concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie Sparks Ancienne Belgique Brussel zaterdag 16 september 2017]]>

Gek en geniaal tegelijkertijd, dat was het optreden van de Amerikaanse band Sparks in de Ancienne Belgique. De groep die draait rond de broers Ron en Russell Mael dateert uit een periode – de 70’s- dat ongegeneerd je falsettostem bovenhalen een handelsmerk mocht zijn en enige theatraliteit in songs en performances het geheel net als bij Queen afmaakte. Voor een laaiend enthousiast publiek stond de groep in Brussel. En de Maels genoten kennelijk van de overweldigende respons. Meermaals bedankten ze de fans omdat ze er mee een super optreden van maakten. Zelfs Ron – die al jaren de stijve hark uithangt achter zijn keyboard en bewegingloos de ganse tijd in dezelfde richting staart – kroop op het einde even uit zijn rol om de fans te bedanken. “Brussel is voor ons een tweede thuis”, zei ie oprecht waaraan hij fijntjes toevoegde dat de groep twee albums in onze hoofdstad opnam.

]]>
<![CDATA[Recensie Lady Linn and friends De Roma Borgerhout donderdag 14 september 2017]]>

“Het is lang geleden dat ik nog voor zo veel volk gespeeld heb.” Het is wellicht een van de meest oprechte bindteksten die we de afgelopen jaren konden optekenen. Lady Linn – “in het echte leven een spraakwaterval, op het podium niet echt” – genoot zichtbaar dat de Roma uitverkocht was voor een tamelijk exclusieve avond waarin ze andere artiesten uitnodigde om met haar het podium te delen. Isabelle A, Bart Peeters en Natalia die ze in de jongste editie van ‘Liefde voor muziek’ beter leerde kennen, had ze voor de gelegenheid uitgenodigd. De Roma van haar kant wist uit te pakken met een nieuw geluidssysteem en bleek nu op akoestisch vlak vlotjes te kunnen concurreren met die andere exquise zaal op akoestisch vlak in onze stad: de Koningin Elisabethzaal. “Het was een van de betere optredens die ik al gezien heb” hoorden we een koppel achteraf in de premetro zeggen. Er was iets van aan, al kon het uiteraard nog steeds ietsjes beter.

]]>
<![CDATA[Recensie Cargo Kinepolis Antwerpen woensdag 13 september 2017]]>

Cargo is het langspeelfilmdebuut van Gilles Coulier die in 2014 de achtdelige tv-reeks Bevergem regisseerde. Voor zijn eerste film duikt de regisseur, scenarist en producent in de wereld van de Oostendse visserij. Bijna uitsluitend mannen komen er in beeld in deze erg trage film. Coulier wil immers een stem geven aan stilte. Stilte tussen de broers Jean (Sam Louwyck), Francis (Wim Willaert) en William (Sebastien Dewaele) wanneer hun vader Leon (Roland Van Campenhout) in een coma belandt.

]]>
<![CDATA[Recensie Pinocchio De Munt Brussel zondag 10 september 2017]]>

Met Pinocchio opent de Munt opnieuw haar deuren nadat het langer dan voorzien buitenshuis moest spelen door de aanslepende renovatie van de schouwburg. De nieuwe zetels hebben hetzelfde model als de oude, en zitten iets steviger, het licht uit de kroonluchter is heel wat kouder omdat het ledlichtjes zijn die er nu in steken, maar daardoor komt het plafond wel weer beter tot haar recht. En er is airco en vanaf nu spelen de zangers ook op een vlak podium terwijl het oude nog een hellingsgraad van 4° had. Dat zijn de belangrijkste veranderingen aan de zaal. Voor de deur staat nu een (hopelijk tijdelijke) constructie waar de fouillering gebeurt net zoals dat aan het Muntpaleis aan Tour & Taxis het geval was. Met Pinocchio was de zondagmatinee helemaal uitverkocht. Fijn om zien, was dat er ook heel wat kinderen in de zaal zaten. Alleen is maar de vraag of zij beseffen dat het verhaal – dat toch wel wat gedateerd is – eigenlijk als hoofdreden heeft om jongeren onder de knoet te houden, en mooi te laten luisteren naar hun ouders. Dat is een aspect dat te vaak onderbelicht wordt omdat steeds de focus gelegd wordt op de deugd om niet te liegen maar waarachtig te zijn.

]]>
<![CDATA[Recensie Virginity HetPaleis zaterdag 9 september 2017]]>

Het Paleis opent zijn nieuwe seizoen met Virginity in samenwerking met Fabuleus. Een voorstelling over je seksuele identiteit vinden als jongere. Op een klein uur tijd zien we vier bandleden in een repetitieruimte zoeken naar een sound maar ook naar zichzelf. Marieke Dermul is het meisje dat alles aankan in haar eigen kamertje voor de videocamera. Ze heeft ‘een leeuw in haar broek die klaar is om te brullen’ en hoopt bij Boris Van Severen te kunnen scoren met de openingszin ‘Ik was negen. Mijn moeder was verslaafd aan alcohol. Ik vond haar in haar eigen urine.’ om zo medelijden te wekken en hem voor haar te winnen. Maar in real life verstijft ze en komt er bijna geen woord uit hoewel haar seksuele verlangens groot zijn. Choreografe Natascha Pire vraagt Lennert Coorevits op de man af of hij een homo is, wat hem aan het twijfelen brengt. ‘Ik moet tegen mezelf zeggen dat ik niet mag kijken.’ luidt het wanneer ie in de kleedkamer bij L.O. zich aangetrokken voelt tot Cesar Willems. En Boris, die blijkt zich dan weer een meisje te voelen in een mannenlichaam. Uiteindelijk kussen Boris en Lennert elkaar lang op de mond. Maar de aanloop daartoe voelt al even geforceerd aan als de ganse voorstelling. Om kort te zijn: in Ghost Rockers in concert zit méér verhaal, betere uitgewerkte personages én sterkere songs dan in deze Virginity die vis noch vlees is.

]]>
<![CDATA[Recensie Ola Pola Potloodgat Bronks Brussel zaterdag 9 september 2017]]>

Vijftien jaar na zijn première herneemt Bronks zijn jeugdtheatervoorstelling Ola Pola Potloodgat dankzij het Theaterfestival. Voor het eerst wordt een golden oldie vanonder het stof gehaald, en links en rechts geüpdatet, met onder andere de grappige zin: ‘Staat dat ook op tsjoeptsjoep?’ (Youtube nvdr.) of ‘Je ogen doen me denken aan bambi of neen Dana Winner’ die Piranha zegt tegen de olifant Petroesj. Het resultaat is een wervelende absurde voorstelling die de fantasie van kinderen én hun ouders prikkelt. De voorstelling is zeer eclectisch, bevat naast theater, ook dans, een verwijzing naar opera en integreert video. Ook in 2017 knetter het spelplezier eraf tussen Pascale Platel en Randi De Vlieghe. Al wil die laatste – niet geheel ten onrechte overigens – op het einde een andere rol spelen, die van het hoofdpersonage.

]]>
<![CDATA[Recensie Race Kaaitheater Brussel vrijdag 8 september 2017]]>

Met Race van het Nationale Theater kreeg het Theaterfestival in ons land meteen een Belgische première in het Kaaitheater. De tekst is van de Amerikaan David Mamet die vertaald werd door Pieter Hilhorst en Sacha Hilhorst. Eric de Vroedt tekende voor de regie. Romana Vrede neemt de rol van de stagiaire Susan voor haar rekening terwijl Werner Kolf en Mark Rietman de zwarte advocaat Henry Brown en de witte collega Jack Lawson spelen. Beschuldigde van dienst, in dit geval gaat het om een verkrachtingszaak van een jong zwart meisje, is Charles Strickland (neergezet door Hein van der Heijden). Wat aanvankelijk lijkt op een voorstelling die draait om de vraag of Strickland nu wel of niet schuldig is, draait uiteindelijk uit op de blank-zwart tegenstelling, vooroordelen, feiten versus perceptie of hoe iemand overkomt (waarbij vooral dat laatste tegenwoordig de bovenhand haalt), en het cynisme in de advocatuur.

]]>
<![CDATA[Recensie It Kinepolis Antwerpen vrijdag 8 september 2017]]>

Stephen King is opnieuw in de bioscoop te zien met zijn horrorklassieker It uit 1986. De remake van de Argentijnse regisseur Andy Muschietti die het eerste deel van de prent voorstelt, toont een groepje jongeren die behoren tot de Losersclub. Op school wordt vooral de dikke Ben (neergezet door Jeremy Ray Taylor) stevig gepest door een groepje tieners met Patrick Hockstetter (gespeeld door Owen Teague) op kop. Uiteindelijk is dat nog het meest opvallende in dit coming of age-verhaal. Waar moet je het meest bang van zijn, van It, de clown die al je angsten blootlegt en verantwoordelijk is voor verdwijningen en moorden? Of van het donkere kantje van je eigen ouders: diegenen die je al je leven lang placebo’s laten slikken, je als ‘mijn kleine meisje’ terwijl je pubert niet willen loslaten (waarbij overigens subtiel ook seksueel misbruik wordt gesuggereerd tussen de vader van Beverly en zijn dochter), hoogtevrees, of je pa die een politie-agent is en je stevig onder de knoet houdt, … ?

]]>
<![CDATA[Recensie Alleen Vk* Brussel woensdag 6 september 2017]]>

Met ‘Alleen’ brengt Tg Stan een monoloog die geschreven werd door Fikry El Azzouzi en Sara De Roo in de Vaartkapoen in Sint-Jans-Molenbeek. Martine Bom zorgde voor de vertaling naar het Frans, Isabelle Vander Stockt voor de boventitels. En dat voor welgeteld één Franstalige toeschouwer zo bleek aan het begin van de iets meer dan honderd minuten durende voorstelling. Probleem is echter dat het Nederlands een gebalde taal is en er dus meer lettertekens nodig zijn om hetzelfde te zeggen in het Frans. Maar vooral: door te boventitelen stak Tg Stan zich in een te zwaar keurslijf en werd De Roo beperkt in haar artistieke vrijheid waardoor ze tekstgebonden moest blijven, ook al schrapt ze normaal gezien tekst in een brief tussen haar en Fikry. Een ander stukje werd dan weer niet vertaald, waardoor de actrice zelf live overging in het te vertalen. De monoloog die sowieso al een problematische spanningsboog kent – het vele geschuifel op de stoeltjes door het publiek is daar onder andere een duidelijk bewijs van – werd daardoor een lange zit.

]]>
<![CDATA[Recensie The only way is up Beursschouwburg Brussel dinsdag 5 september 2017]]>

Muziektheater out of the box op een erg originele manier gebracht, dat doet ‘The only way is up’ van Boris Van Severen en Jonas Vermeulen. Elk staan ze achter een dj booth, bespelen de synths, bas- of elektrische gitaar en zingen ze in 6 delen (subtiel aangebracht via een rode spot die bijkomend aangaat telkens een nieuw hoofdstuk aangeboord wordt) over het leven van 4 hoofdpersonages: Astormouse die droomt van een ruimtereis met een meisje, de Chief die carrière maakt omdat die al in pole position kon starten via zijn afkomst, The New Boy die in zijn jeugd het omgaan met vrouwen bekijkt volgens het 4 F’s principe: ‘Find them, Feed them, Fuck them, Forget them’ en tenslotte is er cat-man die het allemaal rustig aan doet en last heeft van keuzestress in het leven.

]]>
<![CDATA[Recensie Buko Kaaitheater Brussel maandag 4 september 2017]]>

Buko, dat verwijst naar het leven en werk van de Amerikaan Charles Bukowski, is alweer een Abattoir Fermé voorstelling pur sang geworden. Een ruwe en ranzige voorstelling over twee mislukte schrijvers die elk in een kamer in het aftands Sunset Motel in Hollywood wonen op zoek naar de faam en het succes dat ze nooit zullen bereiken of voelen. Buko is niet alleen erg direct qua taal. Ze schoffeert het publiek maar ook het theaterwezen in wezen, steekt ook de draak met het literaire wereldje en grijpt terug naar de oerdriften: drank en seks. De mannen pochen over hun veroveringen en seksuele escapades maar in se zijn ze erg eenzaam. Tot ze Chinees bestellen en een delivery girl in korte jeans verschijnt.

]]>
<![CDATA[Recensie Bomba Estereo La Madeleine Brussel zondag 3 september 2017]]>

Wat een feestje zette het Colombiaanse Bomba Estéreo neer in La Madeleine. Rond kwart na negen kwam de band op. De muzikanten bouwden de sfeer op via drums, rainmaker, synths en vervolgens gitaar om meteen te openen met ‘Siembra’. Li Saumet had voor de gelegenheid een roze pet met zilveren glitters op die wat aan een oversized kepie van de Rijkswacht deed denken. Verder had ze fluo gele draadjes aan haar mouwen van haar kleed om het Zuid-Amerikaanse karakter van de band extra onder de aandacht te brengen. ‘Wij zijn Bomba Estéreo’ klinkt het waarna applaus volgt. En wanneer ze er ‘uit Colombia’ aan toevoegt, reageert meteen iedereen laaiend enthousiast.

]]>
<![CDATA[Recensie Radical Light Kaaitheater Brussel zaterdag 2 september 2017]]>

Samen met vier andere dansers, waaronder 1 vrouw: Inga Huld Hakonardottir, creëerde choreograaf Salva Sanchis ‘Radical Light’. Het moet gezegd, de muziek die van de hand is van Discodesafinado (het dj duo Joris Vermeiren en Senjan Jansen) is erg boeiend. Begint die aanvankelijk nog ambient – net zoals het zeer repetitieve wachtdeuntje voor het optreden van Coldplay in Brussel deze zomer startte overigens – dan voegt die geleidelijk aan percussieve elementen en bleeps toe (onder andere van achteraan het podium). ‘Radical Light’ wordt op die manier begeleid door minimal techno en experimentele electro. De choreografie baadt dan weer in spontane bewegingen waarbij de ledematen eerder het hoofd lijken aan te sturen dan omgekeerd maar naarmate het tempo opgedreven wordt en de voorstelling vordert, blijkt dat schijn bedriegt.

]]>
<![CDATA[Recensie Totem van Cirque du Soleil Paleis 12 Brussels Expo zaterdag 2 september 2017]]>

Cirque du Soleil doet voor het eerst Brussel aan met hun show Totem die geschreven en geregisseerd werd door Robert Lepage. Daaraan nemen acrobaten deel uit 46 verschillende landen, inclusief dat van ons. De voorstelling trekt de kaart van het ontstaan van alle leven, via amfibieën over aapachtigen tot de mens. Van de kip of het gevolgte en het ei. Van atomen tot moleculen. Was de zwakte van ‘Amaluna’, de vorige show van het gezelschap uit Québec dat ons land aandeed, nog diens opbouw met verschillende inkakmomenten en podiumwissels die niet al te best opgevangen werden, dan is Totem gewoon een wervelende show waar de vaart er wel goed in gehouden wordt, mede dankzij de percusieve muziek die hier een daar wordt aangevuld met (pan)fluit onder andere. Alleen, na een zeer straf en boeiend eerste deel heeft deze Cirque du Soleil-productie alle moeite van de wereld om in dat tweede deel even creatief uit de hoek te komen. Om kort te zijn, de opbouw van deel twee duurt véél te lang, en wanneer je het zoveelste bootje of vlot de scène ziet opvaren schiet er maar een ding door je hoofd: ‘alweer?’.

]]>
<![CDATA[Recensie Five Easy Pieces Kaaitheater Brussel donderdag 31 augustus 2017]]>

Zet kinderen en tieners op een podium en je krijgt een knaller van een voorstelling. Zo lijkt het wel de jongste tijd. Want na een wervelend ‘Het Hamiltoncomplex’ van hetPaleis vorig jaar heeft het Theaterfestival dit jaar opnieuw een opmerkelijke productie geselecteerd waar jong talent het onderste uit de kan haalt. Jazeker, ‘Five easy pieces’ gaat over Marc Dutroux, de slachtoffers, de politie, de ouders en geeft tevens de Belgische context van toen (politie waar niet of nauwelijks samenwerking was over de taalgrens heen) en wat geschiedenis mee (met onder andere de moord op Lumumba). Maar evengoed is het stuk ook erg kritisch over het theatervak op zich met zijn castings en cynische coaches, jongeren die te betuttelende simpele stukken moeten spelen in academies allerhande, terwijl er veel meer potentieel in hen zit dan wat er vaak uit gehaald wordt. Die gelaagdheid, het theater in het theater ook, maakt van ‘Five easy pieces’ een subliem stuk.

]]>
<![CDATA[1.301.784 unieke lezers voor Concertnews.be]]>

Concertnews.be haalde 1.301.784 unieke lezers tijdens het afgelopen seizoen 2016-2017. Een groei van 48 percent ten opzichte van het seizoen daarvoor. Reden voor deze uitstekende cijfers zijn het veranderende mediagebruik van de nieuwsconsument waarbij online nieuwsconsumptie duidelijk in de lift zit. Andere factoren zijn de bezuinigingen bij de massamedia, het feit dat zij daardoor nog nauwelijks recenseerden wat vooral tijdens het voorbije indoor seizoen opviel, en als dat al gebeurde, was dat onder de vorm van een toenemend aantal product placement artikels die al dan niet al op voorhand op de redactie waren geschreven. Concertnews.be stelt ook vast dat steeds meer recensies van kranten en magazines achter de betaalmuur gestoken worden. De onafhankelijke cultuursite vindt het zijn democratische plicht om gratis consulteerbaar te zijn. Mensen betalen in ons land al meer dan genoeg voor mobiel dataverkeer of internet thuis. 

]]>
<![CDATA[Recensie Ghost Rockers op Maanrock Stadscentrum Mechelen zondag 27 augustus 2017]]>

Goesting. Dat straalde af van Ghost Rockers tijdens hun optreden op Maanrock 2017. Mila en co gingen voor een snelle set, betrokken het publiek, en vinkten alweer een optreden af van hun bucket list. Het gratis festival in Mechelen is hét familiefestival bij uitstek met erg veel jonge kindjes die in de frontstage onder andere zitten te dansen. Met een stralende zon op hun snoet kregen ze gratis petjes en oordopjes van de alerte stewards. Alles voor preventie. Niet zelden toonden de Ghost Rockers dat ze ook tijdens een concert goed kunnen acteren op het podium iets wat we absoluut konden smaken.

]]>
<![CDATA[Recensie Niels Destadsbader Gemeentepark Schoten zaterdag 26 augustus 2017]]>

‘Speeltijd’ van Niels Destadsbader haalde de kaap van 20.000 verkochte albums al in februari en staat met het album op dit moment nog steeds op 1 in de albumlijsten in Vlaanderen. Daarnaast won de 29-jarige zanger de Radio 2 Zomerhit samen met Miguel Wiels met ‘Skown Meiske’, een cover van Alvaro Solers ‘Sofia’. Zeggen dat het Niels op dit moment voor de wind gaat, is een understatement. Op 8 juli mocht hij Werchter Boutique in gang zetten dat weliswaar strandde op een festivalterrein dat slechts voor twee derde gevuld was. Waarom zou je immers een ticket betalen als je Niels op Parkhappening Schoten gratis aan het werk kan zien en Stan Van Samang de dag erna op Maanrock Mechelen?

]]>
<![CDATA[Recensie Natalia Gemeentepark Schoten zaterdag 26 augustus 2017]]>

Het zegt veel over de staat waarin het Vlaamse lied en Vlaamse artiesten zich anno 2017 in bevinden. Zowel Niels & Wiels als Natalia wonnen een Radio 2 Zomerhit 2017 met … een cover. Niels & Wiels kunnen de Zomerhit van 2017 op hun naam schrijven terwijl het originele nummer ‘Sofia’ van Alvaro Soler is. Natalia mocht dan weer de trofee naar huis nemen voor beste solo artiest. Ze kreeg die dankzij ‘You’ve got a friend’, een Engelstalige versie van K3’s ‘Je hebt een vriend’, en haar deelname aan het tv programma ‘Liefde voor muziek’. Zowel Natalia als Niels Destadsbader stonden op Parkhappening Schoten.

]]>
<![CDATA[Recensie The Magical Flying Thunderbirds OLT Deurne vrijdag 25 augustus 2017]]>

Neen, in tegenstelling tot het vrijdagavondoptreden van Les Truttes werd het geen overrompeling van het OLT voor The Magical Flying Thunderbirds. Dat is opmerkelijk vermits Alain Bokken, Miguel Wiels, Pallieter Van Buggenhout en zangers Philippe Bokken en Charel van Domburg tot oktober 2017 eenmalige reünieoptredens afwerken. Dan valt het doek ‘definitief’ over de coverband die ooit straffer was dan Les Truttes, maar ondertussen voorbijgestoken is qua sound, snelheid en spitsvondigheid door de band rond Gerrit De Cock. In het Openluchttheater in Deurne hadden Charel en co drie kwartier nodig om het afwachtende en iets oudere publiek helemaal overstag te laten gaan. Dan lieten alle toeschouwers hun bankjes voor wat ze waren voor een over the top-choreografie op ‘Let’s all chant’ van Michael Zager Band (3 keer stappen, twee keer klappen en terug, golvende ‘Sunshine’-beweging met de hand, wijsvingers draaien op ‘woolly bully’, springen én een sit down).

]]>
<![CDATA[Recensie Malcolm X OLT Deurne woensdag 23 augustus 2017]]>

De muziektheatervoorstelling Malcolm X in het Openluchttheater Rivierenhof te Deurne plaatsen, is op papier wellicht interessant. In de praktijk bleek de locatie lang niet ideaal voor een theatervoorstelling als deze, die nochtans door de jury van het Theaterfestival geselecteerd werd als een van de beste producties van het afgelopen jaar. Het OLT is immers een amfitheater. Daardoor konden toeschouwers die niet centraal zaten, onmogelijk de visuals en de boventiteling lezen. En zelfs dan nog, bleek dat er soms te weinig contrast was tussen beeld en de ondertitels in wit. Toen er even wat wind kwam opsteken, en het projectiedoek (in dit geval witte repen) licht begon te dansen, haalde je dat ook uit de voorstelling. Maar vooral: het publiek ging ongegeneerd naar de toog iets drinken of naar het toilet tijdens de verschillende scènes door. Om kort te zijn: er ging te veel verloren in het OLT. Op 7 september 2017 is de productie in betere omstandigheden te zien in de KVS.

]]>
<![CDATA[Recensie Limbo Sloepenweg Antwerpen vrijdag 18 augustus 2017]]>

Met “Limbo” haalde de Zomer Van Antwerpen opnieuw een opmerkelijke circusact naar de Koekenstad. Sinds hun première in Adelaide in 2013 toerde dit gezelschap ononderbroken de wereld rond met een programma dat vuurspuwen, paaldansen, tapdansen, trompetsolo’s en zwaardslikken wist te combineren in één show. In deze mix zaten staaltjes van performancekunsten die absolute wereldtop waren, maar er waren helaas ook momenten waarop men gewoon de tijd zat te vullen.

]]>
<![CDATA[Recensie Bear s Den en Elbow op Pukkelpop 2017 Festivalwei Kiewit zaterdag 19 augustus 2017]]>

Het Orakel van Zurenborg zei ons ooit nadat zijn onverwachte scheldtirade op het perron van Brussel Centraal aan ons adres was gaan liggen dat we ons best beperken tot 1 idee/boodschap per artikel. Dat geldt wellicht voor het gemiddelde niveau van de lezers waar hij ooit voor schreef en nu voor schrijft maar niet voor de onze menen wij. Onder het motto “doe nooit wat een ander je als ‘wijze raad’ meegeeft”, wagen we ons dus aan een dubbelreview. Die van Bear’s Den (zaterdag op de Main Stage) en Elbow (vrijdag in de Marquee) op Pukkelpop. Simpelweg omdat we de tekst van die laatste waren vergeten uit te tikken en omdat die twee volgens ons eigenlijk wel samen kunnen gaan. Al hadden we de tekst van Bear’s Den ook perfect kunnen koppelen met die van Mumford and Sons.

]]>
<![CDATA[Recensie De Ideale Wereld op Pukkelpop 2017 Festivalwei Kiewit zaterdag 19 augustus 2017]]>

De Ideale Wereld-fandagen kenden hun hoogtepunt tijdens een eenmalige show in de Castello, de kleinste tent in een uithoek van het festivalterrein in Kiewit. Het is op zijn zachtst gezegd een vreemde situatie dat de randanimatie op grotere podia staat en in grotere tenten dan De Ideale Wereld zelf. Met wat geluk doen Otto-Jan Ham en co straks een vijandig bod op Pukkelpop zodat de creativiteit er opnieuw volledig en onvoorwaardelijk kan heersen. ‘Je hoeft niet over talent te beschikken om op Pukkelpop te staan.’ klonk het niet geheel onterecht messcherp. Buiten Petit Bazaar durfde die creativiteit wel eens te ontbreken, volgens ons. Dat Jebroer met ‘Kind van de duivel’ niet geboekt werd, kan ook vragen oproepen. Dat kan niet ongestraft. Dus zette De Ideale Wereld een kind op het podium om in de finale de show nog te redden. Een sneer naar Pukkelpop is het én Ketnet tegelijkertijd. Die jongerenzender verbiedt de videoclip liet netmanager Maarten Janssen optekenen die in een wel erg preutse rol kroop op het tv journaal – je kan overigens bezwaarlijk stellen dat ie zelf een heilig dezeke was tijdens zijn jeugdjaren. Zo’n beslissing zorgt net voor een averechts effect. Want alles wat je jongeren verbiedt, wordt heel wat interessanter net omwille van een verbod. Het was meteen ook de ideale gelegenheid voor de Ideale Wereld om een nieuw minderjarig opkomend talent – in dit geval de Kleine Man – een podium te bieden. Zeker nu Emma Bale 18+ is geworden, is er opnieuw nood aan vers minderjarig muzikaal bloed op de Vlaamse podia. De Ideale Wereld bleek in de Castello dus beter en scherper te zijn dan op tv en spaarde onder andere Chokri niet. Zo hoort het.

]]>
<![CDATA[Recensie Mumford and Sons op Pukkelpop 2017 Festivalwei Kiewit zaterdag 19 augustus 2017]]>

Mumford and Sons was de enige headliner op Pukkelpop 2017 die om jargontermen te gebruiken deliverde. De Britse folkrockers stonden nog maar net op het podium en toen voelde je al dat dit wel eens een bijzonder optreden kon worden. Leadzanger Marcus Mumford liet al bij de start ‘I fucking love playing in Belgium!’ optekenen. De groep had er zin in, had erg veel honger, en die juiste attitude straalde dan ook af op het publiek dat meezong, de handjes in de lucht gooide. Alsof we op het einde van een meisjeskamp waren beland – want toegegeven de meisjes leken althans in de meerderheid op deze editie – en die allerlaatste zangstonde nog een laatste kans was om er een epische afsluiter van te maken.

]]>
<![CDATA[Recensie De tieten van Tove Lo op Pukkelpop Festivalwei Kiewit vrijdag 18 augustus 2017]]>

De meest hilarische quote totnogtoe? Die komt van twee tienermeisjes die wachten voor het optreden van Tove Lo in de Dance Hall van Pukkelpop begint. Wanneer het logo van de artieste al geprojecteerd wordt op het grote videoscherm volgt volgend gesprek: ‘Is dat een vagina?’ waarop de ander antwoordt: ‘Ik denk het wel. Ik weet het niet.’ Kortom: Goedele Liekens heeft nog wat werk te doen in Hasselt. Weet iemand overigens of daar al überhaupt seksuele voorlichting wordt gegeven? Wat we wel weten, is dat die Pukkelpoppers behoorlijke risico’s nemen om naar een concert van Tove Lo te gaan kijken. ‘Eigenlijk moet ik blokken’ stond er op een van de kartonnen bordjes van een stout meisje. Aan stoute jongens ook geen gebrek trouwens in de Dance Hall. 1 man kuste twee vrouwen na elkaar tijdens de Kiss Cam voor het optreden van Tove Lo begon. De profiteur!

]]>
<![CDATA[Recensie Clean Bandit op Pukkelpop 2017 Festivalwei Kiewit vrijdag 18 augustus 2017]]>

Op Sziget Festival, nog steeds het grootste festival op Europees vasteland, cancelde Clean Bandit dit jaar hun optreden. Achteraf bleek dat ze moesten optreden op een awardshow in de States. Op Pukkelpop stonden Grace Chatto, Jack Patterson, Luke Patterson en gastvioliste Ezi samen met gastzangeressen Yasmin Green en Kirsten Joy wél op het podium. Het leverde een uniek concert op dat dezelfde sfeer uitademde als dat van Ellie Goulding op de Main Stage enkele jaren geleden. Positive vibes, maar vooral ook heel wat recente hits kregen we te horen. Een heerlijke zomerse cocktail.

]]>
<![CDATA[Recensie London Grammar op Pukkelpop 2017 Festivalwei Kiewit vrijdag 18 augustus 2017]]>

Hannah Reid, Dan Rothman en Dominic ‘Dot’ Major stonden voor de allereerste keer op Pukkelpop. Hoewel de band in de fout ging bij ‘Non believer’ en ‘Oh Woman Oh Man’ - of daar de zenuwen mee te maken hadden, laten we in het midden - zette London Grammar een erg sterk optreden neer in Kiewit. We vonden het zelfs erg professioneel van zangeres Hannah Reid, in zwarte jas, dat ze bij ‘Non believer’ de song opnieuw liet starten door haar bandleden. Alleen moesten ze net na een fikse regenbui aantreden én voor Bastille op het hoofdpodium kruipen. London Grammar kreeg dus niet echt de meest dankbare spot in het tijdsschema van Pukkelpop en ook de keuze voor de Main Stage kan je op zijn minst in twijfel trekken. Het publiek wou zich immers warm bewegen, maar kon dat niet omdat de groep nu eenmaal gekend is om intimistische nummers. Een ander argument, is van visuele aard. Die zwarte jas die Reid de ganse tijd aanhad, had weinig star quality. Dat alles is meteen ook de grootste kritiek die we kunnen uiten richting Chokri en co. London Grammar had zo veel beter tot zijn recht kunnen komen in de Marquee. Ongetwijfeld doet de groep dat dit najaar dan ook in de Lotto Arena, op 11 en 12 december 2017.

]]>
<![CDATA[Recensie Bastille op Pukkelpop 2017 Festivalwei Kiewit vrijdag 18 augustus 2017]]>

De Britse band Bastille is op zijn retour. Dat bleek op de voorlaatste dag van Pukkelpop 2017. Niet zo gek veel toeschouwers waren afgezakt naar de Main Stage bij de start van het optreden. Pas na verloop van tijd begon het ook voorbij de front of house (mengtafeltent) wat gevuld te geraken. De groep is nu de maatschappijkritische tour opgegaan sinds hun tweede plaat ‘Wild World’ die van vorig jaar dateert. In de visuals zien we news tickers – hoe origineel: Massive Attack doet dat al jaren! – en er is – wohow! – zelfs een tv nieuws tune verwerkt tussen enkele nummers door. Het boeit het jonge volkje allemaal niet. Zij willen de hits horen. Beleefdheidsapplaus na beleefdheidsapplaus krijgen we dan ook te horen. Vonden we de groep 3 jaar geleden op Sziget Festival al een mager beestje, dan ligt die nu zo goed als samen met enkele fans die te zwaar in de alcohol gevlogen zijn door de koude, in een coma. Het einde van het optreden waar de ene hit na de andere te horen was, vat zich het beste samen als too little too late.

]]>
<![CDATA[Recensie Sigala Festivalwei Kiewit donderdag 17 augustus 2017]]>

Hét feestje van Pukkelpop op donderdagnamiddag? Dat zette ongetwijfeld Sigala ****1/2 neer. De 24-jarige Britse dj kreeg de fans in een volgelopen Dance Hall tot helemaal achteraan op de schouders op het einde van zijn live set en liet vervolgens de intro van ‘The Lion King’ horen. Rillingen gingen over ieders lichaam. Naast eigen hits als ‘Easy Love’ (waarmee de set ook startte, en waarin een stukje ‘ABC’ van The Jackson 5 in verwerkt zit, ‘Sweet lovin’’ en zijn recentste aanstekelijke maar vreemd genoeg duidelijk minder gekende song ‘I came here for love’ met een waanzinnig straffe Ella Eyre die de vocals voor haar rekening neemt, liet ie ook classics als ‘Ain’t no mountain high enough’, ‘Kernkraft 400’, ‘7 Nation Army’, ‘Jump Around’, ‘I Love it’, ‘You’ve got the love’, ‘Stay with me’, ‘Symphony’ van Clean Bandit en ‘Show me love’ horen. Resultaat: een waanzinnige party waarbij de jonge fans, niet zelden meisjes, meeklapten wanneer dat gevraagd werd, meezwaaiden en “hey hey ho ho’ riepen, of opsprongen. Aan effecten geen gebrek trouwens: CO2-jets en confetti misten hun effect – in tegenstelling tot bij het concert van Editors – niet.

]]>
<![CDATA[Recensie Solange op Pukkelpop 2017 Festivalwei Kiewit donderdag 17 augustus 2017]]>

Het is er dan toch nog van gekomen deze festivalzomer: een optreden van Solange. Nadat ze eerder zeer last minute – terecht niet naar de zin van heel wat fans overigens – haar headlineroptreden op Dour cancelde kwam er het bericht dat ze op Pukkelpop zou aantreden op het hoofdpodium. Daar zette ze een pokkesaaie set neer die meer blues in zich had dan ritme. Het zusje van Beyoncé vond het noodzakelijk dat ze als choreografe van haar eigen show vermeld zou worden. Een Sidi Larbi Cherkaoui is ze echter nog lang niet. Viel dat even tegen wat ze op het podium bracht! Veel verder dan erg repetitief de kop naar voor gooien zodat de weelderige haardos naar beneden reikte, of het linkerbeen wat opzij buigen, kwam ze kennelijk niet. De backdrop was wit met een rode cirkel en leek zo te verwijzen naar de Japanse vlag. Finaal voelde haar concert net als dat van Lana Del Rey op TW Classic vorig jaar en Lollapalooza Paris dit jaar aan: foute plaats en vooral foute timing. Het hypeje dat media in ons land rond Solange proberen te creëren, is ongepast. Dat ze een slot kreeg op het hoofdpodium van Pukkelpop van tien voor negen tot tien voor tien was gewoon too much too soon voor haar. Ook voor de toeschouwers kennelijk die met veel minder voor het hoofdpodium stonden dan je zou verwachten voor ‘de zus van’.

]]>
<![CDATA[Recensie Editors op Pukkelpop 2017 Festivalwei Kiewit donderdag 17 augustus 2017]]>

Editors is in geen enkel land zo groot kunnen worden dan in België. Dat komt voornamelijk door Studio Brussel en De Morgen die deze Britse indierockband de hemel in prezen de afgelopen jaren. Dat zorgde ervoor dat de band rond Tom Smith jarenlang in een gigantisch spagaat heeft gezeten. In het buitenland deden ze een clubshow in 2013 terwijl ze bij ons het Sportpaleis vulden met extra materiaal dat de lokale productie er bij stak. Ook op Pukkelpop kreeg de groep ontzettend veel (bijkomende) showtrucs mee: vlammen, confetti, CO2-jets en vuurwerk. Op Clean Your Act-vlak was deze act wellicht de meest vervuilende totnogtoe van Pukkelpop 2017. Maar zelfs dat kon niet baten. Editors stootte ook in Kiewit, net als op Lollapalooza Paris overigens, op een muur van apathie bij het publiek. Enkel ‘Papillon’ kon min of meer nog op behoorlijk wat publieksreactie rekenen.

]]>
<![CDATA[Recensie Boef op Pukkelpop 2017 Festivalwei Kiewit woensdag 16 augustus 2017]]>

Op de openingsdag van Pukkelpop 2017 stond Boef met stip voor hét feestje van de avond. Iemand die snel praat en weinig melodie maakt, dat kan gewoon geen Limburger zijn. Boef komt dan ook uit Alkmaar in Nederland. Een hype is ie op dit moment via social media en een bekend online videoplatform. Het doet wat denken aan die andere hype van enkele jaren geleden ‘Drank en drugs’ waarbij Lil Kleine en Ronnie Flex bij gebrek aan voldoende materiaal hun grootste hit dan maar op repeat loslieten op het festivalpubliek in Kiewit. Gelukkig heeft Chokri ondertussen ingezien dat je dan beter een act kan boeken voor een korte gebalde set. Boef stond exact een half uur op het podium van de Dance Hall. Net voldoende om er een ‘gekkenhuis’ van te maken zoals de Nederlandse rapper ook beloofde.

]]>
<![CDATA[Recensie Pet Shop Boys Paleizenplein Brussel dinsdag 15 augustus 2017]]>

‘Je bent een feestje aan het missen Filip!’ roept een fan van Pet Shop Boys in het Frans richting Koninklijk Paleis. De vorst geeft niet thuis. Niet verwonderlijk want de Belgische vlag hangt immers ook niet uit. Het Britse muzikantenduo, dat live verstrekt wordt met drie bijkomende muzikanten, had een behoorlijke klus te klaren als afsluiter van Brussels Summer Festival op het Paleizenplein. Goldfrapp, dat voor hen optrad, zag immers dat de mayonaise maar niet wou pakken. ‘Guys?’ vroeg Alison zich luidop af, licht wanhopig omdat de respons van het publiek zo mager bleef. Tja, als de cameramannen inzoomen op de synths tijdens ‘Become the one’ en er gaan geen toetsen naar beneden terwijl je wel een repetitieve melodie hoort, dan zit je wellicht met een meelopende track te werken … Pet Shop Boys gaven hun publiek daarentegen een excentriek kleurrijk lichtspektakel waar je instant vrolijk van werd. Alleen was het jammer dat ze de meeste hits – ‘It’s a sin’, ‘Go West’ (cover van Village People), ‘Domino Dancing’ en ‘Always on my Mind’ (cover van Brenda Lee) – opspaarden tot het laatste half uur van het concert. Daardoor zat het niet al te best met de spanningsboog van het eerste uur.

]]>
<![CDATA[Recensie Ramkoers Loods Antigoon Antwerpen zondag 13 augustus 2017]]>

De Nederlandse muziektheatergroep BOT brengt met ‘Ramkoers’ een knotsgekke voorstelling waar de draak gestoken wordt met optredens, muziek én showeffecten. Loods Antigoon waar het spektakel plaatsvindt werkt weliswaar voor én tegen de show. De locatie is omwille van zijn industrieel karakter, het is een gebouw van de douane geweest, ideaal voor het gezelschap. Maar niet voor de bezoekers. De akoestiek is namelijk erg slecht waardoor de zang nauwelijks verstaanbaar is. Daardoor gaat er helaas te veel verloren.

]]>
<![CDATA[Recensie Het Kanaal Fakkeltheater Zwarte Zaal vrijdag 11 augustus 2017]]>

Wie dacht dat de culturele interesses van holebi’s zich beperken tot zich in veel te kleine goudkleurige spannende broekjes hijsen en met hun blote bast overgoten met vaseline wat protserig staan pronken op trucks tijdens gay parades zoals de Antwerp Pride, foute kermissen bekijken als het Eurovisiesongfestival en zebrapaden wat van kleur voorzien omdat de strijd voor holebirechten in ons land bijna overbodig geworden is wegens zo goed als alles al bereikt wat men dromen kan, heeft het mis. Met ‘Het Kanaal’ van Muziektheater Transparant op een tekst van Gaea Schoeters, een compositie van Annelies Van Parys en live begeleid op luit en gitaar door Maarten Vandenbemden bracht het festival een gitzwarte voorstelling vol maatschappijkritiek en ironie, die pas op het einde zijn tragikomische gezicht toonde.

]]>
<![CDATA[Recensie Annabelle Creation Kinepolis Antwerpen donderdag 10 augustus 2017]]>

Met Annabelle Creation regisseerde David F. Sandberg de prequel van de film die in 2014 uitkwam en deel uitmaakt van The Conjuring-reeks. We komen in de Amerikaanse horrorfilm te weten hoe de met de hand gevaardigde pop tot een moordlustig object is gekomen. Kinepolis Antwerpen toont de film in Ultra Laser, met haarscherpe beelden via een projector van Barco, Belgische makelij dus in combinatie met een geweldig straffe geluidservaring. De film bouwt de spanning op een slimme manier, traag en beetje voor beetje op, speelt met nachtmerrie vs. realiteit, jaagt de toeschouwers soms voor helemaal niets schrik aan, om dan weer bikkelhard voor de dag te komen (naar het einde toe). Aan sfeerzetting geen gebrek ook: een oud alleenstaand huis, een schuur, een waterput, een aantal poppen, een vogelverschrikker, een traplift, etenslift, de elektriciteit die soms dreigt weg te vallen met knipperende lampen of zaklampen die het plots begeven … Het is genoeg om het publiek de daver op het lijf te jagen. Vernieuwend is het misschien dan wel allemaal niet, maar de prent bevat alle ingrediënten die het genre vereist.

]]>
<![CDATA[Recensie Assortimens Containerpark Berchem dinsdag 8 augustus 2017]]>

Met Assortimens brengt keski.e.space een dansvoorstelling in het containerpark van Berchem, op een boogscheut van het lokale treinstation. Voor groepen van bijna 50 man wordt de voorstelling gebracht. En die groep wordt nog eens opgedeeld in twee: het KGA (Klein Gevaarlijk Afval) en de Kringloopwinkel. Hoewel de dansvoorstelling enkele goeie ideeën bevat, voelt ze te fragmentarisch aan en blijkt bijna het grootste deel te steken in soms (on)nodige verplaatsingen waardoor het geheel erg geforceerd overkomt.

]]>
<![CDATA[Recensie Baby Driver Kinepolis Antwerpen woensdag 2 augustus 2017]]>

De Britse regisseur Edgar Wright verwijst in zijn jongste prent ‘Baby driver’ naar videoclips. Niet verwonderlijk vermits het idee van deze langspeelfilm ontstond uit de clip van ‘Blue song’ van Mint Royale. Bij de begincredits zien we Ansel Elgort als Baby na een overval zijn gewone zelf wezen, door koffie te gaan halen om de hoek. Onder andere in een boom zien we dan een deel van de lyrics gekerfd. Deze actiefilm, met focus op achtervolgingsscènes in auto’s wanneer gangsters moeten vluchten, trekt zeer overtuigend de muzikale kaart. Met als resultaat een zeer onderhoudende film.

]]>
<![CDATA[Recensie U2 in Brussel Koning Boudewijnstadion Brussel dinsdag 1 augustus 2017]]>

Als U2 in Brussel live alvast iets bewees dan was het wel dat het enkele mythes ontkrachtte.

]]>
<![CDATA[Recensie Footloose Kursaal Oostende zaterdag 29 juli 2017]]>

Tot 6 augustus meert de musicalversie ‘Footloose’ van de gelijknamige film uit 1984 in het Kursaal van Oostende aan. Een Britse reisvriendelijke productie is het die niet al te gek veel decors en props meezeult. De acteurs zijn tevens de muzikanten van dienst wat ook een slok op de borrel scheelt op vlak van cast en crew. Enkele dagen na de Oostendse première blijkt de voorstelling nog te kampen met enkele productionele uitdagingen. Bij het betreden van de zaal zagen we dat er technische problemen waren met de schermen (die nog het Barco bureaublad toonden), kende het eerste deel enkele nummers die werden overstemd door gigantische ruis die maar niet verdween, en zaten er tot diep in deel twee lichtfouten (met o.a. een niet belichte Gareth Gates en Laura Sillett).

]]>
<![CDATA[Recensie Dunkirk Kinepolis Antwerpen vrijdag 28 juli 2017]]>

Vijf sterren geven heel wat Vlaamse filmcritici aan Dunkirk. Sterker nog, sommigen delen nu al de Oscar voor Beste Regie uit aan de Engelsman-Amerikaan Christopher Nolan. Dat is toch nog wat te vroeg, vinden we. En de bezoekers van Kinepolis lijken het op dat vlak met ons eens te zijn. 7,2 op tien geven ze aan de prent. Daar kunnen we ons ook in vinden. Zeker, Nolan gaat terug naar de basis van cinema: beelden voor zich laten spreken, en ze voornamelijk laten ondersteunen door muziek. In dit geval die van Hans Zimmer die voor minimal, vooral repetitieve structuren koos. Niet zelden door de snelheid van de chronometer erin te verwerken, en een rustig opgebouwde crescendo om bijkomende spanning te genereren (via de strijkers bijvoorbeeld). De plot is weliswaar dun, de dialogen beperkt, waardoor je als toeschouwer weinig of nauwelijks binding maakt met de verschillende personages. En er zijn fouten in de film.

]]>
<![CDATA[Recensie Valerian Kinepolis Antwerpen woensdag 26 juli 2017]]>

Valerian is wellicht een van de strafste visuele films die deze zomer te zien is in de bioscoop en daar ook het best tot zijn recht komt. De Engelstalige science fictionfilm die overigens niet zelden refereert naar het fantasy genre is in laser ultra 3D oogverblindend knap. Het beeld is haarscherp. De details zijn fenomenaal. Regisseur Luc Besson integreert daarnaast ook virtual reality in de film en acteren in het acteren (door een uitstekende Rihanna als Bubble die weliswaar pas in de tweede helft van de prent aan bod komt). Ze is trouwens niet de enige artiest die opduikt. Herbie Hancock speelt de minister van Defensie. Het spel van aantrekken en afstoten tussen hoofdrolspelers Dane DeHaan (Valerian) en Cara Delevingne (Laureline) geeft de film die 2 uur en 17 minuten duurt een menselijk kantje. Het is de spanning tussen die twee die Besson zeer goed weet uit te spelen.

]]>
<![CDATA[Recensie Cars 3 Kinepolis Antwerpen dinsdag 25 juli 2017]]>

In Cars 3 krijgt Bliksem McQueen er een stevige concurrent bij met Jackson Storm, een racewagen van de nieuwe generatie vol hi techsnufjes. Storm heeft ook de mogelijkheid om in de beste omstandigheden te trainen, in een centrum, via een straffe simulator. Het nummer 95 haalt het beste uit zichzelf maar moet steeds zijn meerdere erkennen in Storm. Ook wanneer de ene na de andere veteraan en vriend van de populaire rode wagen er de brui aan geeft ofwel door met pensioen te gaan of koudweg onstlagen wordt door de sponsors, blijft hij ervoor gaan. Tot ie aan het einde van het seizoen zwaar crasht. Vraag is of de ster van weleer het nieuwe seizoen nog wel aan de start zal staan.

]]>
<![CDATA[Recensie Red Hot Chili Peppers Hippodrome de Longchamp Paris zondag 23 juli 2017]]>

Red Hot Chili Peppers kreeg de eer om de allereerste editie van Lollapalooza Parijs af te sluiten. Dat deed de Amerikaanse rockband die 6 Grammy Awards op de schouw heeft staan, in de regen na een wisselvallig weekend met zon (en warmte), wolken, wind, en een paar druppels links en rechts. Maar de regen van zondagavond was van een andere orde. Daarvoor waren poncho’s en paraplu’s absoluut nodig. De Amerikanen pasten hun set aan de weersomstandigheden aan. Zo hoorden we ‘Hey now. We‘ve got to make it rain somehow’ uit ‘The Adventures of Rain Dance Maggie’ en paste de band de lyrics aan van ‘Dark necessities’ met verwijzing naar de regen. In zo’n omstandigheden steken heel wat artiesten en bands op een festival een tandje bij. Op een bepaald moment leek het ook die richting uit te gaan met Red Hot Chili Peppers. Maar uiteindelijk sloop wel de wat gekende chaos in hun set waardoor de aanvankelijke scherpte verdween al waren de rockers wel erg grappig net als het publiek dat schalks bleek.

]]>
<![CDATA[Recensie The Weeknd Hippodrome de Longchamp Paris zaterdag 22 juli 2017]]>

De zevenentwintigjare Canadese artiest The Weeknd die in Vlaanderen zijn grootste hits optekende met Daft Punk, namelijk ‘Starboy’ en ‘I feel it coming’ sloot de allereerste festivaldag af van het gloednieuwe Lollapalooza Parijs op de paardenrenbaan van Longchamp. De twintiger die een relatie heeft met Selena Gomez dropte haar naam tijdens het nummer ‘Party monster’. De gespecialiseerde magazines mogen het alvast noteren: het is kennelijk nog steeds aan. ‘I just need a girl who really understands me’ zong ie in het nummer. Kregen we verder nog in de lyrics te horen: ‘I’m good. I’m great.’ Slecht was ie zeker niet op Lollapalooza Paris, maar The Weeknd had eigenlijk te weinig visuele trucs bij om zelfs een ingekorte set – de man trad 70 in plaats van de voorziene 90 minuten op – volledig boeiend te houden.

]]>
<![CDATA[Recensie Isabelle A Gemeentepark Kapellen donderdag 20 juli 2017]]>

Alle hoop ligt bij de chiromeisjes van Kapellen. Voor zowat al de rest komt alle hoop wellicht veel te laat. Dat is onze conclusie na het derde concert deze zomer in het Gemeentepark. Had Gene Thomas een week eerder al alle moeite van de wereld om het publiek te betrekken – enkel bij zijn toegiften ‘Voor haar’ en ‘On and On’ kreeg ie het publiek iet of wat mee - dan was dat hetzelfde geval voor Isabelle A. Ook zij stootte op een koude muur van apathie bij het publiek dat die armen maar bleef kruisen het ganse optreden wat ook ligt aan het concept weliswaar. De parkconcerten lijken immers al jaren eerder op een dorpsreceptie en zijn een goed excuus om in openlucht wat bij te praten tussen pot en pint met op de achtergrond de live muziek van een artiest wiens carrière zo goed als over and out is. Dat zo goed als alleen de lokale chiromeisjes actief meezwaaien (onder andere op ‘I’ve begun to fight’ van de ‘orkaan uit Oevel’ volgens Isabelle), in de handen klappen of met duim en wijsvinger hartjes maken, is tragisch. Maar het is misschien zelfs eigen aan het Nederlandstalige genre. Vlaanderen feest op de Grote Markt in Antwerpen was ook een dooie boel. Dat kon je zelfs op tv zien waar de publieksopwarmer van dienst zowat de enige was die voor sfeer zorgde. K3 moest zelfs opgetrommeld worden om frontstage bij Wim Soutaer voor ambiance te zorgen. Verder leek het ganse programma eerder morsdood dan levend.

]]>
<![CDATA[Recensie Halka Sloepenweg Antwerpen woensdag 19 juli 2017]]>

Speciaal voor de Zomer van Antwerpen was Le Groupe Acrobatique de Tanger afgezakt naar een uithoek van Antwerpen om er in een snikhete tent hun voorstelling “Halka” te komen spelen. Hun doortocht door de Koekenstad konden we het best omschrijven als kort, maar krachtig. In een show van iets minder dan een uur namen 12 acrobaten en 2 muzikanten het publiek mee op een wervelende tocht vol acrobatische kunstjes en opzwepende muziek tussen de wereld van de oude tradities, de uitbundige Marokkaanse feesten en moderne, visuele humor. De twee vrouwen uit het gezelschap waren duidelijk niet van het onderdanige type en zo zagen we dat de in onze maatschappij vastgeroeste vooroordelen over de “traditionele positie van de vrouw in de Marokkaanse samenleving” met een stevig paar hakken en een dirigeerstokje volledig van de kaart geveegd werden.

]]>
<![CDATA[Recensie Spiderman Homecoming Kinepolis Antwerpen woensdag 19 juli 2017]]>

De recentste Spiderman Homecoming film is een erg onderhoudende film geworden. Jon Watts regisseerde de prent die twee uur en en kwart duurt. Naast de indrukwekkende actiescènes (onder andere in een bank aan zijn favoriete broodjeszaak, in de lift van het Washington Monument, op de Staten Island ferry en in de lucht tijdens een zinderende finale) zien we een jonge Peter Parker, een adolescent wiens lichaam verandert tegelijkertijd met de impact van de spinnenbeet die hij heeft gehad. Wellicht is dat een van de grootste verdiensten van Watts: dat ie de superheld een zeer menselijk kantje geeft. (Toekomstige) schoonmoeders hebben – dat is geweten – een zekere reputatie, maar hun echtgenotes moeten kennelijk niet onderdoen.

]]>
<![CDATA[Recensie Deadtown Scouts Sint Bernadette Deurne dinsdag 18 juli 2017]]>

Met ‘Deadtown’ programmeert Zomer van Antwerpen een puur Westernverhaal. Mocht Bobbejaanland iets dichter bij de stad Antwerpen gelegen hebben dan had de programmator daar wellicht voor geopteerd. De locatie werd uiteindelijk de terreinen van de scouts in Deurne. Een symbolische plek vermits daar ook behoorlijk wat cowboy en indiaantje (en varianten daarop) gespeeld worden. In tegenstelling tot wat de promotekst echter doet vermoeden, brengt de rondreizende Tsjechische compagnie Forman Brothers Theatre, die geen vaste spelers heeft, geen spannende Western op de planken in hun karakteristieke houten tent die veel folk uitstraalt. Integendeel, Deadtown staat garant voor zuiver entertainment en is even veel theater, cabaret als circus of dans.

]]>