concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Interview Le Botanique vzw]]>

De Botanique: meer dan een botanische tuin

De Botanique kent een rijke geschiedenis zowel als botanische tuin als concertzaal. In 1979 kreeg de Franstalige gemeenschap het gebouw in handen en in 1983 werd het een cultureel centrum. Nu is het een oase van muziek. Wat zijn de problemen waar de Botanique mee te maken krijgt? En hoe ziet de toekomst eruit? Een gesprek met de persverantwoordelijke van de Botanique: Kris Mouchaers.

]]>
<![CDATA[Recensie Bleten CC Merksem zaterdag 21 mei 2016]]>

Van kwart na acht tot bijna half twaalf met een pauze van ongeveer twintig minuten. Zo lang duurt Blèten, de jongste voorstelling van Warre Borgmans, Jokke Schreurs en Dave Reniers. Een lange zit dus die weliswaar zijn inkakmomenten heeft (onder andere na het eerste uur wanneer er nog een half uur te gaan is voor de pauze komt). Maar meester verteller Borgmans weet toch het publiek bij de les te houden. Dat doet ie door verschillende elementen uit verhalen terug te laten komen op andere tijdstippen: stof doet denken aan een tent die hij door een onmogelijke handleiding niet voor zonsondergang wist op te stellen, met de hand teken doen dat je mag komen (bij de autokeuring, in het bain sacré van Lourdes, in het repetitiekot,…), het proper houden van de auto, … zijn er maar enkele. Ook taalhumor zit in de ganse voorstelling verweven met Nederlands dat ie letterlijk vertaalt naar het Engels, dan weer het Frans. Borgmans en co waren dus op dreef en droegen de voorstelling in Merksem op aan de pas overleden komiek en Merksemnaar Gaston Berghmans.

]]>
<![CDATA[Recensie Dood van een handelsreiziger Arenberg Antwerpen zaterdag 21 mei 2016]]>

Arthur Miller schreef zijn “Dood van een handelsreiziger “ al in 1949, maar t,arsenaal maakte het verhaal actueler dan ooit. Met verwijzingen naar Donald Trump en de huidige economische crisis kon er geen twijfel over bestaan dat het verhaal van de uitgebluste Willy Loman en de moeilijke relatie met zijn zoon Biff zich wel degelijk in het hier en nu afspeelde. Lucas Van den Eynde speelde een overtuigende Willy Loman, maar stak daarmee qua acteerprestatie toch ver boven een groot deel van zijn collega’s uit. Omwille van deze wisselende prestaties hadden we uiteindelijk niet zo’n geweldig goed gevoel over deze voorstelling.

]]>
<![CDATA[Recensie Beauty and the Beast AFAS Circustheater Den Haag zaterdag 21 mei 2016]]>

Een overheerlijke musical Beauty and the Beast serveert Stage Entertainment al enkele maanden in het Circustheater in Scheveningen. De musical op muziek van Alan Menken en teksten van Tim Rice, vertaald naar het Nederlands door Martine Bijl, heeft nog steeds niets van zijn kracht ingeboet. Wat wil je ook? Een erg straffe score, een zeer rijk palet aan muziekstijlen, inclusief het wat obligate drinklied, humor (twee duo’s hier: Lefou en Gaston aan de ene kant en Lumière en Tickens aan de andere kant) en romantiek maken dit een van onze favoriete Disneyklassiekers. Laat het geheel zingen door een ijzersterke cast waar niemand een steekje laat vallen, en je hebt gewoon een topproductie. Met meer dan 150 000 kaartjes verkocht, is deze productie de reis naar Nederland gewoon waard.

]]>
<![CDATA[Recensie Zvizdal deSingel Antwerpen donderdag 19 mei 2016]]>

Via de voormalige Franse journaliste Cathy Blisson kwam Berlin te weten dat er twee tachtigers in de verboden zone rond Tsjernobyl leven. Nadia Opanassovitch en Pétro Lubenoc zijn de enige inwoners van Zvizdal, een van de dorpen die na de kernramp geëvacueerd werd. Dat gebeurde niet meteen, want de overheid moest woningen bouwen zodat alle mensen opgevangen konden worden. Maar dat was zonder Nadia en Pétro gerekend. Zij wilden absoluut voorkomen dat hun eigendom geplunderd zou worden en hielden voet bij stuk. Afgezonderd van de buitenwereld, op 13 kilometer van een checkpoint, zonder elektriciteit, lopend water, verwarming, post, openbaar vervoer, sociale contacten, … leefden ze sinds 1986 in eenzaamheid. Een kat, een hond, twee kippen, een koe, een paard en elkaar hebben ze.  Met Zvizdal – een combinatie van docu, installatie (3 maquettes met een camera die erover heen zoemt), en het publiek dat op twee kleine tribunes over elkaar zit - toont Berlin helaas aan dat een journalistiek product daarom nog geen artistiek product is.

]]>
<![CDATA[Recensie They might be giants STUK Leuven donderdag 19 mei 2016]]>

Clean en strak, zelfs abstract, was de solo ‘They might be giants’ van Steven Michel. Bewegingen werden steeds groter, werkten naar een hoogtepunt toe en doofden daarna weer uit. Het menselijke lichaam was al snel niet meer. Wat we enkel nog zagen waren ledematen die zich lieten meevoeren door de muziek. In het begin zeer interessant, maar na een tijdje uitgeblust. De muziek, het licht en de choreografie vloeiden  samen tot één geheel. We zagen niet één keer zijn gezicht wat ervoor zorgde dat je toch nog bleef zitten en wachten. Het begin bleven we geboeid en gefascineerd kijken, tegen het midden aan was het en duw en trek spel van aandacht behouden.

]]>
<![CDATA[Interview Hooverphonic]]>

Retrofuturisten die spelen met strijkers en meerstemmigheid. Hooverphonic is een andere weg ingeslagen en heeft een nieuwe plaat ‘In Wonderland’. In 1995 zag de groep het levenslicht. Het jaar daarna brachten ze hun debuutalbum ‘A New Stereophonic Sound Spectacular’ uit waarna er nog elf zouden volgen. De band vinkte ook al heel wat frontvrouwen af waarvan Geike Arnaert het langst bleef hangen. Na vijf jaar Noémie Wolfs, werd de liedjeskluis opengebroken en werd er gezocht naar meerdere glazen slippers. Voor ‘In Wonderland’ deden de twee mannen het deze keer ook met glazen klompen.

]]>
<![CDATA[Recensie G Eazy Ancienne Belgique Brussel woensdag 18 mei 2016]]>

Donker, ongetemd en vooral loeihard was het optreden van de Amerikaanse rapper Young Gerald aka G-Eazy. Het publiek bestond voornamelijk uit gillende jonge meisjes en coole jonge gasten met petjes of het haar in gel. Het volledig uitgestippelde concert werd dan ook vooral gevolgd via het kleine scherm. Charmeur G praatte vlot zijn show aan elkaar. Vooral het feesten kwam op de eerste plaats, waar Eazy zeker in slaagde. Zijn stem klonk wat hees en vermoeid. ‘Let’s Get Lost’, ‘Loaded’ en ‘Me Myself and I’ werden de bommetjes van de avond. G’s concert was een ingestudeerde weg met hier een daar een hoogvlieger die jammer genoeg volledig werd opgeslokt door het volume, maar waarop de menigte zich als wilden liet gaan.

]]>
<![CDATA[Interview Melanie De Biasio]]>

De Belgische jazz zangeres met Italiaanse roots Melanie De Biasio brengt 20 mei 2016 haar derde album uit. Ongewoon aan de nieuwe plaat, hij bevat slechts één track die 25 minuten duurt. De Biasio groeide op met muziek en dans. Op haar derde begon ze met ballet en op haar achtste leerde ze dwarsfluit spelen. Daarna studeerde ze jazz aan het Koninklijk Conservatorium in Brussel. In 2007 bracht ze haar eerste album uit ‘A stomach in Burning’. De Biasio’s tweede plaat ‘No Deal’ zette haar op de internationale kaart. En nu is er dus de derde ‘Blackened Cities’ waarvoor ze zich liet inspireren door onder andere haar geboortestad Charleroi.

]]>
<![CDATA[Recensie Blick Bassy Botanique Brussel dinsdag 17 mei 2016]]>

Blick Bassy liet de Botanique kennismaken met het bassa, een Kameroense taal. Het leek een spreuk waarmee hij zijn publiek betoverde. De Kameroener begon met swingende feel good muziek op z’n inheems die meteen goed in de smaak viel. Daarna nam hij ons mee naar een ietsje te lange experimentele reis waarbij hij verschillende instrumenten bovenhaalde. De betovering werd compleet gemaakt door de schizofrene stem van Bassy die zowel hoog als laag en zacht en krachtig aankon. Soms zelfs met een kleine grunge. Een kort optreden dat veelbelovend en vrolijk begon, heel lichtjes dalend ons in een trance bracht en ons terug naar de Botanique zoog met het laatste nummer ‘One Love’.

]]>
<![CDATA[Recensie Julieta Vendome Elsene woensdag 18 mei 2016]]>

De internationaal geroemde regisseur Pedro Almodóvar zet met ‘Julieta’ een aangrijpende twintigste film neer. De Spanjaard mocht in zijn carrière al heel wat prijzen in ontvangst nemen waaronder twee Oscars en twee Golden Globes en nu wil hij op het Filmfestival in Cannes de Palme d’Or wegkapen met zijn nieuwste werk. ‘Julieta’ is gebaseerd op de in kortverhalen van Alice Munro uit haar boek ‘Runaway’ die zich afspelen in Canada. Almodóvar wou oorspronkelijk de film in Canada opnemen, maar vond er zijn draai niet waarna hij New York overwoog, maar daar ook wat verloren liep. Pas in 2015 werd besloten dat de film in Spanje zou worden opgenomen met Spaanse acteurs en Spaanse teksten. Die acteurs zetten een geweldige prestatie neer, vooral Emma Suárez en Adriana Ugarte die de hoofdrolspeelster ieder op hun beurt vertolken.

]]>
<![CDATA[Recensie Mitridate Re di Ponto Tour and Taxis Brussel zondag 15 mei 2016]]>

“Mitridate, re di ponto” is Mozarts eerste opera seria die hij op veertienjarige leeftijd op welgeteld drie maanden schreef. Het stuk kende zijn première op 26 december 1770. Het libretto is gebaseerd op de tragedie van Jean Racine. Kort samengevat gaat het over de Koning van Pontus, Klein-Azië die zijn dood in scène zet om te zien wat zijn twee zonen dan gaan doen. Het stuk gaat dus over trouw en ontrouw, broedertwist, en de liefde – uiteraard – zorgt voor de nodige intriges. Mitridate is verloofd met de Griekse prinses Aspasia (de Nederlandse sopraan Lenneke Ruiten). Maar tijdens zijn afwezigheid blijkt duidelijk dat zijn zoon Farnace (de Australische contratenor David Hansen) verliefd op haar is. Zij beantwoordt zijn liefde niet omdat ze op zijn broer Sifare (de Griekse sopraan Myrtò Papatanasiu) verliefd is.  Mitridate (de Amerikaanse tenor Michael Spyres) is de anti held die op het einde uit het (politieke) leven stapt omdat hij niet onder de Romeinse overheerser waar een van zijn zonen een verbond mee aanging, wil leven.

]]>
<![CDATA[Interview Antwerps Sportpaleis nv]]>

De Sportpaleisgroep en al zijn zalen 

Het Sportpaleis in Antwerpen is een immense zaal die tot de grootste van de wereld behoort. En het is niet de enige zaal die de Sportpaleisgroep onder zijn hoede heeft. Onder andere de naburige Lotto Arena in Antwerpen, Stadsschouwburg Antwerpen, Vorst Nationaal in Brussel, Capitole in Gent, de Ethias Arena en het Ethias Theater in Hasselt zorgen ervoor dat de Jannen goed vertegenwoordigd zijn over heel het land. Een gesprek met een van de exploitanten van de nv Antwerps Sportpaleis: Jan Vereecke.

]]>
<![CDATA[Recensie Hooverphonic Festivalterrein Olen zaterdag 14 mei 2016]]>

Hooverphonic had een goed gevuld podium. Met zeventien waren ze. Een strijkersorkest, drums, een  keyboard, twee zangeressen, een zanger/gitarist en natuurlijk Raymond Geerts en Alex Callier zelf. Het werd een Hooverphonic waardig optreden met hier en daar aangename verrassingen, maar ook verlangens naar die oude stemmen. Het enige minpunt aan de show was de locatie. Hooverphonic hoorde niet echt thuis op de wei van Gladiolen. Dat merkte je ook aan het babbelende publiek dat rustig van hun drankjes aan het genieten was en maar met een half oor luisterde, tot ergernis van Callier. Zeker als afsluiter van een festival dat toch meer neigt naar een dansfestival, stonden ze hier niet echt op hun plaats.

]]>
<![CDATA[Recensie Toppers in Concert | Royal Night of Disco Edition Amsterdam Arena zaterdag 14 mei 2016]]>

Het middenplein van de Amsterdam ArenA was omgetoverd tot een grote platenspeler, de glitterbollen hingen al aan de spanten van het dak en het publiek was uitgedost in goud en glitter met een behoorlijk vleugje disco. Dit kon maar één ding betekenen: het was tijd voor de Toppers in Concert en hun “Royal Night of Disco Edition”. Jeroen van der Boom, Gerard Joling en René Froger hadden weer een gigantische reeks meezingers aan elkaar geregen tot leuke medleys. En omdat ze onmogelijk alleen een show van drie en een half uur op het scherpst van de snee draaiende konden houden, hadden ze naar aloude traditie weer een hele schare gasten uitgenodigd waaronder: 2 Brothers on the 4th Floor, Robin S, George McCrae , Rick Astley en de Dolly Dots. De absolute diva van de avond was dit keer niet Gerard Joling, maar Glennis Grace. We vonden haar eerbetoon aan Diana Ross al geweldig, maar toen ze “One moment in time” van Whitney Houston inzette, ging het dak van de ArenA er gewoonweg af.

]]>
<![CDATA[Recensie De Mens Festivalterrein Olen zaterdag 14 mei 2016]]>

De Mens een versleten en uitgemolken band? De oude rockers bewezen absoluut het tegenovergestelde op de mainstage van Gladiolen. De mannen van middelbare leeftijd leken nog jonge twintigers met bakken energie. Al vanaf het eerste nummer krijgen ze de tent mee. De a capella versie van ‘Irene’ zorgt voor kippenvel en de oude hits ‘Zonder Verlangen’, ‘En in Gent’ en ‘Maandag’ werden stuk voor stuk met open armen ontvangen door de festivalgangers. Een diepgeworteld rock-‘n-roll concert gebracht door de oude rotten van het vak, De Mens.

]]>
<![CDATA[Recensie Ertebrekers Festivalterrein Olen zaterdag 14 mei 2016]]>

Laidback leeghoofdige feelgood muziek, dat is wat Ertebrekers de festivalgangers op Gladiolen gaf. Zanger Jeffrey Jefferson werd geflankeerd door de twee kletskoppen, Filip Kowlier en Peter Lesage. Drummer Karel De Backer kreeg een schaduwplekje weggestopt achter de drie mannen. Het trio maakte duidelijk dat de muziek van Ertebrekers ‘goe voor op e festival’ was. ‘De Zji’ en ‘Eva Mendes’ waren de toppers van de set, maar vooral de soulvolle stem van Jefferson zorgde voor de twee sterren. Een aangenaam optreden van levensgenietende mannen.

]]>
<![CDATA[Recensie Emma Bale Festivalterrein Olen zaterdag 14 mei 2016]]>

Er is veel moed en zelfvertrouwen nodig om alleen de spits van je set af te bijten. Zeker wanneer je nog maar zestien bent. Emma Bale deed het zonder moeite op de mainstage van Gladiolen. Helaas had ze nog niet voldoende maturiteit om op die mainstage te staan. Het giechelen en het constant in de haren wroeten, bewezen dat. Een kleiner en intiemer podium in de buitenlucht wanneer het zonnetje schijnt, zou beter passen bij de jonge zangeres. Het publiek was voorbereid op Bales komst, voorzien van bordjes met liefdesverklaringen op waarop de blondine gevat antwoordde: ‘Ik ben nog veel te jong om te trouwen.’ Het was een voorspelbaar optreden waarbij Bale toch meerdere keren probeerde te grijpen naar andere genres. Een eenheidsworst waar ze met een vork in hadden geprikt, maar waar geen vet uitspatte.

]]>
<![CDATA[Recensie Hoop HetPaleis vrijdag 13 mei 2016]]>

Met Hoop presenteert het Nieuwstedelijk het laatste deel van de trilogie Hebzucht, Angst en Hoop van Stijn Devillé. De regisseur baseerde zich op tien woelige jaren van de Europese politiek, waar zich op sociaal economisch vlak behoorlijk wat uitdagingen stelden. Concreet zitten we nu nog steeds op een kantelmoment. Het positieve “Hoop” speelt zich af  hoogzomer 2018 en geeft een aanzet waar mogelijks de toekomst ligt: meer initiatief voor de burger, ethisch, integer en ecologisch handelen. Daarmee probeert de productie moeilijke vragen te beantwoorden op uitdagingen als wat doen met afval, fossiele grondstoffen, (hernieuwbare) energie, burgerpartijen, en geld. En hoe de politiek, het bedrijfsleven, en alle verschillende actoren zich kunnen aanpassen aan de toekomst. Een appelblauwzeegroene boodschap, quoi.

]]>
<![CDATA[Recensie Ghost Rockers on tour Stadsschouwburg Antwerpen zaterdag 14 mei 2016]]>

De allereerste tour van Ghost Rockers is in première gegaan. En dat er behoorlijk wat mis kan gaan tijdens een concert ondervonden Mila, Jonas, Charlie, Alex en Jimmy maar al te goed. Hun theatertechnicus Casper (een gastrol voor Lander Depoortere) bleek altijd wel erg ver te zitten (zelfs op het toilet: welke theatertechnicus doet dat nu tijdens een show?) wanneer er zich alweer een technisch probleem voordeed. Was het niet een deel van het decor (een trussing met licht) die plots naar beneden viel waardoor Jimmy  heerlijk over the top over zijn toeren kon gaan, dan ging de rookmachine plots eindeloos veel rook de ruimte in te jagen, ging de lichtshow in overdrive of viel alles uit door een kortsluiting. Of hoe er een parfum van sabotage – het nummer haalde de show weliswaar niet – rond dit optreden hing.

]]>
<![CDATA[Recensie The Van Jets Festivalterrein Olen vrijdag 13 mei 2016]]>

The Van Jets hebben echt een eigen lichtelijk creepy sound die verstrekt wordt door hun présence. Stuk voor stuk komt het karakter van elk bandlid naar voren. De excentrieke zanger, de gothic gitarist, de gereserveerde keyboardspeler, de hipster bassist en de losse drummer. Op de mainstage van Gladiolen duurde het even voor de koude van de schouders van het publiek was gevallen en ze zich begonnen warm te dansen. Vanaf ‘Here Comes The Light’ kreeg de menigte door dat er niets anders op zat dan mee te bewegen. ‘The Sound Of Sea’ zorgde voor een intiem moment tussen het publiek en de blonde frontman en ‘Two Tides Of Ice’ brak het kot af. Kortom een geslaagd The Van Jets optreden.

]]>
<![CDATA[Recensie Admiral Freebee Festivalterrein Olen vrijdag 13 mei 2016]]>

Van intieme momentjes tot een feestende bende: Admiral Freebee bracht het allemaal. Het leek op een plaatje op een boerderij waarbij de boeren even het werk lieten liggen om te jammen. Enkel de strohalm ontbrak er nog aan. Met ‘Oh darkness‘, ‘Einstein brain‘ en ‘Always on the run‘ behaalde de Admiraal drie hoogstandjes op een rij. Freebees stem klonk weer heerlijk rauw. De mondharmonica en de akoestische gitaar waren ideaal voor rond een knapperend kampvuur terwijl ‘Let it shine‘ ons deed verlangen naar een warme zomer.

]]>
<![CDATA[Recensie Billie Festivalterrein Olen vrijdag 13 mei 2016]]>

Voor diepzinnige teksten moet je niet bij Billie zijn. Om eens stevig te dansen daarentegen. Jammer dat het publiek daar nog niet klaar voor was. Het optreden was goed vanwege Billies stem en de muziek, maar deze brachten helaas te veel van hetzelfde. Zonder echte uitschieter brengt ze de festivalgangers op gang voor een dansavond. De bekende ‘Give me the knife‘, ‘Talking loud‘ en ‘Caught by the tide‘ werden geapprecieerd, maar waren al even snel terug vergeten. De blondine en haar band deden het niet slecht, maar konden ook niet helemaal overtuigen.

]]>
<![CDATA[Recensie Noemie Wolfs Het Depot Leuven donderdag 12 mei 2016]]>

Het releaseconcert van Noémie Wolfs was er eentje van goede kwaliteit zonder echte hoogvliegers. De ex-Hooverphonic frontvrouw was duidelijk ontketend en wou solo haar eigen ding doen. Een leuk decor met hier en daar een mooie lichtshow was het gevolg. Qua zang heeft de kortgeknipte zangeres een pracht van een stem die ze in elk nummer in de verf laat zetten. Nummers die proberen buiten de lijntjes te kleuren, maar dat nog niet helemaal doen. Er mag dus nog meer tegen de stroom in gezwommen worden. Haar sierlijke typerende bewegingen en de lange rok die mee zwiert, vormden een mooie aanvulling op de pop, aanleunend tegen triphop muziek. Een goede eerste worp waarin nog wat meer variëteit mag gestoken worden.

]]>
<![CDATA[Recensie Until our hearts stop deSingel Antwerpen woensdag 11 mei 2016]]>

Met “Until our hearts stop” levert de Amerikaanse choreografe Meg Stuart een rechttoe rechtaan straight in your face voorstelling af. Op zijn zachtst gezegd werkt Stuart erg confronterend en dat op verschillende niveaus. Zo toont ze niet alleen erg dierlijk gedrag en handelingen, intimistische taferelen en het tegenovergestelde: dansers in een formele handeling, met een strikt afgebakende ruimte rondom zich. Daarboven komt nog eens een theater in het theater-laag en scherpe spot encynisme om het publiek. “Until our hearts stop”  daagt uit, rebelleert, loopt over van hartstocht, maar ook van razernij: een heerlijke voorstelling.

]]>
<![CDATA[Recensie Brief aan D Bourla Antwerpen woensdag 11 mei 2016]]>

Wat doe je als je je op 82-jarige leeftijd ten volle gaat realiseren wat voor een onrecht je de vrouw van je leven hebt aangedaan door haar meer dan 45 jaar eerder in een boek te portretteren als een onheil dat je overkwam? Filosoof, journalist en schrijver André Gorz kroop in de pen en schreef een uiterst persoonlijke liefdesbrief aan zijn Dorine waarin hij probeerde te omschrijven hoezeer ze zijn leven verrijkte, hoe ze mekaar complementeerden, samen de rijkdom van het leven leerden ontdekken en hoe ze obsessief aandachtig voor elkaar waren. Acteur Dirk Roofthooft nam ons mee in deze intieme wereld van “Lettre à D.” en het publiek hing aan zijn lippen.

]]>
<![CDATA[Recensie Compact Disk Dummies Ancienne Belgique Brussel woensdag 11 mei 2016]]>

Origineel en verfrissend overladen met een eigen lichtspektakel , dat is wat Compact Disk Dummies hun publiek gaf. Het enthousiasme van Lennert Coorevits die voortdurend van instrument wisselde en de toewijding van Janus Coorevits die vastgekluisterd zat aan zijn draaiknoppen vormden een perfecte combinatie. De nummers vloeiden vlot in elkaar over en de verfrissende details die werden toegevoegd, hielden het concert interessant. Steeds behielden de mannen hun eigen sound, maar ze wisten de menigte geboeid te houden door steeds iets extra aan de muziek toe te voegen. ‘Holy Love’ werd het eerste hoogtepunt van de avond. Daarna hield het duo hetzelfde sterke niveau aan. Compact Disk Dummies bracht een kruising tussen de stevige techno van Goose en de happiness van Martin Solveig.

]]>
<![CDATA[Recensie I am wrath Kinepolis woensdag 11 mei 2016]]>

De Amerikaanse Charles ‘Chuck’ Russell is ondertussen toe aan zijn negende film als regisseur. Helaas kon hij de glorie van ‘The Mask’ (1994) en ‘The Scorpion King’ (2004) niet evenaren met zijn jongste prent ‘I Am Wrath’. De langspeelfilm wordt omschreven als actiethriller, maar dat genre wordt overvloedig overgoten met een portie drama. Actieliefhebbers, jullie zijn gewaarschuwd. De grote naam John Travolta zal de nieuwsgierigen en de fans onder ons naar de zalen lokken. Travolta zette een mooie gekwelde geest neer die uit is op koelbloedige wraak. Amanda Schull, die de dochter van Travolta speelt, kan zeker ook knap acteren, maar helaas ontbrak het haar in deze film aan droefheid die een dochter zou moeten hebben na het verlies van haar moeder. Christopher Meloni speelt de vriend en ex-partner van Travolta. Hij zet een koele huurmoordenaar neer met een grappige, cynische twist.

]]>
<![CDATA[Recensie Rock the Kasbah Kinepolis woensdag 11 mei 2016]]>

De Oscar-winnende regisseur Barry Levinson stelt teleur met zijn nieuwe prent ‘Rock the Kasbah’. Ondanks de vele personages, heeft de film niet veel om het lijf. Er zit een mooie boodschap achter, maar helaas wordt die te niet gedaan door alle gekte van de film. Het personage van afgeleefde muziekmanager die aan de grond zit, is op het lijf geschreven van Bill Murray. Alle acteurs hebben zich duidelijk geamuseerd bij het maken van de film. Helaas komt de humor niet tot bij het publiek.

]]>
<![CDATA[Interview Ticketmaster Belgium nv]]>

Ticketmaster en de verovering van België

Ticketmaster Belgium bestaat nog maar twee jaar, maar krijgt hier en daar toch al stoten te verduren. De ticketingbusiness is een duw- en trekspel waarbij de promotor de baas is. Of zijn het toch de zaaluitbaters die heersen? Hoe treedt Ticketmaster op tegen de secundaire markt? En wat zal de toekomst voor hen brengen? Een gesprek met de CEO van Ticketmaster Belgium nv: Didier Decaestecker.

]]>
<![CDATA[Recensie K3 Afscheidsshow derniere Lotto Arena Merksem zondag 8 mei 2016]]>

Maar liefst 450 000 toeschouwers – goed voor 7,5 keer een vol festivalterrein van Rock Werchter - gingen naar de K3 Afscheidstour de afgelopen maanden. Een ongezien succes voor Studio 100 was het. Het slotweekend in de Lotto Arena Antwerpen was goed voor maar liefst 60 750 bezoekers op 5, 6, 7 en 8 mei 2016. Dat is goed voor een vol festivalterrein van Werchter. K3 is dan ook zeventien jaar bezig en ondertussen cultureel erfgoed geworden. Minister van Media en Cultuur Sven Gatz zei het niet met zo veel woorden, maar het komt er wel op neer.

]]>
<![CDATA[Recensie Impressing the Czar deSingel Antwerpen vrijdag 6 mei 2016]]>

Jarenlang mocht enkel Ballet Vlaanderen Impressing the Czar van William Forsythe dansen. In 2008 was die voorstelling overigens nog te zien in deSingel. Dat kwam omdat het ballet toen Kathryn Bennetts als artistiek leider had, die jarenlang balletmeester en medewerkster van Forsythe was bij Ballett Frankfurt. Voor Forsythe gaat het over de juiste mensen vinden in een compagnie die gestalte kunnen geven aan deze complexe ironische voorstelling, maar even belangrijk is dat de leiding van een balletgezelschap de geest van zijn werk begrijpt en er een vertrouwensband ontstaat. Daardoor haalde Semperoper Ballett Dresden deze voorstelling binnen met als productieleidster Kathryn Bennetts.

]]>
<![CDATA[Interview Noemie Wolfs]]>

Noémie Wolfs werd the next big thing voor Hooverphonic in 2010. Na vijf jaar scheurde ze zich los en wou ze vooral haar eigen ding doen. Dat maakte ze nu waar met haar debuutalbum ‘Hunt You’ dat sinds 22 april 2016 in de rekken ligt. Met ‘Burning’ gaf ze iedereen al een voorsmaakje van wat Noémie Wolfs goes solo betekende. Haar stem werd bij elk nummer goed in de verf gezet en de muziek moest zich daar maar aan aanpassen.

]]>
<![CDATA[Recensie Grandmaster Flash La Madeleine Brussel donderdag 5 mei 2016]]>

De dj legende Grandmaster Flash bekend om zijn scratchingtechniek, stelde een beetje teleur in La Madeleine. De trucs die de master normaal uit zijn mouw schudt, bleven uit. Zijn oude hitplaten konden anders wel smaken, maar om het nu een concert te noemen... Flashs set was er eentje voor op een fuif, maar dan wel een verdomd goede fuif, of als smakelijk tussendoortje op een festivalweide. De man deed zijn naam als geboren entertainer wel alle eer aan. Stop-de-band rondes, opzwepend geroep en scratchingskills kon de menigte smaken. Grandmaster had niet alleen old school hip hop op zijn afspeellijst staan, maar van elk genre wel wat. Een losbandig feest met gouwe ouwes aan elkaar geregen door de draaitechnieken van de Grandmaster himself.

]]>
<![CDATA[Recensie Achter t eten CC Berchem woensdag 4 mei 2016]]>

Het Kip en LOD muziektheater hernemen de muziektheatervoorstelling “Achter ’t eten” van Eric De Volder die in 2010 stierf. Een beklijvende voorstelling is het over incest, over verkrachting achter de feestzaal, en de diepe psychologische littekens die een dochter met zich meedraagt. Over zelfmoordneigingen die ze heeft . Over dit soort zaken die de maatschappij in de jaren ’70 liever in de doofpot stak uit schaamte, maar ook uit schrik. Over de hypocrisie van een gemeenschap dis. Het gebrek aan sérieux voor dit soort zaken bij politie in die jaren ’70.  Over ongewenst zwanger zijn en wat er dan met dat kind moet gebeuren. Over de dubbelzinnige rol van de kerk die aan het slachtoffer van seksueel misbruik stelt “moge de Heer u vergiffenis schenken”. Over slechts één keuze hebben: zwijgen of veel gaan praten met de dokter. En dat alles in een maatschappij die erg patriarchaal ingesteld is.  Gitzwarte thematiek dus met weliswaar heel even ook lichte taalhumor in verweven.

]]>
<![CDATA[Interview Kathleen]]>

Kathleen Aerts was in een ver verleden de blonde van K3. Voor vele nostalgische fans zal ze dat ook altijd blijven. Nu werkt ze nog steeds graag aan kinderliedjes. Zo bracht ze in 2012 ‘Dag Sinterklaasje’ uit met sinterklaasliedjes die ze in een nieuw jasje stopte en toerde ze vorig jaar een jaar rond met de Ketnetband. Daarnaast hield Kathleen zich ook bezig met projecten voor het wat oudere publiek. In 2009 bracht ze ‘Kathleen in symfonie’ uit en een boek getiteld ‘Mijn leven als K1’. Vorig jaar kwam haar jongste boek uit ‘Voor altijd mijn mama’ over de jongdementie van haar eigen mama en hoe ze daarmee omging. Een vrouw met vele gezichten dus die binnenkort aan een nieuw avontuur zal beginnen.

]]>
<![CDATA[Recensie Tsar B Ancienne Belgique Brussel woensdag 4 mei 2016]]>

De Belgische indie queen Tsar B had gemakkelijk de AB Box kunnen vullen. Voorzien van haar eigen technici en extra visuals zette ze een volwaardige show neer in de kleine Club. Helaas overstemden de lage en luide bassen de rest en terroriseerden ze het oor. Gelukkig beseften ze dit na een tijdje en werd de volumeknop iets lager gedraaid. Gewapend met haar viool liet Tsar B zich hier niet door ontmoedigen en bleef ze haar bekende mysterieuze, diepe klanken uit het Verre Oosten verder zetten. Hoogtepunten waren de nummers ‘Silver Lion’, ‘Syzygy’ en natuurlijk ‘Escalate’. Stuk voor stuk klonken ze anders, maar toch bleven ze van de hand van Tsar B. Een magische show met een unieke en geheimzinnige sound die in het vaarwater van FKA Twigs en Banks drijft.

]]>
<![CDATA[Interview Andy Shauf]]>

De Canadese singer-songwriter Andy Shauf komt op 20 mei met een nieuwe plaat ‘The Party’. Laat je niet misleiden door de titel en verwacht geen luide feestmuziek. Shauf is nog steeds zijn gebroken, maar realistische zelve. In 2009 bracht hij zijn eerste album ‘Darker Days’ uit die hij opnam in de kelder van het huis van zijn ouders. De tweede kwam er in 2012 en heette ‘Bearer of Bad News’. Vier jaar en een akkefietje in Duitsland later, is er dan de derde plaat ‘The Party’. Shauf experimenteert deze keer met happy muziek gecombineerd met zijn bekende trieste teksten.

]]>
<![CDATA[Interview Gracia Live bvba]]>

Het verleden, het heden en de toekomst van Gracia Live

Gracia Live is een bedrijf opgericht door oude rot in het vak, Michel Perl, en zijn zoon Sam Perl. Hoe is het bedrijf dat concerten en evenementen organiseert ontstaan? En hoe houdt deze kleine onderneming het hoofd boven water? Een gesprek met een van de oprichters van Gracia Live: Michel Perl.

]]>
<![CDATA[Recensie Idomeneo Opera Antwerpen zaterdag 30 april 2016]]>

Regisseur David Bösch stond twee jaar geleden nog maar in Opera Vlaanderen met Elektra. Dat ie deze keer Idomeneo van Mozart aanpakt, is enigszins logisch. Het personage Elektra – geen hoofdrol voor alle duidelijkheid – krijgt daardoor een extra psychologische laag mee. In Idomeneo sleept ze haar verleden mee dat Bösch toont in action figures, stripfiguren. Orestes, haar broer, zwerft met een bijl rond op het podium (een verwijzing naar de moord op zijn moeder Klytaimnestra eerder). En verder zijn er de graven links vooraan het podium. Zo is de dood en het verleden constant aanwezig.

]]>
<![CDATA[Recensie No Fun At All Festivalwei Meerhout vrijdag 29 april 2016]]>

No Fun At All bracht grappig genoeg wel fun naar de Impericon Stage op Groezrock. Het vijftal wist het vermoeide toch energiedrank zuipende publiek wakker te houden. De oude rotten van het vak gaan al lang mee wat toch een beetje te merken was. Gelukkig hadden ze een stagedivende mascotte mee die de energie hoog hield. Helaas veranderde het veelbelovende begin in een spiraal van herhaling waardoor sommigen afdropen. Meer variatie in de muziek zou de oplossing zijn geweest.

]]>
<![CDATA[Recensie Hatebreed Festivalwei Meerhout vrijdag 29 april 2016]]>

Hatebreed is een aanrader voor fans van het hardere werk. Ideaal dus voor op de Monster Energy mainstage van Groezrock. ‘Are you ready’ werd de favoriete zin van de avond. Helaas werd het concert tegen het midden aan meer een reclameshow voor hun nieuw album dat binnenkort zal uitkomen. De mannen dropten geregeld bommen, maar de muziek bleef op een constant ritme. Ook de belichting was te veel hetzelfde. Flikkerend en hard, wel passend bij de muziek. Het was high level hardcore waarbij eentonigheid overheerste.

]]>
<![CDATA[Recensie Frank Turner and The Sleeping Souls Festivalwei Meerhout vrijdag 29 april 2016]]>

Het was net of je een Irish pub binnen wandelde en de zattemansliederen je om de oren werden gesmeten. Frank Turner & The Sleeping Souls waren één grote brok energie. Jammer dat de nummers zo snel voorbij vlogen. De hardere folk met soms een verrassende piano op de achtergrond kon de menigte wel smaken. Er werd luid meegezongen, gedanst en gesprongen. Een hoogtepunt werd de stagedive van ene Ricky die zo van Turner moest beslissen welk deel van de tent het beste was. De wedstrijd werd uiteindelijk door niemand echt gewonnen, maar was een leuk intermezzo. Turners ruwe stem kon verrassend genoeg ook heel zacht uit de hoek komen. Een mooie en evenwichtige afwisseling.

]]>
<![CDATA[Recensie De fietsendief Bourla Antwerpen donderdag 28 april 2016]]>

Een ronduit sublieme Sofie Decleir toont het beste van zichzelf in de Fietsendief van Bart Van Nuffelen. Martha!tentatief, Zuidpool en Toneelhuis sloegen de handen in elkaar en zetten een kwartet op de scène om “u” tegen te zeggen. Decleir – die veruit de mooiste rol heeft omdat ze zowel een moederrol, politicarol, echtgenotenrol, leidinggevende- als slachtofferrol te spelen heeft staat tegenover Marc Van Eeghem, Abigail Abraham en danser Igor Shyshko.  Vier levens zien we die los van elkaar staan in het begin. Naar het einde toe kruisen ze elkaars pad. De boodschap is al even eenvoudig als het dagdagelijkse leven van een gewone mens: iedereen heeft wel eens iemand nodig. Dat is vooral een duidelijk signaal, zonder moraliserend te willen zijn als voorstelling, richting samenleving en politiek die steeds vaker het eigenbelang, het kille pad van het egocentrisme bewandelt.

]]>
<![CDATA[Recensie Tordre STUK Leuven donderdag 28 april 2016]]>

Twee danseressen, Lora Juodkaite en Annie Hanauer, kwamen met behulp van beweging en dans hun getuigenis vertellen. De levende spinnende tol Lora Juodkaite gaf een duizelingwekkende solo, maar na lange tijd verloor het zijn glans. Annie Hanauer bracht wat meer emotie in de voorstelling. Ondanks haar armprothese weet ze zich met veel vrijheid te bewegen. Helaas was ook dit weer aan de lange kant. Het volledig van de pot gerukte einde paste helemaal niet bij de sfeer die gecreëerd werd tijdens de rest van het tafereel. Een soms ongemakkelijke, af en toe indrukwekkende, maar veel te langdradige voorstelling werd ons voorgeschoteld.

]]>
<![CDATA[Recensie Bettye LaVette Het Depot Leuven woensdag 27 april 2016]]>

Bettye LaVette bezit de kracht om nummers die niet van haar zijn volledig naar haar hand te zetten. Ze vertelt verhalen van anderen alsof het de hare zijn. De soulveterane met de heerlijke hese stem bracht die verhalen naar Het Depot en het weinige publiek was daar tevreden mee. Haar muzikanten pasten perfect in het afwisselende funky en soulvolle concert. Helaas werd er iets te veel dezelfde structuur van traag naar tempo en weer terug gebruikt waardoor de show niet heel spannend was. Het rustige en emotionele ‘Like a Rock’ en het vrolijk klinkende ‘Joy’ waren de hoogtepunten van de avond. De verwachte grote uithaal bleef jammer genoeg uit, maar de a capella afsluiter van LaVette maakte dat voor een deel goed. Een magisch moment waarbij haar stem de verdiende aandacht kreeg.

]]>
<![CDATA[Interview Puggy]]>

Een driekoppige band met een vrolijke poprock sound, dat is Puggy. Het trio ontstond in 2005 hier in België en beschouwt zichzelf daarom als een Belgische groep bestaande uit zanger-gitarist Matthew Irons, bassist Romain Descampe en drummer Egil ‘Ziggy’ Franzén. Twee jaar later brachten de mannen hun eerste plaat ‘Dubois Died Today’. In 2010 kwam de tweede langspeelplaat ‘Something You Might Like’ uit waarvan het nummer ‘When You Know’ op de zesde plaats van de Ultratop 40 stond. 2013 betekende weer een nieuw album voor de heren getiteld ‘To Win The World’. Nu komen ze met hun vierde ‘Colours’ op de proppen waarmee ze op 15 mei 2016 naar de AB komen en begin juli voor het eerst op de festivalweide van Rock Werchter zullen staan.

]]>
<![CDATA[Recensie Sirius Plan Ancienne Belgique Brussel maandag 25 april 2016]]>

De girls only band Sirius Plan bracht country, folk en rock met girlpower. Helaas bleef die power af en toe steken in de kelen van de drie zangeressen. Wat niet wegnam dat hun stemmen stuk voor stuk karakteristiek waren. De zwoele vocals van gitarist Skye, de rock ’n roll stem van drumster Gaelle Mievis en het zachte timbre van gitarist Claire Joseph pasten goed bij elkaar. Jammer genoeg waren zowel de Engelstalige als de Franstalige nummers vrij eentonig. Een eenheidsworst waarbij punten werden gescoord op de intieme sfeer, maar die geen uitschieters bevatte.

]]>
<![CDATA[Interview Tele Ticket Service nv]]>

Het ticketingbedrijf en de jacht op de zwarte markt

Tele Ticket Service is het ticketingbedrijf dat gelinkt is aan het Sportpaleis. Zij waren de pioniers van de gecentraliseerde ticketverkoop in ons land. Hoe is het bedrijf ontstaan? En hoe vecht het tegen de zwarte markt en doorverkoopsites? Een gesprek met een van de zaakvoerders van het bedrijf: Jan Vereecke.

]]>
<![CDATA[Recensie Nekka Nacht 2016 Lotto Arena Merksem zaterdag 23 april 2016]]>

Toon Hermans zou dit jaar honderd geworden zijn en dat was voor de organisatoren aanleiding genoeg om deze 23-ste Nekka-Nacht voor het eerst op te dragen aan een overleden artiest. Met zo’n naam op de affiche en o.a. Warre Borgmans, Bart Peeters, Johan Verminnen, Els De Schepper, Rocco Granata, Pieter Embrechts, Bart Cannaerts, Riet Muylaert en Bert Verbeke om zijn werk te vertolken, hadden we er weer naar uitgekeken. Het was dan ook een grote teleurstelling toen bleek dat de sfeer op menig begrafenis opgewekter is dan in het eerste, veel te lange deel van deze Nekka-Nacht. Gelukkig had men voor de tweede helft een vrolijker repertoire gevonden, maar dat mocht nog weinig baten. Het kalf was al verdronken en het publiek zat al in de depressie. Best wel jammer, want er zaten toch echt wel mooie dingen in deze voorstelling.

]]>