concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie Icon Stadsschouwburg Antwerpen woensdag 24 mei 2017]]>

Icon, de creatie van Sidi Larbi Cherkaoui met GöteborgsOperans Danskompani & Eastman kende zijn Belgische première in de Stadsschouwburg van Antwerpen. De voorstelling trekt er 4 dagen na elkaar volle zalen. Maar liefst 6 ton klei heeft de productie bij. 3,5 Ton is nodig tijdens de show, de rest dient klaargemaakt te worden voor de daaropvolgende voorstelling. Al het klei wordt trouwens hergebruikt via twee kleimachines en twee experts in klei die er op moeten toezien dat de klei in de beste staat blijft (lees: voldoende vochtig). De machines zorgen ervoor dat er dunne kleitapijten gevormd worden die het decor uitmaken, een soort strandje op de achtergrond dat al snel verwoest zal worden wanneer de dansers met die klei aan de slag gaan. Alles ontstaat en gaat. Alpha en omega. Daar draait het om in ‘Icon‘. Over iconen die gemaakt en gekraakt worden. Over scheppen en vernietigen.

]]>
<![CDATA[Recensie Youp van t Hek Licht Arenberg Antwerpen dinsdag 23 mei 2017]]>

Antwerpen is de laatste halte voor ‘Licht‘, de recentste voorstelling van cabaretier Youp van‘t Hek dit seizoen. De Nederlander onderging in december 2015 een hartoperatie nadat ie onwel geworden was tijdens enkele voorstellingen. Van‘t Hek grapte al bij de start van de voorstelling in Antwerpen over het voorval: ‘Is er een dokter in de zaal?‘. De 63-jarige Nederlander is terug en staat scherper dan ooit. De tour die in Nederland begon, bestempelde hij als try outs voor Antwerpen zo zei ie in de Arenberg dat zich te pletter lachte. Ook wij kwamen meermaals niet bij van het lachen en lagen verschillende keren tot tranens toe in een deuk. ‘Ik kan het iedereen aanraden, een hele kerst onder narcose.‘ grapte hij terwijl in die humor meteen vlijmscherpe kritiek zat over al dat gedoe rond de eindejaarsfeesten. Rode draad van de avond was doen alsof, de boel belazeren (zoals goedkope wijn schenken in dure wijnflessen bv.). Zijn beste vriend Peter zei hem dat het leven al zwaar genoeg is. ‘Hou het licht‘ was dan ook zijn advies. Die vriend was gestorven en voor hem moest ie de begrafenis regelen wat niet echt het ding van Youp was: ‘Zo‘n begrafenis kan je niet try outen in een klein zaaltje.‘

]]>
<![CDATA[Recensie Wende met Mens Bourla Antwerpen maandag 22 mei 2017]]>

Elekronische muziek koppelen aan het vertellen van verhalen. Dat doet Wende, die vanaf volgend jaar huisartiest is bij Muziektheater Transparant, in haar recentste voorstelling ‘Mens‘ die ze in de Bourla tijdens het theaterfestival Antwerpse Kleppers bracht. Een Antwerpse is ze dan wel niet, maar met Dimitri Verhulst in haar schrijversteam heeft ze een klinkende naam weten te strikken voor haar project. Ook de Brit Simon Stephens en de inmiddels overleden Nederlandse schrijver Joost Zwagerman schreven mee aan enkele van haar nummers. Voor de compositie stond ze zelf in samen met Yan en ludoWic. Wat ze brengt, is een onwaarschijnlijk straffe mix waar ze haar veelzijdigheid als artieste toont. Wende kan gewoon alles aan: in een nummer rappen en het laten overgaan in chanson bijvoorbeeld, knipogen naar musical, de furie in zich losmaken ondersteund door elektrobeats en grote trom, om vervolgens een prachtig klassiek geschoold liefdesnummer als ‘Vrij me‘, op een tekst van Verhulst, alleen aan de vleugel te brengen waarbij de huilende elektro en de vibrafoon halfweg invallen.

]]>
<![CDATA[Recensie We re pretty fuckin far from okay Bourla Antwerpen zondag 21 mei 2017]]>

Angst, dat is het centrale thema van ‘We‘re pretty fuckin‘ far from okay‘. Het is tevens het derde en laatste deel uit het drieluik rond het extatische lichaam dat Voetvolk en Lisbeth Gruwez op de planken brachten. In 2012 ontstond ‘It‘s going to get worse and worse and worse, my friend‘, twee jaar later zag ‘AH/HA‘ het levenslicht en sinds vorig jaar is het drieluik dus compleet. De derde dansvoorstelling zoomt in op angst en de fysiologische impact die het op het lichaam heeft. Lisbeth Gruwez en Nicolas Vladyslav zitten allebei op een stoel, van daaruit start de beweging eerder traag. Lisbeth zien we beide armen voor haar hoofd houden, Nicolas de handen aan het hoofd. Beiden kopiëren elkaars bewegingen ook een beetje later, of doen hetzelfde quasi simultaan zoals met de rechterhand hun shirt linksboven vastnemen.

]]>
<![CDATA[Recensie Thomas Smith Strak CC Merksem zaterdag 20 mei 2017]]>

Strak heet de jongste comedyshow van Thomas Smith die dit jaar 50 wordt. Een zetel, een bijzettafeltje, het podium dat deels in wit gehuld is, enkele XXL-kleurpotloden en een abstracte tekening die ingekleurd wordt in de visual, vormen het decor van ‘Strak‘. Wat de show van Smith, die geboren werd in Delft, maar Britse ouders heeft, eigen maakt is de grote hoeveelheid improvisatie die hij hanteert. Zo herinnerde de comedian zich nog levendig dat ie ooit in het CC van Merksem een benefietoptreden gaf voor mensen met het chronisch vermoeidheidssyndroom. Er was toen 30 man in de zaal. “De rest was wellicht te moe.“ grapte hij. Toen hij een koppeltje - later bleek het een date avond te zijn tussen een jongen en een meisje, dus van ‘een koppel‘ leek nog weinig sprake - zag zitten dat helemaal links vooraan, een beetje afgezonderd van de rest zat, had ie alvast zijn eerste slachtoffers beet die hij tijdens de avond verder kon jennen. 

]]>
<![CDATA[Recensie Uw Rijk kome CC Berchem vrijdag 19 mei 2017]]>

Een voorstelling op hoog intellectueel niveau. Dat brengt Skagen met ‘Uw rijk kome‘. Twee totaal tegenovergestelde personen worden bij elkaar geplaatst in een wat anonieme ruimte die doet denken aan een hotelkamer uit de jaren ‘70. Aan de ene kant zit een procureur, gespeeld door Valentijn Dhaenens, aan de andere kant een kardinaal die neergezet wordt door Mathijs F. Scheepers. De elektriciteit dienen ze in te schakelen via een muntautomaat. Tevens krijgen ze telkens een lange rekening die uit de muur komt met daarop het thema dat de twee dienen te bespreken. En de microgolfovens zorgen voor eten. Voor de kardinaal is een kraantje waar wijn uitkomt voorzien. Tussen de bedrijven door kan de kardinaal ook praten met Jessica, het product van artificiële intelligentie zonder lichaam, die tegelijkertijd honderden gesprekken kan voeren en zal evolueren. De kardinaal zal gevoelens krijgen voor Jessica die eigenlijk een God is die overal is en alles weet. Met dat verschil dat ze een creatie van de mens is. Aangetrokken zal hij worden door haar bovenmenselijk gedrag. Al verraadt haar lachje dat in een loop te horen is, dat ze geen mens van vlees en bloed is. Ook het irrationele gedrag (jaloezie) van de kardinaal kan ze niet altijd vatten. Het zijn dan ook de vragen die de kardinaal en de procureur niet mondeling behandelen die aantonen dat er op ethisch vlak nog wel wat op de plank ligt voor de komende jaren.

]]>
<![CDATA[Recensie Onschuld Bourla Antwerpen donderdag 18 mei 2017]]>

De causale verbanden in de geschiedenis zijn er alleen maar achteraf. Je kan ze vooraf niet gebruiken om de geschiedenis met zekerheid te voorspellen. En deze waarheid gold ook voor de verhaallijn van “Onschuld”. “Onschuld” combineerde absurde karikaturale situaties en typetjes met een filosofische, kritische blik op de maatschappij en het leven. Het ging over hoe totaal onwaarschijnlijke evenementen in het leven van totaal vreemde mensen elkaar toch gingen beïnvloeden. De voorstelling bracht het verhaal van de hoop in de wanhoop en de leegte in het optimisme. De Roovers kropen in de personages en de leefwereld die Dea Loher had gecreëerd, een wereld waarbij de zelfmoordenaar tot diepere filosofische inzichten kwam dan de uitgebluste oud-filosofe, een wereld waar de blinde danseres meer kleur zag dan de zienden. Het vroeg wel wat moeite om mee in te stappen in die rare wereld, maar eens we mee waren met de rare hersenkronkels kreeg die andere realiteit een verbazingwekkende logica die in zijn sterkste momenten toch weer een spiegel bleek te zijn voor onze eigen maatschappij. 

]]>
<![CDATA[Recensie Get out Kinepolis Antwerpen donderdag 18 mei 2017]]>

‘Get out’ een horrofilm en tevens het filmdebuut van Jordan Peele zorgt voor verdeelde reacties. Heel wat journalisten geven de prent vier op vijf sterren, terwijl de bezoekers van Kinepolis op de website een matige 6 op 10 geven. Dat verschil vaststellen is op zich interessant genoeg om de film te gaan bekijken. Achteraf sluiten we ons eerder aan bij de mening van de Kinepolis-bezoekers dan die van onze collega’s. ‘Get out’ is niet scary genoeg en moet het vooral hebben van zijn openingsscène en eindscène, een korte maar intense achtervolging.

]]>
<![CDATA[Recensie Groot Marthafeest Bourla Antwerpen dinsdag 16 mei 2017]]>

Het Marthatentatief bestaat 20 jaar. Reden om een revue te organiseren, het Groot Marthafeest, dat meteen de opener werd van het theaterfestival Antwerpse Kleppers dat producties programmeert die gemaakt werden door Antwerpse gezelschappen. Marthatentatief keek terug naar het verleden maar richtte ook een blik op de toekomst die iets moeilijker wordt voor het gezelschap dan vroeger vermits ze het met minder subsidies zal moeten doen. Het gezelschap liet in het tweede deel een preview zien van de volgende productie ‘Babbel Babel’ waarbij het woord ‘hoog’ en verder verschillende looping stations gebruikt worden. Het publiek reageerde vooral laaiend enthousiast op oud materiaal tijdens en na de fragmenten die het opnieuw te zien kreeg, al vonden wij het geheel iets te fragmentarisch, vrijblijvend en viel vooral op dat alles staat of valt bij Johan Petit.

]]>
<![CDATA[Recensie Karamazow Monty Antwerpen zaterdag 13 mei 2017]]>

In 1879-1880 schreef Dostojewksi ‘Karamazow’. Het werd ook het derde luik in de trilogie die Lazarus herwerkte voor het theater na ‘Oblomow’ en ‘Idioot’.  Terwijl ‘Idioot’ meermaals doet hunkeren naar spel tussen de acteurs, zien we hen alles uit de kast halen tijdens Karamazow. Een heerlijke voorstelling die dans, live muziek (onder andere op viool, cello, tamboerijn en akoestische gitaar of later ook in een ijzersterk anderstalig meerstemming samenzangmoment), bevlogen acteren (razernij, hysterie,  en jaloezie zijn alomtegenwoordig), special effects (verhanging, sneeuwmachines), dans, humor (wanneer Günther Lesage als de bastaardzoon en kok een rijmpje opzegt over ‘zijn eerste herinnering’ of Koen De Graeve ‘Live is life’ van Opus parodieert naar het ironische ‘Dood is dood’), opera (via Ariane Van Vliet) en een ode aan de stomme zwart-witfilm integreren. Het maakt dat die twee uur snel voorbijvliegen al is het contrast groot tussen filosoferen enerzijds (‘Is er een God? Is er leven na de dood?’, ‘Op de vierde dag schiep God het licht. Hoe kan hij dan gezien hebben wat ie de eerste drie dagen deed?’ of ‘Wellust is houden van met je ingewanden’) – ook in ‘Idioot’ kan de idioot als een Jezusfiguur aanzien worden, dus dat thema zit ook in het tweede luik – en anderzijds het bij momenten over the top gaan qua dans en acteren. Vooral Ryszard Turbiasz, die de rol van de vader speelt, speelt naar ons gevoel veel te groot. Maar ook de andere acteurs durven er serieus over te gaan. Links en rechts hebben we ons dus gestoord dat het evenwicht er niet altijd is, maar over het algemeen genomen, is dit een verbluffende prestatie die Lazarus neerzet.

]]>
<![CDATA[Recensie Pirates in Concert Lotto Arena Merksem zaterdag 13 mei 2017]]>

Een nieuwe speler op de live entertainment markt is sinds vorig jaar een feit: Marmalade Content. Na hun allereerste musical Beauty and the Beast in Gent, bracht het productiebedrijf opnieuw een Disneyhit naar Vlaanderen. Deze keer in de vorm van een filmconcert: ‘Pirates of the Caribbean: The curse of the black pearl.’ Daarvoor deed men beroep op het orkest Casco Phil, het koor Fine Fleur en dirigent Dirk De Caluwé. Het werd een filmconcert waar weinig op af te dingen viel, al overstemde het orkest bij momenten wel de dialogen van Johnny Depp en co. Maar dat heeft deels ook te maken met de erg dynamische en veelzijdige score die van de hand is van Hans Zimmer en Klaus Badelt.

]]>
<![CDATA[Recensie Idioot Monty Antwerpen vrijdag 12 mei 2017]]>

De liefde om een ‘femme fatale’ – in dit geval Nastasja Filippowna (gespeeld door Charlotte Vandermeersch) -  daar draait het om in de Idioot van Dostojewski. De Rus schreef de roman in 1868-1869 die op het einde erg Shakespeariaans aanvoelt. Nastasja is opgegroeid door haar pleegvader Totski (Ryszard Turbiasz) die haar ook seksueel misbruikte. Maar ze blijft bij hem wonen omdat hij haar onderhoudt zodat ze uitgehuwelijkt kan worden voor een welstellend man. Totski schat dat ze minstens 75.000 roebel kan opbrengen zodat ie zelf op zoek kan naar een andere vrouw. Hij heeft dan ook een afspraak met Ganja (Pieter Genard) die het bedrag wil ophoesten voor zijn pleegdochter. Maar dan komt Rogozjin (Koen De Graeve) op de proppen met 100.000 roebel én blijkt Prins Mysjkin (Günther Lesage) ook iets te voelen voor Nastasja die zich afvraagt ‘Wie zal mij nog willen zoals ik ben?’. Het antwoord blijkt de prins te zijn. Maar wanneer zelfs blijkt dat die recht heeft op een aanzienlijke erfenis, kiest Nastasja toch voor Rogozjin maar niet zonder Totski en Ganja eerst te vernederen. De 100.000 roebel moet Rogozjin namelijk voor hun ogen in de fik steken. Nastasja is dus een vrijgevochten vrouw.

]]>
<![CDATA[Recensie Grensgeval Bourla Antwerpen zondag 7 mei 2017]]>

Met Grensgeval brengen regisseur Guy Cassiers en choreografe Maud Le Pladec ‘Die Schutzbefohlenen’ van Elfriede Jelinek naar het theater. Het werk van de Nobelprijswinnares dateert van 2013 wat ze op haar website blijft aanvullen met materiaal. Toen al hield ze de vinger aan de pols voor wat uiteindelijk zou uitmonden in een vluchtelingencrisis in Europa. Cassiers geeft de onmacht een stem, en zet vooral een gitzwarte voorstelling neer waar zowel religie als beleidsmakers niet gespaard blijven. Maar zijn voorstelling komt ook eigenlijk anderhalf jaar te laat. Het thema leeft nog nauwelijks en komt nog zelden in de actualiteit waardoor ‘Grensgeval’ zijn sense of urgency kwijt is. Cassiers levert geen antwoorden, enkel een sprankel hoop, visueel te zien in het goudkleurige licht dat door de muur van het vluchtelingencentrum breekt waar een danser naar reikt. ‘Grensgeval’ komt als geheel helaas veel te prekerig over en de voorgestelde inclusie tussen Katelijne Damen die als oudste actrice op het toneel gaat meedansen met de jongeren van de afdeling dans van het Koninklijk Conservatorium Antwerpen is gewoon potsierlijk. Als dit dé vorm van inclusie is die Cassiers en co wil belijden dat zevenvijftigjarige vrouwen de hipster moeten uithangen, de oudere generatie die de jongere (letterlijk) knuffelt, mogen we daar dan even hartelijk om lachen?

]]>
<![CDATA[Recensie Wie is er bang voor Virginia Woolf Arenberg Antwerpen zaterdag 6 mei 2017]]>

“Lieverd, als je een dier was, liet ik je inslapen.” Misschien vindt u het niet bepaald het liefste complimentje dat je je echtgenote kan geven, maar in “Wie is er bang voor Virginia Woolf?” was het echt een van de minder zware beledigingen die tussen Martha en George werden uitgewisseld. Auteur Edward Albee schetste dan ook niet bepaald een idyllisch beeld van het huwelijk. Op de avond dat dit stuk zich afspeelt, heeft het meer iets van een open oorlog waarbij de gasten de onschuldige slachtoffers of de nevenschade waren. “Wie is er bang voor Virginia Woolf?” was scherp, cynisch, grappig en tegelijkertijd gaf het een eerlijke, onverbloemde inkijk in het donkere kantje van relaties. Warre Borgmans en Carine Crutzen leverden een heerlijke prestatie als het koppel dat mekaar zo diep is gaan haten … omdat ze elkaar zo graag zien. Carine en Warre moesten dan ook permanent schakelen tussen euforisch verliefd en zwaar verbitterd, tussen goedlachs en cynisch en tussen woedend en diep ontroerd. “Wie is er bang voor Virginia Woolf?” nam ons gezellig mee op de emotionele rollercoaster van een dronken after-party waarbij je je als publiek mocht laten gaan in leedvermaak.

]]>
<![CDATA[Recensie Redde wie zich redden kan Monty Antwerpen zaterdag 6 mei 2017]]>

‘Redde Wie Zich Redden Kan, geen slechte titel’  is het tweede deel uit de trilogie van TG Stan naar het werk van Thomas Bernhard. 12 jaar na zijn ontstaan, voelt de voorstelling die gebaseerd is op de ‘Dramolette’ nog steeds erg wrang aan. 5 mini drama’s naar ‘Freispruch’, ‘Eis’, ‘Maiandacht’, ‘Match’ en ‘A doda’ en een fragment uit de novelle  ‘Gehen’ zien we. Vol racistische uitspraken – weliswaar slim en onschuldig verpakt bij momenten – is dit deel nog scherper over het onverwerkte naziverleden van Oostenrijk en Duitsland dan ‘Alles is rustig’ waar de onverdraagzaamheid subtieler aanwezig is. Van het minimaliseren van de Holocaust in ‘In Buchenwald (waar een concentratiekamp van de Nazi’s was nvdr.) was het niet zo erg.’ tot openlijk het gedachtegoed van fascisten en racisten verdedigen: ‘De Turken pakken ons alles af. Kinderen kunnen ze wel maken. Maar werken? Die wassen zich nooit, hé. Vergassen moeten ze ze!’

]]>
<![CDATA[Recensie Alles is rustig Monty Antwerpen vrijdag 5 mei 2017]]>

‘Über Allen Gipfeln Ist Ruh’ van Thomas Bernhard vormde in 1999 de inspiratie voor de voorstelling ‘Alles is rustig’ van TG Stan. Het werd de start van een drieluik. Die trilogie, met ook ‘Redde wie zich redden kan’ geen slechte titel (naar ‘Dramoletten’) uit 2005 en ‘Eind goed, al goed’ (naar ‘Am Ziel’) uit 2013, herneemt het theatercollectief dat voluit ‘Stop Thinking About Names’ heet nu in de theaters.

]]>
<![CDATA[Recensie Michael Jackson in Symphony Koninklijk Circus Brussel donderdag 4 mei 2017]]>

Een staande ovatie en een dansend publiek. Daarvoor trad de European Philharmonia o.l.v. Walter Proost op in het Koninklijk Circus. Het orkest deed beroep op arrangeur Roberto Molinelli die onder andere werkte met Bocelli en Pavarotti om de classics van Michael Jackson in een symfonisch jasje te steken. Eric Melaerts was dan weer de leider van de elektrische band en mocht meermaals soleren op elektrische gitaar. Ook de saxofoon kwam trouwens niet zelden op de voorgrond. Als ‘Michael Jackson in symphony’ al een ding bewees, dan is het wel dat de Amerikaanse artiest die ondertussen bijnna 8 jaar geleden gestorven is, over een sterk repertoire beschikt dat erg moeilijk om zingen is.

]]>
<![CDATA[Recensie The Boss Baby Kinepolis Antwerpen maandag 1 mei 2017]]>

The Boss Baby is een afschuwelijk gedrocht geworden. De tekenfilm die van de hand is van Dreamworks Animation (de ploeg achter ‘Madagascar’) heeft een ellendig script dat gewoonweg zwalpt als een baby die een overdosis melk heeft binnengekapt. Het resultaat is een prent waar de spanningsboog soms ver zoek is, en het geheel qua humor ook veel te flauw is. In Kinepolis moest de film het vooral hebben van de scheet die The Boss Baby na de pauze liet waardoor heel wat talk de lucht in vloog. Dat zorgde even voor heel wat hilariteit in de zaal al deden wij onze voetjes naar boven zodat het niveau kon passeren. Qua humor is vooral het einde de moeite waarbij de wekker zijn taak beklaagt en het ook niet lijkt te hebben voor de verandering van zomer- naar wintertijd.

]]>
<![CDATA[Recensie Infinite now Opera Antwerpen zondag 30 april 2017]]>

Met stip is ‘Infinite now’ de muziektheatervoorstelling waar het meest aantal toeschouwers de zaal verlaten tijdens het muziektheaterfestival Opera 21. Dat kan op twee zaken wijzen: ofwel is het een steengoede voorstelling die té gevoelige thema’s aansnijdt en daardoor toeschouwers op hun paard zet. Ofwel vraagt ze te veel van het publiek. Voor deze creatie van de Amerikaans-Israëlische componiste Chaya Czernowin, haar derde opera, is het een combinatie van beide.

]]>
<![CDATA[Recensie Nachtschade Aubergine deSingel Antwerpen zaterdag 29 april 2017]]>

Claron McFadden heeft drie identiteiten. En geen van die drie – Amerikaans, Europees en zwart – is volledig. Ze trok voor de voorstelling ‘Nachtschade: Aubergine’ naar Toledo (Spanje), Rabat (Marokko), Sicilië (Italië), Chania (Griekenland) en Istanboel (Turkije) op zoek naar de oorsprong van de aubergine. Die groente was oorspronkelijk groen, vindt zijn oorsprong in Zuidoost-Azië maar veranderde na verloop van tijd van kleur toen die zijn opmars verder zette naar Europa. In die vorm ging de groente ook terug waardoor er nu twee soorten aubergine bestaan, maar de bordeauxkleurige de meest gekende is.

]]>
<![CDATA[Recensie Nerveuze vrouwen De Roma Borgerhout vrijdag 28 april 2017]]>

Heb jij je ooit afgevraagd wat er met die kindjes gebeurt die enkele minuten dat je ze even ziet verdwijnen in het ballenbad van die bekende Zweedse winkelketen? Heb je ook het vermoeden dat er een product in hun balletjes wordt gedraaid om je geest te beïnvloeden? Stel je je wel eens de vraag hoe het toch komt dat je na enkele jaren bijna automatisch een onweerstaanbare drang krijgt om een nieuw servies te kopen bij diezelfde Zweedse familiewinkel? Ella Leyers had er in ieder geval zo haar bedenkingen en vooral een erg uitgebreide complottheorie over. Ze was duidelijk niet helemaal helder in haar hoofd. Maar Inge Paulussen was er, jammer genoeg voor haar, nog veel erger aan toe. Zij hoorde stemmen in haar hoofd en meer bepaald die van Ella Leyers, Eva De Roovere en Tine Reymer. Een mens zou voor minder de pedalen verliezen en in een psychose terecht komen. Eva en Tine braken dan weer af en toe spontaan uit in zang. Als we de tekst van hun rap-liedje “Een paling in een emmer witte wijn” mochten geloven, moet er voor elk van deze vier “Nerveuze vrouwen” wel een pil bestaan die hun psychologisch probleem op kan lossen. En voor u ons zou beschuldigen van onverschilligheid tegenover mensen met psychosen, het opzet van deze voorstelling was juist om het taboe rond geestelijke gezondheidszorg te doorbreken en het thema bespreekbaar te maken. In dat opzet waren de vier vrouwen, bijgestaan door de heren van De Laatste Showband, in ieder geval geslaagd.

]]>
<![CDATA[Recensie The Edge of Seventeen Kinepolis Antwerpen zaterdag 29 april 2017]]>

‘The Edge of Seventeen’ is met stip een door onze Vlaamse collega’s ondergewaardeerde film. De prent lijkt op het eerste zicht op een banale tv film maar overstijgt het genre glansrijk. Dat komt door de mix van drama, scherpe humor en dialogen, en vooral heel wat onverwachte situaties. De film heeft dan ook meerdere lagen, gaat over fundamentele eenzaamheid in het gezin en daarbuiten, gepest worden op school, je enige vriendin verliezen omdat die de lakens deelt met je broer, seksuele fantasieën (niet) willen uit laten komen, en vooroordelen. De film is al even onvoorspelbaar als zijn soundtrack die erg eclectisch is: van klassiekers als ‘You May Be Right’ van Billy Joel over ‘True’ van Spandau Ballet, ‘To build a home’ van The Cinematic Orchestra tot ‘The dickhead song’ van Miles Betterman.

]]>
<![CDATA[Recensie Il Volo Vorst Nationaal Brussel woensdag 26 april 2017]]>

Il Volo, de Italiaanse pop-operagroep brengt in zijn jongste plaat ‘Notte Magica’ hulde aan de drie tenoren: Carreras, Domingo en Pavarotti. Het trio Piero Barone, Ignazio Boschetto en Gianluca Ginoble – alledrie twintigers - had voor de gelegenheid het orkest Slovak Sinfonietta ingehuurd en koos voor dirigent Diego Basso om de avond in goede banen te leiden. Het publiek dat voornamelijk uit Italianen bestond of Belgen met Italiaanse roots ging vanaf de eerste noot bij ‘Nessun Dorma’ uit Turandot uit zijn dak. Het trio pookte handig het publieksenthousiasme op door na elke song het applaus in ontvangst te nemen in het midden van het podium (terwijl hun micro’s en partituurstaanders eerder aan de linkse kant van de bühne stonden), bloemen en (gedeeltelijke) staande ovaties. Ook met de humor zat het wel goed, al van bij de start toen Piero Barone zich afvroeg in welke taal ze hun publiek het best konden aanspreken in Brussel. Hij suggereerde dat Ignazio voor het Frans zou gaan. Dat leverde een eerste hilarisch moment op waarbij de tenor vol goede wil probeerde, maar er erg veel haar op zijn Frans bleek te zitten.

]]>
<![CDATA[Recensie Pianola satire de trash deSingel Antwerpen dinsdag 25 april 2017]]>

Hoe ziet de toekomst eruit van live performances? Die vraag stelden Serge Verstockt, Alain Franco en ChampdAction zich naar aanleiding van de jongste trends in robotica. Robots helpen nu al onder andere in de zorgsector, het huishouden en in de industrie, niet zelden om repetitieve taken tot een goed einde te brengen en mensen daarvan te ontlasten. Ook voor journalisten ziet de toekomst er volgens bepaalde theorieën niet al te rooskleurig uit, omdat via artificiële intelligentie door met algoritmes te werken, de job (voor een groot deel) automatisch zou uitgevoerd kunnen worden. Gaan mensen straks effectief seks hebben met robots? En is het dan ook geen logische oorzaak/gevolg redenering dat ook artiesten en bands straks vervangen worden op het podium omdat ook zij hun handeling vaak herhalen (en sommige gages ondertussen onbetaalbaar worden)? ‘Pianola, satire de trash’ zet alvast aan tot nadenken. Een eye opener van een voorstelling!

]]>
<![CDATA[Recensie Bob Dylan Lotto Arena Merksem maandag 24 april 2017]]>

Bob Dylan bracht een literaire avond waar muziek in zat. Letterlijk en figuurlijk dan in Antwerpen. De winnaar van de Nobelprijs Literatuur trad voor een volle Lotto Arena op, sprak als vanouds geen woord tegen het publiek en werd opzettelijk onderbelicht door grote en minder grote filmspots die warm goudkleurig licht op hem lieten schijnen. Dylan, die een witte zomers hoed op had, een zwarte broek met witte boord aan de zijkanten en een zwarte vest met lappen witte stof in, zette een optreden neer waar hij – ook zoals gebruikelijk – parlando combineerde met zang. Net die keuze zorgde ervoor dat zijn teksten het best uit de verf kwamen. Buiten de muzikanten en hun instrumenten had de 75-jarige auteur slechts twee rekwisieten bij: een buste van de Griekse godin Pallas Athena, die onder andere godin van de kunst is en links daarnaast een award, mogelijks een replica van zijn Oscar voor Beste originele nummer ‘Things have changed’ dat ie net na de eeuwwisseling ontving. Kwestie van toch een beetje kitsch in de voorstelling te steken, moet ie gedacht hebben. Het was trouwens ook aan dat tafeltje waar de Amerikaanse singer-songwriter even kwam drinken alsof hij zich daar letterlijk en figuurlijk kwam laven.

]]>
<![CDATA[Recensie Kalf CC Merksem zondag 23 april 2017]]>

Kalf van Zaam met en van Dimitri Leue, Anastassya Savitsky en Wouter Konings/Uruz is een behoorlijk rauwe kindervoorstelling geworden. Een aanklacht tegen de vleesindustrie, de beenhouwers en de boeren die koeien fokken om melk te produceren of stieren voor het vlees. Het enige wat nog aan de voorstelling ontbrak was een label ‘goedgekeurd door Gaia’ of zo. De kinderen in de zaal – voor 6-plussers was de thematiek toch iets hard en te veel in your face, laat staan dat ze de vegetarische boodschap begrepen hadden – hielden niet altijd de aandacht bij Kalf. En wanneer ze dat wél deden, was dat eigenlijk tegen de bedoeling van de muziektheatervoorstelling in. Zo zagen we dat de kinderen erg genoten van de volgens Leue ‘saaie’ spelscène tussen Savitsky en hem. Beiden beelden elk een rund uit met petje en afgezaagde hoorns op om zo het het erg repetitieve leventje dat ze moesten leiden in een stal te tonen achter een dranghekje. Maar net die scène, vol taalhumor, konden de jongsten wel smaken.

]]>
<![CDATA[Recensie Revelations deSingel Antwerpen vrijdag 21 april 2017]]>

De langste zeventig minuten ooit uit ons ganse jonge leven. Dat leek ‘Revelations’ van Wouter Van Looy, Wim Henderickx en Muziektheater Transparant wel. Een extatische liefdesrelatie met de goddelijke Ander. Dat is het uitgangspunt van de voorstelling op basis van de tekst ‘Visioenen’ van de 13de-eeuwse dichteres en mystica Hadewijch d’Anvers. De regie is van de hand van Wouter Van Looy.  Voor de compositie tekende Wim Henderickx wiens muziek die naar de Middeleeuwse en vroegrenaissance muziek refereert met een snuifje invloeden uit het Midden-Oosten voorzien wordt van de electronica van Jorrit Tamminga. Het geheel ademt traagheid uit, en wil vooral een sfeer oproepen, die van de goddelijke extase, visioenen en onthechting.

]]>
<![CDATA[Recensie Oliver Twist Fakkeltheater Rode Zaal donderdag 20 april 2017]]>

Het verhaal van de bekendste wees uit de Engelse literatuur was terug te zien op de Antwerpse planken. Dit keer niet in een groots opgezette musicalversie, maar in een veel kleinschaliger toneelstuk van Loge 10 Theaterproducties in de Rode Zaal van het Fakkelteater. Mil Sinaeve mocht in de huid van Oliver Twist kruipen. Maar het was toch vooral Aron Wade die als Fagin, de leider van de boevenbende, de show mocht stelen. Aron portretteerde hem als een aardige, angstige, oude vrek met gevoel voor humor en een hele dosis vaderliefde voor de bende schoffies die voor hem gingen stelen. Auteur en regisseur Bruno Van Heystraeten had Fagin voorzien van enkele leuke opmerkingen en oneliners, maar algemeen genomen lag het niveau van de dialogen niet erg hoog. Er was duidelijk bewust gekozen om er een ontspannen avondje uit van te maken voor het hele gezin en in dat opzet was men geslaagd. Oliver Twist was een pretentieloze familievoorstelling, maar ook niet meer dan dat.

]]>
<![CDATA[Recensie Menuet deSingel Antwerpen woensdag 19 april 2017]]>

Muziektheater dat van begin tot einde (erotische) spanning uitstraalt. Dat brengt LOD Muziektheater met ‘Menuet’, in het Duits, naar Louis Paul Boons roman die vertaald werd naar die taal in 1975. Het oorspronkelijke werk is 20 jaar ouder. Drie personages staan centraal: de man die in een vrieskelder van een bedrijf werkt, de vrouw die kinderkleren verkoopt en het meisje dat hen helpt bij het huishouden. Daan Janssens tekende voor de compositie, Fabrice Murgia voor de regie. In de cast horen we sopraan Cécile Granger, bariton Raimund Nolte en sopraan Tineke Van Ingelgem. Murgia kiest ook voor de herhaling, door enkele scènes te spelen en laten zingen door een van de personages zodat we als toeschouwer de zaken bekijken vanuit zijn of haar standpunt. Zo kent de voorstelling dus drie delen: de vrieskelder (standpunt van de man), Mijn planeet (standpunt van het meisje) en Het eiland (standpunt van de vrouw).

]]>
<![CDATA[Recensie De Smurfen en het Verloren Dorp Kinepolis Antwerpen maandag 17 april 2017]]>

‘De Smurfen en het Verloren Dorp’ is misschien wel de strafste animatiefilm die op dit moment in de bioscoopzalen loopt. Alles zit dan ook goed van begin tot einde, de story telling, de spanningsboog, de camerashots, de liedjes, de humor, de spanning, en last but not least ook de emotie. Het was weer erg lang geleden dat een familiefilm ons op het einde bij de keel greep. Ook rond ons hoorden we erg veel kinderen – niet zelden meisjes overigens – snikken. ‘De Smurfen en het Verloren Dorp’ is dan ook perfect geprogrammeerd in deze paasperiode. Want ook een thema als rouwen en kracht vinden uit hoop komt hier ruim aan bod.

]]>
<![CDATA[Recensie Austra Ancienne Belgique Brussel zondag 16 april 2017]]>

Austra, een Canadese electroband rond zangeres Katie Stelmanis eindigde zijn tour die zes weken geduurd heeft in de Ancienne Belgique. Naar de AB Box waren op paaszondag indie hipsters gekomen. Niet zelden waren het jongetjes die vergezeld waren van hun hipster homovriendje met baardje, haar in een zijstreep, een vrouwelijke bril of op zijn minst een bril die uit een tijdperk dateert dat ze nooit hebben meegemaakt en een katoenen tas rond de schouder uiteraard om de vrouwelijke factor extra te accentueren. Ook de lesbo’s waren overigens van de partij, niet zelden blondines, die hun haar snel snel bij elkaar geknoopt hadden tot iets wat fashionably nonchalant moest overkomen, en verder hadden ze een trendy trainingsjasje en sportschoentjes aan. Uiteindelijk is het een optreden en heb je daar best makkelijke schoenen voor aan. Austra heeft sinds begin dit jaar hun recentste plaat ‘Future politics’ uit, hun derde ondertussen. Slechts heel even had de groep de AB Box in de ban, maar zag de publieksaandacht daarna inzakken.

]]>
<![CDATA[Recensie We Shall Overcome CC Merksem zaterdag 15 april 2017]]>

14 was Wim Opbrouck in 1983. Bang voor de bom, was hij. Voor het moment dat er een nucleaire oorlog zou starten. Een dienstweigeraar was ie, een gewetensbezwaarde die zich tegen de oorlog keerde. Hij deed dus mee aan de antirakettenbetoging in Brussel in dat jaar. In de hoop dat beschaving het zou winnen van de barbarij. Met als enige wapen: zingen. In zijn recentste voorstelling ‘We shall overcome’, vernoemd naar een nummer van Pete Seeger, die een mix is van concert en gesproken woord, verzamelde Opbrouck (synths, accordeon, melodica, mondharmonica, beatring en zang) samen met Ron Reuman (drums), Axl Peleman ((contra)bas, zang en synths) en Roeland Vandemoortele ((elektrische) gitaar en zang) protestliederen tegen oorlog voeren en vredesliederen. Vreemde eend in de bijt was ‘Catch the Wind’ van de Schotse singer-songwriter Donovan dat een liefdeslied is. Peleman verklaarde dat een liefdeslied betekent dat je geen ruzie aan het maken bent, waardoor het volgens hem op die manier best wel paste in de set die de perfecte balans vond tussen ernst en (volkse) meezingmomenten. Opbrouck moest toegeven dat zijn publiek in Merksem een aardig potje kon zingen wanneer ie de zang exclusief over liet aan de toeschouwers. Het werd dus een straffe avond in CC Merksem – ‘met twee flanken en een middenblok eigenlijk zoals het Sportpaleis’ aldus de man uit Bavikhove  – en de productie kreeg dan ook een staande ovatie achteraf.

]]>
<![CDATA[Recensie Jekyll and Hyde Fakkeltheater Rode Zaal vrijdag 14 april 2017]]>

20 jaar nadat de musicalafdeling van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen Jekyll an Hyde bracht in de Stadsschouwburg van Antwerpen, een Europese première was dat, speelt de musical opnieuw in onze stad. In 1997 kende de originele musical met muziek van Frank Wildhorn naar een verhaal van Leslie Bricusse dat gebaseerd is op ‘Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde’ van de Schotse romanschrijver Robert Louis Stevenson uit 1886 zijn première op Broadway. Voor de theaterbewerking stonden Frank Wildhorn en Steve Cuden in. Het is de vzw MinTh - Nieuw MuziekTheater Brasschaat - die professionals samenbrengt met liefhebbers die een semi-professionele voorstelling op redelijk hoog niveau brengt. Deborah De Ridder, An Lauwereins (tevens meter van de vzw) en Koen Crucke tekenden alledrie voor een rol als respectievelijk de prostituee Lucy, de dubbelrol Lady Beaconsfield/Guinevere en Sir Danvers. Glenn Desmedt neemt de titelrol van Jekyll en zijn donkere alter ego Hyde voor zijn rekening. In het najaar tourt de voorstelling en neemt Hans Peter Janssens (net als in 1997 bij het KBVV) twee voorstellingen de hoofdrol voor zijn rekening. Ildiko Van Dijck die de rol van Jekylls verloofde Emma speelt en zingt, en in 2014 met grote onderscheiding voor zang afstudeerde aan het Conservatorium in Antwerpen, is wellicht dé revelatie van deze voorstelling.

]]>
<![CDATA[Recensie Vaiana Kinepolis Antwerpen vrijdag 14 april 2017]]>

Vaiana, de 56ste animatiefilm van Disney, is een ware avonturen- en actiefilm geworden. Zo een die zeer goed tot zijn recht komt in een bioscoopzaal. Sinds dertig november vorig jaar is hij in de zalen te zien. Goed voor een run van meer dan vier maanden. Het is een atypische Disneyprent geworden omdat de personages opvallend natuurlijke maten hebben. Geen panlatten of ongezond smalle en onrealistische wespentailles te zien dus in de hoofdrol. Wel een tienermeisje van vlees en bloed dat zich niet aan de regels wil houden en wil varen voorbij de klif. Vaiana, verwijst niet zelden naar Hercules. Niet toevallig, want de makers van Aladdin en The Little Mermaid zaten mee aan de tekentafel wat tot een zeer kleurrijke film leidde. Ook is Pocahontas – in de dorpscènes bijvoorbeeld – nooit ver weg. Vaiana gaat over doorzettingsvermogen, een missie tot een goed einde proberen brengen, ook al zijn de uitdagingen enorm en ken je soms tegenslagen. Een film met een ecologische boodschap, over angsten overwinnen, vaders omzeilen, grootmoeders die een geheim kunnen bewaren, liefde die niet van een kant mag komen maar vooral ook die van op zoek gaan naar je roots, je voorouders en je identiteit (her)ontdekken.

]]>
<![CDATA[Recensie East Opera Antwerpen donderdag 13 april 2017]]>

Met East presenteert Ballet Vlaanderen drie choreografieën die los staan van elkaar, maar toch ook verbonden zijn met elkaar. Drie verschillende choreografen, drie verschillende visies. En toch hebben ze iets gemeen met elkaar. Kaash (uit 2002) was Akram Khans eerste grote stuk, toen ie zich nog moest bewijzen. De muziek van Nitin Sawhney is erg percussief, met een oorlogsritme dat constant te horen is en links en rechts horen we een al even gepunt ritme in de vocalen. Het stuk richt zich dan ook vooral op energie (overbrengen). Maar even goed is het ook een zeer dynamische score met stilte en stevige crescendo’s.

]]>
<![CDATA[Recensie Belle en het Beest Kinepolis Antwerpen woensdag 12 april 2017]]>

Emma Watson en co zullen het misschien niet graag horen maar Belle en het Beest, de Vlaamse versie van Beauty and the Beast, is beduidend beter dan de originele versie. Dat komt in de eerste plaats omdat de stemmenregie zowel op vlak van zang als op vlak van dialogen een stuk beter is. In de Vlaamse gedubde versie horen we een heerlijke Tinne Oltmans als Belle – ‘ik ben geen prinses’, Mike Wauters als het Beest – ‘ik ben geen beest’, Jonathan Demoor als Lumière, Ivan Peknic als Pendule, Cathy Petit als Plumeau, Kobe van Herwegen als LeFou, Dieter Troubleyn als Gaston, Frank Hoelen als Maurice, Ann Lauwereins als mevrouw de Kast, Wim  Peters als Maestro Cadenza, Goele de Raedt als Agatha, Cezar Ameye als Barstje, en Anne Mie Gils als Mevrouw Tuit schitteren. Gils stond trouwens in voor de vertaling van de dialogen en samen met Jan Derk Beck stond ze ook in voor de vertaling van de liedjes. Stephan Holwerda deed de regie van deze gedubde versie wat tot een uitmuntend resultaat heeft geleid. Pittig detail: in de musicalversie van Beauty and the Beast in Gent afgelopen december stonden Ivan Peknic, Frank Hoelen, Ann Lauwereins, Dieter Troubleyn en Cathy Petit ook op de planken. Hoelen, Troubleyn en Peknic overigens in dezelfde rol.  

]]>
<![CDATA[Recensie The Lion King AFAS Circustheater Den Haag zondag 9 april 2017]]>

Chaska Pouwels en Tommie Thie namen als jonge Nala en jonge Simba afscheid van de musical The Lion King in Nederland. En op wat een knappe manier deden ze dat! De musical hangt zeker in het eerste deel af van hun acteer- en zangprestaties vermits zij de ontluikende liefde tussen de twee leeuwtjes moeten spelen en één van de grote hits mogen zingen uit de show: ‘Dan ben ik de baas van het land’. Maar misschien nog crucialer is de rol voor de jonge Simba die zijn vriendinnetje in gevaar brengt door in de verboden zone te komen, daar waar de hyena’s en Scar regeren: het olifantenkerkhof. Beide kinderen spelen op een zeer sterke en naturelle manier dat het zonde is dat ze wettelijk niet meer voorstellingen mogen spelen dan voorzien. Opvallende vaststelling van The Lion King, die al sinds 1997 een succes is en onafgebroken speelt in New York, ook een succesvolle run kent in Londen, en nu in Scheveningen voor de tweede keer op de affiche staat nadat de musical er in 2004 voor het eerst werd opgevoerd, is dat die vooral de muzikale kaart trekt van de Afrikaanse melodieën, meerstemmige zang en ritmes. Een van de weinige songs die zo goed als onaangeroerd bleef in vergelijking met de tekenfilm is ‘Hakuna Matata’, gezongen door twee Antwerpenaren, in het opgepoetst Antwerps dialect: Steve Beirnaert als Timon en Kobe Van Herwegen als Pumbaa. De overbekende melodie van de ballad ‘Voel je hoe de liefde groeit’ wordt in het tweede bedrijf echter naar de achtergrond geplaatst en de Afrikaanse sound naar de voorgrond.

]]>
<![CDATA[Recensie K3 Show 2017 voor tieners Lotto Arena Merksem zaterdag 8 april 2017]]>

35000 toeschouwers ontvangt de K3 show in de Lotto Arena verspreid over drie dagen. Een heel pak minder dan de 60 500 toeschouwers die in het slotweekend van de K3 Afscheidstour de oude K3 kwam uitzwaaien vorig jaar. Het succes rond de afscheidstour vorig jaar lijkt dus grotendeels een mooi voorbeeld van 1+1=3 om een marketingterm te gebruiken. K3 speelde hun enige K3 show voor tieners in de Lotto Arena dit jaar voor een leeg balkon. De grootste verrassing van de jongste K3-show, naast het heerlijk freewheelen met Walter Baele was ongetwijfeld het moment toen Hanne, Klaasje en Marthe even de Uh oh’s uit Lumidees ‘Never leave you’ in de show integreerden. De tienermeisjes in het publiek vonden dat uiteraard helemaal te gek.

]]>
<![CDATA[Recensie Vergeet mij niet Fakkeltheater Zwarte Zaal vrijdag 7 april 2017]]>

Wat een indrukwekkende Carry Goossens zien we aan het werk in ‘Vergeet mij niet’, een stuk over dementie van Manu Jacobs in een regie van Rikkert Van Dijck. Goossens, die vooral populair werd door laten we eerlijk zijn, weinig uitdagende rollen als Oscar in F.C. De Kampioenen of Jef in Lilli en Marleen, laat staan dat ze enige artistieke relevantie zouden hebben, blijkt een verdomd goed acteur te zijn. Dat zagen we al in de recentste tv producties waar hij voor tekende: als decaan in Professor T. en Robert in Cordon. Maar met ‘Vergeet mij niet’ zet ie als 64-jarige misschien wel een van zijn strafste acteerprestaties neer uit zijn ganse carrière.

]]>
<![CDATA[Recensie Grandaddy Ancienne Belgique Brussel woensdag 5 april 2017]]>

Na ‘Under the Western Freeway’ (1997), ‘The Sophtware Slump’ (2000), ‘Sumday’ (2003), ‘Just Like The Fambly Cat’ (2006) was het 11 jaar wachten tot de vijfde plaat ‘Last Place’ van Grandaddy dit jaar verscheen. Neo-psychedelische indierock, spacy gitaren en synthesizerloops brengen de Amerikanen die in 2006 uit elkaar gingen en 6 jaar later terug bijeen kwamen. De mannen uit Californië zijn  Jason Lytle (zang, gitaar en toetsen), Kevin Garcia (basgitaar), Aaron Burtch (drums), Jim Fairchild (gitaar) en Tim Dryden (toetsen). Een van hen kon er in de AB niet bij zijn ‘wegens een noodgeval’ en werd vervangen op de toetsen. Veel impact leek dat op muzikaal vlak alvast niet te hebben. Live wist de groep zeker te overtuigen in de AB, al is het wel een erg statische band, die gewoon degelijk musiceert, nauwelijks contact maakt met het publiek laat staan dat ze naar verzoeknummers luisteren die het publiek hen toeroept of podiumuitstraling hebben (drie van hen dragen een baseballpetje). De sound komt bij momenten toch ook wat belegen (lees: gedateerd) over. Wat waren we dus blij dat we ons voor de gelegenheid hadden neergeploft tussen de andere zwangere mannen (op leeftijd) in de zetels op het balkon van de Ancienne Belgique. Dit soort optreden vraagt immers om een luisterpubliek dat er even goed bij kon gaan zitten dan wel dat het de ganse tijd zou rechtstaan. Om wat eigenlijk? Juist, om meer mensen de mogelijkheid te geven het concert bij te wonen. De AB was immers sold out.

]]>
<![CDATA[Recensie Oblomow Arenberg Antwerpen zondag 2 april 2017]]>

Lazarus brengt dezer dagen hun trilogie ‘Oblomow’, ‘Idioot’ en ‘Karamazow’ opnieuw op de planken. In mei doet het gezelschap drie dagen na elkaar Brussel (KVS), Gent (NTGent) en Antwerpen (Monty) aan. ‘Oblomow’ is een tekst van I.A. Gontsjarow en handelt over een man van adel (gespeeld door Koen de Graeve) die geconfronteerd wordt met twee lastige kwesties. In een brief wordt hem gemeld dat de oogst mislukt is door het ongunstige weer. De man wordt daarnaast ook verzocht zijn appartement te verlaten en een nieuwe plek te vinden in de stad om zich te vestigen. Oblomow blijkt angstig, durft geen keuzes maken en gaat voor het status quo door hele dagen te niksen en in zijn bed te blijven liggen. Op personeel (Zachar) en een paar enkelingen (zoals Andrej Stolz) na die hem komen bezoeken, beleeft ie niets. Oblomow hunkert naar het gekende, lijkt zorgeloos maar is dat niet, is manipulatief en creëert problemen door de interpretatie van ‘de andere’. De vrouw van zijn leven Olga (neergezet door een verrukkelijke Charlotte Vandermeersch) kan hem even uit zijn routineuze leven halen. Maar al snel vervalt ie terug in oude gewoontes. Oblomow gaat dus over je traag laten meeslepen naar de afgrond, lusteloosheid, en passiviteit die je gijzelt. Maar even goed is het een cynisch werk over de buitenwereld die erg oppervlakkig is (en te mijden valt), en niet in het minst over de liefde (of hoe uitgehold een zin als ‘I love you’ dezer dagen wel is).

]]>
<![CDATA[Recensie Unidamu Capitole Gent zaterdag 1 april 2017]]>

Een feest van de wansmaak. Eén grote foute gay parade. Dat is de jongste Ketnetmusical ‘Unidamu’ van Ketnet en Studio 100 geworden. Dé Ketnetmusical te veel, die geproduceerd werd, volgens ons. Een van de pot gerukt verhaal waar de personages onvoldoende uitgewerkt zijn, dat van begin tot einde compleet ongeloofwaardig is, hangt met haken en ogen aan elkaar, en promoot eerder de eenzijdige kleurrijke over the top gay cultuur die de massamedia én commerciële podium- en concertsector ondertussen zo vaak opvoeren dat het niet alleen erg voorspelbaar wordt, maar ook een flauw en te clichématig beeld oplevert van holebi’s (net zoals metalheads in de massamedia steevast vertoond worden als mensen die enkel zwart in hun garderobe hebben hangen, volstaan met tattoos en bijna hun volledige lijf doorboord hebben met piercings). Ook de zoveelste keer dat Studio 100 het nodig acht om school in een ruk te associëren met woorden als ‘saai’ en ‘gevangenis’ doet ons de vraag stellen of van stigmatisering stilaan geen sprake kan zijn. Kan er iemand opstaan bij het productiebedrijf in Schelle, en er een kwaliteitsmanager aanstellen? Want dat de creativiteit ondertussen zo goed als op is ginder, wordt pijnlijk duidelijk in Unidamu dat geregisseerd werd door Tijl Dauwe.

]]>
<![CDATA[Recensie De meiden deSingel Antwerpen donderdag 30 maart 2017]]>

Een verstikkend ‘De meiden’ zet Toneelgroep Amsterdam neer in en regie van de Britse Katie Mitchell. Het stuk van Jean Genet mag dan al 70 zijn, het dateert uit 1947, het is anno 2017 nog steeds een voorstelling die je als toeschouwer een ongemakkelijk, benauwd gevoel doet krijgen. Net zoals de situatie tussen twee zussen Solange (Chris Nietvelt) en Claire (Marieke Heebink) is. Zij zijn de meiden van Mevrouw (Thomas Cammaert in een drag queen rol) die de twee Poolse dienstmeiden dagelijks kleineert en slaagt. Omdat hun wereld zich enkel afspeelt binnen de muren van het appartement van Mevrouw, zijn de twee vrouwen ook geïsoleerd van de buitenwereld (op de telefoon na) waardoor hun leefwereld erg verengd is en zij veroordeeld zijn tot hun onderdanige rol. Maar wanneer Mevrouw weg is, spelen zij een spel waarbij de ene zich opmaakt als Mevrouw en de ander de meid is. Het scenario dat hun verlangen uitwerkte om hun werkgever te vermoorden, proberen ze uit. Maar wanneer god er bij gehaald wordt of de privé situatie van de meiden zich mengt met hun spel, draait het uit op een einde dat zowel bitter als zoet tegelijkertijd proeft.

]]>
<![CDATA[Recensie Niets HetPaleis donderdag 30 maart 2017]]>

Een theatervoorstelling maken voor tieners waarin existentiële thema’s zijn verwerkt en duidelijk filosofische redeneringen worden opgebouwd, is zeker niet evident; toch zeker niet als je daarbij in de eerste plaats goed theater wil maken. Toch is dit waar De Nwe Tijd in samenwerking met HetPaleis in geslaagd waren. Heeft het leven wel zin of is er niets om voor te leven? Is alles maar een illusie om het grote niets niet onder ogen te moeten zien? Wanneer wordt niets iets en wat geeft het dan betekenis? Tim David, Harald Austbø, Elena Peeters, Judith de Joode en Laura Mentink kropen uiteindelijk in de huid van enkele jongeren uit het boek “Niets” van Janne Teller om het gruwelijke verhaal te vertellen van hoe de zoektocht naar betekenis uiteindelijk verwerd tot een spel van wraak, groepsdruk en sadisme. Waar “Niets” eerst nog wat flauw, kaal en rustig begon, groeide het gaandeweg uit tot een voorstelling die onder de huid kroop en zowel qua spel als qua verhaal behoorlijk beklijvend werd. We vroegen ons alleen af of het label 11+ niet een beetje te laag was ingeschat. Persoonlijk vonden we het stuk pas geschikt vanaf het secundair onderwijs.

]]>
<![CDATA[Recensie Cats Kon. Elisabethzaal Antwerpen woensdag 29 maart 2017]]>

We moesten deze keer niet naar Londen of New York afreizen om een kwalitatief erg hoogstaande musicalproductie te zien. We konden gewoon met het openbaar vervoer naar de Koningin Elisabethzaal in het hartje van Antwerpen waar de internationale productie van “Cats” te gast was. Volgens ons is deze voorstelling die componist Andrew Lloyd Webber baseerde op het boek “Old Possum‘s Book of Practical Cats” van T.S. Eliot zeker niet het beste wat de man ooit schreef, maar de uitvoering was ronduit geweldig. Alleen al het meerstemmige koorwerk, de dansende katten en de magistrale uitvoering van het overbekende “Memory” door Joanna Ampil maakten een bezoek aan deze voorstelling meer dan de moeite waard.

]]>
<![CDATA[Recensie Bruno Mars Sportpaleis Merksem dinsdag 28 maart 2017]]>

41000 toeschouwers ontvangt Bruno Mars verspreid over twee dagen in het Antwerps Sportpaleis waar zijn ‘24K Magic’ wereldtour start. De productie was er sinds 25 maart aan het opbouwen. Al het materiaal kwam naar Antwerpen via zeecontainers. Het minste wat je kan zeggen, is dat Mars voor een grote productie ging met vuurwerk, confetti, rook en vlammen waar Dewico voor instaat. De 31-jarige artiest gaat de baan op met maar liefst 23 trucks en 10 bussen én een degelijk voorprogramma van Anderson .Paak. Paak startte om half negen en bleek over humor te beschikken: ‘This is our first show. So far it’s the best show’ stelde hij. Feit is dat ie pas tegen negen uur, op het einde van zijn korte set, zag dat de mayonaise – uitsluitend op het middenplein overigens – begon te pakken en het publiek meezwaaide en ‘I think I love you’ uit ‘Luh you’ nazong. Mars begon er om kwart voor tien aan tot bijna half twaalf, eerder laat voor Sportpaleisnormen, zeg maar.

]]>
<![CDATA[Recensie Agrippina Opera Antwerpen zaterdag 25 maart 2017]]>

Een waanzinnig straffe ‘Agrippina’ met fijn gevoel voor humor. Dat serveert Opera Vlaanderen opnieuw aan zijn toeschouwers. In het seizoen 2012-2013 stond deze productie al in Gent, nu was eindelijk Antwerpen aan de beurt om te smullen van deze soapopera. De Franse regisseuse Mariame Clément verplaatst de actie van ‘Agrippina’ naar de set van een soapserie uit de jaren ’80 (Dallas of Dynasty). De zangers mogen daardoor in relatief kleine decors spelen – eigen aan het medium televisie, op de buis ziet het er allemaal veel groter uit dan het is – die opgeduwd worden door de verschillende stage hands. Daarin maken de zangers vooral grote bewegingen en leggen ze de nadruk op gezichtsexpressie en pose. Van operazangers wordt vaak gezegd dat het niet al te beste acteurs zijn. Van soapacteurs wordt overigens net hetzelfde gezegd dat ze over minder kwaliteiten zouden beschikken dan ‘échte’ acteurs. Maar wat slaagt deze cast erin om die vooroordelen even in de kast te smijten. Ook dat andere cliché, dat de intrige in een opera niet vooruit zou gaan, wordt hier vakkundig van tafel geveegd. Op vier uur en een half zien we Händel een verhaal brengen waar de gemiddelde soapserie minstens een half seizoen over zou doen terwijl deze opera uit 1709 dateert.

]]>
<![CDATA[Recensie Musical Zingt 90s Theater Elckerlyc Antwerpen vrijdag 24 maart 2017]]>

Theater Elckerlyc was aardig volgelopen voor een avondje nostalgie met Ann Van den Broeck, Jan Schepens, Goele De Raedt, Elke Buyle, Laurenz Hoorelbeke en Michiel De Meyer. Onder leiding van een live-band nam deze vrolijke bende ons mee op een muzikale herontdekkingstocht van de jaren ’90. Het werd een allegaartje van genres waarbij we ons stiekem toch wat schaamden voor het feit dat we destijds ook meezongen met “Barbie Girl” van Aqua en” Laat het gras maar groeien” van Sam Gooris. Maar dit weerhield ons er niet van om het samen met de rest van het publiek nog eens zonder gêne over te doen. We gingen muzikaal van de Red Hot Chili Peppers tot “When you believe“ van Mariah Carey en Whitney Houston. De soul-klanken die Goele en Elke daar produceerden waren heerlijk om naar te luisteren. Ann reed, zoals te verwachten, een sterk parcours, maar miste de meest cruciale noot van de avond. Bij de heren was het vooral Jan die erg sterk uit de hoek kwam. “Musical Zingt” leverde uiteindelijk wat ze beloofd hadden: een ontspannen en gevarieerd avondje muziek waarbij je je eens lekker kon laten gaan.

]]>
<![CDATA[Recensie Emeli Sande Lotto Arena Merksem vrijdag 24 maart 2017]]>

Een staande ovatie. Dat kreeg Emeli Sandé op het einde van haar concert in de Lotto Arena, goed voor 7400 toeschouwers. Sandé – ‘I’m selling out tonight’ - bracht een bescheiden productie mee naar Antwerpen. Ze tourt licht, met twee bussen en twee trucks op de baan. In 2011 stond de Schotse in het voorprogramma van Coldplay in het Sportpaleis. Daarna ging het hard. In 2012 haalde ze goud met ‘Next to me’, een jaar later was ‘Read All About It, Part III’ en ook de samenwerking met Labyrinth voor ‘Beneath your beautiful’ goed voor goud of 10.000 verkochte singles. Sinds eind vorig jaar heeft ze haar tweede album ‘Long live the angels’ uit. Maar die moeilijke tweede heeft het blijkbaar een stuk lastiger om kopers te vinden. En dat terwijl haar debuut ‘Our Version of Events’ in Groot-Brittannië meer dan 62 weken in de top tien stond en daarmee een record van The Beatles brak.

]]>
<![CDATA[Recensie Beauty and the Beast 2017 Kinepolis dinsdag 21 maart 2017]]>

Met ‘Beauty and the Beast’ draait er opnieuw een muzikale film in de zalen, net na het bekroonde ‘La La Land’. Wat beide films gemeen hebben, is dat ze erg zwaar gehypet werden. ‘La La Land’ kreeg van verschillende recensenten vijf sterren. Onterecht volgens ons omdat de prent wel wat inkakmomenten kent en er een erg lang stuk is waar geen noot gezongen wordt. Dat ‘La La Land’ niet de Oscar won als Beste Film, is dus de enige juiste beslissing. ‘Beauty and the Beast’ daarentegen zit wel nog steeds vol muziek. Sommige nummers (uit de musical) haalden de film niet zoals ‘Human Again’,  ‘A change in me’ en ‘If I can’t love her’. In de plaats daarvan kwamen ‘How does a moment last forever’, ‘Days in the sun’ en ‘Evermore’.  Niet meteen songs die ook maar in de buurt komen van het oude trio. Dat naast de vele wijzigingen in de plot én Disney die het kennelijk erg nodig vond om zo veel mogelijk (bijkomend) te verklaren, laten ons met gemengde, maar toch eerder positieve gevoelens de zaal verlaten. Emma Watson is dan ook gewoon erg betoverend als Belle.

]]>