concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie Les negres deSingel Antwerpen zondag 25 januari 2015]]>

Oersaai. Maar dan echt werkelijk oersaai. In die mate dat we tijdens het snurken van de blanke koningin het geeuwen niet de kop konden indrukken. Visueel mag Les Nègres met zijn neon, en kleurrijke kledij, alsook lichtplan (wat op zich al garant staat voor een knap staaltje stereotypering), dan wel mooie taferelen opleveren. De vorm: twee podiumelementen, een trap, kerstverlichting in bogen gedraaid, acteurs die de ganse tijd hun tekst staan te declameren naar het publiek waardoor er nul komma nul interactie is tussen elkaar (op de dialoog tussen moordenaar Village en prostituee Vertu na in de twintigste scène), lees: geen inleving, beleving, empathie,… Als Robert Wilson via deze voorstelling naar Jean Genet écht impact wou genereren en ons wou doen nadenken over vooroordelen, uitbuiting, enz. van de zwarte medemens,… dan had ie beter voor een andere vorm gekozen. Zelfs in de Belgische operahuizen durven ze zich al lang niet meer wagen aan een statische declamatorische stijl waarbij je je af kan vragen wat de meerwaarde is van een decor, als het declameren even goed naast elkaar kan gebeuren achter een spreekgestoelte.

]]>
<![CDATA[Recensie Hozier Ancienne Belgique Brussel zondag 25 januari 2015]]>

Hozier is één van de beloftes die 2015 weer een goed muzikaal jaar moet gaan maken. Met dat ‘Take Me To Church’ tot song van het jaar 2014 is verkozen, lag de lat meteen hoog en bracht het een boel mensen op de been. Naast het prima optreden dat Hozier op Pukkelpop 2014 gaf, was dit het eerste bezoekje aan een Belgische concertzaal. En zoals wel bekend is van sommige andere bands, was het nog maar de vraag of Hozier meer waard is dan een one-hit-wonder.

]]>
<![CDATA[Recensie Don Quichot Stadsschouwburg Antwerpen zondag 25 januari 2015]]>

Don Quichot, gebracht door Ballet Vlaanderen, is een erg wervelende, vrolijke voorstelling. Een ode aan de vreugde, aan de levenslust ook. Een klassieke productie waar enkele belletjes van de tamboerijnen vlogen tijdens de première door de intensiteit van de (op volksdans geïnspireerde) choreografieën. Knap hoor trouwens hoe professioneel het ballet die wegwerkte van het podium. De flamenco is niet ver weg, Spaanse passie (én furie) brengen het zuiderse temparement naar boven in de Stadsschouwburg in Antwerpen. Het tweede bedrijf is dan weer anders van aard, met meer gipsy-approach, voetgestamp ook en Oosterse invloeden. En de finale? Die blijkt helemaal spek voor de bek van het droomduo Aki Saito (Kitri) en Wim Vanlessen (Basilio) die er dan al een behoorlijk aantal moeilijke lifts en pirouettes op heeft zitten.

]]>
<![CDATA[Recensie Lars CC Deurne zaterdag 24 januari 2015]]>

Lars gaat over drie zestigplussers: Helena, Ronald en Adriaan. Ron Cornet speelt de rol van Ronald, Camilia Blereau die van Helena en tot slot neemt Tuur De Weert het personage Adriaan voor zijn rekening. Niemand speelt dus de rol van Lars, waar de voorstelling nochtans naar genoemd is. Wie is dan dat personage? Waarom staat die niet op scène? Waarom speelt De Spelerij de tekst van Peter De Graef zo clean in het begin met wetenschappelijke info, filosofische passages en maatschappijkritiek? Een tekst waar personages geen liefde lijken te kennen en wat naast elkaar staan te praten zonder je het gevoel hebt dat een zin echt doordringt bij de tegenspeler. En waarom acteert Blereau over the top als hyper hysterische vrouw op leeftijd? Omdat het een komedie is? Neen. Omdat het een thriller is? Neen. Lars is namelijk een bizarre maar misschien daarom ook wel interessante mix van genres met een plottwist die er mag zijn.

]]>
<![CDATA[Recensie Deurdedeurdeur Bourla Antwerpen vrijdag 23 januari 2015]]>

De deurenkomedie is een beproefd genre dat draait om veel deuren, een hoop misverstanden en een vlekkeloze timing om te zorgen dat de acteurs elkaar niet tegenkomen voor het plot er rijp voor is. En wat als de klinken afbreken? Wat als de rekwisieten niet van het toneel verdwenen zijn en de acteurs te vroeg en te laat ten tonele verschijnen? Dan heb je de dolkomische ingrediënten van “Deurdedeurdeur”. Theatergezelschap SKaGeN bracht het verhaal van een eerder matig getalenteerde groep acteurs die repeteren voor een deurenkomedie en er vervolgens mee op tour gaan. Het beperkte talent, de rare kantjes in de verschillende karakters, de relatiestrubbelingen en de drank maakten van een toch al bedenkelijk toneelstuk een echte puinhoop. En hoe groter die puinhoop werd, des te grappiger het werd voor het publiek.

]]>
<![CDATA[Reisverslag Peter Pan the neverending story in Singapore]]>

Woensdagmiddag, 15 uur. Bagage ingecheckt en klaar om te boarden. De start van een avontuur. Vierentwintig uur later en 7 tijdzones verder staan we aan de ingang van een indrukwekkend theater op het vakantie-eiland Sentosa in het zuiden van Singapore. Binnen enkele ogenblikken heb ik een afspraak met Angel, PR-verantwoordelijke van Resorts World Sentosa, die me mee zal nemen in een nieuw avontuur: de backstage rondleiding bij ‘Peter Pan: The Never Ending Story’…

]]>
<![CDATA[Recensie Hans Liberg met Attacca Arenberg Antwerpen donderdag 22 januari 2015]]>

Om te huilen was het, dat meezingen van het publiek met Hans Liberg in de Arenberg. Na een paar zinnen ging het steeds fout en werd het een brij. “Het is hier nog een moeras geweest vroeger!” wist de Nederlandse muzikale komiek. Toen hij vaststelde dat het samen zingen wél lukte wanneer hij de akoestische gitaren en cajon (zoals bij “Vrolijke vrienden” en “Een Nederlandse Amerikaan”) bovenhaalde, plaagde hij lekker: “ik had het kunnen weten. Dat noemen ze dan een cultureel centrum!” om vervolgens een sneer te geven naar de Arenberg: “Het ziet er buiten ook wat uit als een après skihut.” verwijzend naar het vele hout aan de voorgevel.

]]>
<![CDATA[Hans Peter Janssens in Lelies, Carmen en Sacco en Vanzetti]]>

Hans Peter Janssens neemt in februari en maart 2015 opnieuw de rol op van Simon Doucet in de musical Lelies. In februari wordt de musical hernomen in het Fakkeltheater te Antwerpen. In maart volgt een korte tour door de culturele centra. Een herziene versie wordt het want er werden twee nummers geschrapt om plaats te maken voor twee nieuwe. Janssens, geen onbekende in de musicalwereld, vermits ie in Londen zowel de rol van Javert als Jean Valjean neerzette in Les Misérables, ziet gelijkenissen tussen die grote musical en Lelies.

]]>
<![CDATA[Recensie Aspe Moord in het theater Zaal Elckerlyc Antwerpen zondag 18 januari 2015]]>

Aspe, moord in het theater blijkt op het eerste zicht de eerste try out van de illusieshow Miracle te zijn, met gastvrouw Mira (Debbie Crommelinck). Bevreemdend is het dan ook wanneer een stem in de zaal ons vraagt om onze gsm uit te schakelen voor de show Miracle zal starten. Regisseur Frank Van Laecke zet zo een deel van het publiek al meteen op het verkeerde been. Toeschouwers checken hun ticketje of ze zich niet van datum of voorstelling vergist hebben.  Wanneer het slachtoffer: theatertechnicus Freddy (Jan Schepens) dood teruggevonden wordt in het dodenbed, weten we dat we in een voorstelling van Aspe zitten. Al bewandelt de voorstelling eerder de weg van de komedie dan van de serieuze whodunit, toch zeker in het eerste deel.

]]>
<![CDATA[Recensie Brief aan mijn rechter CC Merksem zaterdag 17 januari 2015]]>

Brief aan mijn rechter is – we moeten er niet flauw om doen – een erg sterke monoloog.  Frank Focketyn speelt de rol van Charles Alavoine, die veroordeeld werd omdat hij Martine, zijn minnares vermoord heeft net als in het boek van Georges Simenon. Johan Simons tekende voor de regie, ondertussen zo’n 6 jaar geleden. Een regie die er nog steeds staat. Een vertelling ook die via zijn opbouw, die alleen maar crescendo lijkt te gaan, met verstomming doet slaan. De kracht van taal, ja van manipulatie ook door een gewelddadig man die al dan niet toerekeningsvatbaar is, horen we. Zo sterk en overtuigend gebracht, dat je de man nog zou gaan geloven ook en er een zeker medelijden voor ontwikkelt. Zijn daad was er een uit liefde? Liefde en dood/moord staan haaks tegenover elkaar, net als religie en terreur: “Ik geloof niet in de liefde. Dan hou ik meer van het woord syfilis.”

]]>
<![CDATA[Recensie Pereira verklaart Bourla Antwerpen vrijdag 16 januari 2015]]>

Hoofdredacteur cultuurbijlage Lisboa is (dan toch) Charlie. Het zou een mooie kop zijn om “Pereira verklaart”, te verklaren. Maar toch zegt het te weinig. De nieuwe voorstelling van De Tijd dat de mosterd ging halen bij de roman van Antonio Tabucchi, danst op de slappe koord tussen humor – die heerlijke ironie, dat verfijnd gevoel voor cynisme – en ernst. Té veel ernst dat het grappig wordt. Pereira is dan ook een wat zielig figuur: een grijze muis die zich plooit naar de censuur van de dictatuur van Salazar in 1938 in Portugal. De bange, eenzame man concentreert zich dan ook op necrologieën, stukjes voor overleden auteurs. Veelal Franse schrijvers, en hij vertaalt hun werken ook. Dat zal uiteindelijk tegen hem gebruikt worden in een land waar het nationalisme aan terrein wint. Heerlijk om zien, en ook geen klein beetje herkenbaar, is dan ook de confrontatie tussen de directeur van de Lisboa (Mark Vandenbos) en Pereira (Lucas Vandervorst) over de redactionele koers die gevaren moet worden en het (nodige) bochtenwerk. Dictatuur of democratie, dat soort discussies blijkt immer actueel op een redactie: braaf meegaan met de flow (lees: jezelf meer embedden dan je lief is) of als een zalm tegen de stroom in zwemmen.

]]>
<![CDATA[Recensie Hunter van Meg Stuart deSingel Antwerpen donderdag 15 januari 2015]]>

Hunter van Meg Stuart heeft iets tegenstrijdigs in zich. Zo zet de choreografe zich af tegen het bloggen. Online communities kunnen volgens haar niet op tegen communities in het echte leven. Maar ook het klassieke “naar een theater gaan” neemt ze op de korrel. Massaal Ikea kasten tegen de grond keilen, of bloed komen geven of zo, als event dat lijkt haar wel wat. De contradictie zit ‘m in het feit dat “Hunter” eigenlijk een live blog is, maar dan in real life in een zaal met een straffe geluidscollage (gesproken tekst in combinatie met frequentiestoringen en muziekfragmenten van onder andere Bowie, Yoko Ono, Blondie (One way or another)) die we horen, de live papieren/foto/… -collage die ze maakt aan het begin, de videofragmenten in combinatie met dans én een toespraak van Stuart waarin ze een deel verklaart van de beeldenstorm, de information overload die ze op ons loslaat.  Hunter is hoogstpersoonlijk, misschien wel net iets té. Wat ze wint aan authenticiteit verliest ze dan weer door zo veel te tonen (waarbij je gewoon de samenhang, ja de lijm hier en daar mist). “Dit had ze even goed op café kunnen zeggen” hoorden we dan ook een student achteraf verklaren. Er is iets van, al flirt Stuart niet met banaliteiten.

]]>
<![CDATA[Recensie Door het venster van den tram Bourla Antwerpen donderdag 15 januari 2015]]>

Onder het motto: “Dit is geen herdenking. Wij willen hem levend houden.”, brachten Lucas Van den Eynde, Tiny Bertels, Stefaan Wellens en Ivan Smeulders een voorstelling met teksten en liedjes van Wannes Van de Velde. De inzet was hoog. Zeker als je in ’t Stad speelt, moet je het repertoire van Wannes met het nodige respect behandelen. Maar het viertal wist zonder problemen de Antwerpse bard alle eer aan te doen. Stefaan had passende arrangementen geschreven en liet ons genieten van zijn gitaar- en vioolspel terwijl Ivan zijn vingers virtuoos over de toetsen van zijn accordeon liet glijden. De zang en de voordracht waren voor Lucas en Tiny die beiden voortreffelijk werk leverden. We lieten ons dan ook  gedwee onderdompelen in de melodieën van Wannes en de poëzie van de teksten en mochten, net als alle andere toeschouwers,  ervaren dat die ook anno 2015 nog altijd konden bekoren. Of zoals we het na afloop van de voorstelling aan de vestiaire en aan de uitgang geregeld mochten horen: “Ik heb genoten van de voorstelling.”

]]>
<![CDATA[Recensie The Marx Sisters Bourla Antwerpen woensdag 14 januari 2015]]>

De filosofie van The Marx Sisters in een notendop:.“Jij verwart afhankelijkheid met idealisme!“ - “En jij verwart onafhankelijkheid met onverschilligheid“. Dat verwijten de twee dochters van Karl Marx elkaar. 

]]>
<![CDATA[Recensie The medium reconstruction of a murder Bourla Antwerpen woensdag 14 januari 2015]]>

The medium, reconstruction of a murder (16+) van muziektheatergezelschap Walpurgis baseert zich op de kameropera The medium van Gian Carlo Menotti. Een twee-akter van de Italiaans- Amerikaanse componist die bewust gespeeld wordt voor een klein publiek. Voor de première koos het gezelschap de zolder van de Bourla uit om deze spannende vertelling te brengen. De vragen “waarom” en “hoe” rond de moord op de straatjongen Toby uit Boedapest worden pas op het laatst beantwoord.

]]>
<![CDATA[Recensie D Apres une histoire vraie deSingel Antwerpen zaterdag 10 januari 2015]]>

Christian Rizzo baseerde zich voor “D’après une histoire vraie” op folkloristische dans. Jawel, een groep van uitsluitend mannen die met de voeten op de grond stampen, de armen in de lucht gooien, schouder aan schouder een voet voor de ander zetten en dan weer een er achter (zoals de sirtaki), handen vasthouden, draaien, walsen, swingen/jiven (ook met 3 en 4), bruggetjes maken (zoals op een huwelijksfeest), headbangen (uitvergroot), enz. zagen we allemaal in deSingel in deze choreografie. Vraag is wanneer je hier iets gelijkaardigs zou doen en elementen uit de Vogeltjesdans, de In Zaïre, de Hucklebuck, roeien (An der Nordseeküste) en pakweg de Kabouterdans met elkaar zou mengen, een choreografie hebt die bijblijft, die artistiek verheffend werkt.

]]>
<![CDATA[Recensie Life and Times episodes 4 and a half and 5 deSingel Antwerpen vrijdag 9 januari 2015]]>

Episodes vier en half en vijf uit Life and Times stelden Pavol Liska en Kelly Copper voor in deSingel. Een performance die in totaal – wanneer het werk af is - uit tien delen moet gaan bestaan en een volledige dag zal duren. Een telefoongesprek met Kristin Worrall, vierendertig op dat moment, die het over haar leven heeft op zestien uur tijd, ligt aan de basis. Weinig materiaal bleken de regisseurs te hebben om dat van haar middelbare schooltijd en de eerste keer te coveren. Dus kwam de klemtoon bij de vorm te liggen. Geen theater, geen dans meer zoals in de eerste episodes. Al doet de zang  op klankband wel erg denken aan de musical terwijl we kijken naar tekeningen die zich snel na elkaar tonen en zo beweging suggereren. De gebruikte (zeer arbeidsintensieve) techniek: de rotoscopie. In het vijfde deel krijgen we dan weer een handgemaakt manuscript (dat verwijst naar de Middeleeuwse boeken) met tekeningen die gebaseerd zijn op de Kama Sutra en shunga.

]]>
<![CDATA[Recensie De Frivole Framboos | Delicatissimo Arenberg Antwerpen vrijdag 9 januari 2015]]>

Wist u dat Leonardo da Vinci de uitvinder was van een pluviometer die verdacht veel lijkt op een omgekeerde blokfluit? Had u al gehoord dat de befaamde componist Leonard Bernstein ooit een relatie had met een Limburgse schone en voor haar het nummer “Marina” schreef (dat verdacht veel leek op “Maria” uit West Side Story)? Troost u: wij ook niet. Als we cellist en zanger Peter Hens mogen geloven, is dit allemaal echt gebeurd.  En toch hadden we het idee dat hij, samen met zijn partner in crime en pianist Bart Van Caenegem, ons tijdens “Delicatissimo” regelmatig iets op de mouw probeerde te spelden. Of zag u koning Filip echt al in een roze tutu dansen op de tonen van “De notenkraker”? Hoe dan ook, De Frivole Framboos wist weer moeiteloos het publiek te entertainen  met een combinatie van slapstick, taalgrapjes, mooie muzikale prestaties, leuke verhaallijntjes en de kunst van het naadloos verweven van klassieke en moderne melodieën. “Delicatissimo” was dan ook een erg vermakelijke voorstelling. En toch bleven we achter met het gevoel dat dit nieuwe programma eigenlijk vooral oude wijn in nieuwe vaten was.

]]>
<![CDATA[Recensie Sirene Bourla Antwerpen woensdag 7 januari 2015]]>

Sirene van Bart Meuleman lijkt zes jaar na The Bult and the Beautiful ook een stuk rond erotische fantasie te zijn. Toch is het meer een portret van een eenzame vrouw geworden, een prostituee, die bij seks nooit meer zal voelen wat een gewone sterveling voelt. Een vrouw die fantaseert over een potentiële klant en hoe die haar dan zou nemen. Maar hij passeert haar raam. Komt hij terug? Ze verlangt het en zelfs meer dan dat: “Kan dat? Samen op stap gaan weg van deze plek.” […] ”Kan dat met een meisje als ik dat haar hart nooit echt meer aan iemand kan schenken?”

]]>
<![CDATA[Journalisten blacklisten is een vorm van extremisme]]>

Elke journalist, elke democraat is getroffen in het hart na de bloedige aanslag gisteren op de redactie van Charlie Hebdo. 12 mensen lieten bij die aanslag het leven. De persvrijheid, vrijheid van opinie en humor, vrije nieuwsgaring kwam letterlijk onder vuur te liggen. Basisbeginselen van onze democratie, die onder andere vervat liggen in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en in de Grondwet van België. Met “Je suis Charlie” onderstrepen mensen die rechten. Concertnews.be voelt zich gesterkt door de solidariteit van het publiek ten opzichte van opiniërende media. Maar we zijn er nog lang niet.

]]>
<![CDATA[Recensie Kommil Foo met Het Bestand De Roma Borgerhout zondag 4 januari 2015]]>

Met “Het bestand” bracht Kommil Foo een ietwat atypische voorstelling met toch  wat herkenbare elementen. In tegenstelling tot gewoonlijk was het geen theatershow waarbij een verhaallijn aangevuld wordt door eigen liedjes. Dit keer brachten ze hoofdzakelijk nummers van andere artiesten, verzameld rond het ruim geïnterpreteerde thema “oorlog”. Ze lieten zich voor de gelegenheid bijstaan door een schare topmuzikanten met heerlijke uitvoeringen tot gevolg. “Oorlogsgeleerden” kreeg een jazzy arrangement. Gwen Cresens  gaf op zijn bandoneon een tango-toets aan “De jongen” waarbij dit knappe arrangement verder nog werd versterkt door de hemelse trompetsolo van Carlo Nardozza. Carlo Mertens maakte met zijn trombone de melancholie van “Passendale” tastbaar en de volledige blazerssectie gaf “Kerstmis is dien dag dat ze niet schieten” een Mexicaans gevoel mee. Bart Van Caenegem voorzag “The white cliffs of Dover“ van Mich Walschaerts dan weer van een gevoelig blues-arrangement. Muzikaal was het een voorstelling om van te smullen. En wie kwam voor de typische capriolen van Kommil Foo, kwam aan zijn trekken tijdens de bindteksten, “Jan Brouwers zoon” en “Soldier, soldier, will you marry me?”.

]]>
<![CDATA[Recensie Tom Vanstiphout De Roma Borgerhout zaterdag 3 januari 2015]]>

Tom Vanstiphout startte het tweede deel van zijn Little Beams of Light-tour, genoemd naar zijn derde soloplaat die in 2013 uitkwam, in de Roma. De singer-songwriter die zo nu en dan Milow live begeleidt op gitaar, gaf toe dat ie er nog wat moest in komen bij de start van het nieuwe jaar en probeerde alvast de recensenten in de zaal in snelheid te nemen door samen met het publiek vast te stellen dat het concert na vier songs al “goed” was, inclusief klank en licht. Na zesenzestig minuten optreden moest ie nog aan zijn tiende nummer beginnen op de set. Een set die ie dan ook inkortte door “Head over feet”, tweede bis, niet te spelen.  Of hoe de spanningsboog van het concert veel te slap was, het concert te traag verliep vooral door het “getetter” van Vanstiphout zelf. Muzikaal toonde een van de beste gitaristen uit ons land maar zelden zijn klasse. Voor een man die solo hogerop wil mikken volgens de recentste promotekst, en voor alle duidelijkheid alle troeven in handen heeft om dat ook effectief waar te maken, bleef ie te veel hangen in een onbezorgde laid back-mentaliteit en mat ie zich te veel de rol van underdog aan. Daarmee win je hoogstwaarschijnlijk aan charme bij het publiek, maar een recensent ziet nu eenmaal liever iets meer ambitie op het podium.

]]>
<![CDATA[Recensie Lord of the Rings in Concert Sportpaleis Merksem zaterdag 27 december 2014]]>

Meer dan 10 000 man dat in het Sportpaleis komt kijken naar Lord of the Rings in Concert. Dat is op zijn zachtst gezegd een prestatie om “u” tegen te zeggen. De filmmuziek van de hand van de Canadese componist Howard Shore mag dan wel al dertien jaar in het collectief geheugen gegrift staan, toch is het opmerkelijk dat een klassiek concert – want laat ons wel wezen, dat is het eigenlijk - zo veel volk weet te lokken en ook erg veel jonge mensen naar het Sportpaleis lokt. Jonge mensen die doorgaans passen voor concerten gebracht door een symfonisch orkest. De score wordt live gespeeld, simultaan met de film die vertoond wordt. Op zich is dat een huzarenstukje voor de Zwitserse dirigent David Reitz om orkest en koor perfect getimed te laten spelen en toch voldoende vrijheid te geven op vlak van frasering. De rijke score, met wisselende tempi en klankkleuren is eten en drinken voor elke muzikant.

]]>
<![CDATA[Recensie Luc Caals | Eindejaarsrevue De Roma Borgerhout zaterdag 27 december 2014]]>

Het is ondertussen al bijna een traditie geworden in de Roma: de eindejaarsrevue met Luc Caals, Sam Verhoeven en Ann De Winne. En zoals we konden verwachten, werd het een bonte mengeling van liedjes, moppen, sketches en showballet van de Ronald Lee White Dancers. Acteur Erik Goris mocht als speciale gast het publiek verrassen met een stukje uit een van de obscene fabels van Dario Fo. Het was een echt schijt-verhaal, maar het bewees eens te meer hoe boeiend Erik wel kan vertellen. Het leukste stuk uit de voorstelling was ongetwijfeld “Wij houden van musical” waarin Sam en Ann hun zangtalent konden etaleren en Luc ronduit schitterde als komiek.

]]>
<![CDATA[Recensie Michael Van Peel overleeft 2014 Arenberg Antwerpen vrijdag 26 december 2014]]>

Michael Van Peel overleeft 2014 staat garant voor een spervuur aan grappen die ons om de oren vliegen. Met zo’n snelheid dat we na tien minuten al onze witte zakdoek willen bovenhalen en om een overgave smeken om een kort rustpuntje, zodat we alle slachtoffers die en masse er door gesleurd worden en dan ook vallen,kunnen tellen en oprapen. Maar dat is zonder Van Peel gerekend. De man gaat meedogenloos voort, staakt het vuren niet, en blijft aan een gigantisch tempo – op het midden van de voorstelling na, die lichtjes temporiseert – constant de nagel op de kop slaan. De scherpste eindejaarsconference van 2014 is ongetwijfeld die van Van Peel.

]]>
<![CDATA[Recensie Het vertrek van de mier HetPaleis dinsdag 23 december 2014]]>

Het vertrek van de mier in een regie van Guy Cassiers is eerder geschikt voor studenten uit het middelbaar en volwassenen dan wel kinderen uit de lagere school. Hoewel de voorstelling als leeftijdslabel 6+ meekrijgt, lijkt ze ons te moeilijk (met moeilijke woorden zoals “acceptabel” o.a. in), te abstract ( de acteurs zijn op de bruine beer na slechts gedeeltelijk herkenbaar als hun personage (een dier) en staan dus eerder voor een gevoel dat zich uit bij gemis) . De prestatie van de acteurs van KunstZ, een sociaal-artistieke organisatie in Antwerpen, is goed. Of kinderen het verhaal begrijpen, hangt volgens ons dus niet zo zeer af van de manier waarop ze (soms met zware Franse tongval) hun Nederlandstalige zinnen op scène brengen maar wel van de regiekeuzes van Cassiers. Keuzes die ons te moeilijk lijken voor jeugdtheater dat zich richt op de lagere school.  Vooral de onderliggende laag inclusief politieke en maatschappijkritiek, verwijzing naar hoe het verder moet met theater(machinerie), alsook de filosofische benadering van “weg zijn” kunnen zij ongetwijfeld (allemaal) niet vatten, net als het open einde. “Het vertrek van de mier” geeft dus geen antwoorden waarom de mier vertrokken is en hoe de mier het nu stelt. Veronderstellingen positief of negatief, het niet weten, ja ook het “geloof” kan antwoorden proberen te geven. Maar finaal blijken lachen en huilen ontzettend dicht bij elkaar te liggen. Of hoe “het vertrek van de mier” dan ook bitterzoet smaakt.

]]>
<![CDATA[Recensie Samson en Gert Kerstshow 2014 Plopsa Theater De Panne maandag 22 december 2014]]>

Een donders ad remme Walter De Donder speelt dit jaar als de Burgemeester in de Samson en Gert Kerstshow. In die mate zelfs dat ie door te freewheelen zijn eigen baas, Verhulst, met de mond vol tanden laat staan. Gertje blijkt geen repliek te hebben en Koen Crucke krijgt verderop in de voorstelling zelfs de slappe lach als Alberto. Zo erg zelfs dat even zijn stuk uit “Vliegen” vervliegt in gegiechel. Of hoe de Samson en Gert Kerstshow 2014, de moeder aller Belgische familieshows, ons weer tot drie keer toe in een deuk van het lachen bracht. De voorstelling werd veruit een van de meest hilarische van het najaar.

]]>
<![CDATA[Recensie The Jerry Rat Pack Show De Roma Borgerhout zondag 21 december 2014]]>

The Rat Pack, de legendarische bende met o.a. Frank Sinatra, Sammy Davis Jr. en Dean Martin, stond gekend voor hun extravagante levensstijl, hun horde vrouwen en uiteraard hun liedjes. Het jongesclubje bracht klassiekers als “Fly me to the moon”, “Mack the knife” en “Mr. Bojangles”. We hadden uitgekeken naar een avondje crooners, maar kwamen jammer genoeg van een kale markt thuis. Nathalie Meskens klonk best wel goed, maar miste vaak de emotie in haar nummers. Tot ze plots “Someone like you” van Adele bracht. Samen met toetsenist Jeroen Tilkin hadden ze voor een heerlijke bewerking gezorgd, maar het was niet echt “Rat Pack”. Ook Tilkins beste prestatie, “Roof garden” van Al Jarreau, hoort niet echt thuis in het croonergenre. De sfeer op de scène was wel leuk, maar de bindteksten waren vaak aan de lange kant en de prestaties te middelmatig. We waren vaak nog het meest onder de indruk van trompettist Glenn Magerman en drummer Frank Van Weddingen. 

]]>
<![CDATA[Recensie Bringing the world the madness Sportpaleis Merksem zaterdag 20 december 2014]]>

Dimitri Vegas and Like Mike “stegen met een zucht” in het Sportpaleis. Een kwartiertje dan toch werd een bol die aan de buitenkant bezet was met kleine vierkanten ledschermpjes een luchtballon. Boven het middenplein zweefden ze dan om een korte set te brengen waardoor de ganse show in drie delen uitviel. Weinig muzikale verrassingen te bespeuren trouwens, classic rock, 90s  dance en hedendaags verweefden ze met elkaar. Surprise guests waren Oscar and the Wolf, Steve Aoki (3 are legend) en Regi. Die laatste kwam even op om een slagroomtaart in het gezicht te krijgen door Like Mike. Alle aandacht is goed voor Penxten blijkbaar ondertussen. Waar moet dat eindigen?

]]>
<![CDATA[Recensie Coup fatal van Alain Platel deSingel Antwerpen vrijdag 19 december 2014]]>

Hoe Coup Fatal was?. Bien rasé, bien habillé, bien parfumé, zoals de parmantige ‘sapeurs’, de dandies van Kinshasa. Een sneer naar die way of life toont Alain Platel die niet te werk ging als choreograaf voor dit werk. Wel begeleidde hij de muzikanten om meer dan alleen maar een concert neer te zetten. Hij voegde dus wat dramaturgie toe, liet de mannen rechtstaan, dansen, dan weer zitten. En hoewel de mix van barok (live gezongen door contratenor Serge Kakudji) uit Händel, Vivaldi, Bach, Monteverdi, Gluck erg goed blijkt te blenden met de Afrikaanse ritmes op gitaar, xylofoon, balafoon, likembe (een duimpiano) en percussie (djembé, rainmaker,agogo bells, dundun, gungon, tamani, kalabas en sabar) alsook gezangen uit dat continent, oogt het geheel net dramaturgisch te zwak.  Levenslust op het toneel als verkoopsargument komt dan ook erg zwak over. Om dat te zien, kan je even goed naar de Matongé-wijk in Brussel gaan. Al betwijfelen we of sommige toeschouwers in deSingel zich aan zo’n uitstap überhaupt durven te wagen.

]]>
<![CDATA[Recensie Hotel Vocal Glamour Fakkeltheater - Rode Zaal vrijdag 19 december 2014]]>

Door als thema “Glamour” te nemen, had Sam Verhoeven zijn gasten, Daisy Thys en Ann Van den Broeck, heel wat extra werk in hun nek gedraaid. Elke keer wanneer een van de diva’s op het podium kwam, had ze een andere jurk aan. En om het thema verder nog wat luister te geven, had hij ook nog een showtrap voorzien. Dus ze mochten nog trappen lopen op hakken ook. De muzikale leiding was zoals altijd in de vakkundige handen van Pol Vanfleteren en die had ook nu weer voor enkele pareltjes van arrangementen gezorgd. Vooral wat hij samen met Ann van “Eres tu” gemaakt had, was echt geweldig. Ann Van den Broeck was trouwens de sterkste schakel in deze speciale editie van Hotel Vocal en dat viel nog eens extra op in “Meisje in 14 G”.

]]>
<![CDATA[Recensie Symfonieorkest Vlaanderen met Firebird Bozar Brussel donderdag 18 december 2014]]>

Dat beeld en muziek samen een niveau kunnen bereiken dat ze los van elkaar met geen mogelijkheid kunnen evenaren, is al lang bekend. Zo kreeg de live-uitvoering van Gladiator in Concert een paar maanden geleden nog 3 sterren van collega Bert Hertogs. Het was een totale ervaring waarin zowel beeld als geluid de ruimte kreeg om het publiek te overspoelen en mee te nemen op een audiovisueel avontuur. Firebird beschikte over diezelfde kracht om te imponeren, maar deed dat op een verassende, nog niet algemeen bekende manier.

]]>
<![CDATA[Recensie The Sound of Music in Antwerpen Stadsschouwburg Antwerpen dinsdag 16 december 2014]]>

Exact 55 jaar oud is de musical The Sound of Music sinds 16 november. 5 Jaar geleden al brachten Albert Verlinde Entertainment en Music Hall deze evergreen naar Antwerpen. Nu staat dezelfde productie terug in de Stadsschouwburg van Antwerpen, met vergelijkbare decors, rekwisieten en kostuums maar een andere cast: de Nederlandse aangevuld met Vlaamse kinderen, Kürt Rogiers die als kapitein von Trapp zijn musicaldebuut kent en Charlotte Campion in de rol van Maria.  Campion was eerder te zien in “Assepoester, het tamelijk ware verhaal”.

]]>
<![CDATA[Alpha en omega in de muziekbusiness]]>

Net zoals in elke sector zijn er ook in de muziekindustrie starters, ondernemers die het roer omgooien of mensen die de handdoek in de ring gooien. Van jong enthousiasme tot beredeneerd realisme: een overzicht van enkele opmerkelijke gesprekken dit jaar.

]]>
<![CDATA[Recensie Cosi fan tutte Opera Antwerpen zondag 14 december 2014]]>

17 jaar geleden ging deze productie van Cosi fan tutte in première. Vaak gevraagd in het buitenland en nu voor de vierde speelreeks te zien in Opera Antwerpen en Gent. Toch heeft regisseur Guy Joosten, die dit seizoen meteen zijn Mozart-Da Ponte trilogie mag aansnijden, duidelijk nog verder gesleuteld aan de enscenering. Dat levert een groot aantal theater in het theater-momenten op, waar ie toch niet te fel in moet overdrijven zodat de toeschouwer de focus op de kern van het verhaal niet verliest. Ook is er hier geen klein beetje sprake van product placement. Koor en orkest  leveren puike prestaties op dankzij de uitstekende lezing van dirigent Umberto Benedetti Michelangeli (niet het minst de strijkers die verschillende crescendo’s subtiel aanpakken en een natuurhoorn die we horen). Zowat alle solisten presteren evenwaardig waardoor Cosi fan tutte als geheel een zeer coherente indruk nalaat. De enige die er op de première (nog) niet helemaal stond was de Italiaanse bas Umberto Chiummo. Zijn “con me” in zijn sleutelnummer “ripetete con me : Cosi fan tutte” in andante (nummer 30) bleek letterlijk iets te hoog gegrepen.

]]>
<![CDATA[Recensie Geert Hoste LOL Stadsschouwburg Antwerpen zaterdag 13 december 2014]]>

De vijfentwintigste theatershow van Geert Hoste heet LOL. Een erg ambitieuze titel, want die staat voor “Laughing Out Loud” wat zoveel betekent als hardop lachen. Hoste koos wijselijk niet voor LMFAO (Laughing my fucking ass off) dat “ik lig in een deuk van het lachen” betekent. Het lijkt er namelijk sterk op dat de conferencier met de jaren softer is geworden en ja toch ook wel een tikkeltje voorspelbaar. Nochtans is er in ons land en in de wereld dermate veel gebeurd. Nieuwsfeiten die op zich al hilarisch zijn. De ingeweken Antwerpenaar gebruikt dan ook eerder het fileermes terwijl wij net houden van de hakbijl in de actualiteit zetten, harde, scherpe humor en kritiek uiten. Voor die stijl koos Hoste nauwelijks.    

]]>
<![CDATA[Geen extra concert U2 in Antwerpen]]>

Er komt geen extra Innocence and Experience concert van U2 in Antwerpen volgend jaar. Dat bevestigt Live Nation Belgium aan hoofdredacteur Bert Hertogs van concertnews.be. “Inschrijven op de wachtlijst op www.sportpaleis.be/nl/kalender/2015-2016/u2  is de beste (en enige) optie voor fans die naast een ticket grepen.“ aldus Live Nation Belgium. 

]]>
<![CDATA[Recensie Estelle The New Parish, San Francisco, CA, USA maandag 8 december 2014]]>

Ver weggestopt, in een donker café aan de overkant van de Golden Gate Bridge, stond Estelle voor een uurtje op een zelf geknutseld podium. En ook al heeft de Britse zangeres met menig Amerikaanse muziekheld samengewerkt (John Legend, Kanye West, Cee Lo, Mark Ronson etc.), een groter podium verdient ze kennelijk nog niet. Na 3 voorprogramma’s verscheen ze eindelijk voor haar publiek om haar nieuwe album ‘True Romance’ voor te stellen.

]]>
<![CDATA[Recensie Clouseau Centraal in het Sportpaleis Sportpaleis Merksem vrijdag 12 december 2014]]>

Het was ondertussen alweer van 2010 geleden dat Clouseau een groot concert in het Sportpaleis had gegeven. Het was dan ook niet verwonderlijk dat de feesttempel van ’t Stad tot de nok toe gevuld was met fans die de gebroeders Wauters nog eens aan het werk wilde zien en horen. En het publiek kreeg waar het voor kwam: een hele schare Clouseau-klassiekers aangevuld met recenter werk, een spetterende lichtshow, soms verrassende arrangementen, een hele hoop sfeer, een goeie band en twee broers die er duidelijk ook zin in hadden. Alle ingrediënten waren aanwezig voor een stevig feestje en dat kwam er dan ook. En voor de fans die iets verder van het podium zaten, liet Koen zich in een harnas hijsen om vervolgens al zingend naar hen toe te vliegen.

]]>
<![CDATA[Recensie Onvoltooid verleden Bourla Antwerpen donderdag 11 december 2014]]>

Gebaseerd op het gelijknamige boek van Hugo Claus brachten Jan Decleir en Tom Dewispelaere hun vertolking van “Onvoltooid Verleden”. Twee uur lang zaten we geboeid te luisteren naar de ondervraging van de geesteszieke Noël Catrijsse door de oude ex-commissaris Blaute. Er was al die tijd weinig of geen actie op het podium en toch wisten de taal van Claus en de vertelstijl van Tom Dewispelaere ons genoeg te prikkelen om de aandacht erbij te houden. De acteerprestatie zat hem dit keer in de kleine dingen die de rol van Noël zo geloofwaardig maakte.

]]>
<![CDATA[Recensie Paul de Leeuw met Ik ben rustig Arenberg Antwerpen maandag 8 december 2014]]>

Hij titelde zijn show “Ik ben rustig”, maar hij had net zo goed kunnen kiezen voor “Paul de Leeuw bakt ze bruin”, “Op reis met Paul” of zelfs “Vijftig tinten Paul”. De voorstelling combineerde een ruim aanbod aan stijlen en thema’s tot één mooi afgerond geheel dat tot in de details was verzorgd. Tussendoor werd alles verder op smaak gebracht met een grapje over Fabiola of Maggie De Block en aangevuld met een passend lied. Het was een avond waarbij de vermoeiende en hyper kinetische Paul de Leeuw was thuisgebleven en een ontspannen en rustige versie op het podium stond.

]]>
<![CDATA[Recensie Auf dem Gebirge hat man ein Geschrei gehort deSingel Antwerpen donderdag 4 december 2014]]>

Overleeft de danstaal en het ritme van Auf dem Gebirge hat man ein Geschrei gehört 30 jaar na zijn creatie?. Het antwoord is twee keer neen. Het danstheaterstuk gebracht door Tanztheater Wuppertal Pina Bausch dat meer dan twee uur duurt uit 1984 lijkt vooral op een oude film of tv programma van destijds bekijken. Er zit gigantisch veel ruis op, de kleuren zijn wat vaal en de verteltechniek tergend traag. Komt daarbij dat de klankband vaak vinyl is, die stevig kraakt, en – op regieaanwijzing van Bausch zelf – ook even hapert in het eerste deel, en je krijgt een voorstelling waar de samenhang van het geheel behoorlijk zoek is, waar het bij momenten maar toneel in het toneel kijken is en dus gewoon uitdraait, net als de openingsscène en de massascène op chaos.

]]>
<![CDATA[Recensie Don Giovanni De Munt Brussel zondag 7 december 2014]]>

Don Giovanni in de Munt werd compleet uitgejoeld door de regiekeuzes die Krzysztof Warlikowski durfde te maken. Nog nooit hebben we in die vijftien jaar dat we naar de opera gaan zo’n unaniem boe-geroep gehoord als in deze Brusselse operazaal net voor de laatste scène moest aanvatten. Het is dan ook een blijk van durf dat de regisseur toch het podium op durfde na de zangers, acteurs en dirigent. De solisten kregen weliswaar - niet meer dan terechte - “bravo’s” want hun zangprestaties waren uitstekend, maar toen het aan Warlikowski was om applaus te ontvangen, kreeg ie opnieuw de volle laag. Boegeroep zoals we het nooit eerder hoorden.

]]>
<![CDATA[Recensie Hotel Vocal Festival Fakkeltheater - Rode Zaal vrijdag 5 december 2014]]>

Het was de eerste in een reeks van drie verschillende shows naar aanleiding van tien jaar Hotel Vocal. Hans Peter Janssens en Luc Caals mochten de spits afbijten. Samen met gastheer Sam Verhoeven en een zevenkoppig orkest brachten ze een show die het midden hield tussen een ouderwetse revue en een  rustig concert. Luc was er voornamelijk voor de komische noot, Hans Peter voor het serieuzere werk en Sam … die was van alle markten thuis. Samen stonden de heren garant voor een erg vermakelijke en gevarieerde show. Ze was alleen bij momenten net iets te nonchalant, zelfs voor een Hotel Vocal.

]]>
<![CDATA[Recensie Maria Stuart Bourla Antwerpen woensdag 3 december 2014]]>

Maria Stuart is meer dan een politiek conflict uit de zestiende eeuw. Het toont vooral de lijdensweg van twee vrouwen: de opgesloten koningin van Schotland Maria Stuart (Katholiek) en de Engelse koningin Elisabeth I (protestants) die maar geen knopen weet door te hakken in deze zaak. Twee zinnen uit het werk uit de mond van Elisabeth I (Chris Nietvelt) vatten de impasse het best samen: “Zo lang zij leeft, wankelt op mij de kroon.” en “naar wat men lijkt, wordt men beoordeeld, niet naar wat men is”. De zestiende eeuw bekeken door de bril van onze perceptiemaatschappij door de makers.

]]>
<![CDATA[Vaya Con Dios zegt voorgoed tot ziens]]>

Vaya Con Dios neemt afscheid van zijn publiek met de release van een zeer coherente live dvd en cd: Thank you all! Een opname is dat van het uitverkochte optreden op 25 oktober 2014 in Vorst Nationaal. Een merci dus gericht aan alle fans van de Belgische band die meer dan tien miljoen platen verkocht wereldwijd via zijn gesmaakte mix van jazz, gipsy,pop en wereldmuziek en daarmee met stip een van de populairste Belgische bands op internationaal vlak was.

]]>
<![CDATA[Recensie Little Dragon Ancienne Belgique Brussel maandag 1 december 2014]]>

Het was de tweede keer dit jaar dat Little Dragon zich in België begaf. Een paar maanden geleden nog op de festivalweide in Dour, deze keer in de Ancienne Belgique om hun vierde album voor te stellen. Met nog meer metaal, beats en bliepjes uit kleurige dromen van een ander sterrenstelsel. Mede dankzij de NMBS was de zaal niet gevuld, maar het publiek dat over het algemeen bestond uit minder opvallende hipsters, leek de uiteenlopende show te kunnen pruimen.

]]>
<![CDATA[Een goede fotograaf moet vooral kunnen selecteren]]>

Muziek vertalen naar beelden. Dat is wat concertfotograaf Joost van Hoey elke opdracht opnieuw probeert te verwezenlijken. Hij schiet al enkele jaren beelden voor de concertwebsite ‘Concertnews.be’. “Ik vind het fantastisch dat ik muziek en fotografie beroepsmatig kan combineren.” 

]]>
<![CDATA[Recensie Blof Trix Borgerhout zondag 30 november 2014]]>

Of het overlijden van Luc De Vos impact had op het concert van Blof? Uiteraard. Voorprogramma Buurman bracht een door merg en been gaande kleine versie van “Zweef”. Geert Verdickt kan dat, integer, met gevoel voor de juiste accenten in zijn tekst en gitaarspel, een volledige Trix doen luisteren. “Stom hoe de dood je impact vergroot, maar ze draaien jou nu terug. De radiostem klinkt bitter, enigszins verweesd, maar de wind neemt jouw verhaal nu met zich mee.” waarmee hij perfect het dubbele gevoel – ineens wordt de Nederlandstalige rock van Gorki weer een tijdje gedraaid – weet te vangen. Het is dat gevoel ook dat ons bekruipt, stilte in combinatie met een zekere boosheid tegenover die audiovisuele media die plots, na een artiest (lang) bijna dood te zwijgen, die terug oprakelen en tot leven brengen op radio en televisie omwille van de dramatische nieuwswaarde. Iemand die Gorki de laatste jaren nog vaak zag verschijnen in de playlists van de verschillende radiozenders?

]]>
<![CDATA[Recensie Steven Gabriels CC Deurne zaterdag 29 november 2014]]>

Toegegeven, met lood in onze schoenen trokken we naar het CC van Deurne om er naar de nieuwste comedy-voorstelling van Steven Gabriels te gaan kijken. Het nieuws rond het plotse overlijden van Luc De Vos (Gorki) had ons nog maar net bereikt, en dus spookten er allerhande vragen in ons hoofd rond. Nu goed, the show must go on, zo gaat het nu eenmaal in het leven. Maar het zorgde er wel voor dat we in deze context moeilijker in “Een deur die plots opengaat...” geraakten. Dat het uiteindelijk toch lukte, is geen kleine verdienste van de comedian.

]]>