concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie Raketkanon Muziek-O-Droom Hasselt zaterdag 28 maart 2015]]>

De naam Raketkanon mag dan wel puberaal in de oren klinken, maar de betekenis van de bandnaam wordt al snel duidelijk na de eerste noot. Hun optreden in de Muziekodroom kan simpelweg omschreven worden als explosief. Aan show en sfeer was er duidelijk geen tekort. Bovendien zijn de bandleden van Raketkanon echte mensen van het volk, waarschijnlijk een van de voornaamste redenen waarom ze over zo’n trouwe fanbase beschikken.

]]>
<![CDATA[Recensie Othello Bourla Antwerpen zaterdag 28 maart 2015]]>

Mokhallad Rasem bewerkt Othello tot een montagevoorstelling waar muziek, video, dans, theater, ja ook comedy samen komen. Eerder nam de regisseur al Romeo en Julia en Hamlet onder de loep. Dit keer legt ie vooral de focus op de herkomst van Desdemona , waar zowel Jago als Othello op verliefd zijn. Othello is er mee getrouwd. Jago (Filip Jordens) zal hem achterdochtig maken: wat weet je van haar? Wie is ze? Heeft ze wel papieren? Onrechtstreeks suggereert ie een schijnhuwelijk, dat ze niet om hem getrouwd is, maar wel om een nationaliteit te bekomen. Door die aanpak zet Rasem de enige vrouw op het podium: Julia Ghysels, op de voorgrond. Het is haar lijden, haar geschiedenis, haar trauma’s die snijden in deze bewerking. Haar ongeluk met andere woorden, wat tevens de betekenis is van haar naam. Maar de gekozen vorm, een montagevoorstelling, gaat wel ten koste van de intrige en de spanningsopbouw die in vergelijking met de originele Shakespeare fragmentarischer aanvoelt.  

]]>
<![CDATA[Recensie The Devil Makes Three Ancienne Belgique Brussel zaterdag 28 maart 2015]]>

Vergeet een uitgebreide setup. The Devil Makes Three, de Amerikaanse country and bluegrass band uit Santa Cruz doet het slechts met drie instrumenten. Pete Bernhard is de zanger van de band en speelt gitaar, Lucia Turino verzorgt de lage frequenties met haar contrabas en Cooper McBean bespeelt de banjo. Country lijkt vandaag terug razend populair te zijn. Met al zes albums achter hun naam is dit toch slechts de eerste keer dat de band in Europa optreedt. De AB Club was volledig uitverkocht en het publiek ging volledig uit de bol op hun country vibes.

]]>
<![CDATA[Recensie Magnus Ancienne Belgique Brussel vrijdag 27 maart 2015]]>

Magnus, het electronicaduo van eigen bodem, stond voor een volledige avond in de kijker. Naast hun optreden was er nog een intiem gesprek voorzien in Huis 23 en wie hiermee niet voldaan was, kon ook nog naar de afterparty gaan in de AB Club. Met andere woorden, dEUS frontman Tom Barman en technolegende CJ Bolland hadden de volledige Ancienne Belgique voor henzelf. Het optreden bestond uit een mix van zowel nieuw als oud materiaal.

]]>
<![CDATA[Recensie Lais 20 jaar De Roma Borgerhout donderdag 26 maart 2015]]>

“We hebben goed nieuws. Binnenkort staan we op brooddozen!” laat Laïs weten in de Roma. De drie dertigers die op tour zijn om 20 jaar Laïs te vieren gaan naar eigen zeggen meedoen om K3 te worden. Uiteraard lachen ze er wat mee, maar aan de kleurcode van Studio 100 voldoen ze wel!

]]>
<![CDATA[Recensie Jawoord Arenberg Antwerpen woensdag 25 maart 2015]]>

Jawoord van Lazarus en ’t arsenaal Mechelen is een naar Vlaamse normen opvallende rechtoe-rechtaan voorstelling geworden over een koppel, gespeeld door Pieter Genard en Lotte Heijtenis (beiden eerder te zien in Dubbelleven). Maar hier is geen sprake van zeemzoeterige meligheid, geen cliché’s rond liefde en seks die zich opstapelen. Neen, cynisme en sarcasme zegevieren. Openingszin is: “het valt mij op dat ik totaal geen zin heb in seks.” waarna Genard ongegeneerd filosofeert over masturberen, een orgasme (het ene is het andere niet), en hoe de porno-industie trends bepaalt tussen de lakens zoals klaarkomen in het gezicht van je lief. Vrouwonvriendelijk? Neen toch?

]]>
<![CDATA[Recensie vanbinnen Bang vanbuiten CC Berchem dinsdag 24 maart 2015]]>

Met Vanbinnen bang vanbuiten zet Dimitri Leue het thema smetvrees op de voorgrond. Operazangeres Iris Luypaers brengt samen met pianist Antoon Offeciers en contrabassist Tim Vandenbergh opera aria’s, waaronder Aïda (O Patria mia), Norma (Casta Diva) en Madama Butterfly (Un bel di Vedremo). Leue speelt de regisseur Reindert Simons die Jozefien Lortcher probeert te overtuigen om terug naar de opera te keren. Maar door haar vrees in aanraking te komen met bacteriën, kuist ze als een maniak, en wast ze veelvuldig haar handen, te vaak dat goed voor haar is en komt ze niet meer buiten. Hoe ze aan die smetvrees kwam, zien we in een filmpje, een flashback uit haar jeugd. Indiaantje spelen, liep erg uit de hand. Hij wint haar vertrouwen uiteindelijk, maar is dat genoeg om haar terug in de opera te krijgen?

]]>
<![CDATA[Recensie Edith Leerkes met Liedjes Arenberg Antwerpen donderdag 26 maart 2015]]>

Met het programma “Liedjes” stapte gitariste Edith Leerkes voorzichtig uit de schaduw van Herman van Veen, met wie ze al jaren het podium deelt. Samen met haar zoon Marnix Dorrestein bracht ze vooral nummers uit haar nieuwe, Nederlandstalige cd “Liedjes” waarbij ze zichzelf uiteraard begeleidde op de akoestische gitaar. Dat ze dit instrument geweldig goed kan spelen, hadden we in het verleden al verschillende keren mogen ervaren en werd opnieuw bevestigd. Maar blijkbaar schrijft ze ook hele gevoelige nummers over alledaagse thema’s als keuzes, relaties, opgroeiende kinderen, de drukte van het leven en het feit dat we op een bepaald moment allemaal op onze ouders gaan lijken. Het waren herkenbare dingen, verpakt in mooie beelden en voorzien van een passende melodie. Zo werd het een echte luistervoorstelling die ons achteraf met een voldaan en ontspannen gevoel de zaal deed verlaten.

]]>
<![CDATA[Afscheidsbrief aan Noemie Wolfs nav haar vertrek bij Hooverphonic]]>

Beste Noémie,

Wat is dat toch met die jonge artiesten die er de brui aan geven als ze in een succesvolle band zitten? Het is de vraag die meteen in me opkwam toen ik het nieuws gisteren in de Mediamarkt van Antwerpen hoorde dat je ging vertrekken bij Hooverphonic. Je was vijf jaar lid van Hooverphonic, Josje was het 6 jaar bij K3.

]]>
<![CDATA[Recensie To Kill A King Botanique Brussel dinsdag 24 maart 2015]]>

Vijf minuten voor showtime werd er nog spoedig gesoundcheckt. Een kleine honderd man zat te wachten op de Britse folk rockband To Kill A King. Het vijftal leek lichtjes nerveus te zijn in het begin, maar dit verdween heel snel wanneer de eerste nummers voor een geweldige sfeer zorgden. ‘This is an amazing venue’. De band was zeer tevreden dat ze hun nieuwste plaat, ‘To Kill A King’, in de Botanique mochten presenteren. En dik gelijk hadden ze want het spelen in de kleinste zaal, de Rotonde, werkte in hun voordeel. Van begin tot einde zogen ze het publiek volledig mee.

]]>
<![CDATA[Recensie We Are The Ocean Trix Borgerhout dinsdag 24 maart 2015]]>

We Are The Ocean stelt in Trix haar vierde langspeelplaat “Ark” voor. Een stevige portie onvervalste Post-Rock uit het Verenigd Koninkrijk. De officiële release wordt verwacht op 11 mei. Hiermee zijn de heren dus niet aan hun proefstuk toe: sinds hun ontstaan in 2007 leverde de band uit Loughton, Essex al drie degelijke albums af: “Cutting Our Teeth” in 2010, “Go Now And Live” in 2011 en “Maybe Today, Maybe Tomorrow” in 2012. Ook hun tourgeschiedenis is indrukwekkend: met tours in Europa, de Verenigde Staten en Australië, en optredens op Reading and Leeds, Download en zelfs Bamboozle in New Jersey (We Are The Ocean is één van de weinige groepen uit het Verenigd Koninkrijk die er mochten aantreden), heeft dit collectief ook een stevige live reputatie bij elkaar getimmerd. Het voorprogramma van de avond is met The Waiting Game en Trailers van Belgische makelij.

]]>
<![CDATA[Recensie Glass Animals Handelsbeurs Gent maandag 23 maart 2015]]>

Glass Animals zijn vier jonge kerels, afkomstig uit Oxford. Eerder dit najaar waren ze te bewonderen in een uitverkochte AB Club. Met hun debuutalbum ZABA en een hele hoop positieve reviews in hun achterzak, waren ze klaar om na Brussel ook Gent te veroveren met hun indietronica. Het bewijs: een uitverkochte Handelsbeurs en een vermelding als “Big Next” door organisator Democrazy.

]]>
<![CDATA[Recensie SoKo Botanique Brussel maandag 23 maart 2015]]>

De Française Stéphanie Sokolinski, of gewoon Soko had enkele jaren geleden een hitsingle: ‘I’ll Kill Her’. Maar naast muzikant is Sokolinski ook een bekende actrice. Toch wel een zeer speciale dame die Soko. Wie ze al live aan het werk zag, weet perfect waarover we het hebben. Gekke danspasjes, uitspraken die op niets slaan, haar bandleden knuffelen tijdens de nummers, ze doet het allemaal. Ook voor de voorstelling van haar laatste album ‘My Dreams Dictate My Reality’, maakt Sokolinski gebruik van haar losbandige punkattitude in de Botanique.

]]>
<![CDATA[Recensie Roosbeef De Roma Borgerhout zondag 22 maart 2015]]>

Roosbeef is niet echt in een muzikaal vakje te duwen. Zangeres Roos Rebergen is vooral zichzelf en dat leverde een apart concert op. Samen met haar muzikanten Tom Pintens, Tim van Oosten en Tijs Delbeke bracht ze in de Roma vooral nummers uit haar meest recente cd “Kalf”. De voorstelling liet ons in ieder geval met gemengde gevoelens achter. Het was geen mooi concert, maar het had wel iets speciaal. De teksten waren soms erg poëtisch, maar dan streek de muziek tegen de haren in. Wanneer de muziek liefelijker en melodieuzer was, leken de teksten weer op een uitgeschreven gedachtestroom. Ondanks alle enthousiasme wist ze ons jammer genoeg niet te overtuigen.

]]>
<![CDATA[Recensie Paul Simon en Sting Sportpaleis Merksem maandag 23 maart 2015]]>

Twee uur en vijftig minuten concert aan een stuk zonder pauze. En marathonconcert werd het in het Sportpaleis dat Paul Simon en Sting gaven van kwart voor acht - naar Sportpaleisnormen erg vroeg - tot vijfentwintig voor elf. Eerlijk? Zelfs de operahuizen in ons land durven het tegenwoordig niet aan om zo’n lange zit zonder pauze op het programma te zetten. Paul Simon en Sting blendden voor geen meter. Sting bleek zich iets te hard te willen bewijzen na de recente flop van zijn musical “The Last ship”. Simon grapte daar ook naar, toen een fan op het einde van “Bridge over troubled water” iets toeschreeuwde naar de zanger van The Police. Qua muzikale arrangementen bleken de heren voor geen meter met elkaar te blenden. Of hoe deze samenwerking eerder op een gearrangeerd huwelijk leek dan wel op een waar muziek in zat.

]]>
<![CDATA[Recensie Flatbush Zombies and The Underachievers Vk* Brussel zaterdag 21 maart 2015]]>

The Underachievers en Flatbush Zombies zijn twee hiphopgroepen uit Brooklyn, New York. Flatbush Zombies is een trio dat bestaat uit Meechy Darko, Zombie Juice en Erick ‘Arc’ Elliott. The Underachievers is een duo, waaronder Issa Gold en AK. De debuten van beide crews, ‘D.R.U.G.S’ en ‘Indigoism’, zijn zeer goed onthaald binnen de hiphopwereld. Hun laatste tour bestaat uit afzonderlijke shows van beide, gevolgd door een kort optreden waar ze samen nummers performen onder de naam ‘Clockwork Indigo’. Onder deze alias brachten de vijf samen een EP uit met vijf nummers op.

]]>
<![CDATA[Recensie Bed Rugs Muziek-O-Droom Hasselt vrijdag 20 maart 2015]]>

Met hun persoonlijke heruitvinding van psychedelic rock slaagt de Antwerpse band Bed Rugs erin een knap concert neer te zetten in de Muziekodroom. De bandleden plaatsen hun muziek zelf onder de noemer “psych pop”, duidelijk een frisse benadering van de sixties psychedelica. Bed Rugs hanteert een volledig eigen sound die ze het gehele concert aanhouden, wat voor een innovatieve maar zeker niet veelzijdige set zorgt.

]]>
<![CDATA[Recensie Club O Zaal Bart Merksem zaterdag 21 maart 2015]]>

Othello vertaald naar 2015. Het concept is al even eenvoudig als geniaal. Regisseur Sofie Truyen koos ervoor om het stuk van Shakespeare te plaatsen in een nachtclub. Zaal Bart, een ietwat afgeleefd parochiezaaltje in Merksem, toverde ze met Paul Van Hoeck (decor), Kurt De Meyer en Pieter Maes (licht) om tot Club O. Waar anders gedragen mannen zich als haantjes, kan de jaloezie als een gif druppelsgewijs toegebracht worden, en worden veronderstellingen, gecreëerde perceptie als waarheid aanzien? Othello is dan ook een mannelijk stuk, liefde als een machtspel. De setting: een discotheek die dat dubbele weet op te roepen: het beste én het slechte uit de mens halen. Het zorgt ervoor dat Club O. een verdomd ingenieus, slim stuk werd dat ook flirt met belevingstheater (een stempel op de hand bij het binnenkomen, discobollen, belichting en dance muziek aan de bar,…). Een voorstelling die dan wel op het programma van Amateurtoneelhuis mag staan, maar zo goed is, dat ze zich kan meten met het professionele circuit. Truyen heeft zelf dan ook meer dan voldoende ervaring  (Familie, 16+) en liet zich omringen door een zeer goede cast waar vooral de mannen erg straf spelen. Daarmee bevestigt Compagnie Schmaltz, dat vorig jaar twee Gouden Handjes won op het provinciaal amateurtheaterfestival van OPENDOEK met hun versie van Hamlet, dat het succes en de erkenning geen toevalstreffer is.

]]>
<![CDATA[Recensie Underworld in de AB Ancienne Belgique Brussel vrijdag 20 maart 2015]]>

Het Britse dance-duo Underworld viert dit jaar de 21ste verjaardag van hun klassiek album ‘Dubnobasswithmyheadman’. Om dat te vieren brengt de groep een integrale uitvoering van het album. ‘Dubnobasswithmyheadman’ is de derde langspeelplaat van Underworld. Met dit werk heeft de groep de overgang gemaakt van synthpop naar meer dance gerichte muziek. Tot vandaag wordt dit werk beschouwd als een van de beste electronica albums ooit. 

]]>
<![CDATA[Recensie Mich Walschaerts met Duizend man sterk Arenberg Antwerpen vrijdag 20 maart 2015]]>

Wat doe je als de twijfel in de relatie sluipt?. Ga je ’s avonds voor het slapengaan gruwelijke verhaaltjes vertellen aan je zoontje van zeven waarin papa de stoere held is? Of kleef je gewoon een post-it met “Bedankt” tegen de ijskast en trek je dan de deur achter je dicht? Het waren vragen waar Mich Walschaerts mee kampte tijdens “Duizend man sterk”. Via heerlijk uitgewerkte en herkenbare situaties nam hij zijn publiek moeiteloos mee in de gedachtenwereld van de man die het even niet meer weet, de man die dacht dat het gras groener was aan de andere kant. En zoals we dat ook bij Kommil Foo gewoon zijn, trok Mich de logica achter bepaalde situaties soms wel erg ver door waardoor de absurditeit om de hoek kwam loeren. We bleven ver weg van de platte humor en werden vanaf het eerste moment meegezogen in de geweldige verteltechniek van Mich. De gulle lach, de grappige situaties, de plotwendingen  en de spanning van de ernstige momenten wisselden elkaar goed af en deden de tijd werkelijk voorbij vliegen.

]]>
<![CDATA[Brusselse indiepopgroep PAON heeft debuutplaat uit]]>

Het zelfgetiteld debuutalbum van de Brusselse indiepopgroep PAON ligt nu in de rekken. Wie op tijd zijn tickets had aangeschaft kon al genieten van de voorstelling die ze gaven in een uitverkochte AB Club. We spraken met Aurelio Mattern en Ben Bailleux-Beynon van PAON net voor hun optreden in de Ancienne Belgique.

]]>
<![CDATA[Recensie Lionel Richie met All The Hits All Night Long Sportpaleis Merksem donderdag 19 maart 2015]]>

Lionel Richie – 65 ondertussen – kende een valse start in het Sportpaleis. Tot drie keer toe werden hij en de productie uitgejoeld door awoe-geroep van het publiek. Reden: het duurde lang, te lang eer de show uiteindelijk om zeven voor tien ‘s avonds begon. Nog na half tien, het oorspronkelijke startuur, moest de band doodleuk een soundcheck doen. “All around the word”, het eerste nummer op de setlist van zijn All The Hits All Night Long-tour gold als soundcheck voor Richie zelf, mét voice over dus. En Natalia die in 2012 nog in duet ging in datzelfde Sportpaleis met de zanger stond dit keer niet mee op het podium hoewel er geruchten waren dat de Kempense opnieuw ging samenwerken met de Amerikaan. Voorlopig blijkt daar niets van aan.

]]>
<![CDATA[Recensie Herman van Veen 70 Arenberg Antwerpen woensdag 18 maart 2015]]>

Herman van Veen was 70 geworden en dat vroeg om een feestje. En waar kon hij dat beter vieren dan in de Arenbergschouwburg in Antwerpen? Maar had Herman de tand des tijds wel goed genoeg doorstaan? Hij werd wankelend op zijn benen het podium opgevoerd door klarinettist Rikkert van Huisstede, slechts een schim van zijn vroegere zelf. Strompelend en in het ijle starend bereikte hij de microfoon en stamelend en stotterend formuleerde hij “Opzij … opzij …” Gelukkig was het allemaal maar een act die als inleiding tot “Voor ik het vergeet” diende. In werkelijkheid bruiste Herman van Veen van de energie en stond hij dansend en huppelend op het podium zijn muzikanten en zijn publiek op te zwepen. Hij ging er voor het volle pond voor en had duidelijk nog niets van zijn talenten moeten inboeten. Zijn stem klonk nog helder en krachtig, zijn vioolspel was virtuoos, zijn mimiek was heerlijk om te zien en wanneer hij vertelde hing de zaal aan zijn lippen. Het ontbrak eigenlijk maar aan één ding: zijn trouwe compagnon Erik van der Wurff waarmee hij 52 jaar lang een onafscheidelijk duo vormde. De plek achter de vleugel bleef leeg en Herman van Veen bracht twee keer een pakkende hommage aan zijn overleden pianist.

]]>
<![CDATA[Recensie Don Giovanni Opera Antwerpen dinsdag 17 maart 2015]]>

Met Don Giovanni – 50 tinten grijs avant la lettre eigenlijk - is Opera Vlaanderen toe aan de tweede Mozart-Da Ponte opera van drie die Guy Joosten regisseerde. In Gent wordt in juni exclusief “Le nozze di figaro” hernomen. De voorstelling zou volgens Aviel Cahn, de intendant van het operahuis, niet meer naar Antwerpen komen. Don Giovanni is vergeleken met “Le nozze di figaro” en “Cosi fan tutte” wat aan de lange kant. Lees: componist en librettist weten niet altijd de aandacht te houden van het publiek, wat nog los staat van het verhaal dat wat repetitief is (twee maskerades gevolgd door ontmaskering, twee vrouwen die net op tijd gealarmeerd worden en zo uit de handen van Don Giovanni vallen). Het hoofdthema: seks in al zijn geuren en kleuren. Bij Joosten is het hulpje van Don Giovanni homo (de Slovaakse bas Stefan Kocan speelt de rol van Leporello), Don Giovanni (Josef Wagner) zelf – hoewel hij een voorkeur voor vrouwen heeft – biseksueel (hij deed het verkleed als Leporello namelijk met een van diens liefjes). “Wie aan één enkele vrouw trouw is, doet de ander te kort.” zo redeneert Don Giovanni en praat ie zijn gedrag goed.

]]>
<![CDATA[Recensie STUFF. Handelsbeurs Gent woensdag 18 maart 2015]]>

“De plaat van het jaar”, zo vormde een weekblad deze week een besluit van hun review over het titelloze debuutalbum van STUFF. De eer om live van deze CD-release te kunnen genieten, was weggelegd voor het publiek van een uitverkochte Handelsbeurs. Het debuutalbum ligt nog maar pas in de rekken en wordt alom geprezen door onder enkele kwaliteitskranten. STUFF. (er wordt wel degelijk een punt gezet achter deze -in hoofdletters geschreven- naam!) is een vijfkoppige band met Gentse roots. Wie de band al langer volgt, kent hen misschien reeds als “Artist in Residence” van de AB en van hun live set in Brussel voor het muziekproject ‘Boiler Room’.

]]>
<![CDATA[Recensie Hanni El Khatib Botanique Brussel dinsdag 17 maart 2015]]>

De Amerikaanse singer-songwriter Hanni El Khatib die momenteel gevestigd is in Los Angeles, is een relatief nieuw gezicht binnen de muziekwereld. Toch heeft hij op vier jaar tijd al drie albums opgenomen. Zijn laatste werk ‘Moonlight’ is nog geen twee maanden oud en net die plaat staat in de spotlight voor zijn tournee. El Khatib is voor zijn muziekcarrière ontwerper geweest voor het kledingsmerk HUF. De wereldwijd gekende ‘weed socks’ zijn een creatie van zijn hand. Hij heeft echter een punt gezet achter zijn carrière in de modewereld en focust zich sinds 2011 volledig op de muziek. En slecht doet de man het helemaal niet. Dat uit zich in een volledig uitverkochte Orangerie.

]]>
<![CDATA[Recensie Royal Blood Ancienne Belgique Brussel woensdag 18 maart 2015]]>

Jan Paternoster was in de AB voor het concert van het fel gehypete Royal Blood. Er zijn dan ook gelijkenissen met zijn band: 1 gitarist en 1 drummer. Met dat verschil dat Black Box Revelation dubbel zo stevig voor de dag komt. Ondertussen heeft de pers de Belgische band gehypet maar ook gedumpt. Zo gaat dat in de mediawereld: ze maken je om je in no time niet meer te kennen. Fraai is anders. Hopelijk gaat het de Britten van Royal Blood beter af die een set van op de kop af een uur gaven in de AB. Afgemeten was dan ook het concert van Mike Kerr en Ben Thatcher die leden aan bloedarmoede. 13 songs onder de arm hebben ze wat onvoldoende is om een strak, even gebald concert te geven zoals hun nummers zijn. De eerste 5 songs werkten ze af op een kwartier. De andere acht, daar deden ze drie kwartier over. Vooral door tijd te winnen, langere pauzes te nemen tussen de songs, en zo ook het concert bij momenten te laten doodbloeden (die lange outro waarbij ze samen drummen op het einde van “Out of the black” voelde echt wel eerder aan om de 60 minuten te halen dan wel om iets muzikaals toe te voegen aan de set). Dat maakt dat Royal Blood live goed is, maar toch ook wel een tikkeltje overhypet met dank aan bepaalde media die tot over hun oren embedded zijn en waar de zalm die tegen de rivier in zou moeten zwemmen al lang uitgestorven is, toch zeker op de muziekredactie.

]]>
<![CDATA[Europese subsidies concerten in vraag gesteld]]>

Vanvond (18 maart 2015) staat Royal Blood in een uitverkochte Ancienne Belgique. Niets nieuws is dat, was het niet dat de band er staat dankzij het subsidiegeld van Liveurope. Liveurope promoot beginnende Europese artiesten en bands over 13 zalen in Europa. Daarvoor krijgt de AB, die het project coördineert, een slordige half miljoen euro op jaarbasis. Bands en artiesten die in aanmerking komen mogen niet langer dan 5 jaar bestaan, moeten minstens beschikken over 1 gepubliceerd werk, en mogen maar maximum 3 platen uit hebben (incl. EP’s)

]]>
<![CDATA[Recensie Jose Gonzalez Koninklijk Circus Brussel maandag 16 maart 2015]]>

Zweeds gitarist en singer-songwriter José González heeft na acht jaar nog eens een nieuw album in de rekken liggen. Zijn recentste werk ‘Vestiges & Claws’ is een groot succes en González weet het ook ijzersterk te brengen in een liveshow. Tijdens de onderbreking van zijn solowerk heeft González niet stil gezeten. Met zijn indie rockgroep Junip heeft hij twee albums uitgebracht op het Duitse City Slanglabel. En in 2013 heeft zijn track ‘Stay Alive’ het geschopt tot in de bioscoopzalen voor de soundtrack van ‘The Secret Life of Walter Mitty’.

]]>
<![CDATA[Recensie Macho dancer deSingel Antwerpen zaterdag 14 maart 2015]]>

De Filippijnse danseres Eisa Jocson bracht met “Macho Dancer” het nachtleven uit haar geboorteland naar Antwerpen. Mannen die zowel mannen als vrouwen imponeren met hun uiterst mannelijke en dus ook stoere, dans. Daar wou Jocson het fijne van weten en dus vroeg ze op de man af enkele dansers om als vrouw zo’n dans neer te kunnen zetten. Met “Macho Dancer” integreert ze dus het (trans)gender-thema in haar voorstelling. Met cowboyboots aan stampte ze meermaals furieus op de paar podiumelementen waar het publiek rond zat.  Een dominante man zette ze dan ook neer, weerspiegeling van de maatschappij waarin ze leeft. Want geld betekent macht in haar land, lang niet het enige waar het kapitalisme zegeviert. En ook al zette Jocson een erg geloofwaardige mannelijke, stoere , hoekige choreografie neer met soms ook extreem trage bewegingen, toch was ze ons nog voor zo’n 15% te vrouwelijk. Vooral in de geur toen ze traag, met onbloot bovenlijf (kleine borsten, platte buik, zandlopermodel) voorbij ons stoeltje passeerde (die zoete douchegel/parfum/deo!),  en ook in het stilstaan, en zacht achteruitgaan merkten we aarzeling, twijfel. Wat op zijn zachtst gezegd atypisch is voor een macho. Welke macho komt er nu op zijn stappen terug?

]]>
<![CDATA[Recensie Kadanza Junior Musical Stadsschouwburg Antwerpen zaterdag 14 maart 2015]]>

We hadden het nooit verwacht, maar “Kadanza” van Studio 100 kon zelfs ons, de doorwinterde en kritische journalisten van Concertnews.be, emotioneel raken toen Emma Van Abbeneyen en Jérémie Vrielynck als Lisa en Jasper nog een laatste keer “Bouw een brug” zongen. Nooit eerder zagen we in Vlaanderen een musical waarin 28 jongeren de hoofdrollen speelden en zo een sterke prestatie wisten neer te zetten. Het is overduidelijk een productie voor en door de jeugd. Charlotte Leysen en Giovanni Kemper staan wel mee op de affiche, maar hadden eigenlijk een kleiner aandeel dan je zou verwachten. De enige echte hoofdrol voor een volwassene was voor Loes Van den Heuvel als kampleidster Cornelia Blok. Zij mocht zich uitleven in een karikatuur van een kampleidster en zong in die rol zelfs de enige parodie uit de voorstelling: “Zo verliefd”.

]]>
<![CDATA[Recensie Dead Meadow Vk* Brussel vrijdag 13 maart 2015]]>

Het trio Dead Meadow, oorspronkelijk gevormd in Washington DC en later verhuisd naar Californië, tourt momenteel door Europa. Een nieuw album promoten komen ze niet doen. ‘Warble Womb’, hun laatst verschenen werk, dateert namelijk van 2013. Hun tournee duurt tot begin april, met Brussel als eerste halte. Psychedelische stoner rock, dat is het genre dat hen wordt toegeschreven en een meer geschikte benaming voor deze band is er gewoon niet.

]]>
<![CDATA[Recensie Coke deSingel Antwerpen donderdag 12 maart 2015]]>

De beste voorstelling die je in je ganse leven hebt gezien als je een voetbalveld aan lijntjes bij elkaar gesnoven hebt. Dat is de harde niet mis te verstane kritiek aan het adres van de Duitse choreograaf Arco Renz.  Een dragqueen die letterlijk glitters van de jurk verliest tijdens zijn act. 4 Van de zes dansers die al na een minuut op het podium geen klein beetje staan te zweten, neen, ze staan te lekken! Een danstaal die wel erg repetitief is, waar na een half uur al alle elementen op zijn en Renz de volgende veertig minuten  nog nauwelijks iets aan toevoegt,...  Alles is plastic en kunst-matig lijkt dan ook het credo van deze voorstelling. Net als de plastic stoel, reepjes die het doek vormden, en de kledij. Qua niveau een kunstinstelling als deSingel onwaardig, flirtend met amateurisme. Dat was Coke kort samengevat. Een voorstelling met – letterlijk ook – een geurtje aan (die plastic!).

]]>
<![CDATA[Recensie Les Marchands Bourla Antwerpen woensdag 11 maart 2015]]>

Iedereen weet dat je een (oudere) werkloze probleemloos mag uitschelden en stigmatiseren. Politici doen het zonder verpinken, ze geven deze sukkels de schuld van bedrijfssluitingen en stellen hen voor als luie profiteurs. Geen mensenrechtenclub die er om maalt, het mag allemaal en het gebeurt dan ook dagelijks. Dolle pret verzekerd. 

]]>
<![CDATA[Recensie Marmozets Ancienne Belgique Brussel zondag 8 maart 2015]]>

Jong geweld uit het Verenigd Koninkrijk!. Met een gemiddelde leeftijd van 20(!) jaar is Marmozets één van de jongste doorbrekende bands van de afgelopen jaren. Het vijftal uit Bingley, West Yorkshire bestaat daarbovenop nog volledig uit broers en zussen: driemaal keert de naam Macintyre terug, terwijl de familie Bottomley de resterende twee plaatsen opvult. Met hun technische Post-Hardcore en chaotische, maar sterk bejubelde shows deelden zij inmiddels het podium met bands als Young Guns, Funeral For A Friend en The Used, en traden zij aan op grote festivals als Glastonbury, Download, Reading/Leeds en ons eigen Pukkelpop. Vanavond stellen zij in de AB Club hun eerste album, The Weird and Wonderful Marmozets, voor.

]]>
<![CDATA[Recensie Ozark Henry met Paramount Bozar Brussel donderdag 5 maart 2015]]>

Met maar liefst 90 muzikanten van het Nationaal Orkest van België onder leiding van Stefan Blunier staat Ozark Henry om zijn nieuwe plaat Paramount te presenteren. Plaats van het gebeuren: de Bozar, meer bepaald de Henry Le Boeufzaal, gekend om zijn Koningin Elisabethwedstrijd (onder andere voor zang). Al een tijd is Ozark Henry een duo dat bestaat uit Piet Goddaer en Laura Groeseneken, waarbij hij relatief zacht zingt, maar zij bij momenten ware oerkreten (“Ooh yeah” in “Maybe” gevolgd door een slag op de gong) diep uit de buik, uit de ziel mag halen.  Het is ook dat subtiele contrast dat we horen in de orkestratie van Arnould Massart die het orkest bij momenten erg klein, als was het een kamerorkest, vol finesses en accenten laat spelen maar de instrumenten ook meerdere mogelijkheden geeft om dan weer trapsgewijs op te bouwen of in een golvende lijn crescendo te spelen.

]]>
<![CDATA[Recensie All We Are Ancienne Belgique Brussel donderdag 5 maart 2015]]>

Het Liverpoolse collectief All We Are stond vijf maanden geleden op het podium van Vorst Nationaal toen ze het publiek mochten opwarmen voor London Grammar. Ze lieten dan al een goeie indruk na, want even later programmeerde de AB ze voor een vervolgverhaal in de Club en nodigde Studio Brussel hen uit voor een sessie. Met hun eerste album onder de arm trakteren ze ons op een resem dansbare plaatjes.

]]>
<![CDATA[Recensie Hooverphonic met Reflection Tour De Roma Borgerhout donderdag 5 maart 2015]]>

Toen Hooverphonic in de Roma werd aangekondigd, liep de ticketverkoop als een trein en was het concert snel uitverkocht. Degenen die een kaartje konden bemachtigen, mochten zich dan ook gelukkig prijzen. Alex Callier, Raymond Geerts en Noémie Wolfs gaven het beste van zichzelf. Tijdens de show speelden ze slechts enkele nummers uit hun meest recente cd “Reflection” en vooral erg veel klassiekers zoals:  “George‘s Café “, “Mad About You”,  “Vinegar & Salt”, “The World Is Mine” en “Anger Never Dies”. Dit keer geen strijkers op de scène, maar Hooverphonic werd voor de gelegenheid aangevuld met toetsenist David Poltrock, drummer Arnout Hellofs en twee backing vocals.

]]>
<![CDATA[Recensie Fauve Ancienne Belgique Brussel woensdag 4 maart 2015]]>

Fauve nodigde “la famille” uit in de AB voor het eerste concert van hun tour met een gloednieuwe plaat onder de arm. Als spreekbuis van een zogenoemde schaduwgeneratie namen ze hun “fauveliers” op sleeptouw en bezorgden ons een onvergetelijke avond.

]]>
<![CDATA[Recensie Katy Perry met The Prismatic World Tour Sportpaleis Merksem woensdag 4 maart 2015]]>

Vuurwerk hadden we verwacht van Katy Perry en dat kregen we ook, maar dan van de firma Dewico aangeboden op het einde van haar twee uur durende show. Perry zelf bleek een uiterst visuele show in elkaar gestoken te hebben met geweldige kostuums en props (van een opblaasbare auto tot een vliegende smiley, wijnfles, taco, en drol bij “This is how we do it” ), visuals (zoals een zandloper bij “Legendary lovers” die een piramide in zand maakte) en belichting (veelkleurige lasers o.a. tijdens “This Moment”). The Prismatic World Tour verwees zowel naar de ‘80s en ‘90s (die Smiley bh!), Egypte (kledij en oog van Horus), cartoons, War Horse (Dark Horse), Madonna (catwalk model spelen op de tonen van Vogue) als de musical Cats (Hot ’n cold). Alleen was de geluidsmix van zo’n erg slecht niveau in het Sportpaleis waardoor alles behalve de uitstekende akoestische set verzoop in een brij aan bassen. De tienertjes voor ons deden er dan ook goed aan om hun vingertjes zo nu en dan op hun oren te leggen wat ze ook deden. En Katy? Die bleek weer bij momenten héérlijk dom. Of we Belgisch praatten in ons land. Laat staan dat ze ietwat later dacht dat we haar in de maling namen dat we drie officiële talen spreken. Nou nou…

]]>
<![CDATA[Recensie Jakob Lenz De Munt Brussel zondag 1 maart 2015]]>

Andrea Breth doet het weer in de Munt, dit keer met haar regie van Jakob Lenz. Iets meer dan twee jaar geleden zorgde de Duitse regisseur voor behoorlijk wat controverse met haar enscenering van La Traviata. Veel operaliefhebbers dachten dat ze een hapklare brok zo net op het einde van 2012 voor de feestdagen voorgeschoteld zouden krijgen, maar dat draaide mooi anders uit. Breth stelde seksfeestjes van de elite aan de kaak, inclusief SM en kindermisbruik. De meest opmerkelijke scène was die toen er kak (uiteraard ging het niet om echte kak) uitgesmeerd werd over het gezichtje van een kind, een meisje. In tegenstelling tot de verwachtingen, hield Breth een spiegel voor aan het publiek dat er behoorlijk onwennig van werd, omdat het deels over de wantoestanden uit hun klasse ging. Om dan ook de laatste woorden van Jakob Lenz in deze opera te citeren: “consequent” zo blijkt Breth ook in deze regie. Hoofdpersonage is de psychiatrische patiënt Jakob Lenz (grandioos neergezet door de Oostenrijkse bariton Georg Nigl) die op het einde dermate waanzinnig wordt dat ie een emmer drek over zich uitsmeert en daarna een dwangbuis omgedaan krijgt. Breths taal is straight in your face, direct, compact, net zoals deze partituur van Wolfgang Rihm uit 1979. Consequent dus.

]]>
<![CDATA[Recensie Nordmann Muziek-O-Droom Hasselt zaterdag 28 februari 2015]]>

In de Muziekodroom kon het nieuwsgierige publiek het debuutalbum Alarm! van de experimentele muziekgroep Nordmann vanop de eerste rij meemaken. De vierkoppige band bewijst met zijn voorstelling jazz en rock op een aparte manier te combineren, die kan rekenen op heel wat goedkeurend gejoel. De ongewone combinatie van progressieve jazz en rock komt nu en dan twijfelachtig over, maar geef Nordmann de kans en ze sleuren je moeiteloos mee in hun unieke kijk op muziek.

]]>
<![CDATA[Recensie Songfestival Contest of the Best De Roma Borgerhout zaterdag 28 februari 2015]]>

Er zijn nog zekerheden in het leven. Dat de foute act wint bij het Eurovisiesongfestival bijvoorbeeld. Nadat Ann Van den Broeck, Fleur Brusselmans, Maja Van Honsté, Sébastien De Smet, Laurenz Hoorelbeke en Brecht Callewaert 25 songs, hits maar ook rariteiten door de jukebox hadden gejaagd was het aan het publiek van de Roma, om via tien afgevaardigden hun punten te geven. Een nek aan nek-race werd het tussen Johnny Logan (Hold me now) en ABBA (Waterloo) die uiteindelijk met twee punten verschil beslecht werd in het voordeel van de Zweden met 56 punten. Dat smaken en kleuren erg verschillen, bleek toen elke afgevaardigde zijn 8, 10 en 12 punten kwam voorlezen op het podium terwijl de regie zijn best deed om alles bij te houden. De performance van de artiesten die Waterloo brachten, was best OK, maar lang niet vocaal en qua totaalconcept de beste van de namiddag. Of hoe nog maar eens duidelijk is dat er een kloof bestaat tussen publieksstemmen en stemmen van een professionele jury.

]]>
<![CDATA[Recensie Ladies of Soul feat Natalia Lotto Arena Merksem vrijdag 27 februari 2015]]>

Trijntje Oosterhuis, Glennis Grace, Berget Lewis, Edsilia Rombley en Candy Dulfer samen op één podium en aangevuld met onze eigen Natalia: dat beloofde op papier alvast een geweldige show te worden. Niet te verbazen dat de Lotto Arena uitverkocht was voor “Ladies of Soul”. Het publiek werd getrakteerd op een gevarieerde selectie songs van o.a. Marvin Gaye, James Brown, Diana Ross en Aretha Franklin. Minder evident was het feit dat de dames ook nummers van Barbra Streisand, Beyoncé, Katy Perry en zelfs MC Hammer brachten. Dit zijn niet bepaald artiesten die we met het genre “soul” zouden verbinden. Niet dat u ons hoort klagen over Edsilia Rombley’s cover van “The way we were”, want we genoten van elke noot. Samen met Glennis Grace leverde zij vocaal de mooiste prestaties. Natalia wist verbazend goed stand te houden en moest duidelijk voor de sfeer zorgen. En die ambiance kwam er ook. Alleen … we misten tijdens “Ladies of Soul” de kriebels in de buik en het euforische gevoel van een memorabel concert. De enige kriebels kwamen van de bastonen die toch net iets te sterk door kwamen. Met zo’n line-up hadden we vuurwerk verwacht en dat kregen we enkel in de vorm van een cover van Katy Perry.

]]>
<![CDATA[Recensie Notre peur de n etre Bourla Antwerpen donderdag 26 februari 2015]]>

Onlangs zat ik in Brussel op café. Twee rugzak-Britten kwamen binnen en nestelden zich aan een tafeltje. Zonder iets te zeggen pakten ze hun tablet en smartphone en begonnen te communiceren…met anderen, niet met elkaar. Alleen de koffie werd nog gevraagd. Het duurde zo een half uurtje. In volmaakte stilte tegenover elkaar, in Gedurige Aanbidding tegenover hun smartphone en tablet. En toen stapten ze op. Het is een alledaags voorval: de moderne technologie wijzigt onze leefwereld iedere dag meer en wel spectaculair. Wie nu zestig is, is al digibeet en zal dat binnen twintig jaar totaal zijn. Maar leidt de moderne technologie niet tot ontlezing en tot een gigantische daling van het cultureel niveau van onze jeugd? Worden onze kinderen niet gek door altijd  zo alleen voor hun schermpjes te zitten? Soms reeds als peuter?

]]>
<![CDATA[Recensie John Coffey Ancienne Belgique Brussel donderdag 26 februari 2015]]>

Tijd voor het echte werk!. Een grote banner, een klein fanclubje op de voorste rij (met opvallende snor, want dat hoort er blijkbaar bij), een Mexicaans/Western-achtige intro, en knal! Met “Broke Neck” zet John Coffey hun zestig minuten durende set zonder meer verschroeiend in. Ook gedurende de rest van het optreden haalt het vijftal quasi onverminderd de sloophamer boven met hun boteerlijke Punkrock ’n Roll, met ADHD, op Speed en steroïden (of je kan het gemakshalve ook benoemen met de term die de jongens uit Utrecht er zelf aan geven: loud rock ’n roll). Hierbij gebruiken ze steevast elke vierkante centimeter die het podium rijk is, al lopen ze elkaar hier en daar soms wel wat in de weg, en dit met de energie, de gein en de guitigheid van pubers/jongvolwassenen. Deze vonk slaat dan ook over naar het publiek: een moshpit, een circle pit, ja, zelfs een heuse wall of death is hun deel (geen sinecure in deze veel te kleine AB Club).

]]>
<![CDATA[Recensie Willow De Centrale, Gent donderdag 26 februari 2015]]>

Denk: felle lichtkleuren, hipster t-shirts en voeg daarbij nog een hele hoop aanstekelijke synth pop beats aan toe en je hebt de ingrediënten van Willow. Deze band behaalde in 2010 een derde plaats op Humo’s Rock Rally en debuteerde met hun album “We The Young” in 2012.

]]>
<![CDATA[Antwerpse podiumkunsten in kaart gebracht in boek Antwerpen Theaterstad]]>

Toon Brouwers, emeritus hoogleraar aan de AP Hogeschool die er theatergeschiedenis en dramaturgie doceerde en een tijd actief was in het beroepstheater heeft voor het eerst het Antwerpse theaterleven in boekvorm in beeld gebracht. Brouwers zoomt in op het tweede deel van de twintigste eeuw. Hij beschrijft het Antwerpse theaterleven uit de jaren ’50 en ’60, dat wat provincialistische trekken had, en via de Vlaamse Golf vanaf 1985 als Europese middenmoter een positie in het koppeloton wist te versieren. Alle facetten van het theaterleven komen in zijn boek aan bod, alle genres.

]]>
<![CDATA[Recensie The Broken Circle Bluegrass Band De Roma Borgerhout dinsdag 24 februari 2015]]>

Jarenlang behoorde bluegrass country tot de groep muziekstijlen die enkel beluisterd werden door een kleine groep die-hard fans. Maar sinds Johan Heldenbergh, Veerle Baetens en hun band de soundtrack uitbrachten van “The Broken Circle Breakdown” is het genre weer helemaal in. Een bonte mix van jong en oud was dan ook massaal komen afzakken naar een uitverkochte Roma in Borgerhout om te genieten van hun muziek. De bandleden bewezen hun virtuositeit op mandoline, banjo, contrabas, gitaar, viool en dobro terwijl Veerle ons positief wist te verbazen met haar vocale kwaliteiten. De verschillende stemmen samen leverden ook een bijzonder mooie klank op. Johan was niet helemaal goed bij stem, maar dat probeerde hij goed te maken met luchtige en soms grappige bindteksten.

]]>
<![CDATA[Recensie Black Label Society Ancienne Belgique Brussel zondag 22 februari 2015]]>

Al sinds eind jaren ’90 timmert Black Label Society aan de weg naar onsterfelijke roem. Het is de band rond Zakk Wylde (vooral bekend als voormalig bandlid van de al even legendarische als notoire Ozzy Osbourne). Met negen degelijke langspeelplaten (waarvan de laatste, Catacombs of the Black Vatican, op nummer één terechtkwam van de Billboard Top Rock Albums Chart) en een resem aan bekende medemuzikanten die de revue passeerden, heeft het collectief rond Wylde al een stevige reputatie verworven, die zich vertaalde naar enkele succesvolle verschijningen op Graspop Metal Meeting. Hoog tijd dus voor Black Label Society om zich ook bewijzen voor het selecte publiek in de Ancienne Belgique.

]]>