concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie The Webb Sisters De Roma Borgerhout woensdag 16 april 2014]]>

Als toegiften “I want you to want me” (Cheap Trick) tweestemmig, enkel begeleid door de handharp en vervolgens a capella “Heart like a Wheel” brengen en dat –letterlijk – unplugged tot midden in de Roma.  Dat is geen goedkoop showtrucje, wel een openlijke sollicitatie voor een staande ovatie. En dus volgde die ook - niet meer dan verdiend trouwens - na een puik avondje musiceren door The Webb Sisters in de Borgerhoutse cultuurtempel.

]]>
<![CDATA[Recensie Beyond the tutu Vlaamse Opera Antwerpen woensdag 16 april 2014]]>

Beyond the Tutu gaf ons een overzicht van ballet door drie stukken uit te voeren: La Bayadère… The kingdom of shadesMade Man en Tyll. De voorstelling toonde ons niet alleen hoe ballet is geëvolueerd, maar gaf ook het kunnen van het menselijk lichaam weer.

]]>
<![CDATA[Recensie Wild Beasts Botanique Brussel dinsdag 15 april 2014]]>

Het is al een hele poos geleden dat het Britse Wild Beasts nog eens halt hield in de Botanique en dat heeft er zowaar voor gezorgd dat daarmee ook hun bekendheid is afgenomen. Of misschien is het overgrote deel van de concertgangers in deze paastijd op zoek naar betere oorden, laten we het daar op houden. De Orangerie raakte ook dit keer niet uitverkocht en blijft bij aanvang van opwarmer MONEY bijzonder leeg. Frontman Jamie Lee, die duidelijk een glaasje (lees: bak bier) teveel op heeft, doet het dan maar in het midden van de zaal, tot vervelens toe vraagt hij een medebandlid om een gitaarwissel en een zoveelste flesje. Lee muzikaal berispen kunnen we echter niet, aangezien de Brit telkens moeiteloos klaarheldere vocals levert.

]]>
<![CDATA[Recensie Ziggy Marley Ancienne Belgique Brussel dinsdag 15 april 2014]]>

Speciaal voor Ziggy Marley, zoon van, was de Ancienne Belgique gehuld in marihuana rook en de bekende rode, gele en groene reggae kleuren. Een verbazingwekkend goed concert van de oudste zoon van Bob en Rita Marley, die altijd de ‘zoon van’ zal blijven, maar die geheel op zijn eigen manier de Marley roots voortzet.

]]>
<![CDATA[Recensie Pauline en Paulette Fakkeltheater - Rode Zaal woensdag 9 april 2014]]>

Nostalgie is in. Dat maken we toch uit de prachtserie “Marsman” die op dit moment op één loopt op. Ook in het theater smaakt de tijd van toen oproepen naar meer. Pauline en Paulette kreeg na de film, een muziektheaterversie. Subtiel, integer, liefdevol, met verfijnde humor en spelplezier én ook een tikkeltje melancholie en verdriet in verwerkt. Dat is die “muzikale praline” zoals regisseur Frank Van Laecke zijn jongste kindje noemt. Dat klopt meer dan ooit, Pauline en Paulette is zo’n praline die in de mond verschillende intensiteiten en smaken laat proeven na elkaar.

]]>
<![CDATA[Recensie Hooverphonic | Reflection Tour Koninklijk Circus Brussel vrijdag 4 april 2014]]>

Hooverphonic vond zichzelf opnieuw uit in het Koninklijk Circus. Alles maar dan ook alles klopte van begin tot einde. De vintage setting recht uit de Kringloopwinkel: tapijt, een zetel, 3 houten meubelstukken waaronder één kast met tl lampen verwerkt in de schappen, enkele oude luidsprekers, goudkleurige bureaulampen die naar enkele muzikanten gericht zijn voor een extra lichteffect, een tiental ronde hanglampen met blauw doorschijnende kap erover en dat in een venue die van de negentiende eeuw dateert en erg veel houtwerk (inclusief de zitjes) aan de binnenkant heeft. Zelfs een tv addict van een commercieel televisiestation die zijn zetel niet uit komt, ziet daar de meerwaarde van. “Er is iets met deze zaal. Er hangt magie. Ik heb hier alleen nog maar geweldige concerten gezien” zegt Callier die meegeeft dat het concert van zijn band vlotjes ook in dat rijtje mocht passen. Zo’n statement voelt wat aan als erg goeie seks gehad hebben, waarna meteen je sekspartner om de bevestiging vraagt dat het écht wel “top” was. Dat werkt werkelijk zo dodelijk op de sfeer, en breekt de magie in geen tijd. Maar zo’n opmerking, hoe ongelukkig ook, is Alex Callier ook ten voeten uit ...

]]>
<![CDATA[Recensie Hamlet vs Hamlet Bourlaschouwburg Antwerpen woensdag 2 april 2014]]>

Hamlet vs. Hamlet is een bewerking van Tom Lanoye naar de tekst van Shakespeare. De auteur bewijst nog maar eens hoe wondermooi onze taal klinken kan zonder de rijm, en de stijl van Shakespeare oneer aan te doen. Maar, en dat is onze grootste bemerking, Lanoye en regisseur Guy Cassiers gaan wat ons betreft te ver in hun bewerking. Zowel Hamlet, Ophelia, Polonius, Claudius, Laertes als Gertrude vinden de dood in Hamlet. Hamlet doodt per ongeluk Polonius. Ophelia pleegt zelfmoord. Gertrude drinkt per ongeluk van de gifbeker die voor Hamlet bestemd is. Hamlet en Laertes verwonden elkaar met het zwaard waar het dodelijk gif op zit. Hamlet vermoordt Claudius wanneer Laertes het complot tegen zijn vermoorde vader opbiecht. Laertes sterft, Hamlet volgt. Dat is in een notendop de tol van de originele Shakespeare-versie.

]]>
<![CDATA[Recensie Lady Linn De Roma Borgerhout donderdag 3 april 2014]]>

Lady Linn heeft een nieuwe plaat uit: “High” en daarmee neemt ze op zijn zachtst gezegd een carrièrewending. “High” is namelijk vanuit beats en elektronica ontstaan. Met een bang hartje gingen we dan ook naar de Roma met 1 vraag die op onze lippen brandde. Blendt dat live nog wel met de rest van haar repertoire of wordt het een mik mak? Het antwoord verbaasde ons zelf enigzins: ja, live werkt dit super aanstekelijk.

]]>
<![CDATA[Recensie Steven Goegebeur | De geknipte man Arenbergschouwburg Antwerpen dinsdag 1 april 2014]]>

Steven Goegebeur maakte de laatste tijd het tv-scherm weer onveilig met zijn “Foute Vrienden” terwijl hij tussendoor nog altijd rond toerde met “De geknipte man”. In de Arenbergschouwburg speelde hij de honderdste uitvoering van dit programma en dat mocht gevierd worden. De bloemen en champagne waren wel niet voor hem, maar dat mocht de pret niet drukken. Steven Goegebeur bracht stand-up comedy op een erg aangenaam tempo en met heel herkenbare situaties. Hij speelde aardig in op vooroordelen en op zijn publiek. Steven maakte hier en daar een taalgrapje en soms een flinke bocht om van het ene onderwerp naar het volgende te geraken. “De geknipte man” was een ontspannen voorstelling met een al minstens even ontspannen Steven Goegebeur. En op het einde was er ook voor hem nog een kleine verrassing.

]]>
<![CDATA[Recensie Alex Hepburn Botanique Brussel zondag 30 maart 2014]]>

“Alex Hepburn bewees dat ze een goede band en stem heeft, maar aan de set, de spanningsboog en podiumprésence is nog werk.” Het zijn onze eigen woorden en conclusie van haar optreden op Les Ardentes vorig jaar. En ook nu weer in de Botanique wist de Britse nauwelijks haar publiek te betrekken. Ja, zelfs wat mensenschuw en schuchter stond ze redelijk statisch achter de microfoon en naast haar tafeltje met flesjes water op. Op een uurtje tijd was de zaak beklonken.

]]>
<![CDATA[Recensie Au Monde De Munt Brussel zondag 30 maart 2014]]>

Opera heeft een sociale, politieke boodschap en moet een maatschappelijke situatie tonen, een spiegel zijn van wat er zich afspeelt in het dagelijks leven. Hoe onbehaaglijk dat gevoel ook mag zijn. Het zijn de woorden van Gerard Mortier, voormalig intendant van de Munt (1981-1991) die op 8 maart 2014 overleed. Philippe Boesmans kreeg de eerste kansen van hem om een opera te schrijven. Ondertussen is de componist aan zijn zevende operaproductie die in wereldpremière ging.  Aan Mortier wordt de voorstelling opgedragen. Boesmans zelf kreeg een zeer grote eer. Onder de Royal Box prijkt nu zijn naam als componist op een “pastille”, tussen de Mozarts en de Verdi’s.  Een zeldzaamheid dat een componist nog bij leven zo geëerd wordt.

]]>
<![CDATA[Recensie Hotel Vocal | The party is over Theatercafé Fakkeltheater Antwerpen zondag 23 maart 2014]]>

Muziek is onsterfelijk, maar de uitvoerders jammer genoeg niet. Daarom bracht Sam Verhoeven samen met Anne Mie Gils in deze Hotel Vocal hulde aan een reeks artiesten die veel te vroeg gestorven zijn. We kregen telkens een korte uitleg over hun vaak tragische einde, maar vooral ook een blik op de heerlijke muziek die ze achter lieten. We hoorden Sam een gevoelige hommage brengen aan Nat King Cole en werden stil van het eerbetoon dat Anne Mie Gils bracht aan Sandy Denny en Whitney Houston. Wat is het toch geweldig als muziek je weet te raken in het diepste van de ziel.

]]>
<![CDATA[Recensie Lady Macbeth uit het district Mtsensk Vlaamse Opera Antwerpen zaterdag 29 maart 2014]]>

3 doden en 1 zelfmoord. Dat is de trieste balans na een avondje ”Lady Macbeth uit het district Mtsensk” in de Vlaamse Opera. Nu ja, het is te zeggen wat je onder “triest” kan verstaan. De opera van Dmitri Sjostakovitsj die in januari 1934 in Leningrad zijn première kende is buiten maatschappijkritisch ook vlijmscherp door zijn satire. Twee jaar later zou het onder Stalin ook een verboden werk worden. Met het koor en vooral het orkest die de zaak verteerbaar, ja zelfs bij momenten amusant houden, is het werk erg doeltreffend.  Wanneer daarbovenop nog eens – ongewild – een keukenkast naar beneden komt tijdens een vrijpartij aan het aanrecht van de keuken ligt die komische laag nog bloter dan de twee hoofdpersonages zelf.

]]>
<![CDATA[Recensie School is Cool Trix Borgerhout donderdag 27 maart 2014]]>

School is Cool deze zomer programmeren om de festivaldag te openen. Dat lijkt ons geen goed idee.  De muziek van de band – in een nieuwe bezetting – is daar namelijk iets te duister voor. Hen ergens in een tent later op de dag zetten: dat past hen het best. De wat mysterieuze sfeer met synths – elektro is op hun nieuwste en moeilijke tweede “Nature Fear” sterker aanwezig – in combinatie met percussie verdraagt nauwelijks zonlicht.  Zelf bestempelen ze hun genre als “New Weird Europe”. Scott Jacoby en Emily Lazar (Vampire Weekend en HAIM) tekenden voor de mastering van het album. Trix moest wennen aan de nieuwe richting, de nieuwe samenstelling van de band, maar bleek uiteindelijk gewonnen.

]]>
<![CDATA[Recensie Calibro 35 Charlatan, Gent woensdag 26 maart 2014]]>

Nog nooit hebben we een muzikant zien eten op het podium tijdens een concert. In de Charlatan koos saxofonist/dwarsfluitspeler/toetsenist Enrico Gabrielli van Calibro 35 halfweg de set voor een banaan alsof het even rust was in een tennismatch. Best een grappig zicht maar wel verdiend om energie op te doen. Want wat musiceerden hij en zijn drie partners ontzettend sterk in Gent!

]]>
<![CDATA[Recensie Geppetto and the Whales De Roma Borgerhout zondag 23 maart 2014]]>

Heads of Woe heet het debuutalbum van Geppetto and the Whales. Een plaat die bijna twee maand uit is en die – eindelijk – live aan het Antwerps publiek mocht voorgesteld worden. Oorspronkelijk ging het concert doorgaan in de foyer. Uiteindelijk werd het de grote zaal die wat verkleind werd. Lang niet slecht voor een concert op zondag, dat naast maandag traditioneel een moeilijke concertavond is.  Wie op zoek was naar fijne sfeerzetting en keukenhanddoeken was bij Geppetto and the Whales aan het juiste adres.

]]>
<![CDATA[Recensie Wim Mertens Trio Bourlaschouwburg Antwerpen zaterdag 22 maart 2014]]>

Tot twee keer toe een staande ovatie en stevig applaus. Dat kreeg Wim Mertens Trio geheel verdiend in de Bourla. Zeer uitzonderlijk maken we daar trouwens staande ovaties mee. Samen met deSingel behoort het publiek van de Bourla namelijk tot een van de meest kritische die er te vinden zijn in Antwerpen. Een staande ovatie haal je daar enkel op basis van pure klasse, na het onderste uit de kan te halen, grenzen verleggen, quoi.

]]>
<![CDATA[Recensie Arthur Flagey Brussel vrijdag 21 maart 2014]]>

Een nieuwe productie en een aangepast libretto van Peter Verhelst. Dat brengt muziektheater Transparant met de semi opera King Arthur naar Henry Purcell. Veel is er niet overgebleven rond King Arthur. De voorstelling handelt namelijk over de Eerste Wereldoorlog met twee vrouwen die op zoek gaan naar. De ene naar haar man, de ander naar haar land. 

]]>
<![CDATA[Recensie The Four Tops and The Temptations Stadsschouwburg Antwerpen woensdag 19 maart 2014]]>

Wat zich op papier liet aankondigen als een avond vol heerlijke harmonieën en onvergetelijke hits, draaide helemaal anders uit. Blijkbaar was Detroit niet alleen zijn auto-industrie verloren, maar ook zijn sound. The Four Tops en The Temptations klonken niet meer als toen. Er werd bij momenten zelfs behoorlijk vals gezongen en van harmonie in de samenzang was soms bitter weinig over. We moesten ons tevreden stellen met de danspasjes, de prestatie van de blazerssectie en de sfeer die de nummers zelf nog brachten. Uit gesprekken die we na de voorstelling hadden, konden we opmaken dat we niet de enigen waren die teleurgesteld de zaal hadden verlaten.

]]>
<![CDATA[Recensie Beyonce Sportpaleis Merksem donderdag 20 maart 2014]]>

Beyoncé in het Sportpaleis is goed voor 18200 toeschouwers en dat twee keer na elkaar. Daarmee gaat het vlotjes in de top 5 van topconcerten qua publieksbelangstelling dit voorjaar. Maar dat wil helaas niet zeggen dat het een topoptreden was. Beyoncé had namelijk haar concert van vorig jaar verknipt en nieuwe songs ingevoegd. Het geheel voelde minder coherent, ja zelfs afstandelijker aan. 25 minuten te laat verscheen ze op het appel – de start was voorzien voor negen uur - om op 95 minuten haar set, links en rechts met halve songs zoals Halo, Yoncé en Crazy in Love te brengen. Op een drafje.

]]>
<![CDATA[Recensie MF DOOM Vooruit Gent zondag 16 maart 2014]]>

‘Just remember all caps when you spell the man’s name’, een niet te vergeten slagzin wanneer men over de mysterieuze en ietwat bizarre Daniel Dumile schrijft. Voor wie het nog niet wist MF staat voor Metal Face, verwijzend naar dat glimmende masker (gebaseerd op het masker van de ‘supervillain’ Dr. Doom uit de Marvel stripreeks) waar hij zijn gezicht steeds achter verbergt.

]]>
<![CDATA[Recensie De Biecht van Liszt De Roma Borgerhout zondag 16 maart 2014]]>

“De mensen die naar mij komen luisteren, die kennen niets van muziek.” We hadden van Warre Borgmans wel een sympathiekere reactie verwacht. Gelukkig was het een opmerking van zijn alter ego. In “De biecht van Liszt” kroop hij namelijk in de huid van de teleurgestelde en soms verbitterde Franz Liszt. We leerden de negentiende eeuw kennen door de ogen van deze componist. En terwijl Warre de poëtische tekst van Geert Vermeulen als een monoloog opvoerde, zorgde de virtuoze pianist Vitaly Pisarenko voor de soundtrack. Het werd een combinatie van een toneelstuk en een recital waar de muziek jammer genoeg niet altijd de plaats kreeg die ze verdiende.

]]>
<![CDATA[Recensie Joan As Police Woman Ancienne Belgique Brussel zondag 16 maart 2014]]>

Joan as Police Woman heeft nog maar net hun vierde album “The Classic” uit. Of dat een klassieker zal worden, is nog afwachten. Feit is dat de Ancienne Belgique er wel pap van lustte. In die mate dat het publiek na 80 minuten een staande ovatie gaf en bleef applaudisseren om een toegift los te krijgen van de vier. Maar helaas, dat gebeurde niet. Crew en band hielden het op 13 songs, waarvan er maar liefst 10, alle nummers uit het nieuwe album, gepresenteerd werden.

]]>
<![CDATA[Recensie Herman van Veen | Voor een kus Arenbergschouwburg Antwerpen vrijdag 14 maart 2014]]>

Niets dan blije gezichten en positieve commentaren bij het verlaten van de zaal. Herman van Veen mocht dan wel weer een jaartje ouder geworden zijn, hij stond nog altijd garant voor een gezellig avondje theater. In “Voor een kus” bracht hij een mix van liedjes, korte tekstjes, instrumentale stukjes en grappige verhalen. Nieuw werk werd afgewisseld met vertrouwde teksten. Herman van Veen trakteerde zijn publiek op meer dan twee uur heerlijk genieten van zijn gepassioneerde performance en zijn warme stem.

]]>
<![CDATA[Recensie Christophe Mae Paleis 12 Brussels Expo vrijdag 14 maart 2014]]>

Christophe Maé. Een onwaarschijnlijk straf blues-, soul- en jazz- concert bracht ie dat volledig de sfeer en sound uitademde van New Orleans met al zijn subtiliteiten. Een concert tussen een erg zachte bas waarbij je een speld kon horen vallen in Paleis 12 (einde van “La rumeur”), feestelijke momenten met  brass band (trom, trompet, trombone, sax en tuba) en het publiek dat tijdens “C’est ma terre” op één been naar links en daarna naar rechts 5 sprongen deed op zijn aanstekelijke muziek. Nu de tribunes van het Sportpaleis uit beton bestaan, wisten we niet meer hoe tribunegestamp klonk. Héérlijk om 24 000 voeten nog eens te keer horen gaan in Paleis 12. Een dag later zou Maé dat nog eens dunnetjes overdoen in de nieuwe megazaal in Brussel die in zijn categorie de beste akoestiek aflevert die er in ons land te vinden is. Het bordje “Sold out” mag dan bovengehaald worden op 15 maart. Afsluiten doet hij zijn weekendje België in Luik op 16 maart. Op 4 oktober 2014 doet ie opnieuw Palais 12 aan. Of om het eens met Michelinsterren te zeggen: een uitzonderlijk concert van Christophe Maé dat de reis waard is om te ontdekken.

]]>
<![CDATA[Interview Wim Mertens]]>

Op 22 maart 2014 staat Wim Mertens Trio in de Bourlaschouwburg. 4 Jaar eerder, op 20 maart 2010 had hoofdredacteur Bert Hertogs een interview met Wim Mertens in de Roma.  De componist  geeft zelden interviews. De audio opname van het interview geraakte zoek, maar dook recent terug op.

]]>
<![CDATA[Recensie Admiral Freebee Ancienne Belgique Brussel woensdag 12 maart 2014]]>

Admiral Freebee staat op 28 juni op TW Classic. Als after show voorziet de festivalorganisatie Simple Minds, Triggerfinger, Arno, Seasick Steve en The Rolling Stones. Uit betrouwbare bron vernamen we dat Admiral Freebee wellicht zijn 5 platen niet integraal gaat spelen in het festivalpark van Werchter om de andere namen op de affiche ook wat speeltijd en een gage te gunnen. Het moet dan ook gezegd: Tom Van Laere is een man naar ons hart. Hij gunt jonge bands als The Rolling Stones (die volgens kwatongen genoemd zijn naar het muziektijdschrift ...) ook hun 5 minutes of fame. Over jonge artiesten gesproken. Het publiek in de Ancienne Belgique bleek te lijden aan een licht tot middelgrote Bluesette omdat bekend werd dat onze internationale trots op de jazzscene Toots Thielemans zich op zijn 91ste jong genoeg voelt om al met muzikaal pensioen te gaan.  Geen politicus die achteraf af kwam met slogans om “iedereen langer aan het werk houden”. Vreemd. Alleen het volk morde wat. Dat is nog vreemder. Maar sta ons toe dat we dan ook niets begrijpen van deze wereld.

]]>
<![CDATA[Recensie The Boxer Rebellion Het Depot Leuven dinsdag 11 maart 2014]]>

The Boxer Rebellion, een net-niet bekende Londense band, waarvan menig nummer voor series en films is gebruikt, speelde voor een beschamend leeg Depot. Het moest een laatste, onvergetelijke avond van hun Promises tour worden, maar er was te veel gebrek aan van alles. Een gemiste kans.

]]>
<![CDATA[Recensie Disclosure Ancienne Belgique Brussel maandag 10 maart 2014]]>

Een uitverkochte AB was dol op de twee broers Guy en Howard Lawrence van de groep Disclosure, die in 2012 doorbraken met hun hit Latch. Een stevige bas die als een hartslag door de zaal pompte bracht veel jonge jongens en meisjes uit Brussel en omstreken in extase. Met de bekende hypnotiserende, cartooneske gezichten achter de hemden dragende jongens.

]]>
<![CDATA[Recensie Marek Hemmann Melkweg, Amsterdam, Nederland zaterdag 8 maart 2014]]>

Marek Hemmann, een gewone Duitse jongeman uit Jena, die toevallig erg goed is in plaatjes draaien, kreeg het weer voor elkaar. Z’n publiek tot zweten toe te laten dansen en aanbeden te worden om vervolgens niet meer van het podium weg te willen.

]]>
<![CDATA[Recensie Blaudzun Ancienne Belgique Brussel donderdag 6 maart 2014]]>

Er heerste een gezellige en vooral Hollandse sfeer in de Club van de AB toen Johannes Sigmond, alias Blaudzun, met zijn 8-koppige band het podium betrad. Dik anderhalf uur wist hij het publiek te vermaken met zijn karakteristieke stem en uiteenlopende nummers. Oude nummers die afgewisseld werden met nummers van zijn nieuwe album Promises of No Man’s Land.

]]>
<![CDATA[Recensie Moderat Ancienne Belgique Brussel woensdag 5 maart 2014]]>

Het bombastische electroduo Gernot Bronsert en Sebastian Szary (Modeselektor) en de emotionele Sascha Ring (Apparat) hebben hun krachten gebundeld en werken sinds 2002 samen als Moderat. Nu, 12 jaar na hun eerste ontmoeting zijn ze terug met een sterke opvolger van hun debuut ModeratII. Een combinatie van donkere, diepe beats met een gevoelig, dromerig randje. Hiermee brengen ze de donkere electro scene van Berlijn in de jaren ’90 de wereld in met een enthousiasme dat van het podium afstraalt.

]]>
<![CDATA[Recensie Darkside Trix Borgerhout dinsdag 4 maart 2014]]>

Darkside, een verrassende samenwerking tussen de befaamde elektroheld Nicolas Jaar en gitarist Dave Harrington, tilden het doorgaande EDM (Electic Dance Music) en hun eigen plaat Psychic naar een hoger niveau. In de Trix dit keer. En daar wisten ze een unieke show neer te zetten waarmee ze alle hoge verwachtingen nakwamen. Een show waarin stampende beats samenkwamen met legendarische gitaarrifjes en de warme soulstem van Nicolas Jaar.

]]>
<![CDATA[Recensie Guillaume Tell De Munt Brussel zondag 2 maart 2014]]>

De Amerikaanse tenor Michael Spyres (eerder te zien als hoofdrol in La Damnation de Faust en Candide in de Vlaamse Opera) kent zijn Muntdebuut tijdens de concertante uitvoering van Rossini’s laatste opera Guillaume Tell die 185 jaar geleden, in 1829, zijn première kende. De man maakt in de rol van Arnold meteen een sterke indruk. Zo’n indruk dat ie in het vierde bedrijf tot twee keer toe een stevig applaus in ontvangst mag nemen. Dat gebeurt na de eerste scène (“Ne m‘abandonne point, espoir de la vengeance”) wanneer hij de verscheurende zinnen “J‘appelle, il n‘entend plus ma voix! Murs chéris qu‘habitait mon père, je viens vous voir pour la dernière fois!” heeft gezongen. In de tweede scène draait het verdriet helemaal om in woede: ”Amis, amis, secondez ma vengeance” klinkt het daar dreigend. De stem van de gebroken man horen we die rouwt om het verlies van zijn vader in intimistische lamenti, maar toch ook kracht vindt voor de grote zaak, de vrijheidsstrijd. Het past Spyres als gegoten hoewel zijn “pour“ af en toe als een “por“ klinkt. Daarnaast speelde de Amerikaan het ook psychologisch. Hij was de enige solist die het ganse concert de muziekstandaard naar beneden kon duwen omdat hij zijn teksten vanbuiten kende. Maar ook naast hem stonden erg sterke solisten. Al is en blijft dé motor van een grand opera van Rossini het – letterlijk – uitgebreide koor én orkest van de Munt.

]]>
<![CDATA[Recensie Nina Persson (The Cardigans) Arenbergschouwburg Antwerpen zaterdag 1 maart 2014]]>

Nina Persson in de Arenberg. Dé muziektip van immer sympathieke Bart Steenhaut, muziekjournalist van de Morgen, was het in de jongste editie van Zone 03/. Waarom hij haar bombardeerde tot muziektip, was ons na het lezen niet meteen duidelijk. De muziekchef wijdde in zijn stuk - dat toch wel een halve A4 besloeg - erg veel ruimte aan The Cardigans waar Persson zangeres van is. Het zij-project van Persson, A Camp moest het stellen met 2 zinnen. Steenhaut had slechts een paar uitgelekte songs van Perssons eerste solo plaat Animal Heart – die bij het schrijven van die muziektip duidelijk nog niet uit was – al kunnen beluisteren. Maar ook niet meer dan dat. Bleek achteraf dat Persson helemaal geen klassiekers van The Cardigans zou brengen in de Arenberg en er buiten wat nattevingerwerk en het hanteren van de glazen bol nog nauwelijks iets overschoot van Steenhauts muziektip-argumentatie. Om kort te zijn: Nina Persson live in de Arenberg was OK, maar uiteindelijk ook niet meer dan dat.

]]>
<![CDATA[Recensie Tegen de sterren op LIVE Lotto Arena Merksem zaterdag 1 maart 2014]]>

Tegen de sterren op Live is tijdens het carnavalweekend goed voor 4 keer 3500 toeschouwers in de Lotto Arena, “Het Sportpaleis van den Aldi” of beter nog “de conciërgewoning van het Sportpaleis”. Die laatste “synoniemen” hebben we niet zelf bedacht, ze zijn van Guga die in de huid kruipt van Alex Agnew. Hij, Nathalie Meskens én Jonas Van Geel gingen met het grootste applaus lopen. De gehele cast, dansers, live band (met de papa van Clara Cleymans aan de klarinet trouwens) en crew kreeg achteraf een niet meer dan verdiende staande ovatie. Met wat geluk én indien de agenda’s van de artiesten met elkaar matchen, wordt dit een vaste afspraak en klassieker in het carnavalweekend. De live show heeft alvast dat potentieel.

]]>
<![CDATA[Recensie Shlohmo Vk* Brussel vrijdag 28 februari 2014]]>

Met al drie opvallend goede albums op zijn naam behoort Shlohmo, alias Henry Laufer, tot één van de betere lo-fi beatjesmakers van zijn jonge generatie. Amper 22 jaar oud en gestationeerd tussen de grote jongens in Los Angeles, wist hij met gemak de VK in Brussel uit te verkopen. 

]]>
<![CDATA[Recensie Nana Mouskouri De Roma Borgerhout donderdag 27 februari 2014]]>

Nana Mouskouri nadert stilaan de gezegende leeftijd van 80 jaar. De Griekse zangeres zag hierin een ideale reden om terug te keren op haar beslissing uit 2007 om met pensioen te gaan. Na bijna exact 25 jaar stond ze met haar  “Happy Birthday Tour” opnieuw op de planken in Borgerhout.  In een uitverkochte Roma bracht ze een selectie liedjes uit haar rijke carrière. “Try to remember”, “Quand tu chantes”, “The white rose of Athens” en “Only love” mochten uiteraard niet ontbreken. En ook al kraakte haar stem toch af en toe een beetje, ze klonk nog erg goed voor haar leeftijd. Ze bleef mooi op toon en bewees geregeld dat ze nog altijd haar hoge noten kan halen. Toen ze bij de toegiften ook nog eens in het Nederlands “De kleinste” bracht, bleef ons slechts één gedachte: respect.

]]>
<![CDATA[Recensie Flying Horseman Bourlaschouwburg Antwerpen donderdag 27 februari 2014]]>

Het optreden van Flying Horseman werd ingeleid door Birds That Change Colour, een energierijke band bestaande uit Koen Kohlbacher (zang, gitaar, tekst), Christophe Albertijn (bas, gitaar), David Schroyen (drum, percussie), Nathalie Delcroix (zang), Jorunn Bauweraerts (zang) en Bram Moony (gitaar, zang, lap steel). De band bracht liedjes die vaak ingetogen begonnen, en dan steeds meer kracht bijnamen door de toevoeging van percussie, gitaar, bas en zang. Naast hun opvallende kostuums, sprong ook de bijna overarticulatie van zangeres Naomi eruit. Door het optreden van Birds That Change Colour was de Bourla alvast goed opgewarmd. Door hun sterke prestatie waren we benieuwd naar wat er nog zou komen.

]]>
<![CDATA[Recensie HAIM Ancienne Belgique Brussel maandag 24 februari 2014]]>

HAIM, een kersverse zusterband uit Los Angeles wist de AB te verrassen met een serieus rockconcert. De verwachtingen lagen hoog met een volgestouwde grote zaal en langer dan een uur bleven de zusjes niet op het podium, maar de hele Ancienne Belgique was compleet mee met hun rockgehalte.

]]>
<![CDATA[Recensie Jason Derulo Vorst Nationaal Brussel zondag 23 februari 2014]]>

Een uitverkocht Vorst Nationaal Club, vol single ladies als we het gegil mochten geloven, op kookpunt brengen. Dat was wat Jason Derulo, zijn dj/master of ceremony én 8 uit-ste-ken-de dansers deden. Tattoos heet zijn jongste album. #3 is dat voor de artiest die van Miami afkomstig is. 2 jaar geleden deed ie een nekblessure op tijdens een repetitie voor zijn toenmalige wereldtour. Het was toen niet zeker of hij nog wel ooit op een podium zou kunnen verschijnen en is dan ook dankbaar dat het wél kon. Ook in Vorst Nationaal schuwde de zanger de acrobatische stunts niet, toonde zijn bovenlichaam, pompte 10 keer met een fan op zijn rug en deed wat work out-oefeningen aan een barre.  Of hoe Jason Derulo’s concert als indruk maken op de dames en finaal ook als een groot huwelijksaanzoek las. Eentje dan waarop duizenden meisjesharten in no time “ja” op zouden antwoorden.

]]>
<![CDATA[Recensie Intergalactic Lovers Ancienne Belgique Brussel zaterdag 22 februari 2014]]>

Hoe haal je de bezieling, de eigen sound uit een band en wissel je het in voor een ‘so called’ internationaler geluid dat de ziel en de doorleving van songs afvlakt? Het antwoord toonde Intergalactic Lovers in de AB Box. Wanneer alle bandleden een voor een het podium verlaten tijdens “The fall” klapt het publiek een ritme in de handen wanneer bassist Raf De Mey als laatste de song neerlegt.  Het gevolg: tijdens de laatste toegift “Drive” mag die laatste opnieuw het muzikale laken naar zich toetrekken en klapt het publiek opnieuw in de handen.  Daardoor haalt het publiek net het straffe van die song, de opgebouwde spanningsboog volledig neer. Of hoe Intergalactic Lovers meer pop geworden is dan een band voor een meerwaardezoeker.

]]>
<![CDATA[Recensie Woodkid Vorst Nationaal Brussel donderdag 20 februari 2014]]>

Woodkid, met multi getalenteerde artiest Yoann Lemoine als frontman, heeft zich nogmaals bewezen. In Vorst Nationaal deze keer. Door hipsters wordt er al geroepen dat deze band geschiedenis gaat schrijven, wat misschien geen gekke gedachte is. Deze man straalt een enorme gecontroleerde kracht uit en weet iedereen mee te krijgen, zowel de muzikanten als het publiek dat hem het hele concert lang heeft overspoeld met een overdonderend geschreeuw, gejoel en gefluit.

]]>
<![CDATA[Recensie Romeo and Juliet | Ballet Vlaanderen Stadsschouwburg Antwerpen vrijdag 21 februari 2014]]>

Fris, licht, speels, theatraal en uiteindelijk dramatisch geladen. Dat is ‘Romeo en Julia’, de nieuwe avondvullende productie van Ballet Vlaanderen in dit Shakespeare-jaar (de auteur werd 450 jaar geleden namelijk geboren). Van balletdansers mag verwacht worden dat ze kunnen dansen. Deze choreografie van de Rus Slava Samodurov vraagt meer van hen. Via mimiek, lichaamstaal, vertellen de principals en het corps de ballet het verhaal. Met magnifieke kostuums van ontwerper Tim Van Steenbergen, een decor van de hand van Anthony Macllwaine (met zijn balkons, klapramen,en trappen gebaseerd op Shakespeare’s Globe Theatre in Londen) en de meeslepende muziek van Sergei Prokofiev, uitgevoerd door het Symfonieorkest Vlaanderen o.l.v. Benjamin Pope, is dit om kort te zijn de must see balletvoorstelling van het moment.

]]>
<![CDATA[Recensie Laurent Chetouane | Sacre deSingel Antwerpen zondag 16 februari 2014]]>

Promiscu, holebi-gedrag promoten als dé verlossing. Dat is wat de Franse choreograaf Laurent Chétouane doet in Sacre. Niet dat we iets tegen eender welke visie op seksualiteit hebben. Maar dit is toch wel alweer een zoveelste bewijs dat een choreograaf niet veel verder wil gaan dan de eigen leef- en gevoelswereld op het podium brengen: van boosheid tegenover het publiek tot verlossing. Er gaat geen seizoen voorbij of het holebi-thema wordt niet verwerkt in een choreografie. Uiteraard maken erg veel kunstenaars, en ook dansers, deel uit van de holebi-gemeenschap. Toch durven we hen oproepen geen “one issue”- werken te blijven maken, maar verder te kijken dan de eigen leef-en gevoelswereld, en ook andere thema’s aan te snijden. Want omdat ze buitenproportioneel vertegenwoordigd zijn binnen het domein en het medium waarvoor ze werken, dreigen ze te verschralen qua themakeuzes en wordt het wel erg voorspelbaar.

]]>
<![CDATA[Recensie Heather Nova De Roma Borgerhout woensdag 19 februari 2014]]>

Heather Nova, spiritualiteit, in het reine komen met jezelf, in harmonie leven met de natuur. Het zijn zaken die moeiteloos aan elkaar te koppelen zijn. De singer-songwriter uit Bermuda gebruikt vaak de zee als metafoor in haar songs. En ook op het podium is een verwijzing naar de natuur niet ver af. Tijdens een vorige tour liet ze witte lelies draperen rond haar microstatief, nu is er haar bruine kleed met de print van een boom op. Verder zijn er de projecties van schilderijen van Alberto Di Fabio, waarmee Heather Nova nog in Rome gestudeerd heeft in de richting Kunsten.  Zijn inspiratie ligt bij ons DNA, chromosomen en cellen. Het ganse concert is er dan ook eentje vol verstilling, voelt ambient en klassiek aan tegelijkertijd en kabbelt voorbij. Voor de geduldige luisteraar veel om te ontdekken dus, wie minder geduld aan de dag kon leggen en op zoek was naar afwisseling en hits, bleef wellicht op zijn honger zitten.

]]>
<![CDATA[Recensie Hotel Vocal | Queen Theatercafé Fakkeltheater Antwerpen zondag 16 februari 2014]]>

Gastheer Sam Verhoeven had beloofd om voor deze editie een extra gast uit te nodigen op zijn maandelijkse Hotel Vocal. Het zou een triootje worden. Maar omdat de muziek van Queen nu eenmaal nog beter klinkt met meer stemmen, had hij niet alleen Jurgen Stein en Michaël Zanders, maar ook Liv Van Aelst en Elke Buyle opgetrommeld. En met zoveel talent op zo’n klein podium, moest het er wel stevig aan toe gaan tijdens klassiekers als “The show must go on” en “Somebody to love”. En toch bracht deze Hotel Vocal ook een andere kijk op Freddie Mercury en zijn kompanen. Dankzij Queen-kenner Jurgen Stein leerden we een reeks mooie, maar minder bekende liedjes kennen zoals: “My melancholy blues” en “Jealousy”. Eén nummer mocht uiteraard niet op het menu ontbreken. Als afsluiter hadden de vijf artiesten nog een spetterende vertolking van hét Queen-nummer allertijden: “Bohemian rhapsody”.

]]>
<![CDATA[Recensie A tribute to Marvin Gaye De Roma Borgerhout zaterdag 15 februari 2014]]>

Dertig jaar geleden kwam de legendarische Motown-artiest Marvin Gaye op tragische wijze om het leven. Om zijn persoon en vooral ook zijn heerlijke soulmuziek te eren,  ontstond “A tribute to Marvin Gaye”. De Vlaamse queen of soul Sofie, Sandrine, Stef Caers en Monique Harcum trakteerden het publiek op hits als: “Ain’t nothing like the real thing”, “How sweet it is to be loved by you”, en “Ain’t no mountain high enough”. De typische sound uit Detroit herleefde en de Roma werd gehuld in de warme klank van de soul. Sofie stelde teleur: ze klonk bij momenten veel te scherp. Misschien moest ze haar kroontje maar eens doorgeven aan Sandrine. Die zette een verrassend sterke versie van “Sexual healing” neer en Monique Harcum wist te ontroeren met “Piece of clay”.

]]>
<![CDATA[Recensie Anne Teresa De Keersmaeker | Partita 2 deSingel Antwerpen zaterdag 15 februari 2014]]>

Net zoals in “Vortex Temporum” staan er in “Partita 2” verschillende cirkels in krijt getekend op de zwarte podiumvloer. Kaal is het podium van deSingel. De uitgang rechts achteraan is zichtbaar. Een subtiele diagonale lichtstreep laat Amandine Beyer toe om plaats te nemen op het podium. De eerste twee delen “Allemande” en “Courante” uit Bachs “Partita 2” klinken in het duister. Anne Teresa De Keersmaeker dwingt op die manier de toeschouwer om te luisteren. Dat dwingende karakter is er voor sommigen te veel aan. Het gehoest van het publiek wijst niet zo zeer op hoe het met de gezondheid van de toeschouwers gesteld is, wel op het feit dat die dwang niet gesmaakt wordt.

]]>
<![CDATA[Recensie Au Revoir Simone Botanique Brussel zaterdag 15 februari 2014]]>

Au Revoir Simone, het meisjestrio uit New York had op het eerste zicht uit Parijs kunnen komen. De drie meisjes met suikerzoete stemmen, gezichtjes en jurkjes namen het publiek mee in hun dromerige synthpop wereldje waar volgens het publiek nog wel gepraat mocht worden.

]]>