Het Huis Anubis eindigt met zijn allerlaatste theatershow “Het geheim van de verloren ziel” even sterk als het 4 jaar geleden begonnen was. Een sterk ultiem en spannend verhaal, met bijzonder veel humor –  Marcel (Juliann Ubbergen) en de hyperactieve Appie (Kevin Wekker) in één voorstelling: dolletjes – , een best of van songs en vriendschap als centraal thema maken deze show áf. Iris Hesseling werd in Antwerpen wegens ziekte vervangen door Nathalie De Mey wat even voor ontgoocheling zorgde bij de kinderen. Maar Hesselings afwezigheid was al snel vergeten. 

Donderdagavond hadden we ons verwacht aan een solo concert van de in Puerto Rico geboren Gabriel Rios. Rios, vooral bekend van eerste single Broad Daylight, heeft onlangs nog ‘The Dangerous Return’ uitgebracht die een duidelijke breuk betekent met de vorige albums. De AB was niet volledig uitverkocht, maar voor de show op vrijdagavond met band stond al enige tijd het bordje ‘uitverkocht’. Het was dan ook een verrassing dat ook het publiek van donderdagavond Gabriel Rios solo als voorprogramma kreeg en om 21u de volledige show toch werd aangevat.

Een support act kunnen we Miles Kane ondertussen niet meer noemen en dat doen de Arctic Monkeys ook niet. Hij mocht mee op de affiche als ‘Arctic Monkeys + Miles Kane’ en kreeg zelf behoorlijk wat tijd voor zijn nummers. Dit viel dan ook niet te verwonderen na de samenwerking tussen Miles en Alex Turner bij The Last Shadow Puppets, vooral bekend van songs als ‘The Age of Understatement’. Miles Kane solo heeft inmiddels ook ‘Colour of the Trap’ uitgebracht waarmee we hem deze zomer meermaals op festivals zagen en laatst nog in november in een uitverkochte Botanique. 

Wanneer het licht uitgaat en een hip hop intro klinkt, gaat het dak van de Zénith Aréna er al bijna af. Het lijkt ons dan ook duidelijk dat de Arctic Monkeys ondertussen een zekere status hebben bereikt. België en Nederland lieten ze op hun huidige ‘Suck it and See’-tour links liggen, maar wel hadden ze een concert gepland vlak over de grens in Frankrijk. Eens de ongebreidelde riff van ‘Don’t Sit Down Cause I’ve Moved Your Chair’ start en de gitaren scheuren en snerpen, staan ook wij al lang met onze handen in de lucht. De gitaaruithalen zouden het handelsmerk van de avond worden. De Britse indierockband staat scherp en dat zouden de aanwezigen geweten hebben.

Met haar tweede theatershow “Wilde lucht” liet Anne van Veen zich niet in een hokje duwen. Het startte een beetje als een one-woman musical en bevatte vervolgens elementen van kleinkunst. De voorstelling ging van een persiflage op Kinderen Voor Kinderen over seksuele verlangens, oververhitte cowgirls en tongtwisters naar het tragische relaas van Saartjie Baartman en blou-bal-se-apies. De muziekstijlen wisselden al even vaak als de tempi en varieerden van luisterliedjes, jaren tachtig elektronische pop tot Afrikaanse hip hop. Anne van Veen hanteerde hierbij steeds een relatief direct taalgebruik, maakte veelvuldig gebruik van plastische beelden en  bruiste van enthousiasme op het podium. Ze wist zelfs hijgen tot muziek om te toveren. De appel is duidelijk niet ver van de boom gevallen.

Het lijkt enigszins eigenaardig om je avond door te brengen in het gezelschap van 8 buitenaardse wezens die gestrand zijn op onze planeet en die tevergeefs proberen terug te keren naar hun planeet. Hun ruimteschip draait namelijk op ‘musica energia’ en de brandstoftank is leeg. Hun zoektocht naar muzikale energie bracht hen naar Antwerpen. 

GZA aka The Genius of simpelweg Gary Grice streek gisterenavond neer in de Gentse Vooruit. De Amerikaanse hiphopper, die deel uit maakt de legendarische hiphopformatie ‘Wu-tang Clan’, heeft sinds ’91 ook een stevige solocarrière uitgebouwd al halen zijn songs, zeker in België, nooit de hitlijsten.

We hebben het allemaal al eens gezien. Dat gevoel hadden we bij het zien van Guy Joostens regie van Richard Strauss Salome in de Munt. Ook hij laat een paleis in verval zien waar alles zich afspeelt. De sleutelscène waar Salome haar “dans van de zeven sluiers” opvoert bevat verwijzingen naar de incestueuze relatie met haar stiefvader Herodes. In de tafelscène kunnen we te veel parallellen trekken met de film Festen van Thomas Vinterberg uit 1998.  Ook die ging over incest, maar de regie en beeldtaal die gebruikt wordt, geeft een veel indringender effect zodat de Duitse Nicola Beller Carbone als Salome het verschil moet maken in deze opera.

Radical Face  is de artiestennaam van Ben Cooper, een muzikaal genie uit Florida die onder die naam z‘n eerste album ‘The Junkyard Chandelier‘ opnam in 2003. Het eerste album dat hij officieel uitbracht, was echter het prachtige ‘Ghost‘ in 2007. De liedjes op die plaat gaan over oude huizen en gebeurtenissen die zich daar in het verleden afgespeeld hebben. Op dit album bevindt zich ook het nummer ‘Welcome Home‘. De titel zegt u waarschijnlijk niets, maar het liedje zou toch enigszins bekend kunnen klinken, want een tijdje geleden was er het reclamespotje van Nikon waarin het gebruikt werd niet van de tv te slaan. Waarschijnlijk heeft dit nummer er ook voor gezorgd dat het concert enkele weken geleden nog het bordje ‘uitverkocht‘ opgespeld kreeg.

Amatorski, een van de jongste Belgische bands, was enkele jaren geleden nog finalist bij Humo’s Rock Rally en raakte bekend bij het grote publiek met popsong ‘Come Home’. Ondertussen hebben ze ook ‘TBC’ uit, een plaat die meer Scandinavische invloeden doet vermoeden. Vernieuwend als ze zijn hebben ze ook hun nieuwe zaalshow een speciaal tintje gegeven. ‘Amatorski film’ kan geen gewoon optreden worden genoemd, in de eerste plaats is de muziek van de band immers volledig verfilmd. Daarnaast  heeft de groep een groot deel van het concert gewijd aan de muziek die ze schreven voor de Belgische film ‘Impatience’. 

Eenvoudige teksten, soms triest, dan weer uiterst grappig, over de liefde, over seks, het leven quoi, op een mooi palet aan muzikale klanken. Met vaak de vrouw als inspiratiebron of bron van miserie. “Ik weet niet of je nog aan me denkt” is er zo eentje, begeleid door Geert Hellings op banjo dat Belcanto zelf voorziet van een streep mondhamonica. “U geeft me het gevoel thuis te zijn” werpt de zelfverklaarde Koning van het Levenslied als compliment het uitverkocht Cultuurcentrum van Merksem toe.  Een compliment dat zeer dankbaar wordt aanvaard.

Kwatongen beweren wel eens dat vrouwen geen gevoel voor humor hebben en een vluchtige blik over het  door mannen gedomineerde Vlaamse comedy-landschap lijkt deze stelling te staven. En dan zijn er de witte raven zoals Lies Lefever die naarstig hun best doen om dit te ontkrachten. In het verleden stond ze nog in het voorprogramma van o.a. Kamagurka en Philippe Geubels, maar nu pakte ze uit met haar eerste volwaardige show: “Meisje van plezier”. Stand-up comedy en liedjes wisselden elkaar af in een verdienstelijke poging om de zaal te entertainen. Het was niet echt lachen, gieren, brullen, maar Lies zorgde voor een ontspannen avondje theater. De avond werd geopend door “jong en aanstormend talent” … Kamagurka. 

Soms vraagt een mens zich af of het voorprogramma niet beter de hoofdact was. Helaas was dit het geval bij Malibu Stacy en Tommigun. De Luikse groep bracht net hun derde plaat ‘We Are Not From’ uit nadat die in 2004 het Concours Circuit had gewonnen en maakte terecht een uitstapje naar Antwerpen. De achtkoppige band produceert een warme sound die erg aangenaam is om naar te luisteren en verrassend om naar te kijken. Het geheel deed ons wat denken aan een mengeling van Arcade Fire en de Scandinavische rock van Team Me. 

Een fundraisingconcert in Japan om geld in te zamelen voor kinderen die getraumatiseerd geraakten door de aardbeving en tsunami op 6 april vorig jaar mondde uit in een tour die haar in Amerika, Europa, met als laatste stop de Handelsbeurs in Gent bracht. 65 is ze ondertussen, de muze en ex van Serge Gainsbourg, moeder van Charlotte Gainsbourg, die het repertoire van deze Franse songsmid al op verschillende manieren in concertzalen bracht. Nobuyuki Nakajima begeleidde haar vorig jaar als pianist, zocht en vond 3 uitstekende muzikanten, en tekende voor de arrangementen die het songbook van Gainsbourg alle eer aandoen. 

Veel Schotse kilten en bandshirts gezien donderdagavond in Vorst Nationaal, Dropkick Murphys was immers in het land. Ze worden een mengeling genoemd tussen AC/DC, The Clash en de betere Ierse folk met hun unieke stijl die niet valt onder te brengen in een bepaald genre. We zouden in elk geval worden getrakteerd op een resem gitaren, gecombineerd met fluit, accordeon en niet te vergeten, doedelzakken. Een combinatie waarmee de Amerikanen een tamelijk lege concertzaal omtoveren in een warme en rokerige moshpit met de vuisten anderhalf uur lang in de lucht. 

‘I’m not a funny guy. I just tell stories about funny things that happened to me.’ Maar hij doet het toch maar. Meer dan 2,5 uur zelfs. Er leek geen einde aan te komen: de showtitel ‘The Long March’ was treffend gekozen. En op geen enkel moment pauzeerde Rollins, het zweet droop van zijn armen en de woorden gutsten uit zijn mond. Soms in luid volume, maar steeds op de grens van grappig en serieus. Door de combinatie van maatschappij-kritisch, voorliefde voor de Engelse taal, stemvervormingen en klankelementen, leek hij op bepaalde momenten een kruising tussen George Carlin en onze eigen Alex Agnew.

Net geen twee jaar geleden was Boyz II Men al in de Ancienne Belgique. Dit keer kwamen Wanya Morris, Shawn Stockman en Nathan Morris promo doen voor hun Twenty-album al bleef het aantal nieuwe nummers dat op het publiek losgelaten werd eerder beperkt en waren er geen gigantisch grote verrassingen te bespeuren. Ook nu werden witte rozen uitgedeeld aan de dames terwijl “I’ll make love to you” op tape gezongen werd, ondersteund door zelf ingezongen backing vocallijnen die meeliepen. Jammer dat de R&B-groep die op nog maar enkele weken geleden een ster op de Walk of Fame kreeg, het ook nu weer hield bij een live on tape optreden. Maar de sfeer in de AB was er niet minder om. Het tienergegil uit de gloriedagen hadden de dertigers in het publiek nog duidelijk niet verleerd. Zelfs kinderen namen sommige toeschouwers mee . De jongsten waren 5, 8 en 9 wat voor de hilarische quote “When we started they weren’t even conceived yet” zorgde bij een van de groepsleden.

Weinig groepen kenden zo’n grote muzikale en commerciële boost als The Black Keys de laatste 2 jaar. Hoewel ze al van 2002 albums op de mensheid gooien, was het pas sinds ‘Brothers’ dat ze erkenning kregen bij een groter publiek. Neem daarbij hun energierijke optredens en de cirkel is rond. Hun nieuwste boreling, ‘El Camino’, getuigt toch enigszins van innovatie tegenover vroeger. Hun bluesrock wordt hier aangevuld met een aantal lagen aan gevarieerde sounds, zoals soul, gospel, mariachi. Hun eigen versie van Americana als het ware. 

Na de bejubelde wereldpremière in 2001 liet Abba The Show na een succesvolle doortocht in februari Vorst Nationaal nogmaals daveren op zijn grondvesten. Voor ongeveer twee uur werden we omringd door de gelukkigste mensen op de planeet die net als wij genoten van een wervelende show. Begeleid door het National Symphony Orchestra of London bracht covergroep ‘Waterloo’ Abba als het ware een avond opnieuw tot leven.

Opvallend. Hoewel het programmaboekje anders doet vermoeden, danst Anne Teresa De Keersmaeker vanavond zelf de derde creatie uit haar loopbaan: Rosas danst Rosas. De choreografe neemt daardoor de plaats in van Sandra Ortega Bejarano. Net als bij Fase valt ook hier Tale Dolvens prestatie zeer sterk op. Deze danseres zet de choreografie op een waardige manier neer. Ook Sue-Yeon Youngs intensiteit in het tweede deel trekt onze aandacht. Of hoe de danstaal die zo eigen is aan De Keersmaeker ook door jong getalenteerde danseressen in eer gehouden kan worden. 

Nu het weer ons tijdens deze regenachtige januarimaand in de steek heeft gelaten, dromen haal wat mensen al luidop van vakantie. Het thema “citytrip“ was dan ook het ideale onderwerp voor de Hotel Vocal van deze maand. De gidsen van dienst waren Sam Verhoeven en Anne Mie Gils onder de leiding van Pol Vanfleteren op de vleugel. Ze namen hun publiek mee op een reis van Brussel via Amsterdam, Parijs, Valencia, New York en de tropische stranden van Brazilië om tenslotte muzikaal thuis te komen in de mooiste stad van allemaal: Antwerpen.

Met Fase toetst Anne Teresa De Keersmaeker haar vroege werk, de eigen danstaal met haar eigen woordenschat aan het heden. En wat blijkt? Haar danstaal heeft de tand des tijds volledig doorstaan. Dat Beyoncé haar choreografie in de videoclip “Countdown” liet baseren op “Rosas danst Rosas” uit 1983 en Achterland uit 1990 zegt op zich al genoeg. Ook Fase waarmee de Belgische choreografe – toen 22 – haar bakens uitzette en doorbrak, op de minimalistische muziek van Steve Reich blijft verbazen.

Na de lancering van zijn cd “De laatste rit” was er dan eindelijk de start van zijn nieuwe theatertour: “Memoires van een balmuzikant”. Raymond van het Groenewoud combineerde zijn meest recente liedjes met anekdotes uit het prille begin van zijn carrière, de periode waarin hij als organist in een balorkest  parochiezalen mocht entertainen met “Whiter shade of pale”. De show werd een mix van oud en nieuw werk, van melancholie en pure pret. Raymond bleef trouw aan zichzelf en bracht zijn nummers in zijn eigenwijze stijl. Zoals gewoonlijk had hij lak aan conformisme en stond hij weer lekker plezier te maken op de planken. 

Subliem. Echo & The Bunnymen kwamen vrijdagavond ‘Crocodiles’ (1980) en ‘Heaven Up Here’ (1981) in een uitverkochte AB spelen en het werd een van de betere concerten van dit seizoen. Het geheel werd gebracht met sobere belichting tegen een groene achtergrond, vermoedelijk gemaakt van een soort camouflagedoek. Het riep volledig de sfeer op van de muziek van Echo & The Bunnymen en zette dan ook al de toon nog voor de eerste noot klonk. 

Viktor Lazlo is een Frans-Belgische zangeres die in de jaren ‘80 bij ons een hit scoorde met “Backdoor man”, maar sindsdien in Vlaanderen weinig potten heeft gebroken. Nu is ze terug met haar persoonlijke hommage aan jazz-legende Billie Holiday.  Voor deze show kruipt ze in de huid van deze zangeres om haar publiek tussen de verschillende standards als “Summertime”, “My man” en “Georgia on my mind” de tragische levensloop van deze zwarte vrouw te vertellen. Het resultaat was een erg persoonlijke voorstelling doorspekt met heerlijke, rustige jazz. 

Na het debuut ‘In de daluren’ van Mira Bertels in 2006, verscheen in 2008 ‘Stukken van mensen’. Langer wachten was het op ‘Mira’, dat pas in november 2011 in de winkels lag. Toegegeven, we hadden de nieuwe nog niet gehoord toen we donderdagavond de AB-Club binnenwandelden. Toch werd het een aangename verrassing. We hebben in elk geval zelden iemand zo gelukkig op een podium zien spelen en genieten, ze lijkt er wel te wonen. 

Flauw. Lauw. Misschien zijn er nog woorden die eindigen op –auw die onze mening over dit concert kunnen verwoorden. De Black Stone Raiders zijn jammer genoeg weer een voorbeeld van een gerecht met interessante ingrediënten maar met weinig smaak. Op papier leek het nochtans een gewonnen zaak. Jean-Paul Bourelly (gitaar), Darryl Jones (bas) en Will Calhoun (drums) hebben zoveel muzikale strepen verdiend dat een gemiddelde militaire mouw er gewoon doormidden van scheurt.

“Stinkende loges en een smerige kritiek. En dat allemaal voor het spelen van een beetje muziek.” De heren van De Nieuwe Snaar zingen het zelf in het geestige “In de soep”. Er durft al wel eens behoorlijk wat mis gaan voor, tijdens en na optredens. Tijdens hun tweede première van hun afscheidstour KOÑEC (Tsjechisch voor “einde”) was het onder andere wachten tot het betonmolentje met Geert Vermeulen voorzien werd van elektriciteit. Vakkundig werd via relativerende humor en grappen als “Hoe krijg je twee halve kippen terug aan elkaar?” de tijd gevuld terwijl de violist iets langer dan voorzien moest wachten op zijn “tournée générale”.

Sommige groepsnamen trekken nu eenmaal de aandacht, en ‘Cymbals eat Guitars’ is daar één van. Voor er voorstellingen worden gemaakt van kauwende muziekinstrumenten moet worden verduidelijkt dat de naam afkomstig zou zijn van een quote van Lou Reed die het geluid van de ‘Velvet Underground’ omschrijft als ‘cymbals eat out guitars’. Tot daar onze fantasie over het eerste concert van het jaar in de Botanique. 

“Van boerenzoon tot prinsessenboon. Er zijn verhalen die waar zijn, maar die niemand gelooft. Er zijn er ook die niet waar zijn en iedereen gelooft.” laat verteller Warre Borgmans weten. Eentje die tussen de twee ligt, moet het verhaal van de Gelaarsde Kat zijn. Het originele sprookje is van de hand van de Franse schrijver Perrault. Herman Mariën bewerkte het. Robert Groslot zette het op partituur voor fluit, klarinet, contrabas, harp, slagwerk en accordeon. 

Enkele jaren geleden begon Winok Seresia onder de naam ‘Kapitein Winokio’ aan zijn missie om oude Vlaamse en Nederlandse kinderliedjes nieuw leven in te blazen. Ondertussen verschenen reeds vier cd’s waarbij Seresia telkens artiesten uitnodigt om een eigentijdse versie te brengen van een pareltje uit hun kindertijd. Na zes uitverkochte shows van Kapitein Winokio in 2011 was het tijd voor een nieuwe reeks Berenconcerten. Wat we inmiddels al wel wisten, was dat het weer een show zou worden vol humor, veel interactie met het publiek en we zouden ons geen moment vervelen! 

Mens en paard, een combinatie die tot de verbeelding blijft spreken. 3 Dagen slaat Apassionata zijn tenten op in Merksem en brengt er 6 shows in de Lotto Arena. Heel wat kinderen kregen dankzij Amika van Studio 100 een extra zetje om aan paardensport te doen of om er op zijn minst in geïnteresseerd te worden. Gek dus dat er niet gek veel paardenshows binnen de entertainmentindustrie te bespeuren vallen. En dus vult de jongste “Samen voor Altijd”-productie de Lotto Arena tot zes keer toe. Dat het publiek de edele dieren mag aaien na afloop maakt de band tussen publiek en productie er een van gelijkgezinden. Community building noemen ze zoiets. 

Niets dan blije gezichten en positieve commentaren bij het verlaten van de Stadsschouwburg. Het publiek had duidelijk genoten van de terugkeer van de grote André Van Duin. Aangever van dienst was de al minstens even legendarische Ron Brandsteder. De twee oude rotten lieten zich voor deze voorstelling bijstaan door Anne-Marie Jung die in Nederland haar strepen verdiende in de musicalwereld. Het werd een avondje ouderwets lachen met de typetjes van André in een revue die geheel volgens de regels van de kunst het midden hield tussen een lach en een traan, sketch en muziek. 

Granite Rocks en 2011 afsluiten was weggelegd voor The View. Vermoedelijk is voor deze groep ook een introductie nodig, al valt dit vijftal al wat moeilijker te vergelijken. Dit viertal, live aangevuld door een extra keyboardspeler, wordt best omschreven als een mix van The Kooks, The Libertines en The Vaccines, met een vleugje Two Door Cinema Club, al kan die laatste vergelijking ook liggen aan de groepsopstelling. Hun vrolijke indie-rockdeuntjes waren dit jaar nogmaals te horen op Reading and Leeds en T in the Park en ook in ons land blijken ze al eens te zijn langs geweest op Pukkelpop. 

Wat volgde op White Lies heette Twin Atlantic. Twin wie? Juist ja, deze band is niet onmiddellijk bekend in België, maar denk aan ’30 Seconds to Mars’ met een Schots dialect en u heeft het plaatje. Dito bijhorende schreeuwende fans. Ze zijn in elk geval bekend in Groot-Brittanië met twee albums op hun naam, verzorgden al het voorprogramma van ‘The Smashing Pumpkins’ en speelden dit jaar op Reading and Leeds en T in the Park. 

Het moet gezegd worden, na een jaar leven op een tourbus zou eender wie liever Nieuwjaarsavond thuis doorbrengen. De mannen van White Lies besloten er echter nog een show aan te breien op Granite Rocks in Aberdeen. Het bleef wel afwachten of ze er vanavond zin in zouden hebben, het festival was immers verre van uitverkocht en dat kan al eens tegen je werken. Het blijft wel een concert in het Verenigd Koninkrijk, waar de Londense band dit jaar zowel Reading and Leeds, Glastonbury als T in The Park heeft aangedaan en dan ook stilaan een mooie reputatie heeft opgebouwd. 

Een zeer dubbel gevoel hebben we met spektakelopera’s. Enerzijds bereiken ze een groot en breed publiek, wat goed is voor het genre opera en de prachtige muziek die Verdi en andere componisten geschreven hebben. Aan de andere kant hebben die schitterende partituren zo’n grootschaligheid niet nodig zo bewees de Munt in april van dit jaar nog met een zeer gesmaakte concertante uitvoering van Nabucco in het Koninklijk Circus. Het wordt weliswaar problematisch wanneer toeschouwers een grootse triomftocht van Aïda met olifanten die uit de kast gehaald worden élke keer dat die laatstgenoemde opera geprogrammeerd staat, verwachten. In se draait het daar immers niet om, en het zou daar ook niet om mogen draaien. 

2011 was hét jaar van Adele. Wie ons wil tegenspreken mag dat steeds. Alleen al in de cijfers zal die moedige ziel ongelijk krijgen. 29 weken stond haar fenomenale “21”-album op de eerste plaats in de charts. Het was het best verkochte album van 2011. Nu al mogen we gerust van een klassieker spreken. Nog opvallender: de Britse trekt ook het laken in de lijst van best verkochte singles volledig naar zich toe. Maar liefst 3 songs die op haar naam staan, haalden de top 5 in het jaaroverzicht. 

Kleedden Samson en Gert tijdens hun kerstshow twee jaar geleden de eigen Studio 100-stal vakkundig uit met parodieën, dan waren het dit jaar de populaire tv formats die er aan mochten geloven. Van 10 om te zien, Teleshop, SOS Piet, Boer zoekt vrouw, Man bijt hond, FC de Kampioenen, het Mooiste Moment, het weerbericht tot het reclameblok. Het moest er allemaal aan geloven. “Een flopshow” zou het worden volgens Samson die “topshow” fout herhaalde. Nochtans zat de viervoeter er niet veel naast. Alles wat zowat mis kon gaan tijdens een eerste voorstelling op tweede kerstdag, ging mis. Maar zelden zagen we dat zo professioneel, met een geut humor en improvisatie gerelativeerd worden. Heerlijk.

Straks, in 2012 zal het precies 220 jaar geleden zijn dat Gioachino Rossini het levenslicht zag. Op zijn drieëndertigste – in  1925 – kwam Il Viaggio à Reims tot stand dat ie voor de Parijse opera maakte en waarvoor hij zijn laatste Italiaanse opera afleverde. Een opera die over niets gaat dan over wachten, waar de tijd gevuld wordt, (liefdes)problemen de kop op steken en de ene het al sneller op de heupen krijgt dan de ander. Semiramide van Rossini mag dan wel een veel sterkere karakterschets van personages in zich hebben, deze opera blinkt uit in de rol voor de dwarsfluit, het sextet, het 14 stemmige ensemblenummer en het rijke palet aan klankkleuren van de 10 (hoofd)rollen die dit keer wel zéér zorgvuldig zijn uitgekozen. 

Vanavond op het programma: The Vaccines. Een indierock band uit het Londense, bestaande uit 4 erg enthousiaste kerels. Na hun thuisland lijken ze nu met hun debuutalbum ‘What Did You Expect From The Vaccines?’ ook België te veroveren. Ze stonden eerder dit jaar al op Rock Werchter en zullen het nu gaan doen in de grote zaal van de Ancienne Belgique, een concert dat vorige week nog het bordje ‘uitverkocht’ naast z’n titel kreeg.

Wie “Fiddler on the roof” hoort, denk spontaan aan het vrolijke “If I were a rich man”. Het is de arme melkboer Tevye uit Anatevka die er luidop van droomt om ooit eens rijk te worden.  Musical van Vlaanderen koos voor Lucas Van den Eynde om deze rol te vertolken en die bewees dat ze met die keuze overschot van gelijk hadden. Lucas droeg met zijn acteerprestatie de voorstelling en voorkwam zo dat het publiek zou inslapen bij de traagheid van de verhaallijn. 

Dat nog geen enkele journalist de quote “Nothing compares to Coldplay” gebruikt heeft, zegt platenbaas Erwin Goegebeur van EMI Belgium ons na het optreden. Bij deze: Coldplay was outstanding, en geen enkele act haalde maar liefst 19000 man naar het Sportpaleis dat in no time uitverkocht geraakte. Opeens weten we waarom Jan en Jan de Ethias Arena in Hasselt straks exploiteren. Hun paleisje is veel te klein voor Chris Martin en co geworden zodat élke stoel op het nieuwe balkon, ook helemaal achter het podium bezet moest worden. Niets valt te vergelijken met Coldplay. 

Het afsluiten van hun tour deed dEUS vrijdag- en zaterdagavond vanzelfsprekend in thuisstad Antwerpen en Brussel. Hun nieuwste cd ‘Keep you Close’ wordt bijna steevast een muziekparel, zelfs de wedergeboorte van de groep genoemd en de Lotto-Arena was dan ook uitverkocht. Het bleef echter afwachten of de intieme plaat ook zou aanslaan in deze zaal. 

Paul van Vliet heeft ondertussen de gezegende leeftijd van 76 bereikt en besloot om met zijn nieuwste theatertour  ook Antwerpen aan te doen. Het was dan ook niet te verwonderen dat de Arenbergschouwburg tot en met het laatste stoeltje uitverkocht was. In een voorstelling die vooral heel veel hoogtepunten uit zijn carrière bevatte, bewees Paul van Vliet dat ‘theater’ een vak is. Zijn 51 jaar ervaring in de stiel leverde dan ook een vlekkeloze voorstelling op die conferences en liedjes naadloos met elkaar verbond en waarbij humor en ernstige reflectie heel dicht bij elkaar zaten. Het was puur genieten van dit monument van het Nederlandse cabaret. De staande ovatie en de bloemen op het einde van de show waren dan ook meer dan verdiend. 

Wie enkele jaren geleden zou beweerd hebben dat Urbanus met een soloprogramma Clouseau zou opvolgen als hoofdact voor de decemberkalender in het Sportpaleis, zou ongetwijfeld uitgelachen zijn en kreeg dan tijdens het kerstdiner misschien wel het adres van een goede psychiater toegeschoven onder de tafel. En toch was het dit jaar zover: de peetvader van de Vlaamse humor stond geheel alleen voor een nagenoeg uitverkocht Sportpaleis zijn ding te doen. Hij trakteerde zijn fans op een ware “best of” en had er geen enkele moeite mee om de 13 000 toeschouwers op zijn hand te krijgen. De reacties van de zaal deden er geen enkele twijfel over bestaan: “Urbanus zelf!” was een schot in de roos.

In Birds with Skymirrors plaatst Lemi Ponifasio de mens als wezen tussen andere wezens. Hij is niet meer of minder dan de rest. Behoorlijk ceremonieel oogt de anderhalfuur durende voorstelling die traag, redelijk statisch de klemtoon legt op repetitieve figuren. Ook  zo in het videobeeld wanneer een aangespoelde pelikaan, onder de oliesmurrie bedolven in zwart wit beelden zijn vleugels probeert te openen. Een aanklacht tegen milieuvervuiling, tegen de liters olie die in zee kwamen door een lek aan een boorplatform van BP in de Golf van Mexico vorig jaar.

Isouard en Rossini deden het Massenet al voor, begin negentiende eeuw: het verhaal van Assepoester naar een opera vertalen. Massenet kon op het einde van die eeuw niet achterblijven. Assepoester was een populair en geliefd verhaal in toneelstukken, balletten, en ook de opera. Technisch gezien was dit sprookje boeiend voor de theatertechniek die in volle ontwikkeling was, maar het was vooral de muziek en de humor die het ‘m deed. In de Munt was het niet anders met Laurent Pelly’s regie. 

Een sfeervol aangeklede Roma in Borgerhout met candlelight op verschillende tafels ontvangt twee keer op rij Trixie Whitley die de zaal deed uitverkopen. Grote verwachtingen hadden we, want de Gentse/Amerikaanse stond al lang en hoog op het lijstje om live aan het werk te zien. Helaas klopte het beeld dat een soul- en bluesliefhebber me een jaar geleden meegaf helemaal. “Een artieste met een zeer sterke basis en talent. Maar ook iemand die nog zo zoekend is zodat een goeie entourage best van pas komt.” Het typeerde ook het optreden in Borgerhout. 

Acht top acts uit de jaren ’70, waaronder klinkende namens als Slade, Mungo Jerry, Alvin Stardust, The Rubettes en The Sweet, die op één avond veertig van hun grootste hits brachten, dat kon alleen maar “Golden Years 2011” zijn. En hoewel de meeste groepen toch niet meer helemaal  klonken (of in het geval van Middle Of The Road helemaal niet meer klonk) als veertig jaar geleden,  kon hun muziek het publiek nog moeiteloos inspireren om er een stevig feestje van te maken. De absolute topper van de avond was ongetwijfeld Albert Hammond wiens eerste optreden in Antwerpen meteen een schot in de roos was.