concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie Valerian Kinepolis Antwerpen woensdag 26 juli 2017]]>

Valerian is wellicht een van de strafste visuele films die deze zomer te zien is in de bioscoop en daar ook het best tot zijn recht komt. De Engelstalige science fictionfilm die overigens niet zelden refereert naar het fantasy genre is in laser ultra 3D oogverblindend knap. Het beeld is haarscherp. De details zijn fenomenaal. Regisseur Luc Besson integreert daarnaast ook virtual reality in de film en acteren in het acteren (door een uitstekende Rihanna als Bubble die weliswaar pas in de tweede helft van de prent aan bod komt). Ze is trouwens niet de enige artiest die opduikt. Herbie Hancock speelt de minister van Defensie. Het spel van aantrekken en afstoten tussen hoofdrolspelers Dane DeHaan (Valerian) en Cara Delevingne (Laureline) geeft de film die 2 uur en 17 minuten duurt een menselijk kantje. Het is de spanning tussen die twee die Besson zeer goed weet uit te spelen.

]]>
<![CDATA[Recensie Cars 3 Kinepolis Antwerpen dinsdag 25 juli 2017]]>

In Cars 3 krijgt Bliksem McQueen er een stevige concurrent bij met Jackson Storm, een racewagen van de nieuwe generatie vol hi techsnufjes. Storm heeft ook de mogelijkheid om in de beste omstandigheden te trainen, in een centrum, via een straffe simulator. Het nummer 95 haalt het beste uit zichzelf maar moet steeds zijn meerdere erkennen in Storm. Ook wanneer de ene na de andere veteraan en vriend van de populaire rode wagen er de brui aan geeft ofwel door met pensioen te gaan of koudweg onstlagen wordt door de sponsors, blijft hij ervoor gaan. Tot ie aan het einde van het seizoen zwaar crasht. Vraag is of de ster van weleer het nieuwe seizoen nog wel aan de start zal staan.

]]>
<![CDATA[Recensie Red Hot Chili Peppers Hippodrome de Longchamp Paris zondag 23 juli 2017]]>

Red Hot Chili Peppers kreeg de eer om de allereerste editie van Lollapalooza Parijs af te sluiten. Dat deed de Amerikaanse rockband die 6 Grammy Awards op de schouw heeft staan, in de regen na een wisselvallig weekend met zon (en warmte), wolken, wind, en een paar druppels links en rechts. Maar de regen van zondagavond was van een andere orde. Daarvoor waren poncho’s en paraplu’s absoluut nodig. De Amerikanen pasten hun set aan de weersomstandigheden aan. Zo hoorden we ‘Hey now. We‘ve got to make it rain somehow’ uit ‘The Adventures of Rain Dance Maggie’ en paste de band de lyrics aan van ‘Dark necessities’ met verwijzing naar de regen. In zo’n omstandigheden steken heel wat artiesten en bands op een festival een tandje bij. Op een bepaald moment leek het ook die richting uit te gaan met Red Hot Chili Peppers. Maar uiteindelijk sloop wel de wat gekende chaos in hun set waardoor de aanvankelijke scherpte verdween al waren de rockers wel erg grappig net als het publiek dat schalks bleek.

]]>
<![CDATA[Recensie The Weeknd Hippodrome de Longchamp Paris zaterdag 22 juli 2017]]>

De zevenentwintigjare Canadese artiest The Weeknd die in Vlaanderen zijn grootste hits optekende met Daft Punk, namelijk ‘Starboy’ en ‘I feel it coming’ sloot de allereerste festivaldag af van het gloednieuwe Lollapalooza Parijs op de paardenrenbaan van Longchamp. De twintiger die een relatie heeft met Selena Gomez dropte haar naam tijdens het nummer ‘Party monster’. De gespecialiseerde magazines mogen het alvast noteren: het is kennelijk nog steeds aan. ‘I just need a girl who really understands me’ zong ie in het nummer. Kregen we verder nog in de lyrics te horen: ‘I’m good. I’m great.’ Slecht was ie zeker niet op Lollapalooza Paris, maar The Weeknd had eigenlijk te weinig visuele trucs bij om zelfs een ingekorte set – de man trad 70 in plaats van de voorziene 90 minuten op – volledig boeiend te houden.

]]>
<![CDATA[Recensie Isabelle A Gemeentepark Kapellen donderdag 20 juli 2017]]>

Alle hoop ligt bij de chiromeisjes van Kapellen. Voor zowat al de rest komt alle hoop wellicht veel te laat. Dat is onze conclusie na het derde concert deze zomer in het Gemeentepark. Had Gene Thomas een week eerder al alle moeite van de wereld om het publiek te betrekken – enkel bij zijn toegiften ‘Voor haar’ en ‘On and On’ kreeg ie het publiek iet of wat mee - dan was dat hetzelfde geval voor Isabelle A. Ook zij stootte op een koude muur van apathie bij het publiek dat die armen maar bleef kruisen het ganse optreden wat ook ligt aan het concept weliswaar. De parkconcerten lijken immers al jaren eerder op een dorpsreceptie en zijn een goed excuus om in openlucht wat bij te praten tussen pot en pint met op de achtergrond de live muziek van een artiest wiens carrière zo goed als over and out is. Dat zo goed als alleen de lokale chiromeisjes actief meezwaaien (onder andere op ‘I’ve begun to fight’ van de ‘orkaan uit Oevel’ volgens Isabelle), in de handen klappen of met duim en wijsvinger hartjes maken, is tragisch. Maar het is misschien zelfs eigen aan het Nederlandstalige genre. Vlaanderen feest op de Grote Markt in Antwerpen was ook een dooie boel. Dat kon je zelfs op tv zien waar de publieksopwarmer van dienst zowat de enige was die voor sfeer zorgde. K3 moest zelfs opgetrommeld worden om frontstage bij Wim Soutaer voor ambiance te zorgen. Verder leek het ganse programma eerder morsdood dan levend.

]]>
<![CDATA[Recensie Halka Sloepenweg Antwerpen woensdag 19 juli 2017]]>

Speciaal voor de Zomer van Antwerpen was Le Groupe Acrobatique de Tanger afgezakt naar een uithoek van Antwerpen om er in een snikhete tent hun voorstelling “Halka” te komen spelen. Hun doortocht door de Koekenstad konden we het best omschrijven als kort, maar krachtig. In een show van iets minder dan een uur namen 12 acrobaten en 2 muzikanten het publiek mee op een wervelende tocht vol acrobatische kunstjes en opzwepende muziek tussen de wereld van de oude tradities, de uitbundige Marokkaanse feesten en moderne, visuele humor. De twee vrouwen uit het gezelschap waren duidelijk niet van het onderdanige type en zo zagen we dat de in onze maatschappij vastgeroeste vooroordelen over de “traditionele positie van de vrouw in de Marokkaanse samenleving” met een stevig paar hakken en een dirigeerstokje volledig van de kaart geveegd werden.

]]>
<![CDATA[Recensie Spiderman Homecoming Kinepolis Antwerpen woensdag 19 juli 2017]]>

De recentste Spiderman Homecoming film is een erg onderhoudende film geworden. Jon Watts regisseerde de prent die twee uur en en kwart duurt. Naast de indrukwekkende actiescènes (onder andere in een bank aan zijn favoriete broodjeszaak, in de lift van het Washington Monument, op de Staten Island ferry en in de lucht tijdens een zinderende finale) zien we een jonge Peter Parker, een adolescent wiens lichaam verandert tegelijkertijd met de impact van de spinnenbeet die hij heeft gehad. Wellicht is dat een van de grootste verdiensten van Watts: dat ie de superheld een zeer menselijk kantje geeft. (Toekomstige) schoonmoeders hebben – dat is geweten – een zekere reputatie, maar hun echtgenotes moeten kennelijk niet onderdoen.

]]>
<![CDATA[Recensie Deadtown Scouts Sint Bernadette Deurne dinsdag 18 juli 2017]]>

Met ‘Deadtown’ programmeert Zomer van Antwerpen een puur Westernverhaal. Mocht Bobbejaanland iets dichter bij de stad Antwerpen gelegen hebben dan had de programmator daar wellicht voor geopteerd. De locatie werd uiteindelijk de terreinen van de scouts in Deurne. Een symbolische plek vermits daar ook behoorlijk wat cowboy en indiaantje (en varianten daarop) gespeeld worden. In tegenstelling tot wat de promotekst echter doet vermoeden, brengt de rondreizende Tsjechische compagnie Forman Brothers Theatre, die geen vaste spelers heeft, geen spannende Western op de planken in hun karakteristieke houten tent die veel folk uitstraalt. Integendeel, Deadtown staat garant voor zuiver entertainment en is even veel theater, cabaret als circus of dans.

]]>
<![CDATA[Recensie Onze wederzijdse vriend SRNA Linkeroever vrijdag 14 juli 2017]]>

“Onze wederzijdse vriend” van Comp.Marius had iets weg van een ware uitputtingsslag. Niet alleen voor de zes spelers die meer dan 4,5 uur tekst moesten onthouden en samen een dertigtal rollen vertolkten, maar ook voor het publiek dat al die tijd op houten bankjes naar de voorstelling zat te kijken. We hadden na de eerste twee delen al behoorlijk last van een pijnlijk achterwerk en dan moesten er nog twee delen komen. We misten in die eerste twee delen een beetje de spitsvondigheid in spel en taal die we van Comp.Marius gewoon zijn. En dat terwijl we ondertussen verzopen in een veelheid van personages en namen. Een zeldzame woordgrap zoals die over de bijen en Maya en enkele visuele gags waaronder de ezel met zijn bewegende oren waren te weinig om delen één en twee te redden. Gelukkig waren de laatste twee delen net iets korter en vooral boeiender om te volgen. De hoofdpersonages waren nu duidelijk ontwikkeld en het leek wel alsof Waas Gramser en Kris Van Trier in hun bewerking hun tweede adem hadden gevonden. Er mocht lekker gespeeld worden zonder dat er 26 personages op tien minuten de revue moesten passeren en de scènes werden veel leuker om naar te kijken en te luisteren. En zo werd onze lange zit toch beloond.

]]>
<![CDATA[Recensie Song to Song Kinepolis Antwerpen zaterdag 15 juli 2017]]>

Een pleidooi voor mededogen. Om enkele waarden en normen, rond de liefde onder andere, waar al te veel mee geklooid wordt, terug in ere te herstellen. Zo leest het experimentele ‘Song to song’ van Terence Malick. De regisseur rijgt scènes aan elkaar, abrupt, met harde cuts, en de story telling volgt geen lineair verloop. Daarmee wil ie wellicht de kijker in zekere zin desoriënteren, net zoals veel artiesten en bands niet altijd beseffen waar ze zijn, laat staan hoe laat het is. De muziekwereld krijgen we te zien, tijdens schrijfsessies in het buitenland (in behoorlijk luxueuze omgevingen overigens) alsook in het live circuit. Vrije liefde, open relaties, prostitutie (‘ik verkoop een illusie’) en heel wat experiment, blijken nog steeds in het verlengde te liggen van de hippie periode. De boodschap ‘Ze spelen met seks en maken er iets banaals van.’ en ‘Ik beschouwde seks als een cadeau. Ik speelde met het vuur van het leven.’ is kennelijk een oproep om geslachtsgemeenschap terug exclusief te koppelen aan echte gevoelens, aan die van de liefde.

]]>
<![CDATA[Recensie Les Truttes OLT Deurne vrijdag 14 juli 2017]]>

Les Truttes zette in het Openluchttheater Rivierenhof in Deurne een ‘OMG Boys and Girls’ optreden neer. De coverband heeft ons de afgelopen jaren al meermaals overtuigd van hun kunnen, maar hun recentste show ‘The Empire strikes black’ is wellicht het strafste dat ze ooit in hun carrière hebben neergezet. Waanzinnig straffe mash ups, medleys die in sneltempo de ene hit na de andere afvuren, krijgen we te horen. Een retestrakke show dus mét heerlijk gevoel voor theatraliteit ook. Of hoe Les Truttes ‘My heart will go on’ van Céline Dion aaneenrijgt met ‘Bohemian Rhapsody’ van Queen, er tussendoor nog ‘500 Miles’ van The Proclaimers in verwerkt en daar nog mee weg weet te komen ook. Een waanzinnige set zette Les Truttes neer die mits door de juiste speler gepromoot het potentieel heeft om het Sportpaleis een keer of vier te vullen.

]]>
<![CDATA[Recensie Chasse Patate Zoutestraat Zandvliet zondag 9 juli 2017]]>

Een onverwerkt trauma. Daar draait het om in de alom geprezen theatervoorstelling Chasse Patate van het Gentse gezelschap Studio Orka. De vijftien voorstellingen in Berendrecht waren in een mum van tijd uitverkocht. Wie het wel en wee van Alice, Daan en Jules te weten wil komen in Antwerpen, kan zijn kans wagen om zich ter plaatse op de wachtlijst te zetten. Wie het zekere voor het onzekere wil nemen kan tussen 31 augustus en 7 september naar het Theaterfestival in Brussel om daar ‘Chasse Patate’ te zien. De voorstelling werd er terecht geselecteerd door een jury als een van de beste producties van het afgelopen seizoen. In Berendrecht komt ze volledig tot haar recht al blijken de zitplaatsen op de tribune bovenaan niet optimaal. De zichtlijnen zijn er namelijk niet top, zeker niet wanneer het gezelschap op de grond vooraan of in het water speelt.

]]>
<![CDATA[Recensie Raymond van het Groenewoud OLT Deurne vrijdag 7 juli 2017]]>

Precies 40 jaar zingt Raymond van het Groenewoud al dat ‘Meisjes’ zelden klaar komen. Toch vond de artiest het zo veel jaren later nodig om zichzelf te censureren en de politiek correcte man te gaan uithangen door er ‘Je bent er nooit mee klaar meneer’ van te maken. Van het Groenewoud had er dus beter aan gedaan om met zijn pollen af te blijven van een tekst, een legendarische zin nog wel. Aan cultureel erfgoed mag niet geraakt worden. Waar van het Groenewoud wat ons betreft wél aan mocht raken, was de sound. Samen met zijn muzikanten bracht hij in het Openluchttheater een optreden dat muzikaal vooral naar de vorige eeuw refereerde. Ofwel: het klonk allemaal wel erg oud – onder andere in ‘Bleke Lena’.

]]>
<![CDATA[Recensie Grace Jones De Bijloke Gent donderdag 6 juli 2017]]>

De 69-jarige Jamaicaanse Grace Jones bracht op Gent Jazz een standaardset en een show die al een paar jaar meegaat. Op artistiek vlak speelt ze dus op automatische piloot en het kritische publiek lijkt dat ook maar al te goed door te hebben aan de Bijlokesite. Met slechts 11 nummers op de setlist vraag je je als journalist nog voor het optreden begint af hoe ze er in godsnaam in slaagt om daar anderhalf uur mee te vullen. Simpel zo blijkt: door bijna na elk nummer een kledingaccessoire erbij te halen, te brabbelen in een taal die een mengeling van Engels en Frans met veel haar op is, maar vooral door afsluiter ‘Slave to the rhythm’ een kwartier aan een stuk te brengen waarbij ze twaalf minuten onafgebroken hoolahoopt.

]]>
<![CDATA[Recensie Humans Sloepenweg Antwerpen woensdag 5 juli 2017]]>

Een gedeeltelijke staande ovatie kreeg de allereerste voorstelling van ‘Humans’ op de Zomer van Antwerpen. Het Australische gezelschap Circa speelt aan de zomerbar maar liefst 12 uitverkochte voorstellingen. De acrobaten specialiseerden zich vooral in hand-op-hand acrobatie, en in mindere mate de trapeze en de aerial straps. Gekende circustechnieken dus die ze weliswaar in zo’n jasje weten te steken dat zelfs een doorwinterd circusfan nog verbaasd kan worden. ‘Humans’ duurt 65 minuten en dat is nét ietsjes te lang om die paar twijfelaars die niet meegaan in de staande ovatie recht te krijgen. Er zitten namelijk een paar – weliswaar minieme – dipjes in de voorstelling.

]]>
<![CDATA[Recensie Despicable Me 3 Kinepolis woensdag 5 juli 2017]]>

Een schoonheidswedstrijd zal de nieuwe Minionsfilm ‘Despicable Me 3’ wellicht niet winnen. Maar wat een heerlijke tekenfilm die ideaal geschikt is voor de zomer hebben Universal Pictures en Illumination Entertainment afgeleverd! Regisseurs Pierre Coffin en Kyle Balda verwijzen niet zelden naar een aantal klassieke filmscènes. Passeren de revue: Finding Nemo (al bij de start wanneer de duikboten van Gru, Lucy en de Minions twee clownvissen aan hoge snelheid voorbij steken. De vissen lijken helemaal het noorden kwijt. Wanneer Gru over een broer beschikt die Dru heet vullen ze elkaars zinnen aan, een verwijzing naar ‘Love is an open door’ uit Frozen is dat. Wanneer Gru’s dochter Agnes in het woud gaat met snoep als lokaas voor een eenhoorn, zien we na een tijd de struiken fel bewegen. Dat is een knipoog naar Jurassic Park. Ge-wel-dig zijn de Minions wanneer ze per ongeluk op het podium van ‘Sing’ – ook dat is een knipoog – geraken en daar het genre opera op hilarische manier parodiëren in ‘Papa Mama Loca Pipa’ inclusief choreografie (zo zien we twee cirkels gevormd, een menselijke toren en op het einde een mega hart), theatraal gehijg én roze toiletpapier als special effect/confetti. Wat een finale, net voor de plaspauze van 10 minuten die Kinepolis inlast!

]]>
<![CDATA[Recensie Een ontgoocheling Koninklijk Atheneum Antwerpen zondag 2 juli 2017]]>

Het Nieuwstedelijk brengt ‘Een ontgoocheling’ uit 1921 van Willem Elsschot in het Atheneum van Antwerpen. De zwart geblakerde en kale muren van de zaal en het brandluchtje dat nog deels te ruiken is, zeker bovenaan de tribune, zijn stille getuigen van de verwoestende brand die er begin 2003 gewoed heeft. ‘Een ontgoocheling’ is een dubbelproject. Enerzijds is er het verteltheater van Adriaan Van Aken, gespeeld door Jurgen Delnaet en muzikaal omlijst door Benjamin Boutreur (Flat Earth Society), Joris Caluwaerts (Stuff.), Lot Vandekeybus (De Kift – ze zingt ook) en Tim Coenen (Admiral Freebee). Anderzijds is er de audio wandeling met getuigenissen van studenten die school lopen in wat ooit het Athénée Royal was.

]]>
<![CDATA[Recensie Borgen Carre Amsterdam zaterdag 1 juli 2017]]>

Het Noord Nederlands Toneel speelt drie weekends in juli Borgen, naar de eerste twee seizoenen van de Deense tv serie, in het Koninklijk Theater te Amsterdam. De theatervoorstelling, eigenlijk is het meer dan een voorstelling, het is net als bijvoorbeeld ‘Romeinse tragedies’ van Ivo Van Hove dat volgend seizoen opnieuw speelt in Carré en ‘Mount Olympus’ van Jan Fabre een event op zich. Een marathonvoorstelling aan de ene kant, die in het geval van Borgen 9 uur duurt (inclusief een eetpauze van een uur, een pauze van een kwartier en enkele hele korte breaks van 5 minuten). Het is meer dan een theatervoorstelling omdat er ook erg sterke live muziek gespeeld wordt en daarin gaat men breed, van Afrikaanse a capella gezang, over krachtige soul (Sarah Janneh blijkt over een dijk van een stem te beschikken), verwijzingen naar opera in ‘Onze stem’ tevens in kopstem gezongen, jazz en wordt muziek ook ingezet om kritiek te uiten op de handelingen. Zo horen we ‘Baby stay with me’ door harp, strijkers en buffetpiano wanneer het gezin Nyborg uit elkaar aan het vallen is. Daarnaast wordt er in interactie gegaan met het publiek (de mensen met allergieën worden bijvoorbeeld afgeroepen en krijgen een aparte maaltijd, of wordt er tijdens een korte pauze met een strandbal op de parterre gespeeld ...), is er de integratie van live video, zien we in de foyers smeuïge webartikels en online video verschijnen van ekspres.nl en breaking news-uitzendingen en spelen de acteurs ook gewoon vooraan het podium (Laura die voor de zoveelste keer alleen moet ontbijten en maar niet voorbij de secretaresse geraakt om haar moeder telefonisch te spreken bijvoorbeeld). Het publiek krijgt ook vijf gerechten voorgeschoteld waaronder het favoriete gerecht van Magnus, de jongste zoon van de politica waar alles om draait in Borgen: Birgitte Nyborg.

]]>
<![CDATA[Recensie Oscar and the Wolf op Rock Werchter Festivalwei Werchter vrijdag 30 juni 2017]]>

Oscar and the Wolf zit met een imagoprobleem van jewelste. De band rond Max – ‘Voor eeuwig’ – Colombie haalde zijn afspraak met de fans en deadline niet om twee optredens in het Sportpaleis die aanvankelijk voorzien waren voor 29 en 30 april neer te zetten. Reden was de opname van het album ‘Infinity’, ook wel de moeilijke tweede genoemd omdat veel bands en artiesten er niet in slagen om het niveau en succes van hun debuutplaat te evenaren, die langer duurde dan aanvankelijk gepland. Dat was al een veeg teken. En ondertussen weten we waarom. De eerste single ‘So real’ die de electropopgroep uitbracht uit die nieuwe plaat flopte grandioos en de tweede single ‘Breathing’ die op amper een maand na de eerste single uitgebracht werd, is in zijn tweede week in de Vlaamse hitlijst al gezakt van 18 naar 25. Dat zijn niet meteen resultaten om vrolijk van te worden. ‘Hoe zou het eraan toegaan op het hoofdkwartier van Play It Again Sam?’, vraag je je dan af als muziekjournalist. ‘Slaat daar het angstzweet al een beetje toe ondertussen?’ Max Colombie zag het nochtans allemaal door een roze (zonne)bril in The Barn op Rock Werchter maar kwam niet verder dan nagenoeg een exacte kopie brengen van het optreden op Down the Rabbit Hole een week geleden.

]]>
<![CDATA[Recensie Bazart op Rock Werchter Festivalwei Werchter vrijdag 30 juni 2017]]>

Sneeuw op tv op drie smalle verticale schermen. En de ruis? Daar zorgde Bazart daarna wel voor in The Barn. Een kartonnen bordje zien we in het publiek met ‘Voor ons ben je goud waard’. Die wint de prijs van meest kleffe slogan ooit op Rock Werchter wat ons betreft. Een slogan van het niveau van het Schlagerfestival, niet van Rock Werchter, denken we er al meteen bij. Mathieu Terryn, de frontman, komt volledig in het wit op met een witte broek en wit hemd met een gouden randje aan. Het lijkt wel alsof ook hij op het foute festival is aanbeland. Openen doet de band met ‘Census’, deels in parlando met die karakteristieke rollende r, net als op “Down the Rabbit Hole” in Nederland vorige week. Veel inspiratie had de groep dus niet om met veel anders af te komen. Je zou bijna denken dat die ‘En ik weet niet waar naartoe. Integendeel.’ ook op het artistieke van de band slaat. Voor zover er al van enige artisticiteit gesproken kan worden.

]]>
<![CDATA[Recensie Les Inouis Sloepenweg Antwerpen woensdag 28 juni 2017]]>

Met ‘Les Inouis’, wat even veel wil zeggen als ‘diegenen die niet gehoord worden’, trapt Zomer van Antwerpen 2017 zijn jaarlijks festival af. Het Belgische gezelschap Théâtre d’un jour, dat dit jaar 23 jaar bestaat, behandelt het vluchtelingenthema in deze voorstelling die op het eerste zicht ook geschikt lijkt voor kinderen. Ook al is het een mooie poëtische multimediale voorstelling met video (documentaire), poppenspel, visuals, livemuziek, theater en circus (een prachtige evenwichtsoefening met palmtakken en een veer op het einde, in het jargon de ‘sanddorn balance’ act genoemd) toch is het 14+-advies van de organisator terecht. ‘Les Inouis’ is nu eenmaal ook een confronterende voorstelling niet in het minste omwille van de zeer confronterende thematiek en choquerende beelden.

]]>
<![CDATA[Recensie Ed Sheeran Glastonbury UK zondag 25 juni 2017]]>

Met een zwart t shirt en daarover een zwart-rood geruit hemd kwam Ed Sheeran de Pyramid Stage opgestapt. Hij begon meteen aan een snel tempo te jammen en dat gitaarspel in zijn looping station op te nemen om vervolgens in een loop te laten horen. Daarbovenop legde hij nog enkele laagjes. Ed vuurde meteen een van zijn recentste hits af op het publiek van Glastonbury Festival: ‘Castle on the hill’, een single die in Vlaanderen goed is voor platina of 20.000 verkochte exemplaren. De toeschouwers in het VK reageerden extatisch en zongen het nummer van begin tot einde mee. Het grootste festival van Europa dat volgend jaar een sabbatjaar neemt, wist de gedroomde headliner te strikken om het festival af te sluiten en de rosse Brit zette een droomset neer. Wat een sfeer! Maar, en dat mag ook gezegd: 1 man, 1 gitaar en een looping station voor een optreden van anderhalf uur, het wordt wat eentonig op den duur … Ook Ed Sheeran leek dat maar al te goed te beseffen. Wellicht daarom ook riep hij even de Ierse folkband Beoga erbij.

]]>
<![CDATA[Emotioneel twaalfde Choreolab]]>

Voor de twaalfde keer kropen de dansers van Ballet Vlaanderen in de huid van die van choreografen en creëerden ze zelf enkele korte stukken. Jonas Vlerick die verschillende jaren deel uitmaakte van de compagnie richt zelfs zijn carrière nu op choreografie. Zijn ‘Solar Industries’ waarbij hij de dansers in zwart en wit kleedde met uitgekiend zwart wit scènebeeld in de belichting en boeiende muziekpartij van Clint Mansell wist ons van begin tot einde te boeien. Heel wat val- en draaibewegingen kent de choreografie die verwijst naar het ontstaan van sterrenstelsels en zwaartekracht. Vlerick leverde de meest complete choreografie af van de avond met onder andere stagiaire Lara Fransen in een knappe rol. Zij maakt vanaf volgend seizoen deel uit van het corps de ballet.

]]>
<![CDATA[Recensie John Fogerty Sportpaleis Merksem maandag 26 juni 2017]]>

Met stip dé verrassing van het indoor seizoen, daarvoor zorgde John Fogerty in het Sportpaleis. Alleen al het feit dat de ondertussen 72-jarige legende die hits schreef voor Creedence Clearwater Revival in de grootste zaal van het land stond, was opmerkelijk en onvoorzien. Aanvankelijk was het optreden immers gepland voor de veel kleinere Lotto Arena ernaast. Fogerty haalde met meer dan 12.000 toeschouwers bijna het dubbele van de oorspronkelijk voorziene maximumcapaciteit. Een echt jukeboxoptreden werd het vol hits waarbij de jaren ‘60 even terug tot leven kwamen. ‘A family thing’ werd het concert ook toen hij zijn twee zonen mee op het podium riep om mee te musiceren. Kortom: een geweldige afsluiter van het seizoen 2016-2017 in het Sportpaleis.

]]>
<![CDATA[Recensie Engelbert Humperdinck Stadsschouwburg Antwerpen zaterdag 24 juni 2017]]>

Het was al weer 50 jaar geleden dat het nummer “Release me” de carrière van Engelbert Humperdinck een vliegende start gaf en dat mocht gevierd worden. Speciaal voor de Belgische en Nederlandse fans streek deze internationale artiest neer in de Stadsschouwburg van Antwerpen om er een stevig feestje van te maken. Het sprak voor zich dat legendarische nummers als “A man without love“, “Spanish eyes”, “The last waltz” en uiteraard “Release me” niet mochten ontbreken op deze party, maar Humperdinck bracht ook enkele totaal nieuwe nummers en een geweldige cover van “Bridge over troubled water”. De techniek zat niet altijd mee en af en toe viel de klank tegen omdat Humpi vergat te zingen in de richting van de micro. Maar onze grootste schrik bleek gelukkig ongegrond: met zijn 81 jaar was Engelbert Humperdinck nog verbazingwekkend goed bij stem en wist hij nog altijd de show te stelen.

]]>
<![CDATA[Recensie Foo Fighters Glastonbury UK zaterdag 24 juni 2017]]>

Foo Fighters was in 2015 al geprogrammeerd als headliner op Glastonbury Festival. Maar dat feestje ging op 26 juni van dat jaar niet door omdat Dave Grohl eerder van het podium gevallen was in Zweden. Dat jaar werd Florence and the Machine de headliner. Voor de gelegenheid zong ze toen ‘Times like these’. Grohl heeft die versie twee jaar geleden blijkbaar live gehoord en was naar verluidt tot tranen toe ontroerd. Knap was dan ook dat ie net met dat nummer live de set opende, en de song op zijn beurt opdroeg aan Florence and the Machine.

]]>
<![CDATA[Recensie Katy Perry Glastonbury UK zaterdag 24 juni 2017]]>

Uit een groot oog waarin de visuals te zien waren, kwam Katy Perry op de Pyramid Stage van Glastonbury Festival. Ook dat oog, dat deels naar Egypte refereert, had ze op een print op haar one size aan. Ook haar oorbellen waren voor de gelegenheid in de vorm van – u raadt het al – een oog. Verder droeg de artieste een paarse pet en engelenvleugeltjes. Om het helemaal kitscherig te maken had ze een gouden micro in haar hand. Toch bracht ze in het VK lang geen optreden dat oogverblindend was, laat staan dat het muzikaal een hoogvlieger zou geweest zijn.   

]]>
<![CDATA[Recensie Coldplay in Brussel Koning Boudewijnstadion Brussel donderdag 22 juni 2017]]>

Coldpay toonde zijn arrogante kantje tijdens het tweede optreden in het Koning Boudewijnstadion. De groep liet niet alleen tot tien na negen op zich wachten. Ze verontschuldigde zich ook helemaal niet voor het oponthoud. Sterker nog: Chris Martin liet later al grappend na ‘In my place’ optekenen dat ‘als ze geweten hadden dat het publiek zo goed zou meezingen, ze wel wat vroeger hadden gestart met de show.’ Martin zei dat weliswaar op een manier zodat ie daarmee weg kwam. Maar toch… De Britten stonden veel minder scherp op het podium wat zelfs tot een redelijk flets ‘Yellow’ leidde. Drummer Will Champion ging in de fout bij ‘Charlie Brown’ dat de band opnieuw moest inzetten. Martin – die wat schorrer klonk dan de dag ervoor – riep het publiek op die fout zeker niet op social media te delen.

]]>
<![CDATA[Recensie Coldplay Koning Boudewijnstadion Brussel woensdag 21 juni 2017]]>

Formidabel, dat was het eerste optreden van Coldplay tijdens hun ‘A head full of dreams’ tour in het Koning Boudewijnstadion. Formidabel, niet in de ironische betekenis van het woord zoals Stromae het in zijn wereldhit bedoelt om duidelijk te zijn. Chris Martin, die een half optreden de Belgische vlag in zijn achterbroekzak mee zeulde, bracht geheel op zijn manier een ode aan Stromae, wellicht de meest populaire Belgische artiest van het moment. Op het einde van ‘Hymn for the weekend’, dat visueel voorzien werd van metershoge vlammen, liet de frontman zich vallen op het B-podium, kroop recht en strompelde over de catwalk alsof ie zat was om vervolgens liggend aan het begin van het hoofdpodium ‘Fix you’ in te zetten. Dat was al een eerste referentie naar Paul Van Haver. Door even akoestisch en solo op gitaar, gebruikmakend van een looping station ‘Formidable’ te coveren inclusief het gekende handgebaar van Stromae op het einde, kreeg hij de 50.000 toeschouwers moeiteloos op zijn hand.

]]>
<![CDATA[Recensie Suzanne Vega Ancienne Belgique Brussel maandag 12 juni 2017]]>

Suzanne Vega’s bekendste nummers zijn ongetwijfeld ‘Tom’s Diner’ dat een derde positie haalde in Vlaanderen in 1990 en ‘Luka’ uit 1987. De 57-jarige Amerikaanse singer-songwriter bracht die helemaal op het einde van haar set in de Ancienne Belgique. Daar startte ze haar tour samen met de Ierse gitarist Gerry Leonard die samen met David Bowie de albums ‘Heathen’, ‘Reality’ en ‘The Next Day’ ingeblikt heeft en tevens met hem het podium deelde tijdens de ‘Heathen’ en ‘Reality’ tour. Tijdens die laatste concertreeks was hij tevens musical director. Ook in de AB toonde de man een begenadigd gitarist te zijn aan de zijde van Vega en wist samen met haar specifieke stem, die deels in parlando overging en zelfs gefluister, telkens een andere sfeer op te roepen.

]]>
<![CDATA[Recensie Wyclef Jean De Roma Borgerhout zondag 11 juni 2017]]>

De Amerikaanse rapper Wyclef Jean bracht in de Roma een best of set die hip hop, reggae en soul met elkaar blendde net zoals Fugees, de groep waar hij deel van uitmaakte samen met Pras en Lauryn Hill dat in de jaren ‘90 deed. De grootste hits van Fugees zijn ongetwijfeld ‘Fu-gee-la’ en de covers ‘Killing me softly’ (naar Lori Liebermans ‘Killing Me Softly With His Song’) en ‘Ready or not’ (naar The Delfonics‘ ‘Ready Or Not Here I Come (Can‘t Hide From Love)’) . In de nillies haalde hij met Shakira nog een nummer 1-plek met ‘Hips don’t lie’ (dat op zijn beurt een cover is van Wyclef Jean feat. Claudette Ortiz’ ‘Dance Like This’) . Tot daar Wyclefs commerciële successen waarin hij zelf te horen is en die vooral covers zijn. Als co-producer en co-tekstschrijver achter de schermen scoorde hij onder andere met Whitney Houstons ‘My love is your love’ en ‘Ghetto Supastar’ van Pras Michel feat. ODB introducing Mýa (een cover van Kenny Rogers & Dolly Partons ‘Islands In The Stream’) in 1998 en Santana’s ‘Maria Maria’ een jaar later.

]]>
<![CDATA[Recensie Eind goed al goed Bourla Antwerpen zaterdag 10 juni 2017]]>

Met ‘Eind goed al goed’ naar ‘Am Ziel’ eindigt de Bernhardtrilogie van Tg Stan en meteen ook het theaterfestival Antwerpse Kleppers editie 2017 in de Bourla. De grote brok tekst is voor een hilarische Jolente De Keersmaeker die net als tijdens ‘Alles is rustig’ de babbelzieke, hautaine (die heerlijke vibrato en melodie die ze maakt!) vrouw mag spelen die graag lang zelf aan het woord is. Een hypocriete, dominante vrouw die haar dochter (gespeeld door Sara Haeck) letterlijk klein houdt door haar te laten knielen voor haar: ‘Zo heb ik altijd gehouden van je.’ om niet veel later te stellen ‘Sta recht. Ik kan niet verdragen dat je voor me knielt.’ Een vrouw die vol tegenstrijdigheden zit en haar dochter ook emotioneel weet te chanteren: ‘Ik vraag me dikwijls af of je de moeite waard bent om beschermd te worden.’ en ‘Je bent niet levensvatbaar zonder mij.’ Groots is ze dan ook in haar tirade over de krachteloze jeugd die niet in opstand komt. Het is wellicht het toppunt van hypocrisie omdat haar personage zelf de vrijheid niet geeft aan een jongere generatie. Een lage dunk heeft ze dus over jongeren: ‘Op hun twintigste denken ze al aan hun pensioen...’ Dat een maatschappij niet evolueert, of veel te traag, is daar het resultaat van. Omdat je vastzit in de beperkingen die eerdere generaties oplegden.

]]>
<![CDATA[Recensie Obsession Carre Amsterdam zaterdag 10 juni 2017]]>

De Italiaanse regisseur Luchino Visconti bracht in 1943 zijn neorealistische debuutfilm ‘Ossessione’ uit dat zijn mosterd deels ging halen bij de misdaadroman ‘The Postman Always Rings Twice’ van James M Cain. Na eerdere bewerkingen van Visconti’s werk zoals ‘Rocco en zijn broers’, ‘Ludwig II’ en ‘Les Damnés’, bewerkte de Vlaamse gerenommeerde theatermaker Ivo Van Hove deze keer Visconti’s prent uit 1943 voor het theater. In ‘Obsession’ speelt Jude Law de hoofdrol als Gino. Verder zijn er rollen voor Robert de Hoog (als Johnny), Chukwudi Iwudji (als priester/inspecteur), Aysha Kala (als Anita), Halina Reijn (als Hanna) en Gijs Scholten van Aschat (als Joseph). De voorstelling ging op 19 april in première in The Barbican Centre in Londen en speelt nog tot en met 18 juni in een uitverkocht Carré Amsterdam waarna de voorstelling te zien is in Luxemburg. ‘Obsession’, dat eerder focust op puur en direct speltheater en nauwelijks op esthetiek (tenzij dan de esthetiek van het lelijke, de smurrie), is een degelijke Ivo Van Hove. En hoewel de motor letterlijk bij de start sputtert, doet die het figuurlijk verderop omdat Van Hove soms te weinig weet te prikkelen. Toch had het Nederlandse publiek er een gedeeltelijk staande ovatie voor over wat niet geheel ten onrechte is.

]]>
<![CDATA[Recensie Take That Wonderland Live Kinepolis Antwerpen vrijdag 9 juni 2017]]>

Take That zette op 4 juni op de Old Trafford Cricket Ground een strakke, snelle set neer tijdens het One Love Manchester benefietoptreden voor de slachtoffers die vielen tijdens de aanslag na het optreden van Ariana Grande in Manchester op 22 mei 2017. Dat gold helaas niet voor hun Wonderland-concert in the O2 Arena enkele dagen later. Die trok vooral de kaart van het visuele, met grote visuals op zwarte doorschijnende doeken die naar boven en beneden gingen aan het cirkelvormige podium. Take That bracht in de hoofdstad van Groot-Brittanië een in the round concert voor 18.000 toeschouwers. Wereldwijd werd die show live uitgezonden in een 600-tal bioscopen waaronder Kinepolis Antwerpen.

]]>
<![CDATA[Recensie Figaro Bourla Antwerpen dinsdag 6 juni 2017]]>

 “Het is eigenlijk slechte tekst, maar het is maar muziektheater.” Het was niet onze mening, maar het was wat het hoofdpersonage Figaro uit de gelijknamige productie van Compagnie Marius van zijn eigen liedje vond. Hij parodieerde daarbij “Figaro’s aria” uit Gioacchino Rossini’s “Il barbiere di Siviglia”. Of beter gezegd: ZIJ parodieerde deze bekende aria. De rol van Figaro werd immers gespeeld door Waas Gramser, die samen met Kris Van Trier verantwoordelijk was voor de vertaling van de twee bekendste werken van Pierre-Augustin Caron de Beaumarchais: De barbier van Sevilla (1775) en De bruiloft van Figaro (1784). Het resultaat was een hele lange voorstelling die ons meer dan vier uur vasthield in de Bourlaschouwburg, maar die ons nooit wist te vervelen. De losse speelstijl, de absurde humor, het complot in het complot en het gevoel voor improvisatie maakten de lange zit meer dan de moeite waard.

]]>
<![CDATA[Take That live in Kinepolis]]>

De immens populaire nineties boyband Take That is met ‘Wonderland Live 2017 Tour’ aan een nieuwe concertreeks begonnen. De heren trekken met deze tiende Take That-tour door Groot-Brittannië, Ierland, Australië en Nieuw-Zeeland. Toch hoeven Belgische fans zich niet uitgesloten te voelen: op vrijdag 9 juni 2017 om 21u wordt het Take That-optreden in de Londense O2 Arena gecapteerd en live uitgezonden bij Kinepolis België. Later dit jaar volgen onder andere nog opgenomen optredens van André Rieu, David Gilmour en M. Pokora die Kinepolis zal vertonen.

]]>
<![CDATA[Recensie Hope Opera Antwerpen zaterdag 3 juni 2017]]>

Met ‘Hope’ sluit Ballet Vlaanderen seizoen 2016-2017 af. Drie producties toont het, twee donkere (‘Café Müller’ van Pina Bausch en ‘Chronicle’ van Martha Graham), met eerder negatieve inslag en een nieuwe productie die een lichtpuntje moet zijn in de duisternis (‘Ecdysis’ van Annabelle Lopez Ochoa). Letterlijk ook: want Ochoa kiest ervoor om in haar choreografie die verwijst naar vervellen, de dansers zich te laten richten naar 1 gloeilamp, naar de hemel, om de oplossing te vinden voor de vele uitdagingen waar de wereld tegenwoordig mee geconfronteerd wordt. ‘Chronicle’ ging – geheel terecht overigens – met het sterkste applaus lopen.

]]>
<![CDATA[Recensie Heimat 2 Bourla Antwerpen vrijdag 2 juni 2017]]>

De Nwe Tijd reist meer dan 4900 km naar Groenland voor hun voorstelling ‘Heimat 2’ en neemt mee: Freek Vielen, Suzanne Grotenhuis, Harald Austbø en Tim David, de bugelspeler die pas later betrokken werd bij de voorstelling. Blijft thuis omdat het uit is tussen haar en Freek: Rebekka De Wit die zo voor de nodige dramaturgie zorgde. Doel van hun expeditie is een Requiem schrijven (Harald heeft negen delen geschreven en is meermaals opnieuw moeten beginnen, eerst omdat het een 5-stemmig werk was, maar door het wegvallen van Rebekka moest het herschreven worden tot een vierstemmig stuk waarbij Grotenhuis nog eens altsax moest leren ook (‘een zeer moeilijk instrument‘ verzekert ze ons), werd zijn laptop gestolen in Amsterdam (laat je ramen nooit openstaan in Amsterdam), en omdat ie geen backup had, opnieuw is moeten beginnen. ‘We hadden evengoed voor een kort nummer kunnen kiezen’ zegt een van de acteurs die de keuze voor zo’n lang requiem - terecht - in vraag stelt. Als er een boodschap in deze voorstelling zit, dan wel deze: ‘maak altijd backups’ laat Grotenhuis weten.

]]>
<![CDATA[Recensie Stef Bos Wereldwijd De Roma Borgerhout vrijdag 2 juni 2017]]>

In een tijd waar negativiteit en doemdenken wel eens de bovenhand dreigden te halen, was een dosis puur en eerlijk positivisme het uitgelezen medicijn. De medicijnman van dienst was Stef Bos. Tijdens de show “Wereldwijd” nam hij het publiek in De Roma mee op een reis doorheen de tijd en over de verschillende continenten. Via fragmenten uit brieven aan zijn moeder kregen we de verhalen achter enkele van zijn liedjes, aangevuld met de wijsheden van ma Bos. En al ging het in de brieven ook wel eens over gevoelens van gemis, onbegrip, twijfel en angst, steeds weerklonk er een citaat van zijn moeder dat nieuwe moed en nieuwe hoop gaf. Het was het herwaarderen van mooie, oude wijsheden in een tijd dat de wijsheid soms ver weg lijkt. Stef Bos toonde zich daarbij, zoals we het konden verwachten, een volleerd en begenadigd verteller die telkens weer met woorden en een vleugje humor het decor wist te schilderen voor de liedjes die gingen komen.

]]>
<![CDATA[Recensie De man die zijn haar kort liet knippen Bourla Antwerpen donderdag 1 juni 2017]]>

Met ‘De man die zijn haar kort liet knippen’ liet de Koe zich inspireren door de gelijknamige roman van Johan Daisne. Natali Broods speelt de rol van de actrice die zich afvraagt waarom ze het nog allemaal doet. Ze denkt te lijden aan een burnout en stelt vast dat ze uiteindelijk maar een tussenpersoon is voor de emoties van iemand anders, omdat het publiek altijd een voorstelling op zichzelf projecteert en de eigen emoties. Peter Van den Eede is de schrijver, de regisseur. Zij wil dat hij een stuk over hen schrijft maar ziet dat niet zitten. Halfweg de voorstelling zijn we dan, die zo naturel gespeeld is, dat het wel autobiografisch overkomt. De interactie met het publiek, op zoek naar drie rekwisieten (een papieren zakdoek, een muntje en 5 euro in kleingeld) is geniaal.

]]>
<![CDATA[Recensie Metallica in Symphony Koninklijk Circus Brussel woensdag 31 mei 2017]]>

Met Metallica in Symphony bracht de European Philharmonia onder leiding van Walter Proost een in your face crossover concert in het Koninklijk Circus. De Italiaan Roberto Molinelli tekende voor de arrangementen, behield de power van Metallica en verrijkte de elektrische sound met die van een klassiek orkest: in dit geval een stevige percussiesectie (pauken en xylofoon), koperblazers (die stevig mochten doorklinken in het tweede deel), en strijkers. Onder de eerste violisten zaten een paar dames die we 50+ schatten wat hen ongezien cool maakte en bewees dat muziek, ongeacht het genre, van alle leeftijden kan zijn. Hun strijkstokken kregen het hard te verduren. Geoffrey Vanderhaegen en Patsy Verfaille namen de vocals voor hun rekening. Opvallend dicht bij de orginele stem van James Hetfield kwam Vanderhaegen overigens. Hij kreeg dan ook een groter applaus dan zijn vrouwelijke collega die ofwel te vlak zong (‘Fade to black’) ofwel te braaf, klassiek (‘Nothing else matters’). Maar met een stevig ‘Battery’ en publiekslieveling ‘Enter sandman’ won ze het kritische metalpubliek toch voor zich. De fans wilden meer en kregen dat ook na een staande ovatie.

]]>
<![CDATA[Recensie Drugs kept me alive Bourla Antwerpen dinsdag 30 mei 2017]]>

Een zeer jong en wellicht ook progressief kunstminnend publiek trok naar de Bourla om Fabres ‘Drugs kept me alive’te zien. Fabre schreef deze monoloog voor Antony Rizzi vijf jaar geleden. Rizzi kon een jaar niet dansen omdat ie een medicijn tegen de hepatitis moest innemen. Verder bleek hij HIV-positief. Dé quote uit het werk ‘Ik ben een dansende apotheek’ mag dan wel grappig zijn, ze geeft weliswaar ook weer hoe de danser zelf zijn leven leefde: met legale en illegale drugs. Daarover gaat het stuk ook, dat je met legaal spul ook in een roes kan komen, of je lichaam in extase, rust, of noem maar op kan krijgen. ‘Ben ik ziek?’ is de vraag die Rizzi meermaals aan het publiek stelt als je weet wat je neemt en waarom? Al stelt ie verslaving voor als een bewuste keuze die je onder controle kan houden. Die visie doet toch wel wat vragen oproepen. Finaal lost hij zijn mensbeeld op het publiek: ‘de mens is een zeepbel’.

]]>
<![CDATA[Recensie Aida Tour and Taxis Brussel zondag 28 mei 2017]]>

Met ‘Aida’, wellicht een van de bekendste van de 26 opera’s die Verdi schreef, sluit de Munt het Muntpaleis op Tour & Taxis. Volgend seizoen verwelkomt het operahuis zijn bezoekers opnieuw in betere omstandigheden in de gerenoveerde zaal aan het Muntplein. Maar eerst was het nog een keer puffen en zweten geblazen in de tent waar men noodgedwongen langer beroep op moest doen dan aanvankelijk gepland omdat de renovatiewerken van de schouwburg vertraging hadden opgelopen. Met slechts één productie die wat ons betreft ver boven de rest uitstak, de musical ‘Sweeney Todd’ dan nog wel, zagen we verder weinig spraakmakende voorstellingen in het Muntpaleis. Ook ‘Aida’ had als afsluiter kennelijk niet de ambitie om iets ongeziens scenisch toe te voegen. Integendeel, regisseur Stathis Livathinos, die zijn allereerste operaregie neerzet en artistiek directeur van het Nationaal Theater van Griekenland is, bleef mooi binnen de lijntjes kleuren, verwees naar Egyptische goden (de jakhalskop van de god Anubis, de havik die verwijst naar Horus, en het mythologisch dier met de lange snavel naar de god Seth). Zo zie je dat de regisseur voor een letterlijke en ceremoniële lezing (in het ontvangen van het goddelijke zwaard bv.) is gegaan, terwijl Aida eigenlijk voornamelijk draait om een driehoeksverhouding die in eender welke context zou kunnen plaatsvinden. Verdi koos ervoor om die te laten afspelen met op de achtergrond een confict tussen Ethiopië en Egypte om de heel eenvoudige reden dat zijn opdrachtgever de Egyptische kedive (de onderkoning) was, niets meer niets minder.

]]>
<![CDATA[Recensie Pappie loop toch niet zo snel CC Merksem zaterdag 27 mei 2017]]>

De tour van ‘Pappie loop toch niet zo snel’ loopt op zijn laatste benen voor Jonas Van Geel, Jelle Cleymans, Gert Verhulst en Maggie MacNeal. In een uitverkocht en warm Cultuurcentrum van Merksem speelden de vier alsof het hun laatste optreden was. Met grapjes en plaagstootjes die de zangers elkaar toebedeelden bijvoorbeeld. Zo liet Jonas Van Geel Gert Verhulst wel erg lang wachten in ‘Hé Monique’ toen de telefoon ging en hij - in de rol van de kleine Monique - moest opnemen. Van Geel zag zijn kans schoon om van de gelegenheid gebruik te maken om de telefoon backstage te zoeken, kwam met een XXL-exemplaar af, en verwees daarmee heel kort naar de sketch van Joske Vermeulen die wijlen Gaston Berghmans, Merksemnaar overigens, die een jaar geleden stierf, groot maakte. Daarmee scoor je punten bij een stroboer. Van Geel bleek niet alleen de grappigste maar was vocaal ook de strafste van het gezelschap. 

]]>
<![CDATA[Recensie Cirque Eloize met Saloon Koninklijk Circus Brussel vrijdag 26 mei 2017]]>

Cirque Éloize is opnieuw in het land. Dit keer treden ze met hun jongste voorstelling ‘Saloon’ op in het verlengde Hemelvaartweekend in het Koninklijk Circus te Brussel. Op papier lijkt dat een meesterzet om circus in het Koninklijk Circus te programmeren. Helaas is dat niet het geval, vermits het podium aan de lage kant is, en de parterre niet helt. Daardoor veranderden geen ongering aantal toeschouwers van plaats en wisselden hun stoel in voor een plekje op de tribunes. Saloon is een zeer degelijke circusvoorstelling maar zit dus helaas in de foute zaal geprogrammeerd.

]]>
<![CDATA[Recensie Bart Peeters Alleen en zonder plan De Roma Borgerhout donderdag 25 mei 2017]]>

Bart Peeters trok al geruime tijd zonder plan door het Vlaamse land en dat bracht hem op het einde van zijn tour ook in De Roma in Borgerhout. Vier avonden na elkaar mocht hij daar solo aantreden voor een volle zaal om wat nieuwe nummers uit te proberen, wat te vertellen, grapjes te maken, erotische poëzie te brengen en tussendoor ook bekender werk in een uitgeklede versie op het publiek los te laten. “Ik ga mij vanavond volledig geven in een voorstelling in twee delen: een voordeel en … een nadeel.”, kondigde Bart bij de start aan. Maar wat ons betreft had het nadeel meer voordelen dan het voordeel. De eerste helft viel tegen. De verhaaltjes waren een beetje aan de lange kant, de nieuwe liedjes niet altijd van een beduidende kwaliteit en de zang was bij de hoge noten niet altijd even vlot. Het leek bij momenten meer op de “Heil Natalia en Stan Van Samang Show”. We hadden er meer van verwacht. Gelukkig was het tweede deel beter. Er kwamen herkenbare nummers en de versterking van zijn trouwe metgezel Piet Van den Heuvel. Die vocale ondersteuning zorgde voor een vollere klank en ook het samenspel tussen de twee heren leverde net dat beetje extra op waar we op zaten te wachten.

]]>
<![CDATA[Recensie Icon Stadsschouwburg Antwerpen woensdag 24 mei 2017]]>

Icon, de creatie van Sidi Larbi Cherkaoui met GöteborgsOperans Danskompani & Eastman kende zijn Belgische première in de Stadsschouwburg van Antwerpen. De voorstelling trekt er 4 dagen na elkaar volle zalen. Maar liefst 6 ton klei heeft de productie bij. 3,5 Ton is nodig tijdens de show, de rest dient klaargemaakt te worden voor de daaropvolgende voorstelling. Al het klei wordt trouwens hergebruikt via twee kleimachines en twee experts in klei die er op moeten toezien dat de klei in de beste staat blijft (lees: voldoende vochtig). De machines zorgen ervoor dat er dunne kleitapijten gevormd worden die het decor uitmaken, een soort strandje op de achtergrond dat al snel verwoest zal worden wanneer de dansers met die klei aan de slag gaan. Alles ontstaat en gaat. Alpha en omega. Daar draait het om in ‘Icon‘. Over iconen die gemaakt en gekraakt worden. Over scheppen en vernietigen.

]]>
<![CDATA[Recensie Youp van t Hek Licht Arenberg Antwerpen dinsdag 23 mei 2017]]>

Antwerpen is de laatste halte voor ‘Licht‘, de recentste voorstelling van cabaretier Youp van‘t Hek dit seizoen. De Nederlander onderging in december 2015 een hartoperatie nadat ie onwel geworden was tijdens enkele voorstellingen. Van‘t Hek grapte al bij de start van de voorstelling in Antwerpen over het voorval: ‘Is er een dokter in de zaal?‘. De 63-jarige Nederlander is terug en staat scherper dan ooit. De tour die in Nederland begon, bestempelde hij als try outs voor Antwerpen zo zei ie in de Arenberg dat zich te pletter lachte. Ook wij kwamen meermaals niet bij van het lachen en lagen verschillende keren tot tranens toe in een deuk. ‘Ik kan het iedereen aanraden, een hele kerst onder narcose.‘ grapte hij terwijl in die humor meteen vlijmscherpe kritiek zat over al dat gedoe rond de eindejaarsfeesten. Rode draad van de avond was doen alsof, de boel belazeren (zoals goedkope wijn schenken in dure wijnflessen bv.). Zijn beste vriend Peter zei hem dat het leven al zwaar genoeg is. ‘Hou het licht‘ was dan ook zijn advies. Die vriend was gestorven en voor hem moest ie de begrafenis regelen wat niet echt het ding van Youp was: ‘Zo‘n begrafenis kan je niet try outen in een klein zaaltje.‘

]]>
<![CDATA[Recensie Wende met Mens Bourla Antwerpen maandag 22 mei 2017]]>

Elekronische muziek koppelen aan het vertellen van verhalen. Dat doet Wende, die vanaf volgend jaar huisartiest is bij Muziektheater Transparant, in haar recentste voorstelling ‘Mens‘ die ze in de Bourla tijdens het theaterfestival Antwerpse Kleppers bracht. Een Antwerpse is ze dan wel niet, maar met Dimitri Verhulst in haar schrijversteam heeft ze een klinkende naam weten te strikken voor haar project. Ook de Brit Simon Stephens en de inmiddels overleden Nederlandse schrijver Joost Zwagerman schreven mee aan enkele van haar nummers. Voor de compositie stond ze zelf in samen met Yan en ludoWic. Wat ze brengt, is een onwaarschijnlijk straffe mix waar ze haar veelzijdigheid als artieste toont. Wende kan gewoon alles aan: in een nummer rappen en het laten overgaan in chanson bijvoorbeeld, knipogen naar musical, de furie in zich losmaken ondersteund door elektrobeats en grote trom, om vervolgens een prachtig klassiek geschoold liefdesnummer als ‘Vrij me‘, op een tekst van Verhulst, alleen aan de vleugel te brengen waarbij de huilende elektro en de vibrafoon halfweg invallen.

]]>
<![CDATA[Recensie We re pretty fuckin far from okay Bourla Antwerpen zondag 21 mei 2017]]>

Angst, dat is het centrale thema van ‘We‘re pretty fuckin‘ far from okay‘. Het is tevens het derde en laatste deel uit het drieluik rond het extatische lichaam dat Voetvolk en Lisbeth Gruwez op de planken brachten. In 2012 ontstond ‘It‘s going to get worse and worse and worse, my friend‘, twee jaar later zag ‘AH/HA‘ het levenslicht en sinds vorig jaar is het drieluik dus compleet. De derde dansvoorstelling zoomt in op angst en de fysiologische impact die het op het lichaam heeft. Lisbeth Gruwez en Nicolas Vladyslav zitten allebei op een stoel, van daaruit start de beweging eerder traag. Lisbeth zien we beide armen voor haar hoofd houden, Nicolas de handen aan het hoofd. Beiden kopiëren elkaars bewegingen ook een beetje later, of doen hetzelfde quasi simultaan zoals met de rechterhand hun shirt linksboven vastnemen.

]]>