concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie Bangerik HetPaleis donderdag 22 februari 2018]]>

Op het eerste zicht lijkt Bangerik van hetPaleis en Abattoir Fermé een griezelstuk. Maar dat is vooral schijn. Het is in eerste instantie een komedie geworden die van familieleden, zoals ze zich gedragen op familiefeestjes, een karikatuur maakt (inclusief bomma’s die hangtieten aan hun buik hebben). Wanneer ook nog eens de draak gestoken wordt met allerlei genres – denken we maar aan de openingsact waar ballet in het belachelijke wordt getrokken, de scène waarin gelachen wordt met moderne dans (choreografie van Rosas op een stoel), playback optredens (de acteurs lippen terwijl we de stem van de verteller horen in het begin) en opera (hoofdkussen op het hoofd en tak om mee te waaien op het bed) door de mangel gehaald wordt – hebben we niet alleen een ‘been there, seen that, done that’-gevoel, in deze productie voelt het er ook allemaal vooral heel erg bijgesleurd.

]]>
<![CDATA[Recensie Bombastische Liefdesverklaring DE Studio Antwerpen woensdag 21 februari 2018]]>

Een voorstelling die het midden houdt tussen een lezing/presentatie, een les en een dialoog zoals bij een zelfhulpwerkgroep. Dat schotelt Julie Cafmeyer voor in Bombastische Liefdesverklaring waarbij ze aan de hand van smsjes, dagboekfragmenten, foto’s van haar ex-liefjes, amateurvideo’s, tektsfragmenten zoals ‘I love Dick’ van Chris Kraus, ‘Ode aan de Liefde’ van Alain Badiou en ‘Medea’ door Tom Lanoye en inspiratiebronnen zoals het voormalig artistieke duo Marina Abramovic en Ulay door een deel van haar (mogelijks fictief) liefdesleven gaat. Opvallend is daarbij dat ze vooral inzoomt op twee mannen terwijl anderen (zoals Ilja) slechts zeer fragmentarisch (al dan niet door tijdsgebrek) aan bod komen. Eindigen doet ze met een sms tussen haar en een van haar liefjes: ‘Is this porn?’ waarbij het antwoord ‘No this is love.’ is, wat meteen de deur op een kier zet voor een vervolg maar dan over het einde als koppel.

]]>
<![CDATA[Recensie I Tonya UGC Antwerpen maandag 19 februari 2018]]>

Meer dan terecht won Allison Janney een Bafta Award en Golden Globe dit jaar voor haar vertolking van LaVona Golden, Tonya Hardings harde moeder die vol giftige reacties zit en haar dochter brutaal opvoedt zowel verbaal ‘Je bent een mislukking’ als fysiek (met als dieptepunt een mes dat ze in Tonya’s bovenarm gooit) in I Tonya. Een moeder die al haar geld investeert in haar dochter zodat Tonya (gespeeld door Margot Robbie die tevens coproducer is van de prent) al op haar vierde kan ijsschaatsen. Zo’n moeder die haar dochter verbiedt om naar het toilet te gaan tijdens de schaatsles omdat ze ervoor betaalt dat haar dochter op de ijsbaan staat, niet om eraf te gaan om naar de plee te gaan. Wanneer ze niet van het ijs mag, plast het jonge meisje na een moeilijke oefening ter plaatse in haar schaatskledij op het ijs. We zien een moeder die een man goed betaalt om haar dochter op te fokken door ‘You suck!’ te roepen net voor ze aan een wedstrijd moet beginnen, The Nationals in 1991 waar Tonya als eerste Amerikaanse ooit een triple axel tijdens de competitie uitvoert en zo de jury die volgens de kunstschaatster haar altijd benadeelde ten opzichte van anderen, geen keuze liet om haar tot de beste Amerikaanse te kronen. Volgens Tonya werd ze steeds benadeeld tijdens de jurering omwille van haar uitstraling: ze was verre van een popje, behoorde tot de armere klasse, had een niet voor de hand liggende muziekkeuze tijdens haar routines en moest het stellen met goedkope, vaak zelfgemaakte outfits. Haar moeder gaat op een bepaald moment zelfs zo ver dat ze munt probeert te slaan uit de negatieve media-aandacht wanneer haar dochter op het moeilijkste moment zit in haar carrière. Met een voicerecorder van een journalist in de jaszak probeert ze haar dochter tot bekentenissen te krijgen over het ijsschaatsincident waarbij een belager met een staf op Nancy Kerrigans knieschijf sloeg zodat die brak. Tonya kon op die manier makkelijk voor de tweede keer Amerikaans kampioene worden omdat haar grootste concurrente Nancy out was in 1994.

]]>
<![CDATA[Recensie Phantom Thread UGC Antwerpen zondag 18 februari 2018]]>

Maar liefst 6 nominaties voor de Oscars heeft Phantom Thread op zak waaronder die voor ‘Beste Muziek’. Niemand minder dan Jonny Greenwood van Radiohead tekende voor de job en toegegeven dit is een van de topkandidaten om met de prijs te gaan lopen. De score werd zowel door het London Contemporary Orchestra, The Royal Philharmonic Orchestra als Pioro/Morton/Bonneton/Coates String Quartet ingespeeld. Naast nummers die jazzpianist Oscar Peterson heeft ingeblikt zoals ‘My Foolish Heart’ dat van de hand is van Ned Washington en Victor Young, krijgen we ook ‘My ship’ te horen van Ira Gershwin en Kurt Weill naast heel wat klassiek werk dat voor de perfecte begeleiding zorgt van deze prent rond het wat autistische leven van een couturier die zijn dagelijkse routines heeft en daar vooral niet in gestoord mag worden. Tot hij ontbijt besteld in een restaurant en bediend wordt door Alma (een in alle opzichten adembenemende Vicky Krieps die iets erg mysterieus weet uit te stralen in deze prent). Zijn eisen zijn erg hoog en hij bestelt veel. Wanneer ze alles genoteerd heeft, vraagt ie of ze alles van buiten kent en houdt het papiertje waarop ze de bestelling schreef voor hem om haar geheugen te testen.

]]>
<![CDATA[Recensie Murder Ballads Arenberg Antwerpen zaterdag 17 februari 2018]]>

Nooit zoveel verantwoordelijkheid op mijn schouders gevoeld als bij Murder Ballads. Een Nederlands koppel had immers een kaartje voor King Lear gekocht, een productie van hetPaleis en dacht dat de voorstelling in Antwerpen speelde. Dat bleek niet het geval, de voorstelling stond in Oostende en op 5 minuten voor de voorstelling begint nog even de afstand Antwerpen-Oostende afleggen, dat is onbegonnen werk. Op die tijd geraak je zelfs Antwerpen niet uit met alle werken en omleidingen. Dus vroegen ze of ik een alternatief wist om hun avond toch nog min of meer te redden. Ik nam ze dus mee naar Murder Ballads in de Arenberg omdat ik daarvoor een accreditatie had aangevraagd, een concert met (passionele) moord als bloedrode draad. Lady Linn (Lien De Greef), Stijn Meuris, Gregory Frateur en Tijs Delbeke – overigens nobele onbekenden voor het koppel – stonden samen op het podium. Tijdens de pauze viel op dat het koppel en ik op dezelfde golflengte zaten. ‘Lien De Greef zou meer mogen zingen’ en ‘Stijn Meuris maakt er een schertsvertoning van’ waren enkele comments die ik te horen kreeg. Ikzelf had een donkere en rauwe show verwacht vol knisperende geluiden, avantgardistisch gemusiceer inclusief veel dissonante momenten. Zo’n optreden dat je knock out met een paar (figuurlijk) gebroken ribben naar huis stuurt. Niets van dat, Murder Ballads ging alle richtingen uit – wat ook wat eigen is aan dit soort optredens waarbij elke artiest een aantal eigen suggesties mag doen en zo een programma samengesteld wordt -, liet het genre uit de jaren ‘20 en ‘30 horen maar verruimde het begrip ook door er hedendaags materiaal in te steken zoals ‘Man Down’ van Rihanna in een fenomenale versie van Lien De Greef aan de Korg bijvoorbeeld.

]]>
<![CDATA[Recensie De Gelaarsde Kat Stadsschouwburg Antwerpen zaterdag 17 februari 2018]]>

Met de Efteling Sprookjesmusical de Gelaarsde Kat onderstreept Efteling Theaterproducties nogmaals zijn oerdegelijke vakkennis. Heerlijk is het dan ook om tussen de gekende en makkelijke titels van prinsessen- en prinsenmusicals die allerhande producenten de voorbije jaren op ons afvuurden ein-de-lijk nog eens een sprookje in musicalvorm voorgeschoteld te krijgen dat minder evident is om op het toneel te brengen. Een sprookje dat we de afgelopen tien jaar ook niet of nauwelijks in programmabrochures opgenomen zagen. Vreemd is dat vermits het in de Gelaarsde Kat gaat over een onmogelijke liefde tussen molenaarszoon Bas (gespeeld door Jeroen C. – wat een toeval – Moolenaar in een wat kleurloze underdogrol) en prinses Tessa (een oogverblindende Nienke Latten). Het wordt tijd dat ze trouwt, vindt haar vader Koning Christiaan van den Eersten – de tweede (een hilarische Dick Cohen die maar liefst drie rollen voor zijn rekening neemt in deze productie: naast die van de koning speelt hij ook die van het kattenvrouwtje en die van molenaar Toon). En dus maakt de koning zich klaar voor een mannendefilé waar onder andere Lord Whisky van Lochness en de Sultan van Couscous op afkomen. Maar Tessa is niet overtuigd. In ‘Trouwen?’ verzet ze zich zelfs tegen het idee om tegen haar zin uitgehuwelijkt te worden: ‘Ik wil een man juist trouwen vanuit liefde’ klinkt het.

]]>
<![CDATA[Recensie Doornroosje Theater Elckerlyc Antwerpen vrijdag 16 februari 2018]]>

4 jaar geleden stond Doornroosje al in de Stadsschouwburg in Antwerpen. Toen was het een coproductie van Music Hall en Van Hoorne Entertainment. Dit jaar gaat de Nederlandse musicalproducent in zee met het Vlaamse Deep Bridge om deze musical in Antwerpen, Hasselt en Gent te plaatsen. In beide producties speelt Thomas Van Goethem de rol van prins. Mocht ie als prins ‘grensoverschrijdend’ gedrag vertonen door ongevraagd Anne Van Opstal als Doornroosje op de mond te kussen 4 jaar geleden, dan mag hij dat nu nog eens dunnetjes overdoen maar dan met Tinne Oltmans. De voorstelling, met nieuw decor, voelt weliswaar qua kledij, decor en props wel erg budgetvriendelijk en reisbaar aan. De kracht zit ‘m dan ook in de tekstadaptatie van Thomas Janssens die deze Doornroosje voldoende zelfhumor geeft, knipogen naar het genre en de actualiteit. Daarnaast zitten er enkele verdomd goede songs in deze voorstelling.

]]>
<![CDATA[Recensie Haroun HetPaleis donderdag 15 februari 2018]]>

Een kat vindt er zijn jongen niet in terug, in Haroun, de recentste voorstelling van Nieuwstedelijk naar Salman Rushdies roman in een regie van Sara Vertongen. Bij deze productie worden kinderen en ouders van elkaar gescheiden. De kinderen zien alles vanuit het standpunt van de zoon Haroun (Khalid Koujili) die zijn fantasiewereld op hen loslaat, de ouders vanuit dat van de vader Rashid (Jorre Vandenbussche). Wij zagen de versie voor volwassenen die zeer fragmentarisch is en vooral in de psyche laat kijken van een man die bezeten is door het veiligheidsvraagstuk, zijn zoon een smartwatch laat dragen zodat ie altijd weet waar hij uithangt, alerts kan sturen zodat hij nooit met het excuus kan afkomen iets te zijn vergeten, enz. Een man die leeft voor zijn werk ook in het weekend, er dus zelden is voor zijn zoon en in een trance/schemerzone beland is (‘Ik heb overuren gemaakt. Beloning naar verdienste. Want ik ben het waard.’). Een man die geestelijk niet helemaal in orde is en heel wat tegenslagen moest verwerken. Hij verloor zijn job én vrouw Soraya. In Haroun krijgen de volwassenen dus een state of mind-stuk voorgeschoteld.

]]>
<![CDATA[Recensie Call me by your name Kinepolis Antwerpen woensdag 14 februari 2018]]>

Een erg oppervlakkige film. Dat is ‘Call me by your name’ van Luca Guadagnino geworden die nochtans genomineerd is voor 4 Oscars: beste film, beste screenplay, beste mannelijke hoofdrol (Timothée Chalamet) en beste originele nummer (‘The mystery of love’ van Sufjan Stevens). De prent kent een zeer gezapig tempo, de loden hitte in de zomer van 1983 in Noord-Italië en de loomheid die daarmee gepaard gaat, is haast te voelen tot in de bioscoopzaal. De zeventienjarige Elio (Timothée Chalamet) die fan is van Talking Heads wordt verliefd op Oliver (Armie Hammer) die al vroeg in de film hem aanraakt aan zijn rechter schouderblad en vaststelt dat de Joodse jongen wat gespannen is. Oliver komt als student onderzoek doen op vraag van Elio’s vader die professor archeologie is. Dat Elio’s vader die getrouwd is duidelijk homofiele neigingen heeft (en dat op het einde van de prent ook toegeeft) ligt er al vroeg in de film vingerdik op ook zo wanneer hij dia’s met Oliver bekijkt met niets dan mannelijke torso’s op. De film mist dan ook elke vorm van spanning of Elio’s omgeving zijn geaardheid wel zal aanvaarden. De jongen heeft de luxe om niet uit de kast te moeten komen. Stellen dat ‘Call me by your name’ louter een film over homofilie is, is trouwens niet correct.

]]>
<![CDATA[Recensie Black Panther Kinepolis Antwerpen woensdag 14 februari 2018]]>

Black Panther, de jongste van Marvel Studios in een regie van Ryan Coogler lost alle verwachtingen meer dan in. Lang geleden overigens dat we nog eens een applaus meemaakten op het einde van een film in de bioscoop, wat altijd een beetje bizar is als de cast niet in de zaal is. Meer nog, de Afrikaanse gemeenschap die in zaal 2 van Kinepolis Antwerpen de film in 4DX mee in avant première zag gaan, slaakte zo nu en dan Afrikaanse kreetjes. Op verschillende vlakken is deze prent dan ook erg solide en weet de film een erg goede mix te brengen tussen traditie en sci fi en fantasy, terwijl actie-, romantische en humoristische scènes zeer ingenieus verweven zijn met elkaar. Het is ook een film met een boodschap, met zeer veel inhoud, wat toch ook wel bijzonder is voor het genre. Op het einde klinkt die zelfs presidentieel, wanneer die zich niet in het minst (onrechtstreeks) aan het adres van Donald Trump richt: ‘Er is meer dat ons verbindt dan wat ons scheidt.’ waarbij het idee om muren te bouwen tussen volkeren afgedaan wordt als slecht.

]]>
<![CDATA[Recensie Home Again Kinepolis Antwerpen dinsdag 13 februari 2018]]>

Van den hond, dat is de romantische film Home Again van Hallie Meyers-Shyer met Reese Whiterspoon als Alice Kinney in de hoofdrol. Niet eens verrassend is dat overigens vermits de prent in de end credits opgedragen wordt aan – jawel – een hond. Is het vertelritme bij de start wel erg snel waarbij we 40 jaar zien voorbijzoeven, dan gebeurt er in de rest van de anderhalfuur durende film nauwelijks wat. Home Again loopt over van de cute en good looking poses maar strandt finaal als een niemendalletje dat je eventueel als tv-film op een verloren woensdagavond ergens op een vrouwenzender zou kunnen programmeren. Maar in de bioscoop? Dat is toch iets te veel eer voor dit vehikel.

]]>
<![CDATA[Recensie Requiem pour L De Munt Brussel zondag 11 februari 2018]]>

Alles wijst erop dat regisseur Alain Platel en componist Fabrizio Cassol, het duo dat al meer dan tien jaar samenwerkt – denken we maar aan het wondermooie vsprs op muziek van Monteverdi 12 jaar geleden – een hit te pakken hebben met ‘Requiem pour L.’. Zelden zo’n divers publiek naar de Munt zien gaan als op zondagmiddag. Jong, oud, en zowat alle geloofsgemeenschappen leken wel vertegenwoordigd om deze gedurfde voorstelling te zien die op heel wat vlakken artistiek gewaagd is. Zo kleedde Cassol Mozarts Requiem uit en laat het hier brengen door slechts een handvol muzikanten, bassist Rodriguez Vangama, gitarist Kojack Kossakamvwe, percussionist en drummer Moichel Seba, accordeonist João Barradas (die het kerkorgel/clavecimbel uit het origineel doet vergeten), tenortubaspeler Niels Van Heertum en drie bespelers van de duimpiano’s: Bouton Kalanda, Erick Ngoya, Silva Makengo. Drie, een cijfer dat tevens naar de vrijmetselarij verwijst die ook te zien is in de driehoek wanneer het gezelschap zittend hun handen op de bovenbenen legt en door de elleboog zo ver mogelijk van het lichaam te houden zo een driehoek creëert. Requiem pour L is weliswaar eerder een concertante voorstelling geworden dan een dansante. Platel toont in de video L., een vrouw op haar sterfbed terwijl de artiesten op het podium van de dood als thema een combinatie van feest, op opzwepende ritmes (die bongo’s!), vreugde en uitgepuurde tristesse (a capellazang op het einde) maken. Het Requiem van Mozart (geschreven in re) gaat in deze productie over in de Mis in Do. Een keuze die de natuurlijke boog die deze productie maakt, van licht en verugdevol naar zwaar en donker definieert.

]]>
<![CDATA[Recensie Saint Amour 2018 Bourla Antwerpen zaterdag 10 februari 2018]]>

Saint Amour 2018, de jaarlijkse afspraak met de liefde in de letteren, stond dit jaar in het teken van de echtscheiding tussen het Verenigd Koninkrijk en het Europese vasteland. Althans dat is wat de aankondiging ons liet uitschijnen. Uiteindelijk bleek er totaal geen link met de brexit en was er zelfs geen enkele Britse auteur te bespeuren in het programma. Neen, centraal stond ook nu weer de liefde, verlangen én verlies. Seksuele aantrekking ook tot in het hilarische. Saint Amour nam haar tijd en ging niet voor een vluggertje. De avond klokte in de Bourla op drie uur af inclusief pauze, een uur langer dan aangekondigd.

]]>
<![CDATA[Recensie De Buurtpolitie De Tunnel UGC Antwerpen zaterdag 10 februari 2018]]>

Zo slecht dat het lachwekkend wordt. Dat is de nieuwe film De Buurtpolitie De Tunnel die op welgeteld elf dagen ingeblikt werd. Iets waar we vooral niet al te fier op moeten zijn, want het is eraan te zien dat de prent met een klein budget gemaakt werd. De dialogen halen nooit enig niveau of geloofwaardigheid. De acteurs spelen dermate op automatische piloot dat ze vergeten gevoel in hun teksten te leggen. Bij momenten wordt het ook véél te technisch voor de allerjongsten wanneer onder andere op basis van de voetafdrukken de link gelegd wordt naar grond die zich op 6 meter diepte bevindt, de beperkingen van een drone met infraroodcamera of de reden waarom de brandweer een schacht naast de tunnel wil graven om Brigitte (Ilse La Monaca) en Eric (Manoe Frateur) te bevrijden. Dan zijn ze de jongsten duidelijk het noorden kwijt en willen ze meer duiding of haken ze net als het meisje dat voor ons zat volledig af. Het spelletje op haar smartphone vond ze veel interessanter. We kunnen haar geen ongelijk geven trouwens.

]]>
<![CDATA[Waarom de AB een basisfout maakte met Nils Frahm]]>

De juiste artiest op de juiste plaats op het juiste moment een podium bieden. Dat is zowat de basisregel voor elke organisator. De Ancienne Belgique koos om de erg populaire Duitse hedendaagse componist Nils Frahm op zijn podium te plaatsen in de grote zaal. Frahm wiens muziek onder andere veelvuldig gebruikt wordt in theatervoorstellingen omwille van het repetitieve, minimal en/of ambient/etherische karakter, stond echter voor een staand publiek op te treden. Al erg vroeg waren alle zitjes op het balkon dan ook bezet waardoor zeer veel toeschouwers op de trappen plaatsnamen die vervolgens door de security aangemaand werden om hun plaats te verlaten. Ook tijdens het optreden moesten zij overigens meermaals ingrijpen.

]]>
<![CDATA[Recensie Oogst van de wrok Bourla Antwerpen donderdag 8 februari 2018]]>

Met ‘Oogst van de wrok’ bewerkte regisseur Luk Perceval ‘The grapes of wrath’ uit 1939 van de Amerikaanse auteur John Steinbeck naar het theater. Een verhaal dat over migratie gaat over de boerenfamilie Joad die na de crash van Wall Street in 1929 en nadat het jaren aan een stuk niet meer geregend heeft in Oklahoma, beslist om hun geluk in Californië op te zoeken in de hoop daar misschien werk te vinden in de fruitpluk. Maar daarvoor moeten ze wel een lange tocht ondernemen op de Route 66.Uithouding en waardigheid (o.a. de doden eervol begraven met een brief in een fles aan de kant van de weg) staan centraal in dit werk. Op toneel zorgt het helaas voor een erg vervelende en langdradige voorstelling waarbij Perceval een internationale cast laat opdraven die zich bedienen van een mengtaal tussen Nederlands, Vlaams, Duits en Engels. Zeker, dat is herkenbaar voor vluchtelingen die communiceren met een mengeling van talen om zich zo verstaanbaar mogelijk te maken. Maar hier is het toch vreemd omdat we in eerste instantie een familie op de vlucht zien samen met predikant Jim Casy die aan zijn geloof twijfelt en de zwangere Rose. In principe zouden die toch in dezelfde taal communiceren, denk je dan. Wat al helemaal ongeloofwaardig is, is dat de acteurs sommige erg simpele woorden niet uitgesproken krijgen in dezelfde taal zodat we zinnen horen als: ‘We write on a briefke.’ en ‘That is what I just gezegd heb.’ Het maakt dat de voorstelling een erg traag ritme kent, bewust stroef en repetitief (tussen elke scène wordt er wat bijkomende rook op het lege toneel geblazen) gemaakt is ook zeer bizar. Alsof het gepast is om een absurd, eerder misplaatst komisch element toe te voegen met die mengtaal. Kortom: we kunnen de 4 toeschouwers die na 40 minuten en de 2 die na vijftig minuten de Bourla verlieten, geen ongelijk geven. “The sooner we leave, the sooner we get there” moeten zij wellicht gedacht hebben. Hopelijk hebben zij dan ook sneller hun bestemming bereikt.

]]>
<![CDATA[Recensie Wouter Deprez | Levend en Vers Arenberg Antwerpen woensdag 7 februari 2018]]>

Met zijn jongste voorstelling ‘Levend en Vers’ zoomt komiek Wouter Deprez in op het familiegeluk. Centraal staat zijn vrouw Marjan die op 6 september 2017 zich kon kronen tot ‘overlever van borstkanker’ iets wat hij ontdekte toen ze na anderhalf jaar terug zaken naar zijn hoofd slingerde wanneer ze kwaad was. Zeer herkenbare taferelen brengt hij overigens in de Arenberg zoals wanneer je vrouw je naar de winkel stuurt om vlees te gaan halen dat er mooi moet uitzien. Hoe zie je dat? Of over de jongste die maar blijft zeuren in de auto of het raampje naar beneden mag en het aantal kilometer dat je nog moet rijden op de gps mee luidop afleest om maar iets te zeggen. Over stront eten op restaurant waarbij je aars zich afvraagt of dat niet afgeleverd werd op de verkeerde verdieping, aan de telefoon hangen met je moeder terwijl je je strijkplank strijkt, dat je je altijd ‘minder’ voelde wanneer je op een tabouretje moest eten terwijl je broers op een echte stoel mochten zitten, je Albanese kuisvrouw beter in soep maken blijkt dan dan in kuisen, over de ‘onrechtvaardigheid’ van twee minuten extra rekenoefeningen moeten doen en daarover uren zitten doorbomen als kind voor én nadat je ze gemaakt hebt. En over een vakantie in godbetert Pamplona laten organiseren door je vrouw met alle gevolgen van dien… Maar vooral: zonder ergens klef te worden, gaat deze voorstelling over elkaar graag zien en dat ook aan elkaar durven zeggen.

]]>
<![CDATA[Recensie Tony Hadley De Roma Borgerhout dinsdag 6 februari 2018]]>

Het is van 1996 geleden dat we Tony Hadley nog op een Antwerps podium zagen optreden. Toen, bijna 22 jaar geleden en we nog een snotneus van zestien jaar waren, stond ie op de affiche van Night of the Proms. De frontman van Spandau Ballet die in juni 58 wordt, wist dat maar al te goed en verwees ook naar de concertreeks in een van zijn bindteksten. Hadley ging vanaf 1990 na 12 jaar Spandau Ballet de solotour op wat hem in april een zesde soloplaat moet opleveren. In de Roma bracht ie een mix van oude nummers, solomateriaal en enkele puike covers zoals ‘La Devotee’ van Panic! At The Disco, een stevig meegeklapt en meegezongen ‘Somebody to love’ van Queen – Freddie Mercury beschreef ie als ‘a great showman, an amazing voice and a friend’ – en oerdegelijk ‘Life on Mars’ van David Bowie. Hoewel sommige nummers zoals het nieuwe ‘Accident waiting to happen’ live nog niet helemaal op punt stonden met zijn band, bewees hij in de Borgerhoutse zaal wel dat ie nog steeds beschikt over een loepzuivere stem. Tijdens het laatste nummer ‘Gold’ op de set veerde het publiek spontaan recht, klapte en zong het die hit van begin tot einde mee. Kortom: Hadley bewees nog steeds te staan voor oerdegelijk vakmanschap.

]]>
<![CDATA[Recensie The Florida Project UGC Antwerpen dinsdag 6 februari 2018]]>

Met The Florida Project brengt de 46-jarige Amerikaanse regisseur Sean Baker de survival van de gewone Amerikaan onder de aandacht. In het paarse Magic Castle Inn and Suites in Florida speelt de prent zich voornamelijk af, op een boogscheut van Walt Disney World Resort waar dagelijks duizenden dollars uitgegeven worden. Vierdewereldkinderen toont ie in een losse documentaire stijl. Kinderen zoals Jancey (gespeeld door Valeria Cotto) die op hun verjaardag een klein cakeje met één kaars op als cadeau krijgen terwijl ze denken dat het vuurwerk dat afgeschoten wordt speciaal voor hen is. In feite is het dat van het pretpark. Kinderen zien we die tijdens de zomervakantie zitten rond te hangen, mee bedelen (nepparfum verkopen aan toeristen in de resorts, kleingeld vragen zodat ze met z’n drieën in de loden hitte aan een ijsje kunnen likken met het excuus: ‘Excuse me. Could you give us some change, please? The doctor said we have asthma and we have to eat ice-cream right away.’, gratis eten scoren omdat de verkoopster ook in het motel woont en haar zoon je beste vriend is, enz.). Is de prent enerzijds een aanklacht tegen dat grote spagaat tussen armoede en rijkdom waarin de VS vertoeft, dan is het anderzijds een aandoenlijk portret van hoe kinderen het ongeacht hun levensomstandigheden best naar hun zin kunnen hebben en volop kind kunnen zijn in een motel dat eigenlijk geen permanente verblijfplaats is hoewel de manager maar al te goed beseft dat er mensen zijn die geen andere weg uitkunnen. Moonee (gespeeld door een verrukkelijke Brooklynn Prince die terecht voor haar rol bekroond werd met een Critics‘ Choice Award als ‘Best Young Actor/Actress’ op 11 januari) ravot zich te pletter met Scooty(Christopher Rivera) en Jancey die haar allerbeste vriendin wordt. Niet op haar mondje gevallen, net zoals haar moeder Halley (Bria Vinaite) pareert ze Bobby’s ‘It‘s only the second week of summer and there‘s already been a dead fish in the pool.’ met ‘We were performing a science experiment: we were trying to get it back alive.’

]]>
<![CDATA[Recensie Pelleas et Melisande Opera Antwerpen zondag 4 februari 2018]]>

Met Pelléas et Mélisande trekt Opera Vlaanderen de lijn van de kosmos, de symboliek en meer dan ooit die van de geometrie. Het resultaat is een mix van dans (er staan 7 dansers op de bühne), opera die gezongen en gespeeld wordt, video (die van de hand is van de Italiaan Marco Brambilla) en belichting (waarvoor Urs Schönebaum tekende) die met elkaar in dialoog gaan. Op het eerste zicht lijkt het weliswaar alsof de verschillende kunstvormen los van elkaar staan en elk op hun manier dingen om de aandacht van de kijker. Feit is dat ze naar elkaar verwijzen. Wanneer in de choreografie twee keer drie draden vertrekken vanuit Mélisande die in een cirkel bovenaan staat, zien we niet veel later dezelfde geometrische lijnvoering via een grote lens waarop een lichtstraal als op een prisma kaatst en zo een set van twee keer drie stralen wegstuurt. Op die manier trekt de voorstelling ook het verband tussen een cirkel, een rechte en een driehoek wat op zijn zachtst gezegd ingenieus is.

]]>
<![CDATA[Recensie Hogni Vidzemes Koncertzale Cesis Latvia zaterdag 3 februari 2018]]>

Högni Egilsson’s name asks no questions in his homeland - he’s been an important figure of the Icelandic music stage for years. Having composed music for theatre, films and television in Iceland, he is better known in Europe as a former member of the electronic music band GusGus and as a frontman of the indie rock band Hjaltalín.

]]>
<![CDATA[Waarom Ghost Rockers nooit het succes van Spring evenaarde]]>

Ghost Rockers mag op het Gala van de Gouden K’s dan wel het meeste awards in de wacht gesleept hebben, toch zal niemand, nu de serie afgelopen is, ons tegenspreken dat de band en de serie nooit het succes geëvenaard heeft als dat van Spring jaren geleden.

]]>
<![CDATA[Recensie Blessed deSingel Antwerpen zaterdag 3 februari 2018]]>

Kritiek op de toerist. Dat levert de tien jaar oude voorstelling Blessed van Meg Stuart in deSingel. De toerist is hier een metafoor voor de consumptiemaatschappij in het algemeen waar happiness een fake commercieel begrip is geworden. Die bubbel doorprikt de voorstelling ook op het einde wanneer het t-shirt met ‘Jesus’-tekst van performer Francisco Camacho uitgedaan wordt. Op die manier kan hij in zijn witte onderbroek met open armen een lijdende Jezusfiguur spelen terwijl hij niet veel later een helm met twee blikjes cola en waterpasdarm opgezet krijgt en confetti over hem gesmeten wordt wanneer hij een bontjas aan heeft (een sneer naar de mode industrie is dat). Maar ook de entertainmentbusiness moet eraan geloven wanneer Kotomi Nishiwaki op komt draven met carnavaleske pluimhoed uit Rio, terwijl ze een goudkleurige catsuit aanheeft met daaronder witte fetishschoenen op hoge hakken. Zij lijkt de zon bij te hebben en de valse hoop en weet tijdig van het podium af te wandelen wanneer een zoveelste plensbui over de mannelijke performer in zijn troosteloze witte onderbroek met doorschijnende poncho tekeer gaat.

]]>
<![CDATA[Waarom Ketnet met een gigantisch probleem zit rond Jebroer]]>

Song van het jaar op het Gala van de Gouden K’s ging dit jaar naar Jebroer met Kind van de duivel. Opvallend is dat vermits Ketnet de hype van vorig jaar weigerde te draaien. ‘In het algemeen wil Ketnet er zijn voor kinderen van alle leeftijden. Dus ook jonge kinderen. Wij hanteren daarbij een aantal waarden om kinderen te stimuleren in hun opvoeding. En aan de hand van die waarden wegen wij ook liedjesteksten af. Wij letten daarbij op: gaat het over druggebruik, gevloek, aanzetten tot geweld, respectloos gedrag, … en als er elementen van dat soort dingen in een liedje zitten dan is dat voor ons een reden om dat liedje niet op te nemen in onze playlist.’ stelde Ketnetmanager Maarten Janssen als een katholieke schoolmeester uit de jaren ‘70 in juni vorig jaar in het VRT Journaal.

]]>
<![CDATA[Recensie Berberio HetPaleis zaterdag 3 februari 2018]]>

Met Berberio brengt Zonzo Compagnie een tijdloos frisse muziektheatervoorstelling rond de Italiaanse componist Luciano Berio en diens vrouw en muze Cathy Berberian. Het resultaat is een zeer leuke afwisselende voorstelling voor 6-plussers geworden die meermaals in interactie met de kids gaat, sterke visuals en video van de hand van regisseuse Letizia Renzini toont, en een geweldige blend van geluidjes laat horen die over gaan in toon en muziek, waarbij onomatopeeën uitgeroepen worden tot een soort van gesproken stripverhaal onder andere. Tenslotte is er ook de kakafonie aan verschillende fragmenten die sopraan Lore Binon, fluitiste Caroline Peeters, harpiste Anouk Sturtewagen en alviolist Kris Hellemans laten horen terwijl ze kriskras op de tribunes komen spelen.

]]>
<![CDATA[Recensie The Shape of Water Kinepolis Antwerpen vrijdag 2 februari 2018]]>

Met The Shape of Water is regisseur Guillermo del Toro topfavoriet om heel wat Oscars in de wacht te slepen. De prent heeft maar liefst 13 nominaties op zak en won recent twee Golden Globes: die voor beste regisseur en beste filmmuziek. Del Toro heeft dan ook alles mee. De fantasyfilm speelt zich af in de jaren ‘60, verwijst naar de tijd van de oude bioscoopzalen (hier heet die ‘Orpheum’) toen Ben Hur geprogrammeerd werd, en de tijd ook van tapdans op het zwart witte tv scherm. De film is erg consequent in zijn kleurgebruik tot in de details zelfs. Zo worden de ondertitels in Frans en Nederlands in een gele kleur, net als destijds getoond. Verwijzen naar La La Land gebeurt wanneer de stomme Elisa plots haar liefde aan de keukentafel bezingt voor de zeemeerman die aan de andere kant een eitje zit te pellen voor het ontbijt. Dan wordt de spot op haar gericht en zien we haar in een dagdroomsequens een dansnummer brengen op televisie samen met ‘the asset’. Maar vooral toont de film ook de patriarchale samenleving van destijds waar mannen het voor het zeggen hadden en hun vrouw hen thuis opwachtte met het eten. ‘Eet je omelet op en kom daarna mee naar boven.’ verwijst naar de klassieke rol van de vrouw (aan de haard) . Het enige recht dat ze destijds leek te hebben, was het aanrecht en voorts stond de man seksueel plezieren ook in haar to do lijstje. Dat Elisa’s baas, kolonel Richard Strickland (gespeeld door Michael Shannon) opgewonden wordt omdat Elisa (een over de ganse lijn erg mooie prestatie van Sally Hawkins) niet kan praten in een scène waarbij hij zijn macht over haar misbruikt, is ook tekenend voor die tijd. Net zoals de dedain die hij tevens heeft ten opzichte van haar en die andere poetsvrouw Zelda (Octavia Spencer): ‘What am I doing? Interviewing the fucking help? The shit cleaners. The piss wipers.’ In de nasleep van het grensoverschrijdend gedrag van enkele Amerikaanse regisseurs dat recent aan het licht kwam waarop de #metoo-beweging ontstond, zou die eerste scène wel eens voor een extra troef kunnen zorgen op Oscar Night hoewel The shape of Water qua plot, script en dialogen wat ons betreft het onderspit moet delven ten opzichte van een over de ganse lijn ijzersterk ‘Three billboards ...’.

]]>
<![CDATA[Zijn de MIAs nog journalistiek relevant?]]>

In een wel erg zwakke en bij momenten ronduit saaie en fletse show van de MIA’s 2017 - wat wil je met zo veel klaagzang op het podium, daar krijg je gewoon geen ritme in! – werd Oscar and the (Geld)Wolf gebombardeerd tot dé winnaar van de awardshow. De band rond Max Colombie heeft 3 MIA’s binnengehaald (Pop, Live Act en Solo Man – beetje bizar voor een artiest die het van zijn band moet hebben maar bon). Dat is welgeteld eentje meer dan Blanche (Hit en Doorbraak van het Jaar), Coely (Solo Vrouw en Urban), Bazart (Nederlandstalig en Groep) en Stuff. (Artwork en beste muzikant: Lander Gyselinck). Stellen dat de band rond Colombie afgetekend de winnaar is van de MIA’s is de waarheid gewoon oneer aandoen. Stellen dat de vrouwen de winnaars zijn, is ook iets te euforisch. Met 5 MIA’s van de 17 (de Lifetimes niet meegerekend) die naar een vrouwelijke artiest gingen, blijft de MIA’s nog steeds een mannenzaak. Ook hier is er lang nog géén reden om te feesten.

]]>
<![CDATA[Recensie Patser Kinepolis Antwerpen dinsdag 30 januari 2018]]>

Patser zou wel eens een van de Vlaamse filmhits van 2018 kunnen worden. Op een paar dagen tijd wist de derde film van Adil El Arbi en Bilall Fallah meer dan 80.000 toeschouwers naar de Vlaamse zalen te lokken. Ook wij, die er niet bij konden zijn op de première in Antwerpen omdat Lady Gaga diezelfde avond in het Sportpaleis optrad, voelden aan den lijve het succes van Patser aan. De voorstelling die we aanvankelijk wilden zien op woensdagavond was immers volzet in Kinepolis Antwerpen. Met Patser heeft de Belgische cinema nu ook een film in de catalogus die moeiteloos de vergelijking met Trainspotting kan doorstaan. ‘Het leven is geen videogame’ is dé slogan uit de prent die de vinger aan de pols houdt rond de drugsproblematiek en via humor, relativering toch ook tot de kern komt: maatschappijkritiek. Het levert voor Antwerpen als Europese hoofdstad van de drugstraffic geen al te best beeld op en al evenmin van discotheken of boksmatchen. Verder toont de film dat sommige politieagenten corrupt en racistisch zijn (Axel Daeseleire in geen al te frisse rol). En de burgemeester voert wel naar verluidt een war on drugs maar economische motieven – de haven moet kunnen concurreren met andere havensteden – spelen volgens de makers ook mee waarom drugssmokkel via Antwerpen mogelijk blijft. Adil en Bilall zijn ook kritisch ten opzichte van een deel van de Marokkaanse gemeenschap. Hoe sommigen zich daarin opwerken en rijk worden door illegale zaken te doen. Hoe anderen dat in het verleden deden en nu doen alsof ze brave zieltjes zijn. Patsers tonen hun weelde, hun rijkdom waardoor ze al snel gaan opvallen. ‘Hou je onder de radar’ is het devies van pizzeriauitbater Farid (Noureddine Farihi). Maar net daarmee zullen de hoofdpersonages het moeilijk hebben.

]]>
<![CDATA[Recensie Jumanji Welcome to the jungle Kinepolis Antwerpen dinsdag 30 januari 2018]]>

Jumanji ‘Welcome to the jungle’ is een hilarische avonturenfilm die garant staat voor bijna 2 uur dolle pret, zeker als je de film in 4DX bekijkt in een van de Kinepolisbioscopen in ons land. De langspeelfilm die Jake Kasdan regisseerde is gebaseerd op het boek ‘Jumanji’ van Chris Van Allsburg en is het vervolg op de film uit 1995. De special effects in combinatie met haarscherpe 3D-beelden dankzij de technologie van Barco maken dat je als toeschouwer als het ware in de film gezogen wordt en actiescènes gewoon meevoelt. Waterspetters, rook, turbulentie, enz.: je voelt, ziet en hoort het allemaal. Jumanji in 4DX is een absolute aanrader, een event op zich dat het midden houdt tussen een film bekijken en een rollercoasterrit in een pretpark. Alleen al een aantal te gekke reclameblokken in 4DX net voor de film start, doet de toeschouwers uitkirren van plezier. En na de film zie je werkelijk iedereen met een glimlach tot over de oren naar huis trekken. Dat 4DX een cinema-ervaring tot een next level brengt, staat vast.

]]>
<![CDATA[Recensie Lady Gaga Sportpaleis Merksem maandag 22 januari 2018]]>

Nadat we Lady Gaga in 2010, 2012 en 2014 in het Antwerps Sportpaleis zagen optreden, prikte ze ook een datum in de grootste concertzaal van het land om haar recentste plaat Joanne aan het publiek voor te stellen. Oorspronkelijk lag die afspraak op 1 oktober 2017 maar die werd uitgesteld naar januari omdat de artieste aan fibromyalgie lijdt. Ondertussen is het alweer zeven jaar geleden dat een plaat van haar platina (20.000 verkochte exemplaren) haalde in Vlaanderen. Dat deed ze met ‘Born this way’ terwijl in 2010 ‘The fame’ en ‘The fame monster’ allebei goed waren voor dubbel platina en Lady Gaga ‘The Remix’ goed was voor goud volgens Ultratop. Gaga’s succes is dus tanend in ons land qua platenverkoop maar concerttickets verkoopt ze nog wél. Zo’n 15.000 Kleine Monsters kwamen op het optreden af in het Sportpaleis dat ze zelf als ‘sold out’ uitriep. 737.155 concerttickets verkocht Gaga in 2017 wereldwijd, goed voor de 28ste plaats in de top 100 van best verkopende tours volgens het vakblad Pollstar. Ze is daarmee de op een na best verkopende vrouwelijke artieste overigens. Enkel Ariana Grande deed beter met 867.530 verkochte concerttickets wat goed was voor een negentiende plaats.

]]>
<![CDATA[Recensie Faust Stadsschouwburg Antwerpen zondag 21 januari 2018]]>

Iets meer dan tien jaar geleden creëerde de Franse choreograaf Jean-Christophe Maillot de dansvoorstelling ‘Faust’ voor Les Ballets de Monte-Carlo op ‘Eine Faust Symphonie’ van Franz Liszt dat voorafgegaan wordt door een proloog die Bertrand Maillot, de broer van de choreograaf, schreef. Voor het eerst mag een ander balletgezelschap deze titel op scène uitvoeren met respect voor het origineel. Die eer viel Ballet Vlaanderen te beurt waarbij de compagnie niet alleen mag tonen hoe sterk het emotie kan omzetten in dans, maar ook nog eens die emotie weet te acteren in gezichtsexpressie en handbewegingen. De Belgische Nini de Vet is als de Dood subliem. Ze maakt deel uit van het corps de ballet en weet dermate te intrigeren omdat ze een zekere sensualiteit neerzet in haar benenspel, en een lokkende choreografie neerzet in haar arm- en handbewegingen, dat ze wat ons betreft hiermee aanspraak mag maken op een promotie binnen het gezelschap. De manier waarop ze haar rol neerzet past ook perfect bij de Duivel waar Faust een pact mee sluit. De Dood is niet eenzijdig koud, maar heeft iets ambigu’s, een extra laag op die manier gekregen wat zeer boeiend is als idee. In ruil voor Fausts ziel wordt hem de eeuwige jeugd en een leven vol genot aangeboden. Maar de prijs die hij daarvoor betaalt, zal uiteindelijk veel zwaarder om dragen zijn.

]]>
<![CDATA[Recensie Andrea Bocelli Sportpaleis Merksem zaterdag 20 januari 2018]]>

Andrea Bocelli, die doorbrak in Vlaanderen met de wereldhit ‘Con te partiro’ en Night of the Proms die hem aan het begin van zijn carrière in 1995 boekte, wist zo’n 13.000 toeschouwers te lokken naar het Antwerps Sportpaleis. Daarmee was de grootste concertzaal van het land op enkele stoelen na bijna uitverkocht. De Italiaanse tenor grasduinde in populaire klassieke melodieën die onder andere terug te vinden zijn op het twintig jaar oude ‘Romanza’ – jammer weliswaar dat ‘Miserere’ feat. John Miles (wat overigens ook een van dé hoogtepunten was van Night of the Proms 2015) deze keer niet op de setlist stond. Van ‘Romanza’ werden maar liefst 17 miljoen exemplaren verkocht. Naast nummers uit die plaat bracht hij er ook uit zijn recentste schijfje ‘Cinema’ dat in 2016 verscheen. Daarin zoomt hij in op overbekende songs die voor het witte doek geschreven werden. In Antwerpen werd de man die met 5 trucks en 1 tourbus erg licht tourt live begeleid door het koor Fine Fleur en het Antwerp Philharmonic Orchestra onder de muzikale leiding van Carlo Bernini. Het publiek gaf Bocelli maar liefst twee staande ovaties: na ‘Canto della Terra’ dat hij met Ilaria Della Bidia zong waarbij zij de show popinvloeden meegaf en laatste toegift ‘Nessun dorma’ van Puccini.

]]>
<![CDATA[Recensie Gitte DE Studio Antwerpen vrijdag 19 januari 2018]]>

Met Gitte bewerkt theater FroeFroe ‘Galgenmeid’ van Jean-Claude van Rijckeghem & Pat Van Beirs uit 2010 naar erg boeiend conceptueel figurentheater. Julie Delrue speelt op grandioze manier een innemende en ontwapenende Gitte die opgevoed werd in het weeshuis en haar ouders nooit gekend heeft. Ze is een kind zonder vader en dus als een vis zonder water. Delrues taal in feilloos, haar Algemeen Nederlands is een ware streling voor het oor. Dát in combinatie met perfect gedoseerde handgebaren en mimiek, zorgt ervoor dat ze deze voorstelling moeiteloos weet te dragen als hoofdrolspeelster.

]]>
<![CDATA[Recensie Il Prigioniero | Das Gehege De Munt Brussel dinsdag 16 januari 2018]]>

Wellicht de meest speciale productie van dit seizoen. Dat is de double bill ‘Il Prigioniero’ (de gevangene) en ‘Das Gehege’ (de omheining) van respectievelijk Luigi Dallapiccola uit 1950 en Wolfgang Rihm uit 2006 die de Munt in een regie van de Duitse regisseuse Andrea Breth brengt. Het is alvast de overtuiging van de intendant Peter De Caluwe. Of dat zo is, is voor ons nog wat te vroeg om al dan niet te bevestigen gezien het seizoen nog niet voorbij is. Feit is dat deze double bill de eerste van drie is. En dat Breth trouw gebleven is aan haar eigen stijl. Haar signatuur is ook in deze voorstellingen aanwezig. Zorgde haar ‘La Traviata’ in 2012 met verwijzingen naar SM door de elite in de Munt nog voor een ware hetze, dan brengt ze ook het sadistische naar boven in deze productie. Bij ‘Il Prigioniero’ is dat nog het meest van al aanwezig omdat de Gevangene de vrijheid beloofd wordt maar uiteindelijk op de brandstapel zal belanden. De hoop, de vrijheid is hier het onderwerp van foltering. ‘Wat is vrijheid nog in de huidige tijd met Trump, Poetin, en nog een aantal wereldleiders waard?’, vraagt ze zich af, zo laat ze weten tijdens de persconferentie die de première voorafging. De erotische, seksuele kaart trekt Breth dan weer in ‘Das Gehege’ waar ‘s nachts in een kooi de diepste erotische geheimen naar boven komen van een vrouw. Subtiele humor gebruikt ze ook. Zo zit de gevangene in ‘Il Prigioniero’ in een houten vogelkooi, en de arend en de vrouw tijdens ‘Das Gehege’ eerder in een gevangenis, een metalen kooi. Ze keert de rollen ook om. In ‘Il Prigioniero’ worden de omstaanders van de gevangene als vogels voorgesteld, terwijl hij eigenlijk de vogel voor de kat is.

]]>
<![CDATA[Recensie Soundmixshow Fakkeltheater Rode Zaal zondag 14 januari 2018]]>

Er zijn zo van die zalen waar een staande ovatie totaal waardeloos is, zo lijkt het wel. Het Fakkeltheater, de Stadsschouwburg en Theater Elckerlyc zijn maar enkele ervan waar het publiek steevast wel lijkt recht te gaan staan bij het buigen alsof zij de waarde van een staande ovatie niet begrijpt. Rechtstaand applaudisseren, doe je in se enkel voor een concert of podiumvoorstelling die volgens jou uitmuntend was, du jamais vu. Als we na de matineevoorstelling van de Soundmixshow bij enkele toeschouwers aan de vestiaire aftoetsen wat ze ervan vonden, blijkt dat ze Blind Date beter vonden en grappiger. Bart Kaëllfans van hun kant bleven dan weer toch wat op hun honger zitten – Kaëll is gewoon geen goed acteur, presenteert hier wel degelijk maar heeft op een paar ABBA-nummers na samen met de cast niks te zingen. Als je dat allemaal optelt dan is het toch op zijn zachtst gezegd vreemd dat de Soundmixshow een staande ovatie kreeg. De voorstelling heeft in het eerste deel veel weg van wat het Echt Antwaarps Theater al jaren brengt, de regie was dan ook in handen van Sven De Ridder, maar weet helaas geen niveau te houden. Naar het einde van het eerste bedrijf (wanneer de Rudi-scène over is) zakt de voorstelling als een kaartenhuisje in elkaar en het tweede is gewoon bedroevend.

]]>
<![CDATA[Recensie Remember the dragons HetPaleis zaterdag 13 januari 2018]]>

Met Remember the dragons … bewandelt Berlin, Kopergietery en hetPaleis het pad van fake news, het feest van de leugen. Hier voorgesteld door een Chinees drakenfeest waarbij kinderen mogen liegen. Hun eerste leugen wordt volgens een oude Chinees in China gezien als een heuglijk moment, zo laat de voorstelling uitschijnen waar de waarheid zo goed als afwezig is, of is dat schijn? Iedereen kan er tijdens het feest zijn wie die wil zijn. De toeschouwers worden in twee groepen verdeeld. De minderjarigen gaan naar een ruimte waar ze een viertal verhalen te horen krijgen, terwijl de volwassenen in een soort wachtzaal met koffiemachine en tijdschriften (niet) kunnen zien wat er werkelijk gebeurt bij de jongeren. Tussendoor komt er een oude Chinees langs op het tv scherm die weet te raden op welk symbool een toeschouwer finaal beland is, en zien we op een ander scherm een radiostudio waar drie verhalen passeren, dat van de vrouw die door een chromosoomafwijking geen pijn voelt (wat gebaseerd kan zijn op het verhaal van Olivia Farnsworth), dat van de twee meisjes waarvan er eentje afhankelijk van de dag zich een jongen of een meisje voelt (en dus gender fluid is), of dat van de man die een ruimtereis maakte met de Apollo 17 maar de naam van zijn kind in het maanstof vergeten schrijven was. Een schilderij dat gebaseerd is op een echte foto maar waarin wel de naam te lezen is in het maanstof, werd op den duur als waarheid beschouwd. Kortom: een leugen kan de waarheid verdringen en generaties overleven omdat de leugen gewoon een sterker verhaal geworden is op zich dan wat er werkelijk gebeurde.

]]>
<![CDATA[Recensie Dat begint hier al goed DE Studio Antwerpen zaterdag 13 januari 2018]]>

Goele Derick, die bij het grote publiek ongetwijfeld gekend is als de scherpe secretaresse van Professor T. op Één - wie herinnert zich niet die ene repliek ‘dan ziet gij meer dan ik’ die ze gaf op de stelling ‘zie hier een mens!’ van decaan Walter De Paepe (neergezet door Carry Goossens) – zet de solovoorstelling ‘Dat begint hier al goed’ neer. Tekst en regie van deze voorstelling met ironische titel is van de hand van Hanneke Paauwe en in de video zien we Lukas Smolders en Umi Schram opduiken. Derick zet de fee Canapé neer die in tegenstelling tot andere feeën een rond hoofd heeft met daarop een puntmuts. Alle anderen worden met een perfect punthoofd geboren omdat de dokter de babies met een pomp eruit trekt. Alleen bij haar was de zuigkracht kennelijk niet groot genoeg. Die punthoed is er tegen de kou. Fee Canapé is dus een buitenbeentje. Ze blinkt uit in vallen, kortom een hoogvlieger is ze niet. Op school verandert ze haar nullen in respectievelijk een 6, 8 en een 10 zodat ze ten onrechte als cadeau een toverstaf krijgt van haar ouders die op hun beurt opscheppen met de resultaten van de dochter. Met die staf maakt ze allerlei fouten want die 15.000 toverformules uit het grote toverboek (dat verdacht veel van een behangersboek wegheeft) krijgt ze maar niet van buiten geleerd... Het wat praatzieke ‘Dat begint hier al goed’ gaat over faalangst en de verwachtingen van onze prestatiemaatschappij die steeds een absurder kantje beginnen te krijgen. Het moeilijkst hebben we het met de oplossing die deze voorstelling aanreikt: een leven leiden buiten de maatschappij, er een van zich terugtrekken in je eigen pompoen en een eigen wereldje creëren. Het solitaire leven, dat van de kluizenaar lijkt dus gepromoot. We weigeren dit als dé oplossing te zien voor al wie moeite heeft om aan de verwachtingen van de maatschappij te voldoen of niet meer meekan aan het huidige tempo.

]]>
<![CDATA[Recensie La cri de la chair deSingel Antwerpen vrijdag 12 januari 2018]]>

Net iets meer dan een beleefdheidsapplaus. Dat ontving ‘La cri de la chair’ in de Theaterstudio van deSingel. Een voorstelling die geplaagd werd door technische problemen. Zo blééf een micro maar kraken halfweg de avond. Maar dat is lang niet het enige minpunt. ‘La cri de la chair’ opent sterk en verkleint naar een prachtige uitgepuurde tweestemmige zang tussen Tom Diakité en Perrine Fifadji in de taal die men in het zuiden van Benin spreekt, het Fon. Daarna gaat ze opnieuw op zoek om iets choreografisch op te bouwen. Maar net daar ligt de zwakte, hier is de choreo bij momenten iets te vrijblijvend tussen wat rondstappen en kriskras figuren dansen. Zagen we bij de start nog een mooi spiegelbeeld tussen een trio en een duo met de imaginaire spiegelas diagonaal, dan werd dat soort geometrie – tenzij we het niet zagen – halfweg overboord gegooid. ‘La cri de la chair’ kent volgens ons dus een sterk begin en einde, maar het middendeel stelt wat teleur.

]]>
<![CDATA[Recensie Three Billboards Outside Ebbing Missouri Kinepolis Antwerpen vrijdag 12 januari 2018]]>

Vier Golden Globes won Three Billboards Outside Ebbing, Missouri, de prent van Martin McDonagh recent. Niet meer dan terecht overigens mag deze film die een mengeling is van zwarte komedie en crimi volgens deze awards stellen dat het garant staat voor de beste dramafilm, de beste actrice (Frances McDormand als Mildred Hayes), beste mannelijke bijrol (Sam Rockwell als Jason Dixon) en beste screenplay. Eigenlijk acteert de ganse cast, ook Woody Harrelson als de sheriff Bill Willoughby zeer sterk dankzij wel erg scherpe dialogen. Denken we maar aan die scène waarbij Mildred Hayes de priester op zijn plaats zet die haar de les komt spellen en zij zijn kerkgangers als een ‘bende’ beschrijft: ‘Y‘know what I was thinking about today? I was thinking ‘bout those street gangs they had down in Los Angeles, the Crips and the Bloods? I was thinking about that buncha new laws they came up with, in the 1980‘s I think it was, to combat those street-gangs, those Crips and those Bloods. And, if I remember rightly, the gist of what those new laws were saying was if you join one of these gangs, and you‘re running with ‘em, and down the block one night, unbeknownst to you, one of your fellow Crips, or your fellow Bloods, shoot up a place, or stab a guy, well then, even though you didn‘t know nothing about it, even though you may‘ve just been standing on a streetcorner minding your own business, what these new laws said was you are still culpable. You are still culpable, by the very act of joining those Crips, or those Bloods, in the first place. Which got me thinking, Father, that whole type of situation is kinda like your Church boys, ain‘t it? You‘ve got your colors, you‘ve got your clubhouse, you‘re, for want of a better word, a gang. And if you‘re upstairs smoking a pipe and reading a bible while one of your fellow gang members is downstairs fucking an altar boy then,Father, just like the Crips, and just like the Bloods,you‘re culpable. Cos you joined the gang, man. And I don‘t care if you never did shit or never saw shit or never heard shit. You joined the gang. You‘re culpable. And when a person is culpable to altar-boy-fucking, or anykinda-boy-fucking, I know you guys didn‘t really narrow it down, then they kinda forfeit the right to come into my house and say anything about me, or my life, or my daughter, or my billboards. So, why don‘t you just finish your tea there, Father, and get the fuck outta my kitchen.’ In andere dialogen regeert het cynisme en humor met een angel. Tijdens de prent die bijna twee uur duurt passeren onder andere songs als ‘Buckskin Stallion Blues’ van Townes Van Zandt, ‘His Master’s Voice’ van Monsters Of Folk, ‘The Last Rose of Summer’ van Renée Fleming, Jeffrey Tate & The English Chamber Orchestra, ‘Walk Away Renee’ van The Four Tops en ‘The Night They Drove Old Dixie Down’ van Joan Baez.

]]>
<![CDATA[Recensie It s going to get worse and worse and worse my friend KVS Brussel woensdag 10 januari 2018]]>

Een speechless solo dansvoorstelling waarbij choreografe Lisbeth Gruwez de taal van de speech omzet in dans. Die brengt ze met ‘It’s going to get worse and worse and worse, my friend.’ in de KVS. De productie maakt deel uit van een drieluik ‘AH/HA’ en ‘We’re pretty fuckin’ far from OK’ waar ze het extatische lichaam mee onderzoekt. Haar choreografie begint statisch met beide handen tegen haar benen waarna stilaan met de rechterarm een korte beweging volgt waarbij ze die een beetje naar buiten buigt terwijl de hand plat naar beneden gericht is. Het statische verlaat ze op den duur door de rechtervoet naar voor te plaatsen zodat ze na verloop van tijd ook een draaibeweging met haar bekken kan doen van 45 graden en dat terwijl er een toon op de piano te horen is. Erg korte, nauwelijks verstaanbare fragmenten van woorden krijgen we daarop te horen waarop ze telkens een beweging uitvoert. Lijkt ze soms op een schermer, dan zie je niet veel later ze erg mannelijk korte, snelle bewegingen uitvoeren en ook dominantie uitstralen als was ze een toreador op haar kleine rechthoekige dansvlak dat van bovenuit met koud wit licht belicht wordt. Gruwez draagt een zwarte broek, wit hemd en zwart gelakte schoenen. Haar sokken zal ze halfweg tot aan haar knieën optrekken en ook haar linkervoet even kort intrekken tijdens een beweging waarbij ze lijkt te verwijzen naar Ierse tapdans.

]]>
<![CDATA[Recensie Tueurs Kinepolis Antwerpen dinsdag 9 januari 2018]]>

Met Tueurs levert François Troukens een sterke rauwe misdaadfilm af waarbij Kevin Janssens opnieuw mag aantonen wat een sterke acteerprestaties hij wel kan neerzetten. Janssens speelt de rol van Vik in deze prent waarin enkele leden van de Bende van Nijvel, dertig jaar na datum opnieuw toeslaan. Corruptie tot in de hoogste regionen van politiek en gerecht. De poging om het land de destabiliseren… Het zit allemaal in deze qua tempo erg snelle film. Ietwat naïef misschien legt die finaal alle hoop bij de media. De prent handelt ook over het lot in eigen handen nemen zodat gerechtigheid kan geschieden.

]]>
<![CDATA[Recensie Sol Bemol Spoor Oost Antwerpen zaterdag 6 januari 2018]]>

De sfeer van het begin van de twintigste eeuw, die van de stomme film, die van de hijskranen aan de kade die handmatig een last op moesten heffen om zo in het ruim van een boot te krijgen. Die van melancholische tristesse ook. Die roepen acrobaat Dirk Van Boxelaere en muzikante Fien Van Herwegen op in Sol Bémol, een circusvoorstelling die erg geschikt is voor de allerkleinsten.

]]>
<![CDATA[Recensie Effet Bekkrell Spoor Oost Antwerpen zaterdag 6 januari 2018]]>

Een erg rebelse voorstelling die circus wel opnieuw lijkt uit te vinden. Dat serveren de vier jongedames - Fanny Alvarez, Sarah Cosset, Océane Pelpel en Fanny Sintès - van Effet Bekkrell. Een rock ‘n rollvoorstelling ook waarbij ze meteen mondstukken indoen. Een bitchfight volgt al snel tussen twee van hen waardoor het geheel even een mengeling van worstelen en (hand)acrobatie lijkt en zo behoorlijk verfrissend overkomt. Wat we verder te zien krijgen, is acrobatie aan de verticale barre, koorddans, (lucht)acrobatie aan het koord en via de wipplank maar dat alles niet op een klassieke, gekende manier gepresenteerd. Met stip is Effet Bekkrell dat geregissseerd werd door Julien Lefeuvre en Florent Pasdelou dan ook de meest vernieuwende voorstelling geworden van Wintervuur.

]]>
<![CDATA[Recensie Bruiloft Herrystraat 15 Antwerpen vrijdag 5 januari 2018]]>

Anderstaligen een kans bieden op het podium. Op zich is dat een nobel idee. Helaas is het echter geen al te beste zet om hen dat in het Nederlands te laten doen. Ook al kan de cast die een deeltijdse theateropleiding volgt bij de kunstZacademie zich verstaanbaar uitdrukken in het Nederlands, toch is theater meer dan dat alleen. Inleving, toon, klankkleur, emotie, expressie … het zijn maar enkele zaken die naast taal op zich essentieel zijn. Op dat vlak stelde ‘Bruiloft’ dan ook erg teleur omdat de spelers te veel bezig waren met hun tekst zo goed mogelijk op te zeggen. Tot echte goede geloofwaardige dialogen kwam het zelden. En ook in de inleving en het toneelspel was men te geremd. Als de Bruid te horen krijgt dat haar beloofde bruidegom, de Zoon, niet komt, legt die eerder de opgestapelde stoelen neer dan dat ze ze omver kegelt of gooit. Ook de woede en/of ontgoocheling is bijna niet aanwezig dan. Dat een handvol toeschouwers het tijdens deze productie voor bekeken houdt, ligt dus niet alleen aan de technische mankementen (micro’s die kraken of het even niet doen) maar vooral bij de keuze om de cast niet in de moedertaal te laten acteren.

]]>
<![CDATA[Grand cru-jaar voor zalen Sportpaleisgroep]]>

Grand cru-jaar voor zalen Sportpaleisgroep. Live Nation Belgium domineert meer dan ooit.

2017 was een topjaar voor de zalen van de Sportpaleisgroep. Dat blijkt uit de cijfers die vakblad Pollstar publiceerde.

(lees verder onder grafiek)
]]><![CDATA[Recensie Les Ames Perdues Districtshuis Borgerhout dinsdag 2 januari 2018]]>

Met ‘Les Âmes Perdues’ studeerde Isaak Duerinck in juni vorig jaar af aan het Koninklijk Conservatorium in Antwerpen. Hij greep daarbij terug naar het Duitse cabaret van de jaren ‘20 dat zowel de elite als het gewone volk wist te boeien. In de voorstelling is onder andere werk van Francis Poulenc, Benjamin Britten, Kurt Weill, Mischa Spoliansky, Hanns Eisler, Bertolt Brecht en John Betjeman te horen. Met stip kroont Alexandra Oppo zich in de herwerkte versie die nu te zien is voor het grote publiek dankzij muziektheater Transparant en Wintervuur tot dé revelatie van deze productie.

]]>
<![CDATA[Recensie The Greatest Showman Kinepolis Antwerpen dinsdag 2 januari 2018]]>

Alles wijst erop dat The Greatest Showman wel eens een van dé filmhits uit 2018 kan worden. Voor de muziekteksten tekende immers hetzelfde duo Pasek & Paul dat met ‘City of stars’ uit La La Land een Oscar won. De feelgoodmusicalfilm heeft ondertussen ook drie nominaties voor de Golden Globes op zak, die traditioneel een goede graadmeter zijn voor de Oscars. De film is genomineerd voor beste komedie of musical, waarbinnen Hugh Jackman overigens nog eens terecht een kans maakt om aan de haal te gaan met de prijs voor beste acteur, hier als de circusdirecteur P.T. Barnum. Tenslotte maakt ‘This is me’ ook nog eens kans om de nominatie beste originele lied te verzilveren. Wie Jackman eerder zag in Les Misérables 6 jaar geleden als Jean Valjean, zal hoogstwaarschijnlijk smullen van het hoofdpersonage P.T. Barnum dat ie neerzet in The Greatest Showman. Er zijn trouwens gelijkenissen met Valjean, ook Barnum probeert zich op te werken terwijl iedereen op hem neerkijkt. Twintigjarige meisjes kunnen dan weer vol nostalgie herinneringen ophalen uit High School Musical, dé hype uit 2006. Want jawel, Zac Efron speelt Phillip Carlyle, de vennoot van P.T. Barnum die hem binnen de culturele elite loodst omdat ie daar niet de erkenning krijgt die hij verdient. Efron zingt trouwens ook in deze musical die vol aanstekelijke, niet zelden ritmische up tempo popsongs zit zoals ‘The Greatest Show’, ‘Come alive’ en ‘The other side’ en daarnaast enkele puike ballads laat horen zoals ‘This is me’, ‘Never Enough’, ‘Rewrite Stars’ en ‘A million dreams’. Knap is ook de ode aan de stomme film die The Greatest Showman geeft. Zo zien we bij de start en end credits enkele namen in de vorm van een tussentitel (intertitle of title card) inclusief de karakteristieke artistieke witte rand op het zwarte beeld met witte tekst in het midden.

]]>
<![CDATA[Recensie Le Vide Spoor Oost Antwerpen zaterdag 30 december 2017]]>

Absurd theater dat kenden we al. Maar absurd circus. Dat is zelfs voor ons na negen en half jaar nieuw. De mythe van Sisyphus, dat is het uitgangspunt van ‘Le Vide’ – Essai de cirque door acrobaat Fragan Gehlker, violist en rolschaatser Alexis Auffray en Maroussia Diaz Verbèke die instond voor de dramaturgie. Adrien Maheux tekende dan weer voor de regie. Lukken in mislukken, is nog nooit zo mooi geweest en hoewel acrobatie altijd al gespeeld heeft met dat mislukken – zelden gaat iets spectaculairs van de eerste keer goed om zo de spanning op te bouwen bij het publiek – staat net dat in deze productie centraal. Net zoals Sisyphus die door Zeus gestraft is en daardoor een zwaar rotsblok de berg op moet krijgen maar steeds bovenaan dat blok opnieuw ziet wegrollen naar beneden. In een eindeloze loop moet ie dus constant hetzelfde herhalen, tussen hoop op deze keer wel lukken en uiteindelijk vaststellen dat ie alweer mislukt. Op die manier straft Zeus hem voor zijn hoogmoed.

]]>
<![CDATA[Recensie Masse Critique Spoor Oost Antwerpen zaterdag 30 december 2017]]>

Een steengoede voorstelling werd ‘Masse Critique’ van het Franse gezelschap Lonely Circus helaas niet. De productie kende dan wel zijn Belgische première tijdens Wintervuur op Spoor Oost, de reacties van enkele toeschouwers achteraf logen er niet om. ‘Ik vond dat er goeie stukken in zaten maar ook heel wat mindere.’ leek de consensus. Vier acrobaten staan op een muurtje van kalksteen en proberen daar in evenwicht te blijven wanneer ze van plaats veranderen. Het muurtje brokkelt af en ze proberen nog in een grappige maar geforceerde houding die stenen terug op te rapen. Zo wordt een man horizontaal daarna diagonaal gehouden terwijl ie over het muurtje helt. Maar dat mag uiteindelijk niet baten, alles gaat tegen de vlakte.

]]>
<![CDATA[Recensie Harry Potter in Concert 2 Sportpaleis Merksem vrijdag 29 december 2017]]>

Voor de tweede keer dit jaar konden Harry Potterfans afzakken naar het Antwerps Sportpaleis voor Harry Potter in Concert. In maart stond de allereerste film: ‘Harry Potter and the Philosopher’s Stone’ op het programma en nu was het tijd voor het Nationaal Orkest van België en het koor Fine Fleur om ‘Harry Potter and the Chamber of Secrets’ aan te snijden. Het Sportpaleis bleek daarvoor niet meteen de meest geschikte zaal te zijn. Vooral het constante zoemende geluid van de verluchting of verwarming had een impact op de beleving van het filmconcert. Een zaal als de Koningin Elisabethzaal lijkt ons dan ook veel beter geschikt voor dergelijke evenementen, zo stelden we vast tijdens Titanic in Concert eerder dit jaar. In Nederland kiezen organisatoren trouwens ook eerder voor zo’n zaal. Het derde luik ‘Harry Potter and the Prisoner of Azkaban™ In Concert’ vindt er van 17 t.e.m. 21 januari 2018 immers plaats in het Rotterdamse concert- en congresgebouw De Doelen. Of ook dat filmconcert ons land zal aandoen, is op dit moment niet duidelijk.

]]>