudade’. 

Intergalactic Lovers heeft ondertussen geen introductie meer nodig na hun uitverkocht concert in de AB eind vorig jaar en gouden plaat ‘Greetings and Salutations’ (2011). We waren dan ook even verbaasd te merken dat Lara Chedraoui nog steeds enige tijd nodig heeft om op gang te komen op het podium. Het viertal start voorzichtig aan hun set en speelt volkomen op safe. Ondertussen zijn we al gewend dat Chedraoui tamelijk wat humor gebruikt in haar bindteksten en ook daarmee krijgt ze vandaag het publiek moeiteloos op haar hand. Een klein foutje van drummer Brendan Corbey wordt vakkundig opgelost en weggelachen, iets wat uiteindelijk blijkt te werken. 

Gaby Moreno moet zich een hoedje zijn geschrokken van het weer toen ze uit het vliegtuig van Buenos Aires stapte en had terstond een muts opgezet. De dame uit Guatemala start vandaag een nieuwe Europese tournee op Festival aan Zee na het uitbrengen van haar tweede album ‘Illustrated Songs’ (2011) en een succesvol concert in de Roma vorig jaar. Haar set bestaat als vanouds een mix van Engelse en Spaanse nummers, telkens met een vleugje blues, jazz en poprock, overgoten met haar schitterende stem. 

‘België wordt te klein’ is wat meerdere keren door ons hoofd schoot tijdens de set van School is Cool. Het vijftal trapt ijzersterk hun set op Festival aan Zee af met hit ‘The World is Gonna End Tonight’ waarin we een bangelijke vioolsolo krijgen van Nele Paelinck. De band sleurt het publiek mee in hun enthousiasme zodat de toon meteen gezet is voor een schitterend optreden. Ook tijdens de onbekendere nummers van debuut ‘Entropology’ (2011) houden de overwinnaars van Humo’s Rock Rally 2010 het publiek met een ongekende energie in bedwang. We zien de groep over het podium dartelen en rondspringen, spelen met extra percussie en dit telkens met een glimlach tot achter de oren. 

Geppetto & The Whales heeft net onder leiding van Pascal Deweze hun EP opgenomen en qua promo kon hun set op Festival aan Zee absoluut tellen. De heren hebben ondertussen al onder andere Dranouter Festival 2011 op hun cv staan, terwijl Megafaun lovend was over hun voorprogramma in februari. Het publiek stroomt dan ook al vroeg binnen in de Clubtent voor de heren met hun vrolijke mix van Americana en harmonieuze pop. 

We keken er al een tijdje naar uit, want de verschillende reacties van mensen die de try-outs hadden gezien, waren allemaal erg positief. En nu was het dan zo ver: de nieuwste show van de broers Raf en Mich Walschaerts ging eindelijk in première. En ja hoor, met “Breken” leverde Kommil Foo weer een show af die volledig in de lijn van “Spaak” en “Wolf” lag. Kommil Foo bleef  trouw aan zijn eigen stijl en had ook nu weer erg veel aandacht besteed om de voorstelling tot in de kleinste details uit te werken. Raf en Mich bewezen eens te meer dat de humor in een theater vaak in hele kleine dingen zit … zoals een luciferdoosje. 

Wie zich afvraagt hoe het er aan toe gaat in de hersenen van iemand onder invloed van speed of cocaïne, moet zeker een concert van Skrillex checken: pure waanzin. Het is geweten dat de muziek van deze vierentwintigjarige Amerikaan niet voor iedereen is weggelegd. Hij heeft ongetwijfeld evenveel fans als ‘haters‘. Sommigen weigeren zijn werk zelfs als muziek te omschrijven. 

Of Monsters and Men is tegenwoordig niet meer weg te slaan van de radiozenders, hun single ‘Little Talks‘ doet het bijzonder goed en enkele weken geleden riep Studio Brussel het nog uit tot hun Hotshot. Het concert werd al een hele tijd vroeger aangekondigd, maar het raakte pas recent helemaal uitverkocht. Ondertussen zijn ook zowat alle andere data volledig uitverkocht. Terecht?

Na meer dan dertig jaar carrière heeft Frank Boeijen al een uitgebreide muziekcatalogus bij elkaar gezongen en geschreven. Tijdens zijn nieuwste tour trakteerde hij zijn fans dan ook op een verzameling bekende en minder bekende liedjes uit zijn oeuvre.  Het romantische “Afwezig” nam ons me naar de schooltijd van Frank Boeijen om even later met Frank op een zwoel, tropisch terras te mijmeren met “Verboden dichters”. Het werd een muzikale reis door de tijd waar “Jazz in Barcelona”, “Koud in mijn hart” en uiteraard “Kronenburg Park” niet op mochten ontbreken. De reisleider was in topvorm, de muzikanten hadden er zin in en het publiek genoot met volle teugen. 

Peter Silberman is de drijvende kracht achter The Antlers. De band was oorpronkelijk zijn soloproject, waar hij in 2006 mee begon. Het eerste album van The Antlers als groep was het immens succesvolle Hospice, een diep gevoelig verhaal over relaties en uiteindelijk, sterven. Dit wordt treffend voorgesteld op de albumcover: dramatisch rood, twee gestileerde, witte handen die naar elkaar reiken, één ervan met een ziekenhuisbandje om de pols. In 2011 kwam er Burst Apart, waarvoor de groep op wereldtour ging, en dat brengt ze vanavond hier in Brussel. 

“We hebben er lang op moeten wachten, maar ze is er. Ik ken geen sterkere vrouw met een gouden stem. Wanda Joosten.” Met deze flatterende woorden kondigde gastheer Sam Verhoeven zijn gaste voor deze editie van Hotel Vocal aan. Dit keer stond de muziek van Elvis Presley centraal en daar zaten uiteraard genoeg pareltjes tussen om de voorstelling te vullen. We kregen pakkende versies van “In the ghetto” en “My boy”, swingden mee op de tonen van “Jailhouse rock” en vielen bijna van de barkruk van het lachen bij de overacting van Sam tijdens “It’s now or never”.

Topklasse! De Brit met de meeste flair en de beste neus voor muziek moet toch wel Jools Holland zijn. De man heeft z’n hart verloren aan de muziek en wilt zoveel mogelijk mensen laten delen in zijn passie. Gooi daar nog een Big Band tegenaan ,samengesteld door een resem topmuzikanten, en je hebt een muzikale cocktail die zo aanstekelijk is dat we vermoeden dat er de dag nadien nog duchtig zal nagenoten worden.

Willem Vermandere is met zijn 72 jaar en grote staat van dienst al jaren een monument in het Vlaamse muzikale landschap. Het was dan ook meer dan verdiend dat er een Nekka Nacht kwam die opgedragen werd aan deze zanger-schrijver-klarinettist-filosoof-beeldhouwer. De affiche klonk alvast veelbelovend. Willem nodigde onder andere Liesbeth List, Yevgueni, Mira, Raymond van het Groenewoud en nieuwkomer Stoomboot uit. En toch bleven we met een erg dubbel gevoel achter. Het was heerlijk om een man als Willem Vermandere nog eens aan het werk te zien en te horen, maar we misten over het algemeen die typische sfeer van een Nekka Nacht en konden niet voorbij aan de valse noten en het feit dat mevrouw List niet eens meer wist welk lied ze ging brengen.

Pony Pony Run Run bestaat uit drie bandleden, ‘G’ (frontman/gitaar) met de eeuwige zonnebril, ‘A’ (basgitaar) en ‘T’ (keyboards/gitaar/zang). De Franse electro-popgroep bracht in 2012 hun tweede, titelloze cd uit en kwam het Belgische publiek in de Botanique even uittesten voor ze deze zomer een rits festivals aandoen. Een voorprogramma had het jonge broertje van Phoenix niet meegebracht en de Orangerie liep tegen achten dan ook al aardig vol.

Meestal is het geen goed teken wanneer we als verslaggever languit onderuitgezakt met onze ogen toe in de rode, pluche zetels van het theater liggen tijdens een optreden, maar dit keer was het perfect wat er van het publiek verwacht werd. De Arenbergschouwburg was namelijk volledig in duisternis gehuld toen Ster, een blinde, Zuid-Afrikaanse pianiste/componiste, zich achter de piano begaf om haar eigen composities te brengen. Tussen die verschillende nummers was er dan nog Stef Bos die enkele van zijn gedichten en mijmeringen bracht. De combinatie van deze talenten met het opzet van een voorstelling in het donker, leverde een unieke ervaring op die in al haar klanken rust uitstraalde. 

Voor de AB mag het ietsjes meer zijn, moet Raymond van het Groenewoud gedacht hebben. Ging ie tijdens zijn Memoires van een balmuzikant-tour langs de cultuurcentra nog met drie muzikanten op stap, dan stonden er in Brussel een schare muzikanten op het podium om “u” tegen te zeggen. In het koortje zagen we Senne Guns, Isolde Lasoen, Flip Kowlier, Loesje Mahieu en Naïma Joris en voor de gelegenheid depanneerde Frank Vander linden Van het Groenewoud omdat zijn gitarist niet beschikbaar was.

Een fijne mix van world, hip hop, rap, R&B en reggae op het programma vanavond. Marlon Roudette klinkt u waarschijnlijk onbekend in de oren, maar Mattafix zal de truc misschien wel doen? Het duo bestond uit Roudette en Preetesh Hirji en scoorde wereldwijd met ‘Big City Life‘. Ondertussen is de groep - jammer genoeg - uit elkaar, maar geboren entertainer Marlon Roudette is klaar om nu ook op z‘n eentje de wereld te veroveren. Dat leek hem alvast aardig te lukken met eerste single ‘New Age‘. Matter Fixed, het debuutalbum van de enthousiaste jonge kerel, klinkt alvast veelbelovend. Hopelijk kan hij het verleden enigszins loslaten en tonen dat hij ook zonder zijn Mattafix-wederhelft een indruk kan nalaten op het grote publiek.

Na successen op Broadway en in Londen, was de musical “Unforgettable” opnieuw in originele uitvoering te gast in Antwerpen. Acteur en zanger Monroe Kent III bracht begeleid door een heerlijk jazz-trio het levensverhaal van Nat King Cole. Monroe kroop hiervoor in de huid van de Nat King Cole en zijn hulpje Sparky en vertelde aan de hand van kleine anekdotes het leven van deze legendarische zanger. Het geheel werd doorspekt met fragmenten  uit grote hits als “Route 66”, “Smile” en “When I fall in love” en … een vleugje humor.  Het werd een rustige voorstelling waarbij we konden genieten van de diepe vertelstem van Monroe Kent III, zijn warme zangstem en vooral ook van een sterke acteerprestatie. 

Bevriende act Barzin, een project van Barzin Hosseini, komt vandaag het podium opwarmen voor Great Lake Swimmers. Deze melancholische singer/songwriter, die zich net als de hoofdact baseert in Toronto, wordt geholpen door een charmante dame op gitaar en tweede stem. Barzin laat zich vaak bijstaan door gastmuzikanten op de bas of de drums, maar brengt vanavond een back to basics set met twee gitaren. 

Balthazar is geen onbekende meer in het indie rock circuit. In 2006 won het vijftal uit Kortrijk/Gent de KBC Publieksprijs tijdens de Humo’s Rock Rally en sindsdien is de band er enkel op vooruit gegaan. De laatste maanden speelde Balthazar onder andere een Europese tour en stonden ze op showcase festival SXSW in de Verenigde Staten waar ze meer dan positief werden onthaald. We mochten dan ook blij zijn dat ze nog eens in België speelden nadat we ze eind december nog aan het werk zagen in het voorprogramma van dEUS. 

Er zijn zo van die momenten dat je je als recensent gelukkig prijst. Net zoals afgelopen zaterdagavond wanneer we de Ancienne Belgique buitenstappen met een gelukzalig gevoel en een glimlach tot achter de oren. Reden van dit alles? Een Amerikaanse dertiger genaamd Lizz Wright. Wright werd geboren in Georgia in een domineesfamilie en verwierf naast haar liefde voor gospel ook interesse voor blues en jazz.

De zaaloptredens van grote namen die tot vier keer voetgestamp op de tribunes opleveren, uitbundig meezingen door het publiek, en als kers op de taart een staande ovatie krijgen, zijn tijdens het indoorseizoen ondertussen op één hand te tellen. Laura Pausini haalde dit met een erg vurig, gepassioneerd, temperamentvol en loepzuiver gezongen optreden dat visueel tot in de puntjes verzorgd was. Ze toonde haar veelzijdige zelf met (rock)ballads, catchy popsongs en dance. Een akoestische medley met La solitudine in klonk authentiek en fris. Het leest ook als en statement: Pausini is veel meer dan een Italiaanse schone die in de jaren ’90 doorbrak met dat nummer. Op de vele Italianen na in Vorst Nationaal, lijken veel muziekliefhebbers dat stilaan te vergeten.

Sinéad O’ Connor had er zin in of toch alvast een heel pak meer dan tijdens haar vorige passage in ons land, in het Openluchttheater Rivierenhof te Deurne vorig jaar. “The healing room” was nog maar net bezig of ze zette haar microstatief al aan de kant, danste en sprong op haar blote voeten. Een vrouw die heel wat zelfzekerder oogde dan een jaar geleden, een artieste die ook heel wat humor in zich had. Die draden van haar in ears die erg hoog pas een lus vormden, gaven haar het gevoel als een konijn op het podium te staan. Dat ze haar handen dan ook even vouwde om dit dier na te bootsen in de richting van de monitormixer van dienst, toonde aan dat ze een stuk beter in haar vel zit dan enkele maanden geleden.

Black Box Revelation is aan een heuse veroveringstocht bezig in de Verenigde Staten. Net uit het vliegtuig gestapt na hun Amerikaanse tour als voorprogramma van Jane’s Addiction kwamen ze ons, hun landgenoten, nog eens verwennen. De jongemannen vliegen vooruit doorheen de rock-‘n-roll business en niets of niemand kan hen tegenhouden. Hun ruige garagerock zet concertzalen en festivalweides op hun kop. Nu was het de beurt aan de Ancienne Belgique. 

 Tom Vanstiphout mag twee avonden iets doen in de Roma. Logisch dat ie puurde uit zijn solo albums Motion en Working Man. Die laatste is ondertussen 3 jaar oud. Het lijkt alsof het gisteren was dat de man zijn plaatje nog voorstelde in de kleine zaal van de Arenberg. Time flies… Wat opvalt is dat Vanstiphout er vocaal op vooruit is gegaan, zijn gitaarspel blijft erg sterk al merkten we wel enkele aarzelingen in de opener van de avond, die Prelude van Bach. Afrekenen met zijn demonen wou ie, vermits het nummer ooit verplichte kost was op een examen in het Lemmensinstituut. Verder is Vanstiphout geen haar veranderd. Een strak gerepeteerde show is niks voor hem, het kwam de spontaniteit van het optreden alleen maar ten goede.

Imany streek gisterenavond neer in een uitverkochte AB Club. Na een reeks enthousiaste recensies over haar debuutalbum ‘The shape of a broken heart’, waren de verwachtingen vrij hoog. Het album behaalde ondertussen al platina in de Franse charts.

Tussen Hemel en Aarde is de laatste voorstelling van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen onder artistieke leiding van Kathryn Bennetts. Opnieuw toont de Australische de rijkdom, het brede scala aan emoties, aan genres die de compagnie aankan.  De Amerikaanse eerste soliste Courtney Richardson kreeg een prominente plek in de drie verschillende stukken. Wat ze samen met Ernesto Boada in een intimistisch en doorleefde pas de deux neerzette tijdens Wheeldons “After the rain” was pure wereldklasse.

Erg opvallend: Within Temptation, de headliner op het hoofdpodium staat voor een nauwelijks halfgevulde tent te spelen. Het publiek geraakt niet geboeid. Tussen één en twee uur ’s nachts een set spelen waar video een erg prominente rol opeist, leek een foute keuze. Sharon den Adel deed alles wat van haar verwacht werd als frontvrouw, probeerde het publiek mee te krijgen, maar dat lukte gezien het erg late uur maar in beperkte mate.

Steve Aoki is op zijn zachtst gezegd een bezige bij te noemen. Nog tijdens zijn studententijd startte hij het platenlabel Dim Mak op, waarbij namen als The Bloody Beetroots en MSTRKRFT hebben getekend. Daarnaast is hij een notoir DJ en producer wiens parties zijn uitgegroeid tot legendarische feestjes. Ondertussen heeft hij met ‘Wonderland’ ook een eerste studio-album klaar. Het is een mix geworden tussen electropop, house en dubstep en verschillende artiesten als Travis Barker (Blink 182), will.i.am. (Black Eyed Peas) en LMFAO zijn erop te gast. 

The Wombats zijn ondertussen onlosmakelijk verbonden met festivals. De Britse postpunkers uit Liverpool mochten dan ook hun opwachting maken als co-headliner op Paaspop. Normaal zorgt dit voor explosieve toestanden, maar het trio maakte de verwachtingen helaas maar gedeeltelijk waar, al lag het ook enigszins aan een tam publiek. 

Weinig verrassingen te bespeuren bij Golden Earring die een thuismatch speelden in Nederland. De band rond Barry Hay bracht een ingekorte set van het optreden dat de groep dit seizoen indoor bracht.  Dat “Identical” dan ook de opener van de avond werd, was niet meer dan – ironisch genoeg qua titel – logisch wegens identiek. Voor eigen publiek scoorden hits als “Radar love” en “When the lady smiles” naast “Twilight zone” en eerste bis “Long blond animal”.