concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie 300 el x 50 el x 30 el Bourla Antwerpen vrijdag 2 december 2016]]>

Anno 2016 klinkt het misschien niet al te uitnodigend op een affiche als een toneelstuk zich laat aankondigen als “geïnspireerd op het verhaal van de Zondvloed uit het Bijbelboek Genesis”. Zet er dan nog in kleine letters op dat er geen dialogen zijn want dat er niet gesproken wordt in het stuk en de meeste mensen zouden bij voorbaat al afhaken. En toch was “300 el x 50 el x 30 el” van het collectief FC Bergman een van de geweldigste voorstellingen die we dit jaar zagen. Het stuk duurde maar een goed uurtje, maar was erg intens. Het werd een kruising van een klassieke toneelvoorstelling met een kortfilm. Het nam ons mee naar een gemeenschap waar zes hutjes bij een vijver in het bos stonden. Via een camera die op rails rond het decor reed, keken we op een groot scherm als voyeurs binnen bij wat er achter de gevels gebeurde. En zo versmolten de binnen- en buitenkant zich tot één boeiend geheel van sterke, gestileerde beelden over de perversiteiten van een verdorven wereld die wacht op een zondvloed die alles van de kaart veegt.

]]>
<![CDATA[Recensie De Grote Sinterklaasshow 2016 Sportpaleis Merksem zaterdag 3 december 2016]]>

De Grote Sinterklaasshow van Studio 100 - goed voor meer dan 60000 toeschouwers op twee dagen tijd - lijkt zich wel heruitgevonden te hebben. Of toch in zekere zin. De show van 2016 kende veel meer vaart dan de voorbije jaren, de Sint blijkt te kunnen videochatten met de hoofdpiet via zijn tablet en de productie stond stil bij wat er allemaal nodig is om een goed feestje te kunnen organiseren. Dat was de opdracht voor de artiesten en de toeschouwers: de ‘to do lijst’ van feestpiet afwerken die helaas ziek in bed lag. Niet meer te zien in deze show: Wickie de viking en stilaan wordt ook Rox naar de exit verwezen. Alleen de auto kwam nog even op het podium gereden. Nemen hun plaats in: Lolly lolbroek (die ons deed denken aan een Pippi Langkous 2.0) en Nachtwacht.  Ook prikkelde de show onze reukzin met bloemengeur tijdens de passage van Maya de bij. Dat is nieuw al kon die nog veel meer doen met onze zintuigen. Nu nog onze smaakzin en onze tastzin stimuleren en we zijn er.

]]>
<![CDATA[Recensie Christophe Mae La Madeleine Brussel vrijdag 2 december 2016]]>

Een opwarmer van formaat en een behoorlijk exclusief gebeuren. Dat is de pre tour van Christophe Maé die in ons land voor La Madeleine koos, een zaal in Brussel met een maximumcapaciteit van zo’n duizend toeschouwers. De zanger die in 2017 maar liefst drie keer een afspraak heeft met zijn fans in Vorst Nationaal op 21 en 22 april én in het najaar op 13 oktober, bracht maar liefst negen nummers uit zijn jongste album ‘L’Attrape-Rêves’ dat 7 weken op nummer 1 stond in de Waalse hitparade. Daarvan bracht hij al bij de start het titelnummer. Een van de redenen waarom een live optreden van Maé meemaken absoluut magisch is, is de symbiose tussen hem en de prachtig meezingende (voornamelijk vrouwelijke) fans onder andere tijdens ‘L’automne’. Op het einde van zijn concert ging hij ook even voor een experiment. Zo vroeg ie tijdens ‘les amis’ aan het publiek om na het stuk tekst ‘Vas-y souri’ de mannequin challenge te accepteren, lange tijd te stolstijf te staan tot ie ‘pour la photo’ zong. Met succes overigens. De ganse zaal op een vrouw na die ‘c’est ridicule’ riep, niet geheel onterecht overigens, het was namelijk een grappig en surrealistisch zicht, deed mee aan de opdracht. Veel mama’s en in mindere mate papa’s waren er net als kinderen. Maé is dan ook een popartiest die in het Franstalig gedeelte van ons land niet alleen erg populair is, hij weet een familiepubliek aan te trekken.

]]>
<![CDATA[Recensie Eros Ramazzotti Vorst Nationaal Brussel donderdag 1 december 2016]]>

Met een kleine twintig minuten vertraging begon Eros Ramazzotti aan zijn optreden in Vorst Nationaal. Reden was de bommelding in de late namiddag waardoor de deuren van de zaal pas later open konden voor het publiek. De toeschouwers scandeerden dan ook ‘Eros’ al iets na half negen en begonnen in de handen te klappen. De sfeer in de zaal zat erg goed en de Italiaan bespeelde zijn fans ook erg slim. Een kartonnen bordje van een fan even nemen , kussen en teruggeven? Check.  Een Italiaanse vlag op het podium ronddragen? Check. De vleugelpiano even kuisen nadat hij zich zelf solo begeleid had op het instrument voor zijn pianist een volgend nummer kon inzetten? Check. De saxofoon doen huilen zodat hij zelf ook even theatraal kon janken en ‘O sole mio’ integreren en dat voor de smartphones van tientallen fans in de frontstage? Check. Over de zwangere buik van zijn backing vocal wrijven en vervolgens over de buik van een mannelijke muzikant? Check. Kortom: Eros Ramazzotti bracht een erg entertainende show, met sterke visuals, humor én hij bleek nog goed van stem te zijn ook.

]]>
<![CDATA[Recensie Admiral Freebee De Roma Borgerhout dinsdag 29 november 2016]]>

Admiral Freebee stond voor een opvallend rumoerig publiek te spelen in de Roma. Van Laere was kennelijk ook verrast dat de mayonaise aanvankelijk niet wou pakken hoewel hij en zijn bandleden er volop voor gingen. De toeschouwers wilden kennelijk het ruige, het ongepolijste, de rockkant van Admiral Freebee horen. En die kregen ze pas toen de frontman besloot om ‘Oh Darkness’ op het einde van de reguliere set op hen los te laten. Een verademing leek het wel in Borgerhout te merken aan de enthousiaste reacties. Vanaf dan gooide de man met de baard wiens broer in de zaal was en als twee druppels water op hem fysiek gelijkt, het over een andere boeg, gooide hij de setlist om in de bissen en bracht hij twee nummers extra. Dat is dan ook het enige verwijt dat we kunnen maken aan het adres van de Admiraal. Dat ie veel te laat aanvoelde dat het concert voor heel wat toeschouwers tot voorbij de helft van het optreden nog lang niet begonnen was ook omdat de hits voornamelijk achteraan bij elkaar gepropt werden. Dat is vragen om problemen…

]]>
<![CDATA[Recensie Meme de peetmoeder HetPaleis zaterdag 26 november 2016]]>

Een oud spreekwoord zegt: “Elk huisje heeft zijn kruisje”. Voor de familie Van Eeckhout is het niet anders. De dood van dochter Viola, nu zo’n 35 jaar geleden, hangt als een zwaard van Damocles boven het leven van de familieleden. Het heeft hen gevormd en misvormd tot wie ze vandaag zijn. En hoewel hetzelfde bloed door hun aderen vloeit, konden de broers niet meer van elkaar verschillen. Luc werd een sociaal gestoorde tuinier en Laurent werd een geldwolf die telkens weer bezig is met het volgende plan om snel rijk te worden. Het contrast en de hunker naar het ware verhaal achter Viola’s ongeval namen je van bij de start van “Mémé - De Peetmoeder” mee in het verhaal.  Johan De Smet & Jan Sobrie hadden zich bij het schrijven van de tekst bediend van een vlotte taal die perfect aansloot bij de leefwereld en uitdrukking van de jongere generatie van dit moment. Vooral in het heerlijk tegendraadse personage van Maxence hadden ze zich lekker mogen laten gaan. Het was dan ook een erg dankbare rol die door Laurence Roothooft erg goed gestalte werd gegeven. Het tempo van het toneelstuk zat goed, er was gevoel voor humor, men bediende zich van mooie ensceneringen en slaagde er moeiteloos in om ondanks de karikaturen toch diepgang in hun personages te steken.

]]>
<![CDATA[Recensie Stan Van Samang in t groot Sportpaleis Merksem zaterdag 26 november 2016]]>

40 000 toeschouwers. Die trokken naar Stan Van Samang in’t Groot in het Sportpaleis. Daarmee evenaart de acteur-zanger op zijn eentje het aantal bezoekers van Night of the Proms 2016 in Antwerpen en is hij goed voor een twee derde gevulde wei van Werchter. Sterkhouder op de Proms was dit jaar Tom Chaplin, de zanger van Keane. Pianopop dus. En net dat serveert Van Samang ook drie keer in het Sportpaleis terwijl hij maar liefst zeven songs uit zijn 10-nummers tellend jongste titelloze album live laat horen. De zanger koos voor een groots én intiem optreden, een mix tussen arrangementen die klassiek aanvoelden met die 12 strijkers, pianopop en stevige gitaren. Het resultaat werd een degelijke show die coherent en eclectisch tegelijkertijd was en vooral een brede sound liet horen waarbij de band en strijkers de zaak helemaal konden opentrekken zoals in het nieuwe ‘Ghosts’, een nummer over elkaar kwijt raken. Al verloor Stan Van Samang het publiek dat kennelijk wat moe begon te worden even voor elven bij gebrek aan nieuwe showelementen en omdat ie twee nieuwe nummers ‘Ghosts’ en ‘Explode’ na elkaar bracht gevolgd door Owens ‘Is it over you’ waar hij zijn stem zes jaar geleden aan verleende.’Summerbreeze’ zorgde dan ook voor het dipje in de show wat in eerste instantie te maken had met de samenstelling van de setlist daar.

]]>
<![CDATA[Recensie Ozark Henry Bourla Antwerpen zondag 20 november 2016]]>

Een staande ovatie na een optreden dat ongeveer anderhalf uur duurde. Dat kreeg Ozark Henry tijdens de passage van zijn jongste tour ‘Harmony is Paramount’ in de Antwerpse Bourla. Goddaer liet er zich omringen door 5 vrouwen, 3 violisten en een celliste en de multi-instrumentaliste Laura Groeseneken die naast de zang ook instond voor live begeleiding op de melodica (‘Outpatient’ en ‘Heroes’) en de synths wat niet alleen een genot voor het oog was voor ons omdat Laura er een onberispelijke houding op nahoudt aan de toetsen – ze speelt voorbeeldig volgens het boekje met een vingerzetting waaronder een tennisbal zou kunnen passen – en wat tevens ook leidt tot muzikale versies van ‘Sweet instigator’ en ‘Godspeed’ om duimen en vingers van te likken.

]]>
<![CDATA[Recensie West Opera Antwerpen zaterdag 19 november 2016]]>

Pond Way van Merce Cunningham op muziek van de Brit Brian Eno, Shahrazad van de Amerikaans-Tunesische Jonah Bokaer waarvan de compositie van de hand is van de Rus Nicolai Rimski Korsakov en Approximate Sonata 2016 van William Forsythe op een gefragmenteerde compositie van de Nederlander Thom Willems. Die werken stelt Ballet Vlaanderen voor in ‘West’, hun openingsproductie van het nieuwe seizoen. Twee choreografieën die beroep doen op een bandopname, terwijl Shahrazad voor de volle klank, de dynamiek ook van het orkest van Opera Vlaanderen gaat onder leiding van Dominic Grier. Dat levert geen onbelangrijk voordeel op voor die choreografie die als tweede van de avond getoond wordt. Er zit dan ook een grotere emotionele laag in het werk.

]]>
<![CDATA[Recensie De Nachtwandelaars HetPaleis zaterdag 19 november 2016]]>

De Nachtwandelaars van Hans Op de Beeck is een trage, mysterieuze, magische voorstelling. Wanneer de vader van drie zussen: ratje, poppemie en suske (ofwel de grote, de mooie en de slimme) gestorven is, begraven de drie hun papa. Suske heeft een walkman meegekregen en een cassette waarop de vader een laatste keer zijn dochters toespreekt en hen een opdracht geeft om de caravan waar ze in opgegroeid zijn in het bos te verlaten, een rugzak aan te doen die hun vader speciaal voor hen ontwierp en het pad te volgen door het bos. Dat is zijn allerlaatste wens. Hoewel ‘De Nachtwandelaars’ een trage voorstelling is, de spanningsboog soms verslapt voornamelijk omdat de productie herhaaldelijk inspeelt op de nieuwsgierigheid van de kinderen wat er in de verborgen lades in de rugzakken zit en waar het verhaal naartoe leidt, intrigeert die toch. Voornamelijk dan omwille van zijn sfeerzetting.

]]>
<![CDATA[Recensie De Rozenoorlog Fakkeltheater Rode Zaal vrijdag 18 november 2016]]>

Wat doe je als de liefde een sleur wordt en je vaststelt dat je binnen je huwelijk een beetje op elkaar bent uitgekeken? Voor de Van Rozens is het antwoord simpel: je maakt elkaar het leven zuur en jaagt mekaar in de gordijnen of in dit geval de kroonluchter. “De Rozenoorlog” mocht dan misschien geen al te positief beeld van het huwelijk schetsen, het was bij verre het beste dat we ooit van Judas TheaterProducties zagen. Alle puzzelstukjes pasten perfect in elkaar: men had een degelijk en entertainend verhaal, de humor was gevarieerd en wist de juiste toon aan te slaan, de muziek was afwisselend en passend, de belichting was verzorgd met oog voor details, het decor was eenvoudig en functioneel, de regie zat goed, de acteer- en de zangprestaties van Maike Boerdam en Lucas Van den Eynde waren een lust voor het oog en het oor, …  Kortom: “De Rozenoorlog” was een avondje puur genieten van theater op zijn best.

]]>
<![CDATA[Recensie Capriccio Tour and Taxis Brussel woensdag 16 november 2016]]>

Een van de meest vermoeiende opera’s om uit te zitten. Dat lijkt ‘Capriccio’ van Richard Strauss wel te zijn. De thematiek, de dramaturgie, is om te huilen. Wat wil je ook. Hij werd gecreëerd in 1941, acht jaar voor de dood van de componist, tijdens de Tweede Wereldoorlog in Duitsland. Op 28 oktober 1942 ging het werk, een eenakter, in München in première, onder toenmalig minister van Propaganda Joseph Goebbels. Strauss’ artistieke vrijheid was dus erg beperkt. Het onderwerp van de opera is dat ook, in dit geval het medium opera zelf, en is gebaseerd op Salieri’s ‘Prima la musica e poi le parole’ en de querelle ‘des Gluckistes et des Piccinnistes’.

]]>
<![CDATA[Recensie The Phantom of the Opera Her Majesty s Theatre Londen vrijdag 11 november 2016]]>

30 jaar draait de musical The Phantom of the Opera ondertussen op de West End in Londen. En de productie heeft ook een Guiness World Record op zak. Philip Griffiths staat namelijk al 26 jaar ononderbroken in deze West End-show. Wij zagen hem aan het werk als Monsieur André. De Nederlandse zangeres Celinde Schoenmaker kreeg de eer om op 10 oktober tijdens de galavoorstelling in de voetsporen te treden van Sarah Brightman voor wie componist Andrew Lloyd Webber de rol schreef. Daarmee gaat haar naam alvast de geschiedenisboeken in van de productie. Op vraag van Brightman destijds speelt de hoofdzangeres de rol van Christine 6 keer per week en treedt haar alternate op maandag en vrijdag op. In deze regie van Harold Prince gaat die eer naar de Engelse klassiek geschoolde Harriet Jones die zowel opera- als televisiewerk op haar palmares heeft staan. 30 jaar na zijn première blijft de musical die opera-, goochel- (beeld van The Phantom in de spiegel in Christines loge, het plots verdwijnen op het einde, …) - en balletelementen in zich draagt,allerhande fans - ook gothicfans - bekoren. Verder is The Phantom of the Opera gedeeltelijk een stuk in een stuk waarbij het voor een stuk de theaterwereld zelf gedeeltelijk toont (het repeteren, de changementen, de verschillende culturele achtergronden van de zangers, de oude machinerie (de trekkenwand), het spiegelen van voor-en achtergrond, decorstukken, …) Hét recept van het succes van The Phantom of the Opera naast de zeer brede palet aan genres dat te zien is, zijn de  special effects (het vuurwerk uit een doodskop,  vlammen vooraan het podium, de kroonluchter die naar beneden valt,…),  de steengoede zangers, een van de beste scores die Andrew Lloyd Webber schreef, en een sterk coming of age-verhaal waarbij Christine moet kiezen tussen twee mannen: Raoul of het Spook.

]]>
<![CDATA[Recensie Lazarus King s Cross Theatre Londen donderdag 10 november 2016]]>

Op 10 januari 2016 overleed David Bowie, twee dagen nadat ie 69 was geworden en zijn laatste studio album ‘Blackstar’ in de winkelrekken lag. Op 7 december 2015 ging in NY zijn laatste podiumproductie, de musical ‘Lazarus’ in première waar hij samen met Enda Walsh aan schreef. Ivo Van Hove stond in voor de regie en zijn trouwe compagnon Jan Versweyveld tekende opnieuw voor de visuals en belichting. Na de run in de States, komt de show nu ook thuis in de UK in een tent, voor slechts 13 weken in het tijdelijke King’s Cross Theatre tot 22 januari 2017. De nummers van Bowie in een concretere context gieten, in de structuur van een verhaal, een musical die in dit geval gebaseerd is op ‘The Man Who Fell to Earth‘ van Walter Tevis uit 1963, bleek allesbehalve makkelijk. Het verhaal en de enscenering hapert dus wel eens maar uiteindelijk blijft de onsterfelijke muziek van Bowie, knap live neergezet door de cast en de band die achter plexiglas staat overigens, op zo’n inkakmomenten wél overeind.

]]>
<![CDATA[Recensie De moed om te doden Bourla Antwerpen woensdag 9 november 2016]]>

‘De moed om te doden’, de recentste theatervoorstelling van Guy Cassiers, ging in het Toneelhuis met enkele dagen vertraging in première. Reden was dat hoofdrolspeler Marc Van Eeghem uitviel wegens ziekte en Dirk Van Dijck (o.a. gekend van ‘Het Eiland’ en ‘Eigen kweek’) zijn rol op twee weken tijd moest instuderen. De productie liet echter niets aan het toeval over en koos ervoor om zoals in de goede oude tijd een souffleurbak te plaatsen in het midden. ‘De moed om te doden’ werd geschreven door de Zweed Lars Norén en handelt over een moeilijke vader-zoon-relatie die dermate ontspoord/verstoord en erg destructief is. De enige uitweg blijkt dat de paden van de twee definitief van elkaar gescheiden worden.

]]>
<![CDATA[Recensie Kroniek Arenberg Antwerpen zondag 6 november 2016]]>

We leven in een communicatiemaatschappij waar iedereen met iedereen verbonden is. Het is een zorgmaatschappij waar de contacten met leveranciers van nutsvoorzieningen zoveel mogelijk geautomatiseerd zijn om ons gemak te vergroten, waar lonen automatisch op de rekening komen en rekeningen automatisch betaald worden. Maar al dit gemak zorgde er ook voor dat een man van drieënvijftig jaar 28 maanden dood in zijn appartement lag voor iemand zijn lichaam vond. Hij had nochtans een ex-vrouw en een dochter. Hij was nochtans gekend in de buurt. Hij was nochtans in behandeling bij een arts voor mondkanker. Hoe was het ooit zover kunnen komen? Oscar Van Rompay, Bert Luppes en Charlotte Vanden Eynde van NTGent  vertelden in “Kroniek of een man ligt dood in zijn appartement sinds 28 maanden” het verhaal van deze vergeten man.  Het uitgangspunt van dit toneelstuk was dus boeiend genoeg, maar in de uitwerking maakte regisseur Florian Fischer soms veel te rare spongen om de voorstelling nog aangenaam of boeiend te noemen. Het feit dat de mensen naar het einde van de voorstelling de schaamte overwonnen en mensen in groep de zaal verlieten, zei genoeg.

]]>
<![CDATA[Recensie Nathaniel Rateliff and The Night Sweats Ancienne Belgique Brussel maandag 7 november 2016]]>

Met stip was Nathaniel Rateliff and the Night Sweats op de eerste festivaldag van Rock Werchter dé act van de dag dit jaar. Niet McCartney, zoals andere media bleven beweren, Macca bleek immers niet al te best bij stem die dag én zong meermaals vals, wat niet gezegd kon worden van de ondertussen achtendertigjarige Nathaniel Rateliff and the Night Sweats die een stevig feestje bouwden. Ook het platenlabel blijkt door te hebben dat het gelijknamige schijfje weliswaar meer dan een jaar na zijn release bij ons goed onthaald wordt door het publiek. Het gevolg: recent verscheen een deluxe versie op de markt, een dubbelaar. En toch hebben we tot op de dag van vandaag nog steeds die plaat niet in huis. Het antwoord zochten en vonden we in de AB.

]]>
<![CDATA[Recensie Snowden Cinema Aventure Brussel woensdag 2 november 2016]]>

Het heldhaftige portret van de ex-spion Edward Joseph Snowden is niet om warm van te worden, al mag het je niet koud laten wat hij in 2013 publiek maakte.

]]>
<![CDATA[Recensie Paul Simon Vorst Nationaal Brussel dinsdag 1 november 2016]]>

Een mindblowing optreden. Dat zette Paul Simon en zijn drie gitaristen, drummer, percussionist, pianist, trompettist en saxofonist neer in Vorst Nationaal. Over ‘spirit voices’ vertelde hij dat hij ooit zeilde op de Amazone, een rivier in Zuid-Amerika, en hem verteld werd dat er een genezer woonde in de jungle. Die bezocht hij ook en gaf hem een mengeling van plantensappen. ‘It opens up your mind’ wist Simon daarover te zeggen, waarbij hij meegaf dat vijftien minuten  nadat je het plantenextract had ingenomen je een zwarte anaconda zag, de genezer zelf die op die manier kon zien wat er met je scheelde op fysiek of psychisch vlak zodat ie wist wat ie moest genezen.  Simon en zijn muzikanten, stuk voor stuk topmuzikanten en multi-instrumentalisten brachten de wereld naar Vorst met een on-waar-schijn-lijk rijk palet aan klankkleuren. En Paul Simon live lijkt wel als een goede fles wijn, hoe ouder hij wordt hoe beter.

]]>
<![CDATA[Recensie Prinsessia show Theater Elckerlyc Antwerpen dinsdag 1 november 2016]]>

Als platte cola. Zo smaakt de eerste Prinsessiashow ‘De droomtroon’ die in Antwerpen halt hield. Goed weliswaar bij maagpijn. Maar of een meisje dat na de show last had van buikpijn van de honger daarmee geholpen is, is maar de vraag. Haar klachten waren sowieso het gevolg van het aanvangsuur: 11u terwijl de show ongeveer 70 minuten lang duurt.  Naar kinderproductienormen is de show niet te lang qua duur, maar door de slappe spanningsboog en het constant – tot 5 keer toe! – herhalen van dezelfde scène: acteur/actrice neemt plaats in de droomtroon, valt in slaap, rook verschijnt en bij het geluid van een stoomketel komen we in zijn of haar droom terecht, voel je de aandacht bij heel wat jonge meisjes die voor de gelegenheid uitgedost zijn in prinsessenkleedjes, stevig verslappen. Doe daarbij een flets live on tape optreden waarbij de voice over zang het iets te veel overneemt van het live gebeuren, en James Cooke die als Basiel al even erg op de zenuwen werkt als tijdens ‘Zeg ‘ns euh’ op Vier deze zomer en ‘Jonas & Van Geel’ op vtm recent, en je hebt een show die het vooral moet hebben van Helle Vanderheyden die als prinses Iris nog min of meer de zaak weet recht te houden.

]]>
<![CDATA[Recensie Whitney Ancienne Belgique Brussel zondag 30 oktober 2016]]>

Gitarist Mcmillen Kakacek, drummer Julien Ehrlich, Malcolm Brown aan toetsen, Josiah Marshall op bas en William Miller aan trompet vormen samen de indie rockband ‘Whitney’. Uit Chicago komen de heren . Hun debuut ‘Light upon the lake’ is nog maar enkele maanden uit en dat is alvast goed voor twee keer een uitverkochte AB Club. Ehrlich vroeg tijdens de avondshow wie er die middag (om 15u) ook was komen kijken. Dat bleek 1 iemand te zijn, een potentiële leugenaar ook overigens. Whitney bleek in de AB erg goed qua sound, live zang en musiceerde voorbeeldig. Alleen zit de band nog in zo’n pril stadion, nog in zijn speelvogelsfase zeg maar, dat ze vooral dat er uit moeten halen en wat professioneler leren zijn. Al was het wel een hilarisch zicht toen de barmannen effectief met een shot voor alle muzikanten kwamen opdraven toen Ehrlich een weddenschap met het publiek was aangegaan dat wanneer ze dat zouden krijgen, de bandleden elkaar allemaal op de mond zouden kussen. Whitney hield woord overigens toen het zover was. De mannen gingen in een cirkel staan en begonnen elkaar te kussen om daarna de zaak door te spoelen met een shot. De speelvogelfase van een band dus.

]]>
<![CDATA[Recensie Les Soeurs HetPaleis zaterdag 29 oktober 2016]]>

Twee levensgrote marionetten in Antwerpen. Waar hebben we dat ooit nog eens gezien? Correct: bij de Reuzen van Royal de Luxe die meermaals in de stad rondliepen. Nu heeft WIThWit vzw in coproductie met Dommelhof, P2-CCHA, Theater aan het Vrijthof, wp Zimmer, Platform 0090, HetPaleis en FroeFroe twee grote exemplaren, meisjes, zussen zelfs die aan verschillende koordjes hangen en zo kunnen bewegen in de voorstelling ‘Les soeurs’. Ruben Nachtergaele voorziet de voorstelling van een muzikaal klankbed, voornamelijk door op zijn gitaar te spelen, maar is ook scheidsrechter met een fluitje in de mond. Thomas Glorieux stond in voor de belichting die bij de start vooral focust op schaduwspel en een plantje dat een hindernissentraject volgt. Freija Van Esbroeck creëerde de poppen en manipuleert ze ook samen met Anton Boon, Erki De Vries en Kate Olsen.

]]>
<![CDATA[Recensie Grietje HetPaleis zaterdag 29 oktober 2016]]>

Met ‘Grietje’ tovert theater FroeFroe in hetPaleis al meteen zijn wit konijn uit de hoed. Letterlijk ook want de eerste rol die op het toneel verschijnt is, jawel een wit konijn. Niet veel later verschijnt er een varken met een lange snuit en vrezen we dat meteen het sprookje uit is. Niets is minder waar want FroeFroe laat zijn eigen versie van het sprookje ‘Hans en Grietje’ nu op ons los. Hier heet het ‘Gans en Grietje’  kwestie van de twee op gelijke hoogte te brengen zodat ze allebei de naam van een dier meedragen.  Of om het met de woorden van het varken met de lange snuit te zeggen: het verhaal is half verzonnen.

]]>
<![CDATA[Recensie Ode to the attempt en BIS deSingel Antwerpen vrijdag 28 oktober 2016]]>

Een uitermate hilarische Jan Martens zagen we aan het werk met zijn double bill ‘BIS’ en ‘Ode to the attempt’. Het ene werk maakte hij voor de 65-jarige Nederlandse danseres Truus Bronkhorst in 2012, het andere is een solo die hij zelf danst van vorig jaar, die niet in het minst refereert naar ‘BIS’ maar vooral hilarisch is omdat Martens de draak steekt met de ingrediënten, de opbouw van een voorstelling, het genre dans op zich, collega’s én zichzelf. Zelfrelativerend is ie dus wanneer hij de draak met zichzelf steekt. Maar ook een Anne Teresa De Keersmaeker met haar contrapunt en obsessie rond de cirkelvorm, minimal dans, ballet,enz. moeten er aan geloven.

]]>
<![CDATA[Recensie Jose Carreras Bozar Brussel donderdag 27 oktober 2016]]>

José Carreras, die in december 70 wordt, heeft meer dan 160 albums opgenomen waarvan 50 volledige opera’s, heeft in iedere operazaal ter wereld opgetreden en  heeft meer dan 75 miljoen albums verkocht. Hij genas van leukemie in 1988 en maakte deel uit van ‘de drie tenoren’ – Carreras, Domingo en Pavarotti tussen 1990 en 2003 wat hem na zijn ziekte terug op het internationaal toneel bracht. The Three Tenors in Concert uit 1990 werd het best verkochte klassieke album ooit. In Bozar werd Carreras begeleid door de Italiaanse pianist Lorenzo Bavaj en kreeg ie als sopraan de dertigjarige Georgische Salome Jicia naast zich. Samen met hen bracht hij een klassiek optreden, niet versterkt dus, en het concert richtte zich duidelijk op een niche publiek. Wie classical hits wou, kwam zo goed als van een kale reis terug. Wie met open geest naar Bozar kwam om muziek te ontdekken, zoals zo goed als alle toeschouwers, gaf het trio tot vijf maal toe een staande ovatie met als resultaat vijf toegiften. Genereus noemen ze dat.

]]>
<![CDATA[Recensie Crystal Fighters Ancienne Belgique Brussel dinsdag 25 oktober 2016]]>

‘Everything Is My Family’ heet het derde album van Crystal Fighters. De Brits-Spaanse electronica/folkband die met Baskische instrumenten, synthesizers en hun stemmen hun karakteristieke snelle dance sound creëren, kwam het schijfje voorstellen in de AB. Recentste single ‘Lay Low‘ is een eerbetoon aan hun drummer Andrea Marongiu die in september 2014 plots overleed. In de AB vroeg zanger Sebastian Pringle tot drie keer om het publiek te laten joelen voor hun overleden bandlid. Met succes. Het leek wel of een of andere studentenclub de AB had afgehuurd om het optreden in de AB dat uitverkocht was, te organiseren. De AB ging volledig uit zijn dak vanaf de allereerste noot en maakte er een te gek feest van, onder andere tijdens eerste toegift ‘You and I’ waarbij de basdrum de handen van het publiek op elkaar kreeg, de lyrics met die ‘oho’ in stevig meegekeeld werden, er snel meegeklapt werd, meegezwaaid en zo waar gecrowdsurft werd. Crystal Fighters is dan ook zo’n band waarvan je je afvraagt hoe het komt dat ze in ons land nog geen arena’s vullen of stadia.

]]>
<![CDATA[Recensie 20 Years of Placebo Arena Riga Latvia zaterdag 22 oktober 2016]]>

This autumn Placebo has delivered a gift to their fans by releasing the retrospective album ’A Place for Us to Dream’ underElevator Lady Ltd. marking 20 years from the release of their self-titled debut album and now being on a complementary tour ’20 Years of Placebo’.

]]>
<![CDATA[Recensie Der fliegende Hollander Opera Antwerpen zondag 23 oktober 2016]]>

De Duitse regisseuse Tatjana Gürbaca die met de productie ‘Parsifal’ de International Opera Award (2014) in het seizoen 2012-2013 won, is terug aangemeerd bij Opera Vlaanderen met Richard Wagners ‘Der fliegende Holländer’. Was de Schotse bas-bariton Iain Paterson op de première nog verkouden in zijn roldebuut als Hollander, dan had ie kennelijk zijn tegenspeelster Senta, de Letse sopraan Liene Kinča, aangestoken die de rol tijdens de tweede voorstelling wegens ziekte niet kon zingen. Vermits Opera Vlaanderen (wellicht om budgettaire/subsidieredenen) niet over een tweede cast beschikt voor deze productie, betekende dat behoorlijk wat last minute kunst- en vliegwerk voor intendant Aviel Cahn die op zaterdagavond de eer kreeg om rond te bellen op zoek naar een geschikte stem voor de zondagmatinee.  Kinča die ook een roldebuut neerzet, bleek nog wel in staat de rol te spelen en te lippen, wat Opera Vlaanderen overigens in het verleden in een andere productie ook al liet doen, terwijl de Zwitserse sopraan Marion Ammann, die eerder bij Opera Vlaanderen de rol van Keizerin speelde en zong in ‘Die Frau Ohne Schatten’, aan de zijkant van het podium de rol concertant zong. Die mengvorm concertant-scenisch mag dan wel een noodoplossing geweest zijn, net als de vorige keer werkt het wonderwel (ook in het voordeel van de invaller). De staande ovatie achteraf was dan ook in deze moeilijke omstandigheden niet meer dan verdiend en ging niet in het minst ook voor een groot deel naar Ammann die het er uitstekend van af bracht ook al was het volgens haar website 13 jaar geleden dat ze de rol nog gezongen had.

]]>
<![CDATA[Recensie Nicht schlafen deSingel Antwerpen zaterdag 22 oktober 2016]]>

Verscheuren of verscheurd worden of het ritualiseren van de dood. Dat thema staat centraal in de nieuwste voorstelling ‘Nicht schlafen’ van regisseur Alain Platel,scenografe Berlinde De Bruyckere, Steven Sprengels (muzikale leiding) en Ballets C de la B. Een primitieve stam zien we aanvankelijk aan het werk waar de survival of the fittest van toepassing is. Wanorde en geweld staan dan ook centaal, terwijl enkele seconden later de harmonie van samen een choreografie neerzetten, wordt getoond en niet veel later men opnieuw overgaat in de chaos. Aanvankelijk werkt dat contrast, en ook de mengeling van Mahlers ‘O Mensch! Gib acht!’ (derde symfonie in D minor IV) met polyfonisch gezang van Boule Mpanya en Russell Tshiebua, Afrikaanse belletjes rond de enkel,  en zien we in de dans zowel verwijzingen naar klassiek ballet (twee dansers) als naar de rite (9 dansers in halve cirkel rond dode paarden die hen een soort laatste groet geven door snel  de armen de lucht in te steken naar beneden te doen en dit te herhalen, een verwijzing naar een Afrikaans gebruik).  Maar na een tijd is dat effect al tamelijk snel uitgewerkt. ‘Nicht schlafen’ mist vooral een duidelijke verhaallijn waardoor de spanningsboog (begin-midden-slot) wat aan de slappe kant is. De dansvoorstelling verliest dan ook onze aandacht niet alleen de onze als we de reacties van een toeschouwer achteraf mogen geloven (‘wat een vreemde voorstelling. Enkel halfweg de voorstelling wist het me te boeien’).

]]>
<![CDATA[Recensie Sorry voor alles HetPaleis vrijdag 21 oktober 2016]]>

Wat doe je als je het gevoel hebt dat je leven eens straf is van God omdat je zijn zoon iets te vaak beledigd hebt? Wat doe je als je het gevoel hebt dat het leven een slechte soap is die geschreven wordt door scenaristen die al lang de draad en de inspiratie kwijt zijn? Dan ga je schuilen in een bejaardentehuis vol demente bejaarden in de hoop dat je leert zien wat er niet is en niet meer ziet wat er is. Met ander woorden: je probeert dichter bij die God en zijn schrijvers te komen om hen eens goed te vertellen wat je ervan denkt. Dit is toch wat Joost Vandecasteele en Joris Van den Brande als uitgangspunt genomen hadden voor hun stuk “Sorry voor alles” van BRONKS jeugdtheater. Het uitgangspunt was een beetje absurd en de uitwerking was dat eigenlijk ook wel. Terwijl langs de ene kant de meest existentiële vragen werden gesteld, de maatschappij een kritische blik werd toegegooid, moest de voorstelling het ook hebben van visuele grappen, slapstick en humor die wel erg hard deed denken aan Monty Python. De volwassenen lachten met andere dingen dan de jongeren, maar er zat wel voor iedereen iets in om mee te lachen.

]]>
<![CDATA[Recensie De dingen die voorbijgaan Bourla Antwerpen woensdag 19 oktober 2016]]>

Met ‘De dingen die voorbijgaan’, snijdt regisseur Ivo Van Hove het tweede luik aan van zijn trilogie rond het werk van Louis Couperus. Focuste ‘De stille kracht’ op de moeilijke relatie tussen autochtonen en allochtonen, wat een eeuw later nog steeds erg actueel is, dan is Couperus ‘Van oude mensen, de dingen die voorbijgaan’ uit 1906 vooral een ongemakkelijke psychologische zedenschets waarbij een familie een geheim met zich meesleept. Die psychologische last, het trauma wordt met de jaren zwaarder en wordt van de ene generatie op de ander doorgegeven. Het resultaat is een uiterst intrigerende voorstelling die je vanaf de eerste seconde bij het nekvel neemt en niet meer loslaat. En ook hier blijkt Couperus nog lang niet gedateerd. Want hoeveel gezinnen hebben er wel geen geheimen voor de buitenwereld waar het credo ‘dat potje gaan we gesloten houden’ geldt en misstappen in de doofpot gestoken worden? Doe dat in combinatie met een ijzersterke regie, acteurs die één voor één straffe vertolkingen neerzetten, een coherente scenografie van Jan Versweyveld en een muzikale begeleiding door Harry De Wit die focust op de traag wegtikkende tijd (met klokken en uurwerken) en vervolgens via altviool en violaphone de psychologische laag ondersteunt van het Ding, de psychologische last die meegeslepen wordt, de emotionele impasse waarin men vertoeft. Kortom: een voorstelling waar niets op aan te merken valt.

]]>
<![CDATA[Recensie Jamie Lidell Ancienne Belgique Brussel donderdag 20 oktober 2016]]>

Veel van hetzelfde, veel midtempo soul en weinig kans dat Lidell (* op drie) ooit de Nobelprijs van de Literatuur in de wacht sleept. Dat is onze conclusie na zijn concert in de AB. Zijn vijfde al ondertussen. Niet uitverkocht was het. En zowel op muzikaal vlak als op vlak van opkomst, konden we ons niet van de indruk ontdoen dat de artiest over zijn momentum is. Dit optreden miste funk, en proefde als gekookte patatten zonder zout. Flets dus.

]]>
<![CDATA[Recensie De Premier Kinepolis Antwerpen woensdag 19 oktober 2016]]>

Na de remake van The Loft die flopte in de States, is Erik Van Looy terug met De Premier: een thriller waarvoor de quizmaster bij Vier een topcast samenstelde. Koen De Bouw neemt de hoofdrol van de premier Michel Devreese op zich. Verder zien we onder andere Charlotte Vandermeersch (als zijn woordvoerder Eva Bodart), Tine Reymer (zijn echtgenote), Katelijne Damen (dokter), Wim Willaert (zijn chauffeur Luc) en Dirk Roofthooft (de chef, de bad guy aan Belgische zijde) aan het werk. Alleen blijkt zo veel talent niet bestand tegen een script dat met haken en ogen aan elkaar hangt, waarbij de beeldvoering langs geen kanten coherent is, en de humor of woordgrapjes – zelfs in een cruciale scène – alle spanning onderuit haalt voor zover die er al is. Of hoe De Premier eerder als een lang uitgesponnen vrijblijvend maar entertainend tv filmpje dat zeer on-Vlaams (koel, afstandelijk en soms grotesk) en on-Amerikaans (emotionele lijn die binnensluipt halverwege) tegelijkertijd overkomt waar alle spanning ver zoek is.

]]>
<![CDATA[Recensie Johan Verminnen De Roma Borgerhout zondag 16 oktober 2016]]>

Het was een gezellige zondagnamiddag in het hartje van Borgerhout; de ideale plek voor Johan Verminnen om zijn publiek kennis te laten maken met zijn nieuwste liedjes uit “Tussen een glimlach en een traan” en zijn vertrouwde klassiekers als “Pauline”, “Mooie dagen” en “Laat me nu toch niet alleen”. Het was niet het meest uitbundige concert dat we al in de Roma zagen, het was wat aan de korte kant, maar het wist zeker in de toegiften toch voor een leuke sfeer te zorgen. Alleen begon het bij de oudere nummers toch nogal op te vallen dat de hogere noten zo stilaan een probleem beginnen worden voor Johan Verminnen.

]]>
<![CDATA[Recensie Laura Pausini Vorst Nationaal Brussel zondag 16 oktober 2016]]>

Tot drie keer tribunegestamp tijdens haar reguliere set. Dat kreeg Laura Pausini in Vorst Nationaal van een publiek dat er op zondag wat moest inkomen. Maar een erg energieke zangeres met maar liefst 12 man op het podium ging er volledig voor vanaf de eerste noot. Pausini bleek goed bij stem en had een arsenaal aan showtrucs bij die het één voor één nog allemaal deden ook. Het publiek reageerde na verloop van tijd dan ook laaiend enthousiast. Niet meer dan terecht overigens want de Italiaanse en haar band hadden daar keihard voor gewerkt. Wat een optreden!

]]>
<![CDATA[Recensie Volmaakt de musical Fakkeltheater Zwarte Zaal donderdag 13 oktober 2016]]>

In een tijd waarin zelfs de fotomodellen die poseren voor de reclamecampagnes zonder digitale hulp ook niet meer beantwoorden aan de schoonheidsidealen die ze moeten voorspiegelen,  kwam de boodschap achter  “Volmaakt de musical” , namelijk dat je gelukkig mag zijn zoals je bent, als een verademing. Alleen miste deze eerste professionele voorstelling van  So What? Productions vzw de nodige diepgang om deze boodschap ook geloofwaardig over te brengen. De personages bleven oppervlakkig en het verhaal was veel te mager. De voorstelling overleefde dankzij het fenomenale stemgeluid van Martine De Jager als Erna en het feel-good gehalte van de nummers die eerder deden denken aan een cabaretje dan aan musical. “Volmaakt de musical” bracht niet de maatschappijkritische blik die we gehoopt hadden, maar leverde wel een ontspannen avondje pretentieloos vertier op.

]]>
<![CDATA[Recensie Dua Lipa Ancienne Belgique Brussel vrijdag 14 oktober 2016]]>

Dua Lipa bracht in de Ancienne Belgique naar verluidt haar grootste show van haar tour totnogtoe. De Brusselse zaal was dan ook al een tijdje uitverkocht en voornamelijk gevuld met meisjes, tieners en jonge twintigers. De Brits-Kosovaarse bracht ook behoorlijk wat Kosovaren op de been in onze hoofdstad die met hun rood-zwarte vlaggen wapperden.  Dua Lipa bracht op een uurtje tijd een standaard elektropop-optreden volgens het boekje. Weinig op aan te merken behalve dan dat de set behoorlijk voorspelbaar was.

]]>
<![CDATA[Recensie Bazart Ancienne Belgique Brussel zaterdag 8 oktober 2016]]>

Overhypet. Dat is Bazart ondertussen al enkele maanden. En dat is allemaal de schuld van de massamedia die naarstig op zoek gaan naar een kandidaat om veel MIA’s binnen te halen. Bij gebrek aan alternatief omdat het grote vat der inspiratie op de Vlaamse kleigrond ondertussen zo goed als op blijkt. Dat hun debuut ‘Echo’ meteen op één binnenkwam in de hitparade, of dat ‘Goud’ al zo veel weken in de top tien van de single lijst stond, werd afgedaan als groot en ongezien nieuws. Wat er echter niet bij gezegd werd, is dat je tegenwoordig niet zo gek veel hoeft te verkopen om hoog in de hitlijsten te geraken en daar lang te blijven hangen. De enige maatstaf voor succes is en blijft dan ook het aantal gouden (10 000 verkochte stuks) en platina platen (20 000 verkochte stuks) dat een artiest of band haalt. Ons grootste verwijt naar de massamedia is dat ze te lui zijn om bepaalde persberichten nog te checken, hun lezer context aan te bieden, de zaken te plaatsen en de opgeklopte happy feelings, die inherent zijn aan de Belgische sector, te relativeren waar nodig.

]]>
<![CDATA[Recensie Rain Koninklijk Circus Brussel dinsdag 4 oktober 2016]]>

Een staande ovatie. Dat kreeg Anne Teresa De Keersmaeker, Rosas en Ictus voor een on-waar-schijn-lijk mooi ‘Rain (live)’ in het Koninklijk Circus. De dansvoorstelling heeft de dynamiek van de Bolero van Béjart,het repetitieve in de score ‘Music for 18 musicians’ van Steve Reich ook. De dynamiek zit ‘m in de muziek die de Keersmaeker perfect geanalyseerd heeft en ook vertaalt naar het podium, naar de dans. Met een opbouwende en neerleggende sequens. Een crescendo en een diminuendo. In combinatie met strakke lijnvoering (diagonalen, rechten, laag-hoog, incl. lifts) en cirkelbeweging, half rond de as, dan weer volledig rond de as draaiend, cirkelend, tot zelfs rollend over het podium. Het tegenritme in de muziek zien we dan weer uitgebeeld op het einde en begin waarbij de tien dansers wijzerszin lopen terwijl de fel witte spot de tegenovergestelde beweging doet. Op het einde spiegelt De Keersmaeker die scène.  Maar los van geometrie, ademt Rain vooral erg veel emotie uit, eigen aan crescendo en diminuendo. Die dynamiek zien we niet alleen overgebracht naar de dans, ook in de kledij van de hand van Dries van Noten en belichting, die halfweg magenta (fuchsia), vrouwelijke tinten krijgt, bloeit de voorstelling als een bloem open, om terug te sluiten op het einde, wanneer iedereen terug net als bij het begin aardse (bruin, grijs, wit)tinten draagt.

]]>
<![CDATA[Recensie The Bodyguard Beatrix Theater Utrecht zondag 2 oktober 2016]]>

The Bodyguard de musical is in Nederland een waanzinnig succes. Met meer dan een half miljoen verkochte tickets is de productie aan zijn tweede jaar begonnen. Er zijn verschillende redenen voor het succes. De musical bevat de grootste hits van Whitney Houston en valt dus onder de categorie jukeboxmusical. De voorstelling ging op de West End op 5 december 2012 in première, in hetzelfde jaar toen Houston stierf. Op 11 februari 2012 was dat. Joop van den Ende en Albert Verlinde van Stage Entertainment speelden  erg kort op de bal. Daardoor werd de Nederlandse versie die op 27 september 2015 in première ging de eerste niet-Engelstalige versie. Voeg daar een love story aan toe, een verboden liefde tussen een lijfwacht en een superster, en een erg actueel thema rond (cyber)criminaliteit en stalking en je hebt een cocktail die erg goed zit en tevens meer dan ooit actueel is. Houstons nummers zijn dermate veeleisend voor een zangeres dat de productie maar liefst twee artiesten de rol van Rachel Marron laat zingen. Wij kregen met Samantha Klots die elf jaar geleden afstudeerde aan de dansacademie Lucia Martha in Amsterdam de cover van Rachel Marron aan het werk te zien. Een understudy zeg maar die samen met Nurlaila Karim die recent de cast vervoegde als Nicki Marron onwaarschijnlijk straffe prestaties neerzette die de haren op onze armen meermaals lieten rechtkomen, een krop in de keel bezorgden en onze traanklieren aan het werk zetten. Zo’n productie neerzetten in Vlaanderen met drie zangeressen die Whitney vocaal aankunnen, is gewoon onmogelijk. Om de heel eenvoudige reden dat onze regio niet over de geschikte stemmen beschikt, laat staan het budget heeft van deze tot in de puntjes verzorgde voorstelling.

]]>
<![CDATA[Recensie Lapsley in de AB Ancienne Belgique Brussel zaterdag 1 oktober 2016]]>

Dit voorjaar bracht de twintigjarige Lapsley haar debuut  ‘Long Way Home’ uit waar haar hitje ‘Hurt me’ van eind vorig jaar op staat. De Liverpoolse Holly Fletcher die geboren is in het Britse York, Yorkshire schopte het tot BBC Sound of 2015 samen met Years & Years en James Bay. Maar vooral: ze stond twee jaar geleden al op Glastonbury Festival. Deze zomer deed ze Lollapalooza aan en in ons land stond ze op het podium van Rock Werchter. Heel wat journalisten waren niet overtuigd over haar optreden op de wei van de Schuer omdat ze te kampen had met enkele technische problemen waardoor ze haar set noodgedwongen moest inkorten. Anderen focusten zich op de reverb op haar stem die wat valse noten moest weg camoufleren. In de Ancienne Belgique wachtte haar kans op revanche met haar minimalistische soulvolle pop. En of ze die kans met beide handen greep!

]]>
<![CDATA[Recensie Soulsister 30 jaar CC Brasschaat donderdag 29 september 2016]]>

Eind 1986 bracht Soulsister hun eerste single ‘You get to me’ uit dat de band als eerste toegift in Brasschaat bracht. Het werd de voorbode van een succesvolle internationale carrière voor Paul Michiels en Jan Leyers. Reden voor een tour langs de Vlaamse theaters was het voor de twee die de verjaardag van de groep vieren via 30 optredens. In de Ruiterhal van het CC in Brasschaat gaven ze hun voorlaatste try out die links en rechts nog enkele schoonheidsfoutjes bevatte zoals een valse start van ‘Company’ omdat Leyers de verkeerde gitaar die een halve toon lager gestemd was, had genomen. “Onze manager heeft gevraagd om een paar fouten in de show te maken. Dat houdt het menselijk.” grapte en relativeerde Jan Leyers tijdens het optreden dat georganiseerd werd door vzw Club Bokal.

]]>
<![CDATA[Recensie Het kleine sterven HetPaleis woensdag 28 september 2016]]>

“Het kleine sterven” was een multidisciplinaire voorstelling waarin Evelien Bosmans en Lukas De Wolf ons via beeldtaal en beeldende taal, via muziek en woord, via spel en stiltes meenamen op een poëtische reis langs existentiële vragen als: “Wat is het doel van het leven?”, “Hoe wreed kan het noodlot zijn?”, maar evenzeer “Hoe sterk kan de liefde zijn?” In 2000 al schreef en speelde Dimitri Leue voor hetPaleis “Het kleine sterven” waarin twee jonge mensen, Hannah en Seppes, elkaar toevallig ontmoeten en stapelverliefd op elkaar worden. Maar de realiteit drukt al snel een zware domper op de vreugde wanneer blijkt dat Hannahs hartslag niet hoger mag gaan dan 110 slagen per minuut, want anders gaat ze dood. Wat doe je dan als ware liefde en affectie je einde kunnen betekenen? Ga je leven zonder gevoel of emotie? Of ga je nog een laatste keer volop voor het ware leven?

]]>
<![CDATA[Requiem voor Night of the Proms]]>

Met de toevoeging van Laura Tesoro aan de affiche van Night of the Proms in Antwerpen en Hasselt is de affiche nu compleet. Laura Tesoro, u leest het goed, een debutante. Een artieste die zowel VTM- als VRT-kijkers, straight als holebimuziekfans naar de arena’s straks moet halen. Staan nog op de affiche: The Subs, Chaka Khan, Natasha Bedingfield, Tom Chaplin (de frontman van Keane) en Gabriel Rios. Drie Belgische acts dus, en op Chaplin misschien na wegen ze allemaal wel erg licht door in het licht van de internationale muziekgeschiedenis.

]]>
<![CDATA[Recensie Drie kleuren wit Bourla Antwerpen zondag 25 september 2016]]>

De Franse schrijfster en actrice met Iraans-Hongaarse roots Yasmina Reza blijft kennelijk in 2016 nog steeds erg actueel. Zo actueel dat de Bourla dit jaar ‘Kunst’ programmeerde door Stan en Dood Paard. Bij de start van het nieuwe seizoen laten ze de versie van Olympique Dramatique op ons los. Het is te zeggen, het afstudeerproject ‘Drie kleuren wit’ van Tom Dewispelaere, Stijn Van Opstal en Geert Van Rampelbergh aan de Studio Herman Teirlinck in 1998 was het. ‘Drie kleuren wit’  baseert zich net als ‘Kunst’ op ‘Art’ van Reza. Een voorstelling die absurd accuraat weergeeft hoe drie vrienden van elkaar vervreemd zijn en nu op een breekpunt staan van hun 15-jarige vriendschap. Een vriendschap waarbij de onderlinge verhoudingen op de proef gesteld worden.

]]>
<![CDATA[Recensie De Drie Wijzen Theater Elckerlyc Antwerpen zaterdag 24 september 2016]]>

Een nostalgische wind waait er dezer dagen door Vlaanderen. Veel heeft te maken met de onzekere tijden waar we in leven, welke richting ons land uit zal gaan op politiek, maatschappelijk en economisch vlak. En hoe de wereld(economie, -politiek,…) zich ook verder zal ontwikkelen. Het stijgend aantal buitenlandse formats op de buis, versterkt die hunkering naar iets oer-Vlaams, om iets van toen terug te zien. Teruggrijpen naar wat ‘zekerheden’ quoi. Deze zomer was het al van dat met een remake van ‘Zeg ‘ns euh’ op Vier. Straks volgt VRT met ‘De Drie Wijzen’ in een nieuw jasje onder leiding van presentator Kobe Ilsen. Wat de theatertour met de originele vier – panelleden Jacques Vermeire, Gerty Christoffels, Walter Grootaers en presentator Kurt Van Eeghem – vooral aantoont, is dat dergelijke formats zo gebonden zijn aan hun tijd, dat anno 2016 de sfeer van weleer benaderen erg moeilijk lijkt. Omdat spontaniteit en een script nu eenmaal niet samengaan.

]]>
<![CDATA[Recensie The Town Hall Affair deSingel Antwerpen woensdag 21 september 2016]]>

The Wooster Group baseerde zich op de film ‘Town Bloody Hall’ van Chris Hegedus en D.A. Pennebaker en maakte er de eenakter ‘The town hall affair’ mee. De acteurs en actrices evoceren zowel qua ritme, en intonatie een paneldiscussie die op 30 april 1971 plaatsvond. De titel was ‘A dialogue on women’s liberation’ in de Town Hall van NY. Aanleiding: het artikel ‘The prisoner of sex’ dat Norman Mailer had geschreven in Harper’s Magazine. Feministen waren daar woedend op. Dat artikel was op zijn beurt een reactie op het boek ‘Sexual politics’ uit 1970 van Kate Millet. Net als de film toont The Wooster Group gewoon wat er zich afspeelde die dag, niet meer en niet minder. Aan het publiek zelf om te oordelen. Dat levert dan wel een erg nauwgezet maar even goed ook ruw materiaal op met live gedubde, perfect getimede monologen, maar zelden komt het tot een dialoog. En hoewel het werk absoluut representatief is voor de States en bij uitbreiding nog heel wat andere landen hoe de man-vrouw verhouding destijds was, toch kan men niet ontkennen dat de vorm en de inhoud (het wat chaotische verloop ) van zo’n debatavond in eerste instantie de tijdsgeest uitademt en ook plaatsgebonden is. Daarnaast toont het aan hoe de vrouwenbeweging of die nu op politiek en/of seksueel vlak een vrijheidsstrijd voerde lang niet zo’n homogeen kliekje was waar alle neuzen in dezelfde richting stonden. Om kort te zijn: ‘The town hall affair’ boeide ons niet wegens én erg Amerikaans en aan de andere kant zo typisch seventies ook.

]]>
<![CDATA[Recensie Philippe Geubels Arenberg Antwerpen dinsdag 20 september 2016]]>

‘Bedankt voor alles’ heet de recente voorstelling van Philippe Geubels die exact een uur en een kwartier duurt. Ondertussen is de stand up comedian vader geworden. En dat is heus geen lachertje. Het optreden voelt aan als een oproep om de dagelijkse sleur te omarmen die in een relatie van 14 jaar kruipt. Maar het is even zeer ook een mooie ode aan zijn grootmoeder die vroeger goochelde en waardoor hij zelf op het podium is gekropen, tien jaar geleden ondertussen op een free podium in Oelegem. Een van de mooiste uitspraken is ongetwijfeld: ‘Mijn bomma zei altijd: ontgoochelen is ook goochelen.’ Op dat vlak ontgoochelt ‘Bedankt voor alles’ niet.

]]>
<![CDATA[Recensie Macbeth Tour and Taxis Brussel zondag 18 september 2016]]>

Met Verdi’s Macbeth naar Shakespeare gaat de Franse regisseur Olivier Fredj zowat alle kanten uit tot hij het spoor bijster raakt. Dat ligt overigens niet alleen aan hem, maar ook aan de componist zelf die – hoewel hij naar verluidt een perfectionist was - kennelijk niet wist te kiezen welke richting hij uit wou gaan. Zo werd Macbeth geen situatie-opera die inzoomt op de psyche van Lady Macbeth en Macbeth (en zijn angsten, neuroses), maar een mengeling waarbij realisme, dan weer de droom/surrealisme (de rol van de heksen, de visioenen en geesten) centraal staan.

]]>
<![CDATA[Recensie Ode aan Bobbejaan De Roma Borgerhout vrijdag 16 september 2016]]>

Bobbejaan Schoepen was één van Vlaanderens eerste vedetten en schreef in zijn carrière heel wat bekende liedjes bijeen waaronder het onsterfelijke “De lichtjes van de Schelde”. Daarom vonden Jan De Smet, Guido Belcanto en Barbara Dex dat het hoog tijd werd om zijn liedjes van onder het stof te halen en eer te bewijzen aan deze legendarische cowboy uit de Kempen. En hoewel “Je me suis souvent demandé”, “What a wonderful day” en “Le temps des cerises” best heel mooi en bij de tijd klonken, was “Ode aan Bobbejaan” toch vooral een voorstelling waarin mensen van de derde leeftijd hun jeugdherinneringen nog eens mochten bovenhalen.

]]>