concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie La La Land in Concert Stadsschouwburg Antwerpen woensdag 18 oktober 2017]]>

De blend van jazz- en Hollywoodmuziek in de film La La Land sprak naast de erg goede acteerprestaties van Ryan Gosling (Sebastian) en Emma Stone (Mia) en het bitterzoete verhaal heel wat filmliefhebbers aan. La La land werd zo waar een hype dit voorjaar, ook omdat de prent verwees naar de musicalfilms van weleer, en er een golf van nostalgie over de ganse film waarde. Zelfs al is de DVD van de met 6 Oscars bekroonde film, waaronder die van beste originele nummer en muziek, ondertussen al een tijdje uit, toch weerhield dat de fans er kennelijk niet van om een ticket te kopen voor La La Land in Concert. Met zo’n 1600 toeschouwers in Stadsschouwburg Antwerpen, dat nog eens het balkon mocht openen voor de gelegenheid, wat eerder een uitzondering is dan de regel overigens, bleek de film en de muziek nog steeds tot de verbeelding van de vele fans te spreken. Of hoe het leek dat zij deze film ‘Ik zal altijd van je houden’-gewijs blijven koesteren, ondanks het bitterzoete slot.

]]>
<![CDATA[Recensie Nachtasiel CC Berchem dinsdag 17 oktober 2017]]>

Met Nachtasiel toont Theater Antigone dat de thematiek van het toneelstuk ‘Na Dje’ (Op de bodem) van Maxim Gorki uit 1902 meer dan honderd jaar later nog steeds erg actueel is. Regisseur Raven Ruëll zet ervaren acteurs naast studenten op de bühne, combineert live video met spel. Wat getoond wordt is de ruwste, rauwste kant van onze samenleving. Die van de illegalen, de daklozen, diegenen die onze maatschappij geen kansen biedt. De zeer beklemmende voorstelling die ongeveer twee uur duurt, leest als een grote aanklacht tegen het neoliberalisme: “Je zult productief zijn. Of je zult niet zijn.”

]]>
<![CDATA[Recensie Kleine zielen Stadsschouwburg Amsterdam zondag 15 oktober 2017]]>

Met ‘Kleine zielen’ levert Ivo Van Hove zijn derde en laatste deel af van zijn Couperustrilogie na ‘De stille kracht’ en ‘De dingen die voorbijgaan’. Toonde het eerste de botsing tussen Oost en West en twee verschillende culturen dan zagen we in het tweede een uiteengevallen familie. In ‘Kleine zielen’ zitten we op het individualistische niveau waar iedereen in een verstikkende omgeving leeft, maar niet samenleeft. Ieder is op zich en draagt een trauma mee. Toch komt er in het stuk het moment dat alle personages een switch doormaken waarbij ze – letterlijk – het lichtpuntje zien, en de basis gelegd kan worden voor een hoopvolle toekomst. Van Hove doet dat echter met een erg clichématig beeld, dat van de lente en de zomer die zich al aankondigt zonder de personages dat zagen aankomen. Ook de finale waarbij Frieda Pittoors in de rol van de moeder samen met de anderen tekent voor een wat prekerig einde, kan er bij ons niet in. De programmabrochure doet uitschijnen dat een happy end voor iedereen een feit is. Maar dat durven wij ernstig betwijfelen. Wel staat het als een paal boven water dat verandering in een mensenleven, een nieuw hoofdstuk aansnijden en de spanning rond het onbekende centraal staan in dit werk. Met een vraag die al bij de start van de voorstelling de kern van de zaak blootlegt: ‘Leven wij echt? Of vullen wij dit huis?’ Maar de vraag is ook in hoeverre mensen wel echt vrij kunnen zijn en dus het leven kunnen leiden dat ze willen leiden. Niet zelden horen we de personages in dit stuk zich afvragen wat ‘de mensen’ wel niet moeten denken van bepaalde situaties. Of hoe publieke opinie, ook in de huidige tijden, een niet te verwaarlozen impact heeft op families en individuen wat dan weer het ‘doen alsof’ in stand dreigt te houden. Concreet vragen we ons dus af of Couperus wel zo bevrijdend leest als deze voorstelling probeert uit te laten schijnen.

]]>
<![CDATA[Recensie Stand Down Kaaitheater Brussel zaterdag 14 oktober 2017]]>

Met Stand Down brengt Jan Decorte fragmenten uit zijn eigen leven. Zijn levenspartner Sigrid Vinks voorziet de voorstelling van dans na elk nummer van Black Box Revelation. Dat doet ze naakt, en pas op het einde van de voorstelling wanneer ze breekbaar, niet altijd even toonvast overigens, ‘Dancing Queen’ van ABBA zingt. Het voelt als een stille aanklacht voor het oude vrouwenlijf dat naakt nauwelijks getoond wordt in onze samenleving wat op een taboe zou kunnen wijzen. Maar evengoed kan je die zang ook interpreteren als een vrouw die nostalgisch terugblikt op haar jonge jaren en het feit dat je op latere leeftijd meer leven achter je hebt liggen dan nog voor je. Jan Decorte heeft altijd wel naast een Jan Fabre en andere theatermakers tot de rock ‘n rollartiesten van ons land behoord die geen artistieke compromissen sluiten. En dat siert hen. Maar in deze voorstelling moet de rock ‘n roll toch vooral van Black Box Revelation komen die hier speciaal enkele nummers voor schreven. Of die ooit uitgebracht worden, is niet geweten. De nummers staan naar verluidt los van die nieuwe plaat die er in de lente van 2018 zou komen.

]]>
<![CDATA[Recensie Kosmopolis Bourla Antwerpen vrijdag 13 oktober 2017]]>

“Het aangroeien van jouw kapitaal loopt omgekeerd evenredig met het aantal mensen dat in de goot belandt.” Het zou een perfecte kritiek kunnen geweest zijn op hoe de allerrijksten de dag van vandaag hun geld verdienen. En toch stamde deze opmerking al uit 2003 toen auteur Don Delillo zijn roman “Cosmopolis” publiceerde. De inhoud van deze productie van het NTGent was dus absoluut mee met de tijd. Maar door het verhaal van Eric Packer naar een speeltuin te verplaatsen in plaats van de grote witte limo waar het zich oorspronkelijk afspeelde, kwamen we nooit echt in het verhaal. Deze regiekeuze van Johan Simons en Bettina Pommer maakte dat het vis noch vlees bleef: de personages werden nooit echt volwassen genoeg om au sérieux te nemen en nooit kinds genoeg om een soort van kinderlijke onschuld uit te stralen. Er was zelfs een moment waarop we ervan overtuigd geraakten dat de prestaties van het saxofoonkwartet het beste uit de voorstelling waren.

]]>
<![CDATA[Recensie Nick Cave in het Sportpaleis Sportpaleis Merksem vrijdag 13 oktober 2017]]>

Nick Cave & the Bad Seeds leverden in het Sportpaleis het meest bezwerende en begeesterende optreden af dat we ooit gezien hebben voor 20.000 toeschouwers. Twee uur en twintig minuten hingen de fans aan zijn lippen en Cave bracht de filmsoundtrack van zijn eigen leven. Gulzig maakte ie contact met zijn fans op de eerste rijen van het middenplein waarbij hij iets artistieks deed met de vele handen en armen die ze uitstaken tijdens ‘Magneto’. De fans uitten verlangen om hun ster aan te kunnen raken, maar in het totale plaatje leek het alsof ze wilden reiken naar de hemel wat hier een onwaarschijnlijk knap beeld opleverde.

]]>
<![CDATA[Recensie Blade Runner 2049 Kinepolis Antwerpen vrijdag 13 oktober 2017]]>

Meer science fiction dan actie. Daar staat Blade Runner 2049 voor. Opmerkelijk is dat de score van de filmcritici véél hoger (tot zelfs 5 sterren!) gaat dan de gemiddelde bezoekersscore bij Kinepolis (6,6 op tien). Eerlijk? Meer dan vier sterren geven, gaat er echt wel over. Blade Runner 2049 is immers bij momenten schaamteloze product placement voor Sony zelf. Zo zien we het logo in virtuele lichtreclame en bij een jukebox die een hologram van Sinatra toont wanneer we een song van hem te horen krijgen, iets waar we ons ontzettend aan gestoord hebben overigens. Zeker, deze prent verdient een Oscarnominatie voor cinematografie (die van de hand is van Roger A. Deakins), en ook de belichting is zeer straf (onder andere bij Wallace Corporation). En de acteerprestaties, niet in het minst die van Ryan Gosling als K, Ana de Armas als zijn virtuele vriendin Joi die als een hologram verschijnt en een resultaat is van artificiële intelligentie, en Harrison Ford als Rick Deckard zijn uitstekend. Maar de film is in hetzelfde bedje ziek als erg veel Hollywoodproducties die de laatste tijd los over de twee uur gaan – Blade Runner 2049 duurt twee uur en veertig minuten – terwijl hetzelfde verhaal perfect op minder dan twee uur verteld zou kunnen worden volgens ons. Hollywood moet opnieuw gebaldere films maken.

]]>
<![CDATA[Recensie Ne merel op nen tak Arenberg Antwerpen woensdag 11 oktober 2017]]>

“They fuck you up, your mom and dad.” In de categorie “stevige openingszinnen” kon deze wel tellen. En dat terwijl “Ne merel op nen tak” van Johan Petit eigenlijk niet echt ging over ouders, maar over hoe zijn kameraad en muzikant David Bovée, alias Matti, op het idee kwam om naar Sao Paulo te trekken. In een beeldig en sappig opgekuist Antwerps verhaalde Johan over hun avonturen en over de kleine en grote verhalen uit het leven van Matti die uiteindelijk tot die beslissing om te vertrekken leidden. En terwijl de ene grappige anekdote de andere afwisselde, we hartelijk konden lachen met de simpele, herkenbare frustraties uit het leven, gingen we mee op de zoektocht naar de bron van het “verlangen om opnieuw te beginnen”. Deze voorstelling van het MartHa!Tentatief werd live muzikaal ondersteund door Roel Poriau en Tomas Desmet die samen met David de soundtrack van “Ne merel op nen tak” speelden.

]]>
<![CDATA[Recensie Wicked Apollo Victoria Theatre Londen woensdag 11 oktober 2017]]>

De hitmusical Wicked staat ondertussen 11 jaar onafgebroken op de West End en haalt daarmee al meer dan 8 miljoen toeschouwers. Op 27 september 2017 werd die verjaardag overigens gevierd. De zestiende langst lopende voorstelling in Londen is het ondertussen. Samantha Thomas neemt als understudy de rol van Glinda voor haar rekening en staat tegenover een over de ganse lijn ontzettend straffe Alice Fearn als Elphaba. Rosa O’ Reilly speelt dan weer de aan de rolstoel gekluisterde zus van Elphaba terwijl we Katy Hanna aan het werk zagen als Madame Morrible. De musical is gebaseerd op het boek van Gregory Maguire en is een prequel op The Wizard of Oz terwijl de muziek en liedteksten van Stephen Schwartz zijn. Als u hier en daar Disney ontdekt in de songs (‘Popular’, ‘Defying Gravity’, ‘For good’ ...) dan is dat geen toeval. Schwartz tekende ook voor de scores van de tekenfilms Pocahontas, The Hunchback of Notre Dame en Enchanted terwijl hij voor DreamWorks die van The Prince of Egypt ook voor zijn rekening nam.

]]>
<![CDATA[Recensie Les Miserables Queen s Theatre Londen woensdag 11 oktober 2017]]>

Les Misérables in Londen is nog steeds de real deal. Dat bewees de musical die er ondertussen al voor zijn 33ste jaar onafgebroken geprogrammeerd staat en nog steeds volle zalen weet te scoren. Niet meer dan terecht overigens want ook nu nog laat het verhaal van Victor Hugo in gezongen vorm niemand onberoerd. In die mate dat het wel erg stil werd op het einde wanneer Jean Valjean (een overweldigende Killian Donnelly die er destijds zijn West End debuut mee maakte) aan de zijde van Fantine (Carley Stenson) en Eponine (Alice Ellen Wright die met Les Mis debuteert op de West End) het tijdelijke voor het eeuwige ruilt. Gesnik en gesnotter was links en rechts van ons te horen. Les Misérables is anno 2017 nog steeds erg straf en laat niemand onberoerd.

]]>
<![CDATA[Recensie An American in Paris Dominion Theatre London dinsdag 10 oktober 2017]]>

Op 6 januari 2018 valt definitief het doek over de West End musical ‘An American in Paris’. Deze dansmusical is geïnspireerd op de Hollywoodklassieker met Gene Kelly en bevat gekende songs van George Gershwin en Ira Gershwin zoals ‘I Got Rhythm’, ‘‘S Wonderful’, ‘I’ll Build a Stairway To Paradise’ en ‘They Can‘t Take That Away from Me’ naast composities van George Gershwin zoals ‘Concerto in F’ en ‘An American in Paris’. Op Broadway won de musical 4 Tony Awards waaronder die voor beste choreografie, beste orkestratie, decor en lichtontwerp. In Londen staat de productie in een veel te grote zaal waardoor het bij momenten intieme karakter van de voorstelling volledig verloren gaat. Dat de overigens drukke Central metrolijn voor de deur een halte heeft in het station Tottenham Court Road en het gedaver van de underground te voelen en te horen is in de zaal, komt de beleving verre van ten goede. Wellicht ook daarom dat een toeschouwer op onze rij het kort nadat het tweede bedrijf begonnen was, voor bekeken hield.

]]>
<![CDATA[Recensie American Assassin Kinepolis Antwerpen dinsdag 10 oktober 2017]]>

Nucleaire dreiging, dat is de rode draad van American Assassin, een Amerikaanse actiethriller die gebaseerd is op het boek van Vince Flynn. Michael Cuesta tekende voor de regie. Mitch Rapp (Dylan O‘Brien) zit op Ibiza met zijn vriendin Katrina (een oogverblindende Charlotte Vega in witte bikini). Hij doet haar een aanzoek in het water en zij stemt toe. Tot zij het slachtoffer worden van moslimterreur. Voor zijn ogen ziet Rapp zijn verloofde doodgeschoten worden. Hij overleeft de aanval. Anderhalf jaar later, lijkt ie bekeerd tot de Islam om zelf in Tripoli de jihad te gaan voeren. Maar tijdens zijn ontmoeting met deze radicale cel valt de speciale eenheid van de VS in en doodt de extremisten. Via Rapp is de CIA deze cel op het spoor gekomen en uiteindelijk bieden ze hem de kans om met hem samen te werken temeer omdat ie slaagt in alle testen. Stan Hurley (Michael Keaton) zal hem en andere rekruten nog wat ‘verfijnen’ voor ze het veld op mogen.

]]>
<![CDATA[Recensie Mamma Mia! Novello Theatre Londen maandag 9 oktober 2017]]>

Mamma Mia!, de hitmusical met songs van ABBA is ondertussen aan zijn negentiende jaar bezig in Londen en heeft er al meer dan 7000 voorstellingen op zitten. Op 17 december 2015 werd die 7000ste voorstelling trouwens gespeeld. Sinds 2012 staat Mamma Mia! in het Novello Theater geprogrammeerd. Wereldwijd gingen al 60 miljoen mensen naar het verhaal rond Donna (gespeeld door Sara Poyzer) en haar dochter Sophie kijken, goed voor 50 verschillende producties in 16 verschillende talen. In Londen zijn er maar liefst 3120 kledij items nodig, waarvan 121 bh’s. Wat een musical op de West End zo speciaal maakt, is dat het niveau dermate hoog is, dat wanneer je op een maandagavond leden van het ensemble een hoofd- of bijrol ziet spelen, het lijkt alsof ze nooit anders gedaan hebben. Om maar te zeggen dat we danig onder de indruk waren van de prestaties die Madeleine Leslay als Sophie en Natasha O’Brien als Tanya neerzetten.

]]>
<![CDATA[Recensie Matilda the musical Cambridge Theatre Londen zondag 8 oktober 2017]]>

‘Gimme more Emma Moore!’, dat wilden we uitschreeuwen na een fantastische matineevoorstelling van Matilda the musical in Londen. De musical staat al bijna 6 jaar non stop geprogrammeerd in het Cambridge Theatre en weet nog steeds volle zalen te trekken. Niet meer dan terecht want de musical naar het boek van Roald Dahl, dat alweer dateert van 1988, heeft nog niets aan kracht verloren. Een zeer straf podium waarbij decorelementen uit het podium komen, denken we maar aan de lessenaars bijvoorbeeld, een sterke kindercast met Emma Moore die als Matilda de voorstelling weet te dragen, Halle Cassell die haar beste vriendin Lavender mag spelen, en tevens moeite heeft om bij de start van het tweede bedrijf niet te veel van het verhaal te verklappen, Archie Durrant als de snoeper Bruce die tevens op het einde zijn grappige dansmoves laat zien, en straffe wat uitvergrote volwassenrollen voor Tom Edden en Marianne Benedict als Mr. En Mrs. Wormwood die van kitsch houden, tekenen we onder andere op. Slechterik van dienst is David Shannon die een vrouwenrol mag spelen, die van Miss Trunchbull. Zij vindt dat kinderen ‘maggots’ zijn en straft ze op haar manier: in ‘the chokey’. Gina Beck (Miss Honey) mag van haar kant de leerkracht spelen die het goed voor heeft met kinderen en aantoont dat je kinderen ook kan opvoeden door ze liefdevol, respectvol en met geduld te behandelen. Daarmee gaat ze lijnrecht in tegen Miss Trunchbull die dat wil bereiken via ijzeren discipline, harde straffen en door angst te zaaien.

]]>
<![CDATA[Recensie My Robot is a Lover CC Deurne vrijdag 6 oktober 2017]]>

My robot is a lover, is op zijn zachtst gezegd een interessante jeugdvoorstelling. Er was deze week veel te doen rond de seksuele voorlichting die Ketnet gaat geven in de Dokter Bea-show. Wat we echter niet te weten kwamen, is of Eva Van der Gucht ook seks met robots gaat bespreken. Want over dat thema lazen we de laatste maanden wel vaker iets in de media. Het stijgend aantal singles in ons land, de behoefte aan genegenheid in een drukke prestatiemaatschappij waarbij vrienden soms ook aan seksuele dienstverlening doen (friends with benefits) … toont aan dat er heel wat veranderingen op stapel staan hoe we ons privéleven straks gaan organiseren. Dat een robot meer zal kunnen doen dan bijhouden of je frigo nog goed is aangevuld, staat buiten kijf.

]]>
<![CDATA[Recensie Het Grootste Zwanenmeer ter Wereld Stadsschouwburg Antwerpen vrijdag 6 oktober 2017]]>

Het Zwanenmeer met de muziek van Tsjaikovsky behoort ongetwijfeld tot een van ’s werelds populairste balletvoorstellingen. Elk zichzelf respecterend ensemble heeft wel een uitvoering van deze klassieker op de planken gezet. En toch heeft choreograaf Derek Deane in opdracht van Stardust Theatre geprobeerd om zijn samenwerking met het Shanghai Ballet toch iets unieks en eerder ongezien mee te geven. Hij zette geen twaalf, maar achtenveertig witte zwanen op de planken in een fascinerend, betoverend en adembenemend scènebeeld dat tegelijkertijd pure schoonheid, gratie én rigoureus doorgedreven vakmanschap wist over te brengen. Naast een mooie choreografie zagen we ook de hoogstaande kwaliteit van het Shanghai Ballet en in het bijzonder van Qi Bingxue als Odette/Odile en Wu Husheng als prins Siegfried.

]]>
<![CDATA[Recensie Gavin James Trix Borgerhout donderdag 5 oktober 2017]]>

De Ierse singer-songwriter Gavin James zette in Trix Club een optreden neer zoals de programmatie er uitziet van deze zaal: weinig avontuurlijk en vooral erg voorspelbaar. De ticketverkoop voor het optreden dat oorspronkelijk voorzien was voor Trix Zaal met een maximumcapaciteit van 1100 toeschouwers bleef zwaar onder de verwachtingen. Uiteindelijk kwamen er zo’n 300 toeschouwers naar de Club die daarmee slechts voor de helft gevuld was. Of hoe Live Nation Belgium zich bij de start van het nieuwe seizoen alvast aardig mispakt heeft in het kiezen van de zaal, wat nochtans een basisvaardigheid zou moeten zijn van elke promotor: de juiste act op de juiste plaats op het juiste moment zetten. Los daarvan liet de promotie, inclusief perscommunicatie – alweer – te wensen over. Of hoe het professionalisme soms gewoon ver zoek is in Mechelen en Borgerhout.

]]>
<![CDATA[Recensie Le Fidele Kinepolis Antwerpen donderdag 5 oktober 2017]]>

Met Le Fidèle levert Michaël R. Roskam een opvallend conventionele film af. Voelde Rundskop nog als een spagaat aan waarbij de regisseur halfweg de film voor een ander genre leek te kiezen (inclusief filmstijl) dan aanvankelijk, dan is dat niet zo bij le Fidèle die veel coherenter dus is. De prent heeft drie delen. Voor de opening credits zien we hoe de jonge Gigi angst voor honden gekregen heeft in zijn kindertijd, een thema dat trouwens in elk deel terugkomt. Daarna zien we het verhaal van de volwassen Gigi die de racepilote Bibi tegenkomt, haar op de vrouw afvraagt of ze single is, en er een relatie mee begint. Gigi is een gangster die banken overvalt en probeert uit het milieu te stappen maar slaagt daar niet in. Of hoe zijn work-life balance moeilijk in evenwicht te brengen is. Hij liegt dan ook wat ie voor de kost doet, behalve wanneer Bibi zijn grootste geheim vraagt dan is ie daar open over terwijl zij dat antwoord weglacht omdat ze denkt dat ie er mee aan het zwanzen is. In het tweede deel zien we de kant van het verhaal van Bibi en de tragiek van haar personage verder uitgewerkt. Roskam behandelt een knap thema hier: de liefde – eigenlijk is hartstocht hier beter op zijn plaats - voor een crimineel die blijft bestaan ondanks alles. Sterker nog: ze wil een kind van hem. In het laatste deel ‘Geen bloemen’ kaart Michaël R. Roskam subtiel de soms onmenselijke zaken van het gevangenisleven aan hoewel de ene medewerker niet de andere is, waarbij je in een kale kooi moet slapen, en het risico loopt om zwaar toegetakeld te worden door andere gevangenen.

]]>
<![CDATA[Recensie Das Wunder der Heliane Opera Antwerpen zondag 1 oktober 2017]]>

Negentig jaar na de creatie programmeert Opera Vlaanderen ‘Das Wunder der Heliane’ opnieuw. Op 15 februari 1970 programmeerde het huis deze in vergetelheid geraakte opera uit 1927 immers als eerste opnieuw en was daarmee net als nu het huis dat een voortrekkersrol speelt om deze productie de aandacht te geven die het verdient. De laatste opvoering dateerde immers van 29 april 1928 in Gdansk. Probleem in die jaren was de vader van componist Erich Wolfgang Korngold, Julius, die als muziekcriticus er niet veel beter op gevonden had om de jazz-opera ‘Jonny spielt auf’ van Ernst Krenek zwaar te bekritiseren in zijn columns. Die voorstelling kreeg immers veel bijval, ook al omdat er een radio, locomotief en auto te zien waren op het toneel en Korngolds vader vreesde dat het werk van zijn zoon mogelijks niet de aandacht zou krijgen die het verdiende door het provocatieve werk van Krenek. Maar die negatieve aandacht draaide anders uit, het publiek geraakte geïnteresseerd – ook nu geldt nog steeds de regel dat datgene wat gecontesteerd is net de nieuwsgierigheid van toeschouwers aanwakkert – en ‘Das Wunder der Heliane’ werd zo waar geschrapt in enkele theaters. Het politieke regime dat werk van een Joods componist verbood, zorgde er voor dat het werk niet meer opgevoerd werd daarna. Korngold vluchtte naar de States en werd daar filmcomponist. Net dat cinematografische karakter is ook erg aanwezig in deze verbluffende partituur die de grote emoties niet schuwt.

]]>
<![CDATA[Recensie Het kleine meisje van meneer Linh Bourla Antwerpen zaterdag 30 september 2017]]>

Met ‘Het kleine meisje van meneer Linh’ zet acteur Koen De Sutter een geweldige prestatie neer in het Toneelhuis. Zeker als je weet dat de voorstelling op een goeie week tijd helemaal omgegooid is nadat Gene Bervoets, die de rol van meneer Linh voor zijn rekening ging nemen en dus de grootste lap tekst had, verstek moest geven. De Sutter moest zich in korte tijd dus heel wat bijkomende tekst eigen maken, en bewees vooral een begenadigd verteller te zijn. Zeker, de acteur had op de première nog wat houvast nodig links en rechts door de tekst op papier erbij te nemen en vervolgens op het podium te gooien, maar door het rijke beschrijvend en gedetailleerd beeldend taalgebruik dat moeiteloos de juiste sfeer weet op te roepen in Philippe Claudels tekst, stoorde dat zelden. We zijn er dan ook van overtuigd dat verderop de voorstellingenreeks deze productie er helemaal zal staan. Een van de betere Guy Cassiersregies in jaren overigens.

]]>
<![CDATA[Recensie Rule of Three deSingel Antwerpen vrijdag 29 september 2017]]>

Met Rule of three ging de jongste dansvoorstelling van Jan Martens in première in deSingel. In deze productie verwijst de maker naar de constante nieuwsstroom die binnenloopt via social media waarbij fait divers even groot gebracht worden als wereldnieuws, en kunst en kitsch hand in hand gaan. Dat en het feit dat we zo veel impulsen op ons afgevuurd krijgen dagelijks, en vaak jongeren het moeilijk hebben om zich lange tijd te concentreren op hetzelfde, bracht hem tot een zeer eclectische voorstelling met verschillende korte scènes die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben maar toch een verband met elkaar lijken te hebben. Martens kiest om zijn dansers Steven Michel, Julien Josse samen met de Britse Courtney May Robertson, tevens de enige vrouw op het podium, vooral strakke, hoekige bewegingen te laten uitvoeren. De driehoek (vanuit de nok wordt het podium zo belicht) staat centraal die ook symbool lijkt te staan voor de verhouding tussen de drie. De Amerikaanse producer en drummer NAH voorziet het geheel van live punk en noise als je wil waarbij hij de poëzie van de rauwe, de onvolmaakte mens die Martens graag toont, mee ondersteunt.

]]>
<![CDATA[Recensie Neil Diamond in het Sportpaleis Sportpaleis Merksem donderdag 28 september 2017]]>

Met dertien trucks is Neil Diamond – 76 ondertussen- op de baan om 50 jaar carrière te vieren. In het Antwerps Sportpaleis kwamen daar 15.000 toeschouwers op af. De fans kregen waarvoor ze gekomen waren, de hits en niets dan de hits. ‘I am … I said’, ‘September Morn’, ‘Song sung blue’, ‘You don’t bring me flowers’, ‘Beautiful noise’, het trio ‘Be’ / ‘Lonely looking sky’ / ‘Skybird’ die deel uitmaken van de soundtrack van de film ‘Jonathan Livingston Seagull’ uit 1973, ‘I’m a believer’ (dat ie schreef voor The Monkees) en het onvermijdelijke ‘Sweet Caroline’ dat opgespaard bleef tot eerste toegift, mochten dan ook niet op het appel ontbreken. De toeschouwers – vooral babyboomers – waren erg enthousiast, zongen en klapten de ziel uit hun lijf en overstemden zo moeiteloos het optreden zelf waarvan het geluid extreem zacht stond. Diamond klonk wel erg ver weg, ook al zat je vooraan in de zaal. Resultaat was dat ie enkel tijdens zijn allergrootste hits de kuip volledig meekreeg, bij de rest bleef dat beperkt tot de eerste rijen. Dat heeft alles te maken met het fletse karakter van de live show. Nergens klonk er voldoende dynamiek uit de band, nochtans met 4 blazers (twee saxofonisten, een trompettist, een trombonespeler), twee vrouwelijke backings, een percussionist, een drummer, twee gitaristen, een bassist, een pianist en een accordeonist/toetsenist. Terwijl Will Tura eerder deze maand in de AB dankzij de arrangementen van Steve Willaert bewees dat ie een optreden kon afleveren dat mee met de tijd was, en hedendaags aanvoelde, klonk Neil Diamond – toch één jaar jonger dan Will – erg oud en zag ie er ook oud uit.

]]>
<![CDATA[Recensie Kingsman The Golden Circle Kinepolis Antwerpen donderdag 28 september 2017]]>

Een compleet van de pot gerukte film, dat is ‘Kingsman The Golden Circle’ die ook nog eens exuberant lang (twee uur en twintig minuten!) duurt ook. Een actiefilm en komedie tegelijkertijd is het, met over the top achtervolgingsscènes waarbij niet zelden de draak met het genre gestoken wordt, naar actiehelden ook, en de camp regeert met onder andere Elton John die zich opnieuw hijst in zijn pakjes uit de jaren ‘70 inclusief plateauschoenen, excentrieke iconische rode bril om nog maar te zwijgen over het veelkleurige pak waarbij hij eruitziet als een veekleurige Pino uit Sesamstraat. Om kort te gaan: Kingsman solliciteert ondanks zijn indrukwekkende cast om meerdere Golden Raspberries (die het slechtste van het filmseizoen eert) in de wacht te slepen. Wat een bagger!

]]>
<![CDATA[Recensie Alleen Eline Kinepolis Antwerpen donderdag 28 september 2017]]>

We moeten er niet flauw om doen, ‘Alleen Eline’, geschreven en geregisseerd door Hugo Van Laere is eigenlijk een Disneysprookje, maar dan geproduceerd door Marmalade Content. Het Gentse productiehuis dat tv series als ‘Gent West’ en films als ‘Allemaal familie’ en ‘Wat mannen willen’ de wereld instuurde en sinds eind vorig jaar ook actief is in de live entertainmentsector met hun eerste Disneymusical ‘Belle & het Beest’, brengt met ‘Alleen Eline’ een liefdessprookje tussen Lars (Yannick de Coster) en Eline (Line Pillet). Hij is een rijke kille veeleisende en bijna niemand vertrouwende zakenman die in de gaming sector actief is en een controlefreak is, zij een warme sociale fysiotherapeute die aan co-housing doet met de homoseksueel Wannes (Joren Seldeslachts) die in dezelfde kliniek werkt als Eline. Zij is de dertiende in minder dan een jaar tijd die Joy (Morag Campbell), het dochtertje van Lars, als patiënt krijgt. Joy overleefde een auto-ongeval, haar moeder An-Sofie (Charlotte Anne Bongaerts) die Lars bedrogen had, niet.

]]>
<![CDATA[Recensie Adela en Helena Fakkeltheater Rode Zaal dinsdag 26 september 2017]]>

Je hoeft niet altijd naar de grote, gevestigde cultuurhuizen te gaan om ”grote cultuur” te beleven. Getuige hiervan was “Adela en Helena” in de Rode Zaal van het Fakkelteater te Antwerpen. Het was een theaterstuk waarbij Chris Lomme, Katelijne Verbeke en Simone Milsdochter het verhaal brachten van drie vrouwen die elk op hun manier moesten rondtrekken in het Europa van het begin van de vorige eeuw om elkaar uiteindelijk in Antwerpen tegen te komen en daar hun levensverhaal te vertellen. Kris Van Steenberge tekende voor het scenario waarin hij zich rijkelijk bediende van een beeldige taal en zich uitvoerig liet inspireren door de levensverhalen van de moeders van Jean Kluger en Hans Kusters. Ignace Cornelissen had terecht gekozen voor een erg sobere regie waardoor het verhaal ten volle zijn werk kon doen en het geheel uitmondde in een intieme, maar sterke voorstelling.

]]>
<![CDATA[Recensie Matthew And The Atlas Ancienne Belgique Brussel zondag 24 september 2017]]>

Matthew And The Atlas brengt een nieuwe EP uit, die heet The Palace en komt er na hun recentste album ‘Temple’ die vorig jaar uitkwam. In een vol én warm AB Salon waar pers, publiek en band heerlijk cosy dicht bij elkaar kunnen kruipen én je een pintje in een echt glas kan drinken, toonde de band dat het geweldig straffe harmonieën zowel in zang als in de combinatie met gitaren en Nord synthesizer/contrabas of banjo / akoestische gitaar / contrabas live kan laten horen. Eerder tourde de groep al met onder andere Mumford and Sons, Bear’s Den en The Low Anthem. De indiefolkers doen het meest denken aan Bear’s Den, al doet de stem van Hegarty – volgens Q is ie ‘de Britse Bon Iver’ – bij momenten bijvoorbeeld denken aan Rag ‘n’ Bone Man. En hoewel ie tot twee keer toe zijn tekst kwijt was, bij ‘To the north’ en afsluiter ‘I will remain’, wist de groep dat voorval uiteindelijk om te buigen in hun voordeel. Faut-le faire!

]]>
<![CDATA[Recensie Mitten wir im Leben sind De Munt Brussel zondag 24 september 2017]]>

Met ‘Mitten wir im Leben sind’, en verwijzing naar een middeleeuwse hymne die Luther vertaalde naar het Latijn en tevens op de grafsteen van Pina Bausch te lezen is, op de 6 cellosuiten van Bach tekent de 57-jarige Anne Teresa De Keersmaeker samen met cellist Jean-Guihen Queyras een opvallende voorstelling af die naar ons aanvoelen ook verwijst naar de midlife. Wat wellicht het meest verrast, is het frisse karakter, het speelse, de joie de vivre die in elk van de zes choreografieën steekt. Denken we maar aan de sprongetjes (al dan niet met het rechterbeen ingetrokken) vooruit in de richting van de achterwand van het toneel. Zeker, de analyse van het werk van Bach voerde ze keurig uit en laat ze als een symbiose samensmelten met haar danstaal. Een lijn, twee parallelle lijnen, een driehoek (in suite 3), vierkant (in suite 4), cirkel (in suite 5) en rechthoek (in suite 6) toont ze wanneer ze nonverbaal elk hoofdstuk aankondigt. Maar daarnaast speelt De Keersmaeker ook met subtiele humor. Zo draagt ze een bruin vintage truitje bij de start die wat doet denken aan een bommatrui, gooit ze die verderop de voorstelling tijdens de tweede cellosuite van zich af, en zien we haar helemaal op het einde van de voorstelling een oude vrouw spelen, krom, slecht te been, en met handen die wat verwrongen staan naar de aarde gericht. Daartegenover staat het jonge meisje dat steeds aan de linkerkant van de bühne afgaat en naar links en rechts huppelt alsof ze op de speelplaats van de lagere school zit op het einde van de vijfde cellosuite bijvoorbeeld.

]]>
<![CDATA[Recensie Will Tura in de AB Ancienne Belgique Brussel zaterdag 23 september 2017]]>

7 staande ovaties. 32 songs. Twee uur en tien minuten live concert aan een stuk. Dat bracht Will Tura voor een vol AB Theater in Brussel. Terwijl sporters buiten zich opwarmden voor de Brussels Night Run, zette de grootste Nederlandstalige artiest van Vlaanderen, een fysieke prestatie neer om ‘u’ tegen te zeggen. De man bespeelde zijn publiek niet alleen voortreffend, hij bleek ook erg vitaal en zeer goed bij stem, wat altijd meegenomen is tijdens de opname van een live cd. Wat hem helemaal een vakman maakt, is dat ie naast het publiek en de kwaliteit van de opname ook zeer goed de aanwezige tv crews (vrtnws en vtmnws waren er) bespeelde, cameramannen toeliet op het podium, hen teken deed dat het ok was om het volgende nummer te filmen, enzovoort. En hij bleek niet alleen genereus naar het publiek om zo veel hits te brengen, hij was het ook voor de aanwezige pers die het ganse optreden in beeld mocht brengen. Zo kegelde hij op z’n eentje die belachelijke algemene regel ‘3 songs only, no flash’ voor concertfotografen naar de prullenmand. ‘Niet te doen jong, echt niet te doen!’ zei een vrouwelijke fan tegen het einde van het onwaarschijnlijk straffe optreden. 55 jaar na zijn eerste hit (‘Eenzaam zonder jou’ dateert van 1962) bleek ie nog steeds in bloedvorm. Al nam Arthur Blanckaert wel het zekere voor het onzekere en liet ie een autocue plaatsen. Logisch gezien het concert opgenomen werd.

]]>
<![CDATA[Recensie Eddy et les Vedettes De Roma Borgerhout vrijdag 22 september 2017]]>

“Dominique” van Soeur Sourire is ondertussen een behoorlijk oubollig nummer, maar Frank Mercelis en zijn muzikale kompanen hadden het stof eraf geblazen, het nummer gedemonteerd en met een moderne toets terug opgebouwd tot een hedendaags lied waar onze glimlachende non het warm van zou krijgen. Het resultaat was verbazingwekkend. Het was een mooi staaltje van hoe Eddy et les Vedettes tijdens deze “Chansons Fatales” in De Roma in Borgerhout niet zomaar enkele Franse hits kwamen coveren, maar hoe ze ook probeerden er hun eigen ding van te maken. Zo kreeg onder andere het oer-Franse “Sous le ciel de Paris” van Yves Montand niet de gebruikelijke musetteklank van de accordeon mee, maar werd het gedragen door het tropische ritme van de conga’s. Vertrouwd, maar toch anders. Een boeiende ontdekking of herontdekking van de rijkdom van het Franse chanson.

]]>
<![CDATA[Recensie The Beguiled Kinepolis Antwerpen vrijdag 22 september 2017]]>

Een verstikkende omgeving met enkel meisjes. Het is een van de favoriete contexten waarin de Amerikaanse regisseur Sofia Coppola haar films laat afspelen. Ook zo in The Beguiled, gebaseerd op het boek van Thomas P. Cullinan, dat zich in het derde jaar van de Amerikaanse burgeroorlog in Virginia in 1864 afspeelt. Amy (Oona Laurence), een meisje dat op een Katholieke meisjesschool zit die gerund wordt door Martha (Nicole Kidman) en die gesteund wordt door Edwina (Kirsten Dunst) die ook enkele lessen geeft, plukt op een dag paddenstoelen in het bos en komt daar de gewonde korporaal John McBurney (Colin Farrell) tegen die deel uitmaakt van het vijandige leger. Wanneer ze hem naar de school brengt, staan de vrouwen voor de keuze: hem laten sterven of hem oplappen en vervolgens overdragen als gevangene. Maar wanneer zowel de tienermeisjes als Edwina en Martha na verloop van tijd iets beginnen te voelen voor John, steekt jaloezie onder de vrouwen de kop op. Allemaal lijken ze op den duur wel naar een compliment te willen vissen van de man wanneer die terug herstelt. Het levert een geweldig grappige scène op wanneer ze hem appeltaart serveren. De ene wil scoren bij John wanneer ze meegeeft dat zij de taart gebakken heeft, Edwina geeft mee dat het recept van haar is, terwijl een ander meisje dan weer laat weten dat zij de appels heeft geplukt. Hilarisch.

]]>
<![CDATA[Recensie Sparks Ancienne Belgique Brussel zaterdag 16 september 2017]]>

Gek en geniaal tegelijkertijd, dat was het optreden van de Amerikaanse band Sparks in de Ancienne Belgique. De groep die draait rond de broers Ron en Russell Mael dateert uit een periode – de 70’s- dat ongegeneerd je falsettostem bovenhalen een handelsmerk mocht zijn en enige theatraliteit in songs en performances het geheel net als bij Queen afmaakte. Voor een laaiend enthousiast publiek stond de groep in Brussel. En de Maels genoten kennelijk van de overweldigende respons. Meermaals bedankten ze de fans omdat ze er mee een super optreden van maakten. Zelfs Ron – die al jaren de stijve hark uithangt achter zijn keyboard en bewegingloos de ganse tijd in dezelfde richting staart – kroop op het einde even uit zijn rol om de fans te bedanken. “Brussel is voor ons een tweede thuis”, zei ie oprecht waaraan hij fijntjes toevoegde dat de groep twee albums in onze hoofdstad opnam.

]]>
<![CDATA[Recensie Lady Linn and friends De Roma Borgerhout donderdag 14 september 2017]]>

“Het is lang geleden dat ik nog voor zo veel volk gespeeld heb.” Het is wellicht een van de meest oprechte bindteksten die we de afgelopen jaren konden optekenen. Lady Linn – “in het echte leven een spraakwaterval, op het podium niet echt” – genoot zichtbaar dat de Roma uitverkocht was voor een tamelijk exclusieve avond waarin ze andere artiesten uitnodigde om met haar het podium te delen. Isabelle A, Bart Peeters en Natalia die ze in de jongste editie van ‘Liefde voor muziek’ beter leerde kennen, had ze voor de gelegenheid uitgenodigd. De Roma van haar kant wist uit te pakken met een nieuw geluidssysteem en bleek nu op akoestisch vlak vlotjes te kunnen concurreren met die andere exquise zaal op akoestisch vlak in onze stad: de Koningin Elisabethzaal. “Het was een van de betere optredens die ik al gezien heb” hoorden we een koppel achteraf in de premetro zeggen. Er was iets van aan, al kon het uiteraard nog steeds ietsjes beter.

]]>
<![CDATA[Recensie Cargo Kinepolis Antwerpen woensdag 13 september 2017]]>

Cargo is het langspeelfilmdebuut van Gilles Coulier die in 2014 de achtdelige tv-reeks Bevergem regisseerde. Voor zijn eerste film duikt de regisseur, scenarist en producent in de wereld van de Oostendse visserij. Bijna uitsluitend mannen komen er in beeld in deze erg trage film. Coulier wil immers een stem geven aan stilte. Stilte tussen de broers Jean (Sam Louwyck), Francis (Wim Willaert) en William (Sebastien Dewaele) wanneer hun vader Leon (Roland Van Campenhout) in een coma belandt.

]]>
<![CDATA[Recensie Pinocchio De Munt Brussel zondag 10 september 2017]]>

Met Pinocchio opent de Munt opnieuw haar deuren nadat het langer dan voorzien buitenshuis moest spelen door de aanslepende renovatie van de schouwburg. De nieuwe zetels hebben hetzelfde model als de oude, en zitten iets steviger, het licht uit de kroonluchter is heel wat kouder omdat het ledlichtjes zijn die er nu in steken, maar daardoor komt het plafond wel weer beter tot haar recht. En er is airco en vanaf nu spelen de zangers ook op een vlak podium terwijl het oude nog een hellingsgraad van 4° had. Dat zijn de belangrijkste veranderingen aan de zaal. Voor de deur staat nu een (hopelijk tijdelijke) constructie waar de fouillering gebeurt net zoals dat aan het Muntpaleis aan Tour & Taxis het geval was. Met Pinocchio was de zondagmatinee helemaal uitverkocht. Fijn om zien, was dat er ook heel wat kinderen in de zaal zaten. Alleen is maar de vraag of zij beseffen dat het verhaal – dat toch wel wat gedateerd is – eigenlijk als hoofdreden heeft om jongeren onder de knoet te houden, en mooi te laten luisteren naar hun ouders. Dat is een aspect dat te vaak onderbelicht wordt omdat steeds de focus gelegd wordt op de deugd om niet te liegen maar waarachtig te zijn.

]]>
<![CDATA[Recensie Virginity HetPaleis zaterdag 9 september 2017]]>

Het Paleis opent zijn nieuwe seizoen met Virginity in samenwerking met Fabuleus. Een voorstelling over je seksuele identiteit vinden als jongere. Op een klein uur tijd zien we vier bandleden in een repetitieruimte zoeken naar een sound maar ook naar zichzelf. Marieke Dermul is het meisje dat alles aankan in haar eigen kamertje voor de videocamera. Ze heeft ‘een leeuw in haar broek die klaar is om te brullen’ en hoopt bij Boris Van Severen te kunnen scoren met de openingszin ‘Ik was negen. Mijn moeder was verslaafd aan alcohol. Ik vond haar in haar eigen urine.’ om zo medelijden te wekken en hem voor haar te winnen. Maar in real life verstijft ze en komt er bijna geen woord uit hoewel haar seksuele verlangens groot zijn. Choreografe Natascha Pire vraagt Lennert Coorevits op de man af of hij een homo is, wat hem aan het twijfelen brengt. ‘Ik moet tegen mezelf zeggen dat ik niet mag kijken.’ luidt het wanneer ie in de kleedkamer bij L.O. zich aangetrokken voelt tot Cesar Willems. En Boris, die blijkt zich dan weer een meisje te voelen in een mannenlichaam. Uiteindelijk kussen Boris en Lennert elkaar lang op de mond. Maar de aanloop daartoe voelt al even geforceerd aan als de ganse voorstelling. Om kort te zijn: in Ghost Rockers in concert zit méér verhaal, betere uitgewerkte personages én sterkere songs dan in deze Virginity die vis noch vlees is.

]]>
<![CDATA[Recensie Ola Pola Potloodgat Bronks Brussel zaterdag 9 september 2017]]>

Vijftien jaar na zijn première herneemt Bronks zijn jeugdtheatervoorstelling Ola Pola Potloodgat dankzij het Theaterfestival. Voor het eerst wordt een golden oldie vanonder het stof gehaald, en links en rechts geüpdatet, met onder andere de grappige zin: ‘Staat dat ook op tsjoeptsjoep?’ (Youtube nvdr.) of ‘Je ogen doen me denken aan bambi of neen Dana Winner’ die Piranha zegt tegen de olifant Petroesj. Het resultaat is een wervelende absurde voorstelling die de fantasie van kinderen én hun ouders prikkelt. De voorstelling is zeer eclectisch, bevat naast theater, ook dans, een verwijzing naar opera en integreert video. Ook in 2017 knetter het spelplezier eraf tussen Pascale Platel en Randi De Vlieghe. Al wil die laatste – niet geheel ten onrechte overigens – op het einde een andere rol spelen, die van het hoofdpersonage.

]]>
<![CDATA[Recensie Race Kaaitheater Brussel vrijdag 8 september 2017]]>

Met Race van het Nationale Theater kreeg het Theaterfestival in ons land meteen een Belgische première in het Kaaitheater. De tekst is van de Amerikaan David Mamet die vertaald werd door Pieter Hilhorst en Sacha Hilhorst. Eric de Vroedt tekende voor de regie. Romana Vrede neemt de rol van de stagiaire Susan voor haar rekening terwijl Werner Kolf en Mark Rietman de zwarte advocaat Henry Brown en de witte collega Jack Lawson spelen. Beschuldigde van dienst, in dit geval gaat het om een verkrachtingszaak van een jong zwart meisje, is Charles Strickland (neergezet door Hein van der Heijden). Wat aanvankelijk lijkt op een voorstelling die draait om de vraag of Strickland nu wel of niet schuldig is, draait uiteindelijk uit op de blank-zwart tegenstelling, vooroordelen, feiten versus perceptie of hoe iemand overkomt (waarbij vooral dat laatste tegenwoordig de bovenhand haalt), en het cynisme in de advocatuur.

]]>
<![CDATA[Recensie It Kinepolis Antwerpen vrijdag 8 september 2017]]>

Stephen King is opnieuw in de bioscoop te zien met zijn horrorklassieker It uit 1986. De remake van de Argentijnse regisseur Andy Muschietti die het eerste deel van de prent voorstelt, toont een groepje jongeren die behoren tot de Losersclub. Op school wordt vooral de dikke Ben (neergezet door Jeremy Ray Taylor) stevig gepest door een groepje tieners met Patrick Hockstetter (gespeeld door Owen Teague) op kop. Uiteindelijk is dat nog het meest opvallende in dit coming of age-verhaal. Waar moet je het meest bang van zijn, van It, de clown die al je angsten blootlegt en verantwoordelijk is voor verdwijningen en moorden? Of van het donkere kantje van je eigen ouders: diegenen die je al je leven lang placebo’s laten slikken, je als ‘mijn kleine meisje’ terwijl je pubert niet willen loslaten (waarbij overigens subtiel ook seksueel misbruik wordt gesuggereerd tussen de vader van Beverly en zijn dochter), hoogtevrees, of je pa die een politie-agent is en je stevig onder de knoet houdt, … ?

]]>
<![CDATA[Recensie Alleen Vk* Brussel woensdag 6 september 2017]]>

Met ‘Alleen’ brengt Tg Stan een monoloog die geschreven werd door Fikry El Azzouzi en Sara De Roo in de Vaartkapoen in Sint-Jans-Molenbeek. Martine Bom zorgde voor de vertaling naar het Frans, Isabelle Vander Stockt voor de boventitels. En dat voor welgeteld één Franstalige toeschouwer zo bleek aan het begin van de iets meer dan honderd minuten durende voorstelling. Probleem is echter dat het Nederlands een gebalde taal is en er dus meer lettertekens nodig zijn om hetzelfde te zeggen in het Frans. Maar vooral: door te boventitelen stak Tg Stan zich in een te zwaar keurslijf en werd De Roo beperkt in haar artistieke vrijheid waardoor ze tekstgebonden moest blijven, ook al schrapt ze normaal gezien tekst in een brief tussen haar en Fikry. Een ander stukje werd dan weer niet vertaald, waardoor de actrice zelf live overging in het te vertalen. De monoloog die sowieso al een problematische spanningsboog kent – het vele geschuifel op de stoeltjes door het publiek is daar onder andere een duidelijk bewijs van – werd daardoor een lange zit.

]]>
<![CDATA[Recensie The only way is up Beursschouwburg Brussel dinsdag 5 september 2017]]>

Muziektheater out of the box op een erg originele manier gebracht, dat doet ‘The only way is up’ van Boris Van Severen en Jonas Vermeulen. Elk staan ze achter een dj booth, bespelen de synths, bas- of elektrische gitaar en zingen ze in 6 delen (subtiel aangebracht via een rode spot die bijkomend aangaat telkens een nieuw hoofdstuk aangeboord wordt) over het leven van 4 hoofdpersonages: Astormouse die droomt van een ruimtereis met een meisje, de Chief die carrière maakt omdat die al in pole position kon starten via zijn afkomst, The New Boy die in zijn jeugd het omgaan met vrouwen bekijkt volgens het 4 F’s principe: ‘Find them, Feed them, Fuck them, Forget them’ en tenslotte is er cat-man die het allemaal rustig aan doet en last heeft van keuzestress in het leven.

]]>
<![CDATA[Recensie Buko Kaaitheater Brussel maandag 4 september 2017]]>

Buko, dat verwijst naar het leven en werk van de Amerikaan Charles Bukowski, is alweer een Abattoir Fermé voorstelling pur sang geworden. Een ruwe en ranzige voorstelling over twee mislukte schrijvers die elk in een kamer in het aftands Sunset Motel in Hollywood wonen op zoek naar de faam en het succes dat ze nooit zullen bereiken of voelen. Buko is niet alleen erg direct qua taal. Ze schoffeert het publiek maar ook het theaterwezen in wezen, steekt ook de draak met het literaire wereldje en grijpt terug naar de oerdriften: drank en seks. De mannen pochen over hun veroveringen en seksuele escapades maar in se zijn ze erg eenzaam. Tot ze Chinees bestellen en een delivery girl in korte jeans verschijnt.

]]>
<![CDATA[Recensie Bomba Estereo La Madeleine Brussel zondag 3 september 2017]]>

Wat een feestje zette het Colombiaanse Bomba Estéreo neer in La Madeleine. Rond kwart na negen kwam de band op. De muzikanten bouwden de sfeer op via drums, rainmaker, synths en vervolgens gitaar om meteen te openen met ‘Siembra’. Li Saumet had voor de gelegenheid een roze pet met zilveren glitters op die wat aan een oversized kepie van de Rijkswacht deed denken. Verder had ze fluo gele draadjes aan haar mouwen van haar kleed om het Zuid-Amerikaanse karakter van de band extra onder de aandacht te brengen. ‘Wij zijn Bomba Estéreo’ klinkt het waarna applaus volgt. En wanneer ze er ‘uit Colombia’ aan toevoegt, reageert meteen iedereen laaiend enthousiast.

]]>
<![CDATA[Recensie Radical Light Kaaitheater Brussel zaterdag 2 september 2017]]>

Samen met vier andere dansers, waaronder 1 vrouw: Inga Huld Hakonardottir, creëerde choreograaf Salva Sanchis ‘Radical Light’. Het moet gezegd, de muziek die van de hand is van Discodesafinado (het dj duo Joris Vermeiren en Senjan Jansen) is erg boeiend. Begint die aanvankelijk nog ambient – net zoals het zeer repetitieve wachtdeuntje voor het optreden van Coldplay in Brussel deze zomer startte overigens – dan voegt die geleidelijk aan percussieve elementen en bleeps toe (onder andere van achteraan het podium). ‘Radical Light’ wordt op die manier begeleid door minimal techno en experimentele electro. De choreografie baadt dan weer in spontane bewegingen waarbij de ledematen eerder het hoofd lijken aan te sturen dan omgekeerd maar naarmate het tempo opgedreven wordt en de voorstelling vordert, blijkt dat schijn bedriegt.

]]>
<![CDATA[Recensie Totem van Cirque du Soleil Paleis 12 Brussels Expo zaterdag 2 september 2017]]>

Cirque du Soleil doet voor het eerst Brussel aan met hun show Totem die geschreven en geregisseerd werd door Robert Lepage. Daaraan nemen acrobaten deel uit 46 verschillende landen, inclusief dat van ons. De voorstelling trekt de kaart van het ontstaan van alle leven, via amfibieën over aapachtigen tot de mens. Van de kip of het gevolgte en het ei. Van atomen tot moleculen. Was de zwakte van ‘Amaluna’, de vorige show van het gezelschap uit Québec dat ons land aandeed, nog diens opbouw met verschillende inkakmomenten en podiumwissels die niet al te best opgevangen werden, dan is Totem gewoon een wervelende show waar de vaart er wel goed in gehouden wordt, mede dankzij de percusieve muziek die hier een daar wordt aangevuld met (pan)fluit onder andere. Alleen, na een zeer straf en boeiend eerste deel heeft deze Cirque du Soleil-productie alle moeite van de wereld om in dat tweede deel even creatief uit de hoek te komen. Om kort te zijn, de opbouw van deel twee duurt véél te lang, en wanneer je het zoveelste bootje of vlot de scène ziet opvaren schiet er maar een ding door je hoofd: ‘alweer?’.

]]>
<![CDATA[Recensie Five Easy Pieces Kaaitheater Brussel donderdag 31 augustus 2017]]>

Zet kinderen en tieners op een podium en je krijgt een knaller van een voorstelling. Zo lijkt het wel de jongste tijd. Want na een wervelend ‘Het Hamiltoncomplex’ van hetPaleis vorig jaar heeft het Theaterfestival dit jaar opnieuw een opmerkelijke productie geselecteerd waar jong talent het onderste uit de kan haalt. Jazeker, ‘Five easy pieces’ gaat over Marc Dutroux, de slachtoffers, de politie, de ouders en geeft tevens de Belgische context van toen (politie waar niet of nauwelijks samenwerking was over de taalgrens heen) en wat geschiedenis mee (met onder andere de moord op Lumumba). Maar evengoed is het stuk ook erg kritisch over het theatervak op zich met zijn castings en cynische coaches, jongeren die te betuttelende simpele stukken moeten spelen in academies allerhande, terwijl er veel meer potentieel in hen zit dan wat er vaak uit gehaald wordt. Die gelaagdheid, het theater in het theater ook, maakt van ‘Five easy pieces’ een subliem stuk.

]]>
<![CDATA[1.301.784 unieke lezers voor Concertnews.be]]>

Concertnews.be haalde 1.301.784 unieke lezers tijdens het afgelopen seizoen 2016-2017. Een groei van 48 percent ten opzichte van het seizoen daarvoor. Reden voor deze uitstekende cijfers zijn het veranderende mediagebruik van de nieuwsconsument waarbij online nieuwsconsumptie duidelijk in de lift zit. Andere factoren zijn de bezuinigingen bij de massamedia, het feit dat zij daardoor nog nauwelijks recenseerden wat vooral tijdens het voorbije indoor seizoen opviel, en als dat al gebeurde, was dat onder de vorm van een toenemend aantal product placement artikels die al dan niet al op voorhand op de redactie waren geschreven. Concertnews.be stelt ook vast dat steeds meer recensies van kranten en magazines achter de betaalmuur gestoken worden. De onafhankelijke cultuursite vindt het zijn democratische plicht om gratis consulteerbaar te zijn. Mensen betalen in ons land al meer dan genoeg voor mobiel dataverkeer of internet thuis. 

]]>
<![CDATA[Recensie Ghost Rockers op Maanrock Stadscentrum Mechelen zondag 27 augustus 2017]]>

Goesting. Dat straalde af van Ghost Rockers tijdens hun optreden op Maanrock 2017. Mila en co gingen voor een snelle set, betrokken het publiek, en vinkten alweer een optreden af van hun bucket list. Het gratis festival in Mechelen is hét familiefestival bij uitstek met erg veel jonge kindjes die in de frontstage onder andere zitten te dansen. Met een stralende zon op hun snoet kregen ze gratis petjes en oordopjes van de alerte stewards. Alles voor preventie. Niet zelden toonden de Ghost Rockers dat ze ook tijdens een concert goed kunnen acteren op het podium iets wat we absoluut konden smaken.

]]>
<![CDATA[Recensie Niels Destadsbader Gemeentepark Schoten zaterdag 26 augustus 2017]]>

‘Speeltijd’ van Niels Destadsbader haalde de kaap van 20.000 verkochte albums al in februari en staat met het album op dit moment nog steeds op 1 in de albumlijsten in Vlaanderen. Daarnaast won de 29-jarige zanger de Radio 2 Zomerhit samen met Miguel Wiels met ‘Skown Meiske’, een cover van Alvaro Solers ‘Sofia’. Zeggen dat het Niels op dit moment voor de wind gaat, is een understatement. Op 8 juli mocht hij Werchter Boutique in gang zetten dat weliswaar strandde op een festivalterrein dat slechts voor twee derde gevuld was. Waarom zou je immers een ticket betalen als je Niels op Parkhappening Schoten gratis aan het werk kan zien en Stan Van Samang de dag erna op Maanrock Mechelen?

]]>
<![CDATA[Recensie Natalia Gemeentepark Schoten zaterdag 26 augustus 2017]]>

Het zegt veel over de staat waarin het Vlaamse lied en Vlaamse artiesten zich anno 2017 in bevinden. Zowel Niels & Wiels als Natalia wonnen een Radio 2 Zomerhit 2017 met … een cover. Niels & Wiels kunnen de Zomerhit van 2017 op hun naam schrijven terwijl het originele nummer ‘Sofia’ van Alvaro Soler is. Natalia mocht dan weer de trofee naar huis nemen voor beste solo artiest. Ze kreeg die dankzij ‘You’ve got a friend’, een Engelstalige versie van K3’s ‘Je hebt een vriend’, en haar deelname aan het tv programma ‘Liefde voor muziek’. Zowel Natalia als Niels Destadsbader stonden op Parkhappening Schoten.

]]>
<![CDATA[Recensie The Magical Flying Thunderbirds OLT Deurne vrijdag 25 augustus 2017]]>

Neen, in tegenstelling tot het vrijdagavondoptreden van Les Truttes werd het geen overrompeling van het OLT voor The Magical Flying Thunderbirds. Dat is opmerkelijk vermits Alain Bokken, Miguel Wiels, Pallieter Van Buggenhout en zangers Philippe Bokken en Charel van Domburg tot oktober 2017 eenmalige reünieoptredens afwerken. Dan valt het doek ‘definitief’ over de coverband die ooit straffer was dan Les Truttes, maar ondertussen voorbijgestoken is qua sound, snelheid en spitsvondigheid door de band rond Gerrit De Cock. In het Openluchttheater in Deurne hadden Charel en co drie kwartier nodig om het afwachtende en iets oudere publiek helemaal overstag te laten gaan. Dan lieten alle toeschouwers hun bankjes voor wat ze waren voor een over the top-choreografie op ‘Let’s all chant’ van Michael Zager Band (3 keer stappen, twee keer klappen en terug, golvende ‘Sunshine’-beweging met de hand, wijsvingers draaien op ‘woolly bully’, springen én een sit down).

]]>