Het Openluchttheater in Deurne kon kennis maken met Balthazar’s debuutplaat “Applause”. De band met Maarten Devoldere, Jinte Deprez, Patricia Vanneste, Simon Casier en Christophe Claeys bracht alle nummers uit het schijfje en niks uit hun eerder verschenen EP. Onze fotograaf Jan Garrevoet was er bij.

Een droomstart van het nieuwe seizoen beleefde het Sportpaleis in Merksem met een fenomenaal optreden van Massive Attack. Onder het ondertussen blauw-grijze dak kregen zo’n 9 000 bezoekers een muzikale, vocale én visuele feilloze trip voorgeschoteld.

Een Rivierenhof met zo’n 1100 tamme konijnen, de meesten een eind in de dertig of ouder, recht van het werk naar Deurne afgezakt, zorgden niet meteen voor het publieksenthousiasme dat we hadden verwacht bij het optreden van Ed Kowalczyk. Heel wat fans hadden post gevat voor het podium. Maar daar bleef het al bij al veel te kalm. Een tiental springkonijnen tijdens “I alone” toonden dat ze het uitbundig feesten van in hun jeugdjaren nog niet verleerd waren. De rest blijkbaar wel.

Een matuur publiek in de Roma, want alles wat minderjarig is, kent de dag nadien de eerste schooldag van het nieuwe schooljaar en moest dus op tijd naar bed. Niet alleen qua leeftijd konden we het publiek matuur noemen. Dat ging ook op voor hoe zij het concert van Quitento Astor beleefde. Muzikaal genieten deed het tijdens heel wat nummer, tango dansen deed het dan weer wanneer de passie daarvoor te groot werd met maar liefst 16 koppels die aan het dansen sloegen tijdens “Oblivión” als ultiem hoogtepunt.

Every season the critics of concertnews.be | concertnews.nl make a short list of the best performances they saw during the passed season.

This was the best of the best, they reviewed during season 2009 – 2010, ordered by date:

Nadat Milow, in goed gezelschap van Tom Van Stiphout en Nina Babet, zich het laatste jaar vooral had toegelegd op het veroveren van onze buurlanden, was hij voor de gelegenheid toch teruggekeerd naar zijn geboortegrond. Blijkbaar is hij niet zo ver van het Openluchttheater Rivierenhof ter wereld gekomen en zodoende was het idee om de akoestische tour op een zwoele, zomerse dinsdagavond in het park af te sluiten hem wel bevallen. Het was echter een gure herfstavond geworden. Maar dat had de fans niet belet om massaal af te zakken naar het amfitheater om vol bewondering te kunnen luisteren naar de wondermooie teksten en de zachte stem van Milow, de extra vocale ondersteuning van Nina Babet en het betere gitaarwerk van Tom Van Stiphout. En omdat ze allemaal zo braaf waren, had Milow op het einde nog een verrassing bij.

De waarheid komt uit een kindermond. “Hoe vreemd een brooddoos ruikt op het einde van een dag. Hoe oud babies lijken als ze pasgeboren zijn. Hoe lang slechte liedjes in je hoofd blijven hangen.” In Unfold lijk je de wereld te horen en zien door kinderogen. Of hoe een muzikale dansvoorstelling in al zijn eenvoud toch diep weet te raken.

Al meer dan twintig jaar staan de Raf en Mich Walschaerts samen op de planken als het theaterduo “Kommil Foo”. Dit keer hadden ze voor de gelegenheid de versterking ingeroepen van “Orquesta Tanguedia” o.l.v. Gwen Cresens. Dit achtkoppig orkest bood de gelegenheid om iets meer muzikale omlijsting te geven aan de liedjes van “Kommil Foo” en om de sfeerzetting nog duidelijker uit de bouwen. Zo groeiden de vaak sobere nummers van Raf en Mich in deze voorstelling uit tot volwaardige luisterliedjes waar de innige teksten een passende instrumentale begeleiding kregen. De broertjes Walschaerts zorgden verder voor het nodige theater en de juiste ambiance en zo kreeg het publiek een volwaardige “best of” van “Kommil Foo”.

Op cd-vlak verschijnt Marble Sounds voor het eerst in 2006, met een remix van Soon’s Serenade The City. Een jaar later is de tijd rijp voor hun eerste ep. “A painting or a spill” telt 4 tracks. Begin dit jaar volgde dan een volwaardig album “Nice is good”. In de Roma bracht de band het ganse album en op “Something That We‘d Never Do” na hoorden we ook alle songs uit het ep-tje waar het allemaal mee begonnen was.

Een filmbeeld uit ‘Roma, città aperta’ (1945) van Roberto Rossellini in zwart wit, zien we wat wazig. Beetje bij beetje verscherpt het dramatische beeld van de vrouw die wegrent van een oldtimer. Een vrouw die haar geliefde achternarent die gedeporteerd wordt. Links zien we soldaten die mensen tegen de muur gedrukt hebben. Hun geweren zijn op hen gericht.

Paolo Nutini. Een 23-jarige Schot met Italiaanse roots. Al een paar jaar de chouchou van de Britse muziekscene. Een soulvolle stem die op zijn debuutcd ‘These Streets’ een blend bracht van ballads en rockers en vorig jaar zijn 2^e geesteskind ‘Sunny Side Up’ op de markt gooide, volgestouwd met nog meer muziekstromingen. Was al dat lof gerechtvaardigd of zat er weer wat Anglofielse ego tussen? Het werd het eerste want Deurne beleefde een nachtje musicologie met een jong talent.

“Zeg, die heeft precies wat weg van Lady Linn” merkt één van onze fotografen op wanneer hij op de Vismarkt is. Ik verduidelijk hem dat Lien De Greef verschillende muzikale paden bewandelt. Vorig jaar stond ze nog als Lady Linn met haar Magnificent Seven op het hoofdpodium van de Grote Markt. Deze editie mocht ze afsluiten op het allerkleinste podium, dat van de Vismarkt, voor het elektroproject Howie & Linn dat ze met producer en deejay Howie Dunham aanging.

Op Pukemarock na, waar Soulsister exclusief op een zomerfestival speelt dit jaar, zien we de band rond Paul Michiels en Jan Leyers niet meer aan het werk. Maar volgend jaar staan ze er opnieuw en passeren ze langs de verschillende culturele centra. Nu al zijn er 37 optredens gepland, wist Paul Michiels ons backstage te vertellen. Maar van nieuw materiaal zou geen sprake zijn. Michiels stond solo op de Ijzerenleen een beetje ongelukkig geprogrammeerd tegenover de Kreuners die min of meer een gelijkaardig doelpubliek hebben. Er was dus nog wat plek maar het kwam best goed uit dat die er was want met een Elvisklassieker als “Jailhouse Rock” waren er verschillende koppels die aan het jiven sloegen.

De wereld regeren ze misschien niet, maar op Maanrock in Mechelen vult The Magical Flying Thunderbirds moeiteloos de Grote Markt en krijgen ze het zo ver om tijdens “Let’s all chant” een gekke choreografie te doen. Iedereen doet mee aan dit pretentieloos entertainment. Naadloos last de band een schlager als “Zeg ‘ns meisje” aan “The Architect” van dEUS, “Diep” van Get Ready met “Pump up the jam”, “Ca plane pour moi” met “Laat de zon in je hart” en “Dos Cervezas” met “Putain putain” en “Eviva España” en dat alles in 1 medley. Of wat te denken van Nirvana’s “Lithium” op een bedje van Grease “Summer nights”? Alleen MFT komen daar ongestraft mee weg.

Laten we de dingen zeggen zoals ze zijn: Mama’s Jasje teert vooral op ouder werk uit de jaren ’90. Daarmee weten ze ruim tien jaar na datum nog een publiek te vinden, maar het dunt uit. Hoogtepunt in hun carrière moet zowat 1997 zijn geweest waar ze een dikke coverhit scoorden met “Als de dag van toen.” Frontman Peter Van Laet vond dat het publiek geen al te beste zangprestatie neerzette en vroeg: “Doen jullie me alstublieft en kunnen jullie in de juiste toonsoort zingen, anders gaat het regen?” Een stevige regenbui volgde, maar dan weliswaar bij een lange versie van “Doe het licht maar uit”.

Tom Dice is aan zijn laatste grote zomerfestivaloptreden op Vlaamse grond toe. Volgende week gaat ie optreden in Duitsland. De man vertelt droogweg tussendoor dat ie zich al eens verslikt heeft in het water dat ie tussen enkele nummers door drinkt. Een middel om zijn stem te smeren is het, maar die stem lijkt wat aan de luie kant vandaag. Dice zingt Murderer soms onder de toon en zijn stem slaat soms over. Pas later in het optreden lijkt hij de juiste focus gevonden te hebben, en zingt ie beter en beter.

Gitaristen Jasper Publie, Thomas Van Achteren, Tim Tielemans en drummer Toon Smet staan voor GItaar ZOnder Noten of in het kort Gizonband. Net als Laura hebben ze een link met Junior Eurosong, maar dan die van 3 jaar terug. Openen doen ze met “I gotta feeling” van The Black Eyed Peas waarna “Maria Maria” van Raymond van het Groenewoud volgt.

Laura Omloop, het elfjarig meisje dat eind 2009 knap vierde werd op het Junior Eurosongfestival weet ontzettend veel ouders met kinderen naar Mechelen te trekken. Op het relatief vroege uur, het is 1u wanneer ze aan haar optreden begint staat de Grote Markt voller dan bij de vorige 2 edities wanneer ook een artiest die deelnam aan onze nationale selecties het podium betrad.

Een zanger-gitarist uit Puerto Rico, een percussionist en een jazzpianist uit Vlaanderen: niet bepaald de meest voor de hand liggende muzikale combinatie. En toch leverden Gabriel Rios, Kobe Proesmans en Jef Neve een voorstelling waar deze drie disciplines op een magische wijze samenkomen in een uitzonderlijke muzikale beleving. Het resultaat van deze samenwerking was moeilijk in een bepaald muzikaal genre onder te brengen. De uitvoeringen van de liedjes hadden veeleer te maken met het oproepen van bepaalde sferen en emoties. Het publiek in Deurne heeft er in ieder geval met volle teugen van kunnen genieten en dat resulteerde in een verdiende staande ovatie aan het einde van de set.

Twee jaar geleden zagen we Les Truttes nog op dezelfde Ijzerenleen op Maanrock. Toen stond die propvol. Nu koos Mechelen massaal om Bent van Looy en de andere Das Poppers aan het werk te zien op het hoofdpodium. De coverband bracht op het zijpodium een show die nog veel deed denken aan die van enkele jaren terug. Wat vooral opviel, was dat Mister S.l.y moest trekken en sleuren om de “de boys en girls” uiteindelijk overstag te laten gaan.

Sympathiek  publiek die Maanrockers. Wanneer de micro van zanger en gitarist Philip Bosschaerts van Mintzkov het laat afweten tijdens “Violetta” heeft de volgelopen Grote Markt daar alle begrip voor. De zanger doet een “kill”-teken door zijn hand langs de nek te doen passeren. Uiteindelijk komen stagehands helpen. De zanger is aangewezen om voorlopig de micro te gebruiken van bassiste Lies Lorquet.

“Het is hier precies een zomerfestival” zegt zanger Johannes Verschaeve van The Van Jets. De man staat met zijn band een set lang in en zengende hitte met de zon volop op zijn snoet te spelen. Nummer na nummer zien we hem meer en meer baden in het zweet en kleurt zijn hoofd roder en roder. Zonnecrème smeren is niet cool blijkbaar. Drummer Michael Verschaeve is de slimste van allemaal en drumt in bloot bovenlijf. Tijdens afsluiter “Onawa”gaat de frontman terwijl hij elektrische gitaar speelt crowdsurfen. Maar helaas laat zijn draad en de security hem niet toe al te ver in het publiek te gaan. Terug op het podium geklommen, beukt hij samen met een muzikant op een trom. Dit is hoe we een optreden het liefst van al zien op een zomerfestival: gewoon gaan en energie geven.

2 En een half jaar na hun debuutplaat “Fixkes” is de gelijknamige groep uit Stabroek terug met een nieuw album “Superheld”. “Waar is de rock ’n roll?” vraagt de band zich af. En terecht, want de rock ’n roll lijkt voorlopig nog ver af in Mechelen. Heel wat mensen turen wat rond, drinken wat of zonnebaden. ”Op’t gemakske” lijkt dan ook perfect te passen bij het gevoel dat de meeste mensen op de Grote Markt hebben.

De mannen en vrouw van School is cool konden rekenen op de aandacht van de eerste vips en het Mechels publiek dat stilaan de eigen achtertuin ruilde voor de Grote Markt. Een zengende hitte hangt in Mechelen, tropisch lijkt het wel. Sommige festivalgangers dragen dan ook een geel en rode plastic bloemenkrans.

Raise Cain heet het debuutalbum van Roadburg dat dit voorjaar uitkwam. Singles “Instant Flowers” en “Sequences of small town kings” . Siegfried Smeets vroeg aan Mechelen: “Moet de jeugd niet op Pukkelpop zitten?” Waarop het Mechelse jonge volkje een duidelijk “Neen” antwoordde. Tijdens “Peel me” verscheen het eerste kartonnen bordje in het publiek met de groepsnaam op. Het zou niet het laatste worden, want ook bij andere artiesten, zoals Fixkes, kregen we bordjes te zien.

Emperors of Decay deed aan menig muziekwedstrijd mee zoals Humo’s Rock Rally, de Hagelandse Rocktrofee en de Maanrockrally. Als winnaar kregen van die laatste dan ook de eer om het grootste gratis stadsfestival van Vlaanderen te openen. Groots leek het dat alvast nog niet, want op de Grote Markt stond maar een handvol mensen.

76 is ie ondertussen, de Canadees Leonard Cohen. 3 Dagen op een rij weet hij zo’n 24000 toeschouwers in totaal naar het Sint-Pietersplein in Gent te lokken. Mensen die er allemaal warmpjes inzitten want ze telden voor een zitje in openlucht tussen de 59 en 96 euro neer. 3 Dagen Cohen in Gent zal een omzet van minstens 73 miljoen oude Belgische franken (merchandising en drankverbruik niet meegerekend) opleveren.  Die merchandising kreeg het label “Earth friendly” mee. Maar budgetvriendelijk was ze niet meteen, 30 euro minstens voor een t shirt, 15 euro voor een programmaboekje. De slimsten onder de aanwezigen op het Sint-Pietersplein waren alweer de studenten, die zich op het plein buiten de festivalzone op de stoep zetten. Zij hoorden weliswaar enkel Cohen. Maar dat is meer dan genoeg, lijkt ons. Visueel valt er aan zijn optreden nu eens geen bal te beleven.

Op een frisse zomeravond in augustus zag je heel wat ‘oude rockers’ afzakken naar het Openluchttheater. Ze lieten voor één avond het gewone, gevestigde leven achter zich om zich nog eens goed te laten gaan op de klanken van ’70s-rock. Het betere gitaarwerk van Fred Tackett en Paul Barrere was dan ook meer dan de moeite waard om eens voor uit de zetel te kruipen. De mannen van “Little Feat” behoren dan wel niet meer tot de jongsten uit het nest, ze weten maar al te goed hoe je er eens stevig in moet vliegen en de tent moet laten rocken.

Regen. Regen. Regen. En nog eens regen. Een gans optreden lang. Zo’n 400 toeschouwers trotseerden uiteindelijk het hondenweer in het Rivierenhof om Charlie Winston een laatste optreden te zien geven uit een lange rij. Hier en daar volgen na deze tour nog optredens. Maar de Engelsman gaat zich de komende tijd vooral op een nieuw album toeleggen dat ergens in 2011 zou uitgebracht worden. Winston toonde zich na anderhalf uur optreden best tevreden. De man had er een beter gevoel aan overgehouden dan in Brussel op zaterdag, omdat ze daar geplaagd waren door elektriciteitsproblemen.

Een zekere tristesse ontwaren we in Roger Hodgsons stem wanneer we hem vragen hoe dat nu zit met de Supertramp-tour die in oktober halt houdt in het Antwerpse Sportpaleis. De zestiger die de grootste hits schreef voor deze band die hij destijds samen met Rick Davies oprichtte, zal er immers niet bijzijn. “Ik werd niet gevraagd, maar heb Rick wel aangeboden om mee te doen met enkele optredens wanneer ik een gaatje in mijn agenda heb. Ook omdat het voor de fans wellicht een van de laatste kansen is om ons samen te kunnen zien en er vraag naar is.” Totnogtoe is Davies op Hodgsons verzoek niet ingegaan en dus toert Hodgson solo de wereld rond.

In het zuiden van het land haalde Charlie Winston in 2008 met zijn album “Hobo” als hoogste plaats de derde stek. Maar liefst 72 weken stond het schijfje in de hitparade. Ook in Frankrijk gaat het goed. Maar in Vlaanderen is hij redelijk onbekend. Een bomvol Paleizenplein bewees het: “Sire er zijn nog onderdanen die zich durven geven tijdens een optreden.” Dat het voornamelijk Franstaligen waren die stevig meekeelden, meezwaaiden of weet ik wat nog deden, mag duidelijk zijn. We zijn er bijna zeker van dat maandag, wanneer Winston het Openluchttheater in Deurne aandoet en zich op Vlaams grondgebied bevindt, hij helaas nooit datzelfde effect zal krijgen.

Vorig jaar ging het zeer hard voor Lien De Greef en dus neemt Lady Linn and her Magnificent Seven wat gas terug. Hun album “Here we go again” deed het zeer goed in de charts. Dat De Greef ondertussen 2 MIA’s op haar kast heeft staan én de Zomerhittrofee van 2009 voor “I don’t wanna dance”, een cover van Eddy Grant, is daar niet vreemd aan. Onze fotograaf Jan Garrevoet was in het Openluchttheater om een van de weinige zomeroptredens van de groep te zien. Geniet van zijn foto’s.

Het leek er even op of het zou een sombere, regenachtige vrijdag de dertiende worden, maar de weergoden waren de drie meiden van dienst en het publiek blijkbaar goed gezind. Eens Andrea Croonenberghs, Sabien Tiels en Sofie Van Moll aan hun optreden begonnen, klaarde het zowaar op en kwam de zon boven het Openluchttheater van Deurne er langzaamaan toch nog door. De “Meisjes” brachten een show met eigen interpretaties van bekende luisterliedjes van o.a. Boudewijn De Groot en Raymond van het Groenewoud. Het publiek kon genieten van enkele pareltjes van vertolkingen waaronder ‘De roos’ van Ann Christy en ‘Amsterdam’ van Kris de Bruyne.

Beirut koos in het Openluchttheater Rivierenhof van Deurne vooral om zijn folky balkansound te tonen. Hier en daar hoorden we ook Mexicaanse invloeden zoals bij “The Shrew” dat op hun jongste “March of the Zapotec” staat. Het nummer werd in Mexico ook opgenomen, gaf frontman Zach Condon mee. Condon was behoorlijk blij om nog eens in een land op te treden waar je echt bier vindt. Op biervlak was Lissabon waar ze net getoerd hadden blijkbaar wat tegengevallen.

“Een headliner moet zich ook als headliner gedragen” moeten Natalia en haar entourage gedacht hebben. Terwijl Rob de Nijs en Will Tura te voet van het artiestendorp naar het hoofdpodium van Zilverpop kwamen, de afstand bedroeg iets meer dan 50 meter, kozen Natalia en haar band om met shuttlewagen tot aan het podium gebracht te worden onder het motto “ze zijn er toch, dus waarom ze niet gebruiken”. Natalia bracht in Hemiksem een “gepimpte versie” van haar afgelopen Accoustelicious-tour.

Zilverpop plaatste voor zijn eerste editie de 70-jarige Will Tura*** net na de 67-jarige Rob de Nijs** op zijn affiche. Een unieke kans als redacteur om beider muzikale prestatie naast elkaar te leggen. De oudste van de twee stond opvallend scherp op het podium, met de vierkoppige blazerssectie van The Heavy Horns die hem zo in een zetel zetten. De Nijs hield het bij zijn Pur Sang-band. Net teruggekomen van New Orleans waar hij zijn nieuw album opnam, leek het wel of hij terug voeling moest krijgen met live optredens. De Nijs en zijn band speelden op zijn ’s zondags, wat gezapig en de punch van twee jaar geleden tijdens Maanrock leek dus weg in Hemiksem. België – Nederland eindigde dus op 1-0.

Met een wit glitterpak à la Elvis (inclusief cape) en een scepter in de hand verscheen Bunny Wailer op het podium. Het lijkt precies alsof de man na de dood van opperrasta Bob Marley de troon heeft overgenomen als King of Reggae. Met zijn dreads rond zijn hoofd gedraaid als een rasta-kroon komt hij toch zo over. Voor een zestiger kan hij nog steeds verrassend uit de hoek komen en met zijn korte, snelle dancemoves komt hij nog steeds uitbundig over. En het publiek weet dit duidelijk te smaken. Al heen en weer wiegelend ontvangen ze maar al te graag de ene hit na de andere.

Met een tweetal stevige instrumentale songs begon de band, onder leiding van de Jamaicaanse saxofoon-virtuoos Dean Fraser, aan de set. Elk hun talenten tonend brachten ze de wei op temperatuur voor het nieuwe reggae wonder Tarrus Riley.

“Comme on est venu” is het eerste Franstalige album dat Vaya Con Dios uitbracht. Min of meer een gok, want Dani Klein wou zich aanvankelijk niet meten met het Franse chanson. Een gok die meer dan geslaagd is. In België haalde het album platina, in Polen goud en ook elders in Europa gaat het de groep voor de wind.

Novastars jongste album dateert alweer van 2 jaar terug. En dus komt Joost Zweegers voornamelijk langs de medium sized festivals, zoals Casa Blanca Festival dat op 4 dagen tijd 65 000 toeschouwers wist te lokken. Zweegers, gehuld in een ruitjespak bracht dan ook enkele nummers uit Almost Bangor, zoals “Mars needs woman” en vulde zijn set verder met wat we ondertussen klassiekers mogen noemen met “Wrong” en “The best is yet to come” als uitschieters.

Na Koen Buyses licht geflopt elektroproject Nitebytes vorig jaar, pikt ie opnieuw de draad terug op met Zornik. Maar dat lijkt op papier eenvoudiger dan in de praktijk. Volgen de fans en het publiek wel? In Hemiksem stond op het einde van de set nog een derde van het publiek op de vochtige en kille wei. Velen kozen om te feesten in de iets warmere Marquee met Samtex feat. Sam De Bruyn.

“Wie is er hier voor Das Pop?” vraagt de presentator. “Hebben jullie het repertoire van Das Pop ingestudeerd? Dan is hier voor jullie: The Hickey Underworld.” horen we. Heel wat toeschouwers kunnen er best mee lachen, maar sommige, die blijkbaar niet op de hoogte waren van de last minute annulering van Das Pop (omdat de bassist ziek is) horen we minder enthousiast uit de hoek komen. Frontman Younes Faltakh kan best om de grap lachen en gaat er in mee. “Ik ben Bent Van Looy” zegt ie waarna hij een verschroeiend “Flamencorpse” inzet samen met gitarist Jonas Govaerts, bassist Sebastiaan Weyler en drummer Jimmy Wouters.

Het Casa Blance Festival in Hemiksem moet net als alle andere (gratis) festivals in crisistijden de tering naar de nering zetten. En dus programmeerden ze minder optredens, maar wel meer verspreid over de vierdaagse. Een stuk van het terrein moesten ze afstaan aan nieuw geplante bomen, en dus werd een grotere Marquee geplaatst. Het GVA-podium vervangt de DJ-booth vooraan. Een lastige editie dus, want het festival tekende tot vorig jaar nog groeicijfers op, met de grootste groei die zich in 2008 afspeelde. Als voor de editie 2010 nog eens een klepper als Praga Khan afzegt en vervangen wordt door Arid en op het laatste moment ook Das Pop moet cancellen omdat de bassist ziek is, dan zijn dat twee behoorlijk stevige tegenvallers. Ook het weer zit in Hemiksem dit jaar niet echt lekker met een behoorlijk vochtige en kille wei naar het einde toe van de tweede festivaldag. Het gevolg: een beperktere opkomst en enthousiasme van het publiek.

Eind dit jaar, in oktober komt er een live dubbelalbum uit van Therapy? 36 Nummers zal het schijfje tellen met een registratie van wat ze in januari in Londen tijdens een optreden speelde. In Lokeren mochten ze als opener van dag 4 een set van een uur spelen. Straks op Pinkpop Classic op 14 augustus gaat er een kwartiertje af. Onterecht. Want zelfs al zat het weer in Lokeren met verschillende regenvlagen dik tegen, toch bleef Therapy? het publiek boeien en dat volledig op eigen kracht, zonder te moeten grijpen naar vuurwerk, vlammen of weet ik wat nog allemaal.

Met een stevige drumsessie tussen Cesar Zuiderwijk van Golden Earring en 15 leden van de Curaçaose brass band Universal tijdens een langgerekte versie van Radar Love, één van de klassiekers van de Nederlandse band, sloot Golden Earring zijn optreden in Tienen af. Een optreden dat enkele “bikers” meevolgden. Het familiepubliek van ’s middags en dat nog in de vroege avond was op de laatste dag van Suikerrock werd deels ingewisseld met een van wat oudere rockliefhebbers die we een week geleden ook bij Suikerrock Kick Off zagen. Of hoe het Tiens festival zo de cirkel rond maakte en daarenboven net als de eerste festivaldag ook het bordje “sold out” mocht bovenhalen.

Negende keer Suikerrock voor Clouseau en openen doen ze met recent materiaal uit hun jongste album “Zij aan zij”. Niet slecht bekeken, want de meeste mensen hebben nog een pak frieten in de hand of zijn elders op zoek gegaan naar iets wat de maag kan vullen. Wauters kan het niet laten om even een parodie neer te zetten van Walter Grootaers. Hij kopieert zijn “Tienen u bent een fantastisch publiek” in Tiens dialect. Het origineel vinden wij beter dan de kopie.

“Jonge honden” heet het jongste album van de Kreuners en dus opende de groep in Tienen met het openingsnummer “Mag ik je voelen” van dat album. Gitarist Jan Van Eyken krijgt enkele sterke gitaarsolo’s, in het nieuwe “Das wat ik zeggen wou” en het minder nieuwe “Maak we wakker” bijvoorbeeld. Het publiek is hier niet voor de nieuwe nummers dat mag blijken wanneer Walter Grootaers het publiek vraagt om de “nanana’s” uit de recente single mee te zingen. De respons is mager. Maar het zit ‘m in de staart bij de rockers en de thuismatch die drummer Ben Crabbé speelt wordt in de tweede helft van het optreden dan toch nog moeiteloos gewonnen.

Een routineuze Raymond van het Groenewoud op Suikerrock in Tienen die zijn grootste hits speelde, soms in een ander jasje zoals “L ‘ étranger c’est mon ami” waarbij een gitaarriff en drum de strofe naar hun hand zetten en de kopers het laken naar zich mochten toetrekken tijdens het refrein.  Bij zulke songs tuurt de ondertussen sterk gevulde Grote Markt naar het podium. “We hadden hiermee moeten beginnen” zegt Raymond na de eerste noten van “Liefde voor muziek”. “Ik die zo’n moeilijke teksten maak terwijl er maar 1 echt werkt: olé ola” zegt de zestiger wanneer het publiek voor het eerst behoorlijk meezingt. Op de familiedag op Suikerrock vraagt het publiek geen grootse en verfijnde muzikale schotel, gewoon hapklare hits will do, voor hen. Raymond brengt ze wel, maar negeert het publiek. Door enkel hits te spelen achter elkaar, kom je niet weg in Tienen. Voor dit moeilijke publiek is meer nodig. Dat hij het niet op zijn hand kreeg, ligt dus in eerste instantie aan hemzelf: je moet immers nog wel moeite willen doen.

Tot tweemaal toe vraagt Andes vergeving in Tienen. Dat was het minste dat ze konden doen want geen enkele band stuurt ons zoveel “nieuws” per mail met daarin heel wat berichten die we verticaal klasseerden. Van al die mails krijgen wij het gevoel dat ze ons een overjaars of onnodig product aan de man willen brengen. De Grote Markt in Tienen had wellicht met deze wat gedateerde ‘90s Tien om te Zien Nederlandstalige pop hetzelfde gevoel als wij en kocht het goedje niet.

Het komt niet zo gauw meer voor dat we de keizer der concertpromotoren, Herman Schueremans himself, tijdens een optreden kunnen spotten.  De man is nochtans alomtegenwoordig maar toch ook steeds meer onzichtbaar in concertland. Het moet zijn dat ie over sterke camouflageskills  beschikt. Naar Tienen kwam hij duidelijk om Grace Jones aan het werk te zien vanuit de front of house. Een aandachtige Schueremans zal dan gemerkt hebben dat Jones op Suikerrock teruggreep naar de ingrediënten die ze op Rock Werchter vorig jaar gebruikte.