concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie Daral Shaga Théâtre National Brussel zondag 15 januari 2017]]>

Feria Musica was in Antwerpen te gast op Zomer van Antwerpen met voorstellingen als ‘Infundibulum’ en daarvoor met ‘Le Vertige du Papillon’. In 2014 sloeg de Brusselse compagnie de handen in elkaar met Opéra-Théâtre de Limoges voor een circusopera op muziek van Kris Defoort naar een libretto van Laurent Gaudé: ‘Daral Shaga’. Thema: de vluchtelingenproblematiek, het afscheid nemen van een identiteit, het verleden, op zoek naar een toekomst maar onderweg – letterlijk ook – tegen een muur botsen. Daral Shaga is een zeer knappe visuele voorstelling waarbij tekst, muziek, zang, video (Giacinto Caponio in een videoregie van Fanny Perrau) en acrobatieën prachtig in elkaar verweven zijn. Met zijn zeventig minuten en enige laag, is de voorstelling ook geschikt voor kinderen. Een voorstelling die zowel tristesse,wanhoop (de jazz, en de blues is nooit veraf bij de klarinettist Jean-Philippe Poncin, cellist Lode Vercampt en pianist Fabian Fiorini) als dynamisme en gedrevenheid (luchtacrobatie en trampoline) toont. De Munt zorgde ervoor dat dit Brusselse project voor het eerst in ons land te zien is. Een terechte keuze.

]]>
<![CDATA[Recensie Eet je stekels op HetPaleis zaterdag 14 januari 2017]]>

Moquette production, dat ontstaan is uit Boîte à clous, een Brussels kunstenaarscollectief, brengt in de kleine zaal van hetPaleis een duister sprookje: ‘Eet je stekels op’. Een voorstelling die met dank aan het huis voor jeugdtheater in Antwerpen nu ook een Nederlandstalige versie kent. Virginie Gardin en Théodora Ramaekers staan in voor de animatie via 3 overhead projectors en verschillende transparanten die voor de achtergrond en de bewegende figuurtjes zorgen. Jean-Luc Millot tekent voor de muziek (speelgoedsynths en ukulele) alsook de bruitage, dat gaat van het nadoen van peper en zout dat gestrooid wordt in de soep, over het geluid van pruttelende soep, afscheidkusjes en veel meer. Behalve dat scheutje liefde dat mémé aan de soep toevoegt… Liefde kent blijkbaar geen geluid.

]]>
<![CDATA[Recensie Wat ik graag zou zijn als ik niet was wat ik ben Bourla Antwerpen donderdag 12 januari 2017]]>

Tevreden zijn met wie je bent en wat je hebt. Daarover gaat ‘Wat ik graag zou zijn als ik niet was wat ik ben’ naar een tekst van César Bruto en Daniil Charms. Orlando Verde stond in voor de vertaling van de tekst die Willy Thomas en Benjamin Verdonck op het toneel brengen. Eenvoudig en directe taal krijgen we te horen, wat naïef ook waarbij dromen geuit worden. Dromen die Benjamin Verdonck dan weer doorprikt door live collages te maken aan de hand van beauty magazines, te spelen met verschillende contexten of gezichten te veranderen. Dat contrast snijdt niet zelden. Wanneer Thomas bijvoorbeeld zijn kinderwens wat idealistisch voorstelt, toont Verdonck niet veel later een foto van een papa in conflictgebied met een dood dochtertje vol bloed op zijn schoot. Idealen en dromen zijn bedrog. De realiteit sneeuwt ze – ook letterlijk – onder.

]]>
<![CDATA[Recensie Kommil Foo in concert De Roma Borgerhout vrijdag 13 januari 2017]]>

We hadden er naar uitgekeken: opnieuw een muzikale voorstelling gevuld met liedjes die de gebroeders Walschaerts in de loop der jaren geschreven hadden in functie van hun theatervoorstellingen, maar dan gebracht met extra instrumentale ondersteuning. Het probleem met hoge verwachtingen is dat het voor de artiesten vaak moeilijker wordt om deze waar te maken, maar Kommil Foo wist ze perfect in te lossen … en meer.  Nog nooit hoorden we zo een innemende versie van “Zuster” dan hier in De Roma. Het werd gebracht in haar meest pure vorm met Raf op zijn akoestische gitaar en Mich die gevoelig de zang voor zijn rekening nam. En naar het einde toe kwam er dan een heel klein beetje warmte en diepgang van de driekoppige blazerssectie die net dat kleine beetje extra leverde om het gevoel nog juister te zetten. “Tram 17” kreeg de klank van de blues mee en werd mee gekleurd door de snijdende tonen van de elektrische gitaar. Dit arrangement van Gwen Cresens klonk helemaal anders dan het origineel en wist optimaal gebruik te maken van de achtkoppige live-band die de gebroeders bijstond bij dit muzikale avontuur. Het werd een avond waarin de liedjes van Kommil Foo muzikaal werden vergroot of juist in een nieuw jasje werden gestoken. Soms klonk het allemaal vertrouwd en op andere momenten mochten we de nummers herontdekken. Maar bovenal was het vooral een avond genieten van de pareltjes die Raf en Mich in de voorbije decennia al geschreven hadden.

]]>
<![CDATA[Recensie Radio 1 Bowie Sessie Ancienne Belgique Brussel maandag 9 januari 2017]]>

Theatraal vol drama en show, braaf, stout, eigenwijs, alternatief, commercieel en afgemeten. David Bowie die exact een jaar geleden stierf en mocht ie nog leven 70 zijn geworden, was het allemaal. Ozark Henry, SX, Stef Kamil Carlens, Stijn Meuris, Johannes Verschaeve (van The Van Jets), Noémie Wolfs, Tutu Puoane en Compact Disk Dummies brachten een hommage aan de Britse artiest op de vooravond van de eerste verjaardag van zijn overlijden. Elk op hun manier. Gek genoeg bleven de artiesten erg vaak binnen de lijntjes kleuren van de gekende arrangementen. En als ze hun eigen ding deden met een song, bleek dat zelden het nummer ten goede te komen.

]]>
<![CDATA[Recensie Die Zauberflote Opera Antwerpen zaterdag 31 december 2016]]>

In 2012 bracht Opera Vlaanderen al Die Zauberflöte van Mozart in een regie van de Duitser David Hermann. In zijn interpretatie is de toverfluit (van Tamino) een geweer en de magische klokjes van Papageno een munitieband. Een keuze die gemengde reacties oplevert bij het publiek. De ene vindt het sprookjesachtige daardoor wat moderner, realistischer, terwijl de ander zich afvraagt of zo veel toegevoegde donkerte aan wat op zich vrolijke melodieën zijn, écht hoefde. En zoals vaak bij een moderne interpretatie, zo zijn de drie knapen hier drie poppenspelers, wil het af en toe wel eens rammelen tussen wat er in het libretto staat (bv. ‘Wie stark ist nicht dein Zauberton, Weil, holde Flöte, durch dein Spielen Selbst wilde Tiere Freude fühlen.’) en wat we te zien krijgen: een man met een wapen in de hand. Tenzij we de ironische laag niet zagen op oudejaarsavond. Dat kan ook uiteraard.

]]>
<![CDATA[K3 en eerste dag Rock Werchter in wereldwijde charts 2016]]>

K3 in top 100 wereldwijde verkoop concerttickets.
Eerste dag Rock Werchter in top 20 omzetcijfers van festivals

Met 273.925 verkochte concerttickets in 2016 staat K3 op #92 in de Year End Worldwide Ticket Sales Top 100 Tour van Pollstar
#1: 2,676,425 Coldplay
#2: 2,286,549 Bruce Springsteen & The E Street Band
#3: 2,237,542 Beyoncé
#4: 2,223,908 Disney On Ice
#5: 1,761,642 Justin Bieber

K3 deed o.a. beter dan Dynamo, Mariah Carey en Pitbull.

Dat tonen de cijfers van Pollstar, het Amerikaanse vakblad voor de concertsector die deze industrie wereldwijd in kaart brengt.

]]>
<![CDATA[Stijgers en dalers na bewogen Belgisch concertjaar 2016]]>

De Belgische concertsector heeft er een bewogen jaar op zitten. Dat tonen de cijfers van Pollstar, het Amerikaanse vakblad voor de concertsector die deze industrie wereldwijd in kaart brengt. 2016 gaat de geschiedenis in als het jaar van de aanslagen in Zaventem en Brussel, annulaties van optredens en verhoogde veiligheidsmaatregelen. Dat laat zich wonderwel niét overal voelen in de cijfers. 

]]>
<![CDATA[Recensie Andre Brasseur en band De Roma Borgerhout woensdag 28 december 2016]]>

Op zeventien staat ie in de lijst van best verkopende Belgische artiesten: André Brasseur. Dat heeft ie voornamelijk te danken aan zijn grootste hit ‘Early Bird Sattelite’ uit 1965. Het nummer werd al snel qua titel ingekort tot ‘Early bird’. In die jaren ’60 en ’70 werden zijn nummers (o.a. Big Fat Spiritual) niet zelden gebruikt voor jingles van de BRT en ook de stations van piratenradio’s deden er maar al te graag beroep op voor hun tunes. Brasseur verkocht meer platen dan Bobbejaan Schoepen en K3. Toen ie vier jaar geleden in de Bonnefooi optrad, een café over de AB, net zoals zijn carrière gestart was: in bars, ontstond het idee om een nieuwe band te vinden voor hem. Dertigers en veertigers begeleiden de 77-jarige Hammondorgelbespeler nu. En het moet gezegd, het is vooral de verdienste van gitarist Ben Van Camp, bassist Ben Brunin, trompettist Jo Hermans, saxofonist Wietse Meys en drummer Dirk Jans dat ze het wat karakteristieke zompige, moerassige geluid van het orgel en zijn lesliespeaker tot een hoger, moderner en funkier/rockend niveau wisten te tillen.

]]>
<![CDATA[Recensie Samson en Gert Kerstshow 2016 Plopsa Theater De Panne maandag 26 december 2016]]>

Een flashmob in de zaal tijdens de ‘Samsonrock’ met meisjes – ondertussen vrouwen – die de afgelopen 25 jaar in het Samsonballet dansten. Dat was met stip hét eenmalige hoogtepunt tijdens de première van de Samson en Gert Kerstshow 2016 (**1/2 op drie). Vrouwen die jaren geleden de allereerste shows meedansten in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen of met het duo op zomertour gingen, in een circustent, en onder andere Blankenberge aandeden. Die tijd dus. De trappen van beneden tot bovenaan het balkon van het Plopsa Theater stonden vol danseressen die simultaan de pirouette, het klapje, de sprong, enz. meededen met de allerjongste danseresjes op het podium. Nauwelijks verrassingen verder. De kerstshow – deze keer met kerstboom zonder top omdat die anders niet onder de theaterdoeken kan, wat toch wel sneu is - koos voor de gekende ingrediënten: live filmen en een auditie nadoen die in het honderd loopt waarbij Van Leemhuyzen, Alberto en de Burgemeester hun ‘toptalent’ konden etaleren. Met deze keer een glanstrol voor Koen Crucke die al voor de Braziliaanse carnavalsfeer zorgt in een veel te korte versie van ‘Copacabana’.

]]>
<![CDATA[Recensie Zwanemans HetPaleis vrijdag 23 december 2016]]>

Met ‘Zwanemans’ serveren regisseur Guy Joosten en Koen De Graeve (tekst) hun muziektheaterversie van ‘Lohengrin’. Een voorstelling over een man – voormalig ridder van de Ronde Tafel – die zijn naam niet wil kenbaar maken omdat ie een geheim met zich meedraagt. Wanneer Elsa (neergezet door de verrukkelijke Charlotte Vandermeersch) verliefd wordt op Lohengrin (gespeeld door De Graeve), is het maar een klein kunstje voor Ortrud (hier ‘Oertrut’, gespeeld door Ariane van Vliet) om haar nieuwsgierigheid te prikkelen en achterdocht aan te wakkeren tijdens de song ‘Wat is zijn naam? Gaat zijn faam tot in Dar es Salaam?’ op een bedje van electronica door De Post. Elsa draagt met zich namelijk een geheim mee dat ze niet kan oplossen, waar haar broer Godfried is, die vermist is. Er is maar plaats voor één geheim bij haar.

]]>
<![CDATA[Recensie Soulsister 30 jaar De Roma Borgerhout vrijdag 23 december 2016]]>

Dertig jaar geleden braken ze door met hun debuutsingle “You Get To Me” en ondertussen zijn ze een beetje de Rolling Stones van Vlaanderen geworden: niet meer van de jongsten, terend op de successen van vroeger, maar nog altijd trekken ze overvolle zalen, spelen ze tijdloze muziek en weten ze hun publiek te geven waar het voor komt. De Roma in Borgerhout was dan ook tot aan de nok gevuld met veertigers en ouder die kwamen genieten van het nostalgische feestje dat Jan Leyers en Paul Michiels voorzien hadden. En ja, de hoge noten wilden niet altijd op exact de juiste toon uit de keel komen, maar dat nam niet weg dat de twee heren van Soulsister een heerlijke show afleverden waarin ze aantoonden dat hun muziek probleemloos de tand des tijds had overleefd. Zelfs in hun meest naakte vorm, bleven hits als “Through before we started” en “Facing love” moeiteloos overeind.

]]>
<![CDATA[Recensie Tirade Ancienne Belgique Brussel donderdag 22 december 2016]]>

Als een streepje klassieke muziek wiens intro maar blééf duren, zoals bij Rachmaninov bijvoorbeeld. Zo was de eerste conference ‘Tirade’ van Stijn Meuris. De Limburger toonde opnieuw een begenadigd verteller te zijn in de AB, al brieste hij te weinig, en ging ie te weinig te keer  als conferencier. Hij miste scherpte door de lange aanlooptijd die hij steevast nodig had. Rode draad doorheen zijn voorstelling: dat ie op een bepaalde dag Johan Van Overtveldt, minister van Financiën, zou ontvoeren, iets wat in de jaren ’80 schering en inslag was: politici ontvoeren.

]]>
<![CDATA[Recensie Trixie Whitley De Roma Borgerhout woensdag 21 december 2016]]>

‘Ik vertrouw erop dat die connectie er is.’ zegt Trixie Whitley in de Roma voor ze ‘Closer’ aanvat. ‘Jullie voelen zo ver weg.’ meldt ze nog. Dat geldt ook voor de Gentse uit New York. De vrij recente nieuwe luidsprekers in de Roma plaatsen haar stem steevast achter het ritmische spel op haar elektrische gitaar. Niet zelden klinkt de zangeres ook wat ijl (in ‘Soft spoken words’ bijvoorbeeld), alsof ze ver in een of andere bokaal (zoals in ‘Gradual return’) aan het zingen is. ‘Er staat veel ruimte tussen ons’ weet ze. Zo verwijst ze naar de barriers tussen podium en het publiek. Een frontstage die voor dit optreden speciaal gecreëerd werd. Niet dat de Roma een frontstage standaard heeft tussen podium en publiek namelijk. Voor de afstand werd dus zelf gezorgd door de entourage van Whitley die er nauwelijks in slaagde om connectie te maken met haar publiek. Daarvoor ontdooide ze te laat en bleek vooral de akoestiek van de Roma tegen te werken. Vreemd want met de oude geluidsinstallatie hebben we dat vroeger nooit voorgehad.

]]>
<![CDATA[Recensie Van Peel overleeft 2016 Arenberg Antwerpen maandag 19 december 2016]]>

Michael Van Peel kennen we als conferencier die een meester is in het aankaarten van ernstige gebeurtenissen op een manier die bedoeld is om het publiek aan het denken te zetten, maar die iedereen toch vooral doet lachen. Hij kaart wanpraktijken aan en schopt zijn publiek een geweten, maar je gaat toch met een goed gevoel naar huis. Op het einde van een show kon zelfs al eens een polonaise ingezet worden.

]]>
<![CDATA[Recensie The Colorist en Emiliana Torrini Bourla Antwerpen maandag 19 december 2016]]>

De prachtige zaal van de Bourla was echt ideaal voor het optreden van Emiliana Torrini & The Colorist en die was dan ook afgeladen vol. Bij de start van het concert kwamen eerst de muzikanten van het orkest The Colorist de intro spelen van het nummer “Jungle Drum”. Emiliana verscheen in een kleurrijk kleedje met bijpassende nylon kousen op het podium bij het tweede nummer “Caterpillar”. De zwangere Ijslandse/Italiaanse zangeres klonk prachtig en paste perfect bij de tonen van The Colorist. Ze was wel bij de start van het optreden een beetje zenuwachtig en dat zei ze ook aan het aanwezige publiek.

]]>
<![CDATA[Recensie Moeder deSingel Antwerpen donderdag 15 december 2016]]>

‘It’s a very sad day today’. Dat mag u ironisch nemen als het van Peeping Tom afhangt. Met ‘Moeder’ heeft het gezelschap na ‘Vader’ en voor ‘Kinderen’ zijn tweede voorstelling uit het drieluik, dat volgens sommige bronnen garant staat voor de hoeksteen van de samenleving en samen het – weliswaar traditionele – gezin vormt, klaar. De regie is van de hand van Gabriela Carrizo die de handeling laat afspelen in een ruimte die zowel museum, materniteit, rouwkamer, als opnamestudio is.

]]>
<![CDATA[Recensie Ghost Rockers Voor Altijd Kinepolis Antwerpen dinsdag 20 december 2016]]>

Op zaterdag 17 december 2016 vond de filmpremière van Ghost Rockers Voor Altijd? plaats in Kinepolis te Antwerpen. Rond twee uur ’s middags kwam de tourbus, die ook te zien is in de film, aangereden en stapte de cast uit om over de blauwe loper naar binnen te gaan. De cast werd opgewacht door fans en nam de tijd om deze te begroeten. Eenmaal binnen kregen de Ghost Rockers van Tatyana Beloy een ster voor hun eerste film.

]]>
<![CDATA[Recensie De Gouden Haan Tour and Taxis Brussel zondag 18 december 2016]]>

De Gouden Haan wordt geregisseerd door Laurent Pelly en gedirigeerd door Alain Altinoglu, muziekdirecteur van De Munt. Na eerdere successen met Don Quichotte en Cendrillon intrepreteert Pelly nu de wereldberoemde opera van Rimsky-Korsakov, naar het Russisch sprookje van Aleksandr Poesjkin. Het opzet van Pelly om “de sfeer van het Rusland van de voorbije honderd jaar op te roepen“  is aan het begin van de opvoering meteen duidelijk.

]]>
<![CDATA[Recensie De Grungblavers Kon. Elisabethzaal Antwerpen zaterdag 17 december 2016]]>

Eindelijk! Met dank aan Guillaume Van der Stighelen en zijn Grungblavers kunnen we nu luidkeels het legendarische “Bohemian Rhapsody” in het Algemeen Bijgeschaafd Aantwaarps meekelen. Toegegeven: het zal nog even duren voor de tekst er in zit, maar hij is nu op zijn minst beschikbaar voor wie er zin in heeft. Want daar draaide het toch maar weer om bij deze ondertussen al derde show van De Grungblavers: onvergetelijke evergreens meezingen in de taal van Wannes en Rubens. Guillaume Van der Stighelen, Luc Caals, Jan Van Looveren, Erik Goossens, Dirk Cassiers, Gène Bervoets, Jean Bosco Safari, Boogie Boy Paul Ambach en Marc Fransen gingen er ook dit jaar weer helemaal voor en dat leverde opnieuw enkele mooie momenten en een leuke sfeer op. De zang was niet altijd van de opperbeste kwaliteit, maar de heren weten dat zelf ook en het publiek vergeeft hen dat. De meeste mensen kwamen dan ook voor de nostalgie van de liedjes, de teksten en de ambiance… en misschien ook wel voor de spiksplinternieuwe Koningin Elisabethzaal.

]]>
<![CDATA[Recensie Beauty and the Beast Flanders Expo Gent zondag 11 december 2016]]>

Een sterke cast betekent nog geen sterke productie. En ‘big’ betekent daarom niet ‘better’. Dat is de conclusie na de première van de hitmusical Beauty and the Beast van Marmalade in Flanders Expo Gent. Het productiehuis zet zijn allereerste live entertainment show neer en zag het meteen groots met 3250 toeschouwers per show en een roosvormig podium van 32 m breed en 48 m lang. Het is meteen de allereerste arenashow van de musical die ooit wereldwijd getoond werd. Helaas zorgt de afstand tussen publiek en scène voor een gigantische barrière die alleen Peter Van de Velde in het eerste deel met een geweldige Oya Lélé-grap naar Josje toe weet te doorprikken. Pas dan komt het publiek wat los. Het grootste probleem van deze ganse voorstelling is de techniek, en de vele podiumwissels die letterlijk volgeluld moeten worden. Daardoor is de musical opvallend vervelend, zeker in het eerste deel, en duurt die ook gewoon veel te lang. Komt daarbij dat er qua klank te weinig dynamiek zit in de voorstelling, de vertelstem van Filip Peeters bij de start te kinderachtig overkomt en hij eigenlijk te veel kleur legt in zijn vertellen, de acteurs op het podium aanvankelijk ook in hetzelfde bedje ziek zijn, en de dialogen gewoon erg geforceerd aanvoelen waardoor het erg moeilijk is om in de voorstelling te geraken. De revelatie, hét lichtpuntje van de show is ontegensprekelijk Josje die een magische Belle neerzet, haar rol goed speelt én zingt (op een paar schoonheids-  en vooral timingfoutjes na), Peter Van de Velde die als Lumière tien jaar na zijn rol in Antwerpen nog steeds met verve de rokkenjager speelt, en Eline De Munck – van typecasting gesproken – als Babette.

]]>
<![CDATA[Recensie 300 el x 50 el x 30 el Bourla Antwerpen vrijdag 2 december 2016]]>

Anno 2016 klinkt het misschien niet al te uitnodigend op een affiche als een toneelstuk zich laat aankondigen als “geïnspireerd op het verhaal van de Zondvloed uit het Bijbelboek Genesis”. Zet er dan nog in kleine letters op dat er geen dialogen zijn want dat er niet gesproken wordt in het stuk en de meeste mensen zouden bij voorbaat al afhaken. En toch was “300 el x 50 el x 30 el” van het collectief FC Bergman een van de geweldigste voorstellingen die we dit jaar zagen. Het stuk duurde maar een goed uurtje, maar was erg intens. Het werd een kruising van een klassieke toneelvoorstelling met een kortfilm. Het nam ons mee naar een gemeenschap waar zes hutjes bij een vijver in het bos stonden. Via een camera die op rails rond het decor reed, keken we op een groot scherm als voyeurs binnen bij wat er achter de gevels gebeurde. En zo versmolten de binnen- en buitenkant zich tot één boeiend geheel van sterke, gestileerde beelden over de perversiteiten van een verdorven wereld die wacht op een zondvloed die alles van de kaart veegt.

]]>
<![CDATA[Recensie De Grote Sinterklaasshow 2016 Sportpaleis Merksem zaterdag 3 december 2016]]>

De Grote Sinterklaasshow van Studio 100 - goed voor meer dan 60000 toeschouwers op twee dagen tijd - lijkt zich wel heruitgevonden te hebben. Of toch in zekere zin. De show van 2016 kende veel meer vaart dan de voorbije jaren, de Sint blijkt te kunnen videochatten met de hoofdpiet via zijn tablet en de productie stond stil bij wat er allemaal nodig is om een goed feestje te kunnen organiseren. Dat was de opdracht voor de artiesten en de toeschouwers: de ‘to do lijst’ van feestpiet afwerken die helaas ziek in bed lag. Niet meer te zien in deze show: Wickie de viking en stilaan wordt ook Rox naar de exit verwezen. Alleen de auto kwam nog even op het podium gereden. Nemen hun plaats in: Lolly lolbroek (die ons deed denken aan een Pippi Langkous 2.0) en Nachtwacht.  Ook prikkelde de show onze reukzin met bloemengeur tijdens de passage van Maya de bij. Dat is nieuw al kon die nog veel meer doen met onze zintuigen. Nu nog onze smaakzin en onze tastzin stimuleren en we zijn er.

]]>
<![CDATA[Recensie Christophe Mae La Madeleine Brussel vrijdag 2 december 2016]]>

Een opwarmer van formaat en een behoorlijk exclusief gebeuren. Dat is de pre tour van Christophe Maé die in ons land voor La Madeleine koos, een zaal in Brussel met een maximumcapaciteit van zo’n duizend toeschouwers. De zanger die in 2017 maar liefst drie keer een afspraak heeft met zijn fans in Vorst Nationaal op 21 en 22 april én in het najaar op 13 oktober, bracht maar liefst negen nummers uit zijn jongste album ‘L’Attrape-Rêves’ dat 7 weken op nummer 1 stond in de Waalse hitparade. Daarvan bracht hij al bij de start het titelnummer. Een van de redenen waarom een live optreden van Maé meemaken absoluut magisch is, is de symbiose tussen hem en de prachtig meezingende (voornamelijk vrouwelijke) fans onder andere tijdens ‘L’automne’. Op het einde van zijn concert ging hij ook even voor een experiment. Zo vroeg ie tijdens ‘les amis’ aan het publiek om na het stuk tekst ‘Vas-y souri’ de mannequin challenge te accepteren, lange tijd te stolstijf te staan tot ie ‘pour la photo’ zong. Met succes overigens. De ganse zaal op een vrouw na die ‘c’est ridicule’ riep, niet geheel onterecht overigens, het was namelijk een grappig en surrealistisch zicht, deed mee aan de opdracht. Veel mama’s en in mindere mate papa’s waren er net als kinderen. Maé is dan ook een popartiest die in het Franstalig gedeelte van ons land niet alleen erg populair is, hij weet een familiepubliek aan te trekken.

]]>
<![CDATA[Recensie Eros Ramazzotti Vorst Nationaal Brussel donderdag 1 december 2016]]>

Met een kleine twintig minuten vertraging begon Eros Ramazzotti aan zijn optreden in Vorst Nationaal. Reden was de bommelding in de late namiddag waardoor de deuren van de zaal pas later open konden voor het publiek. De toeschouwers scandeerden dan ook ‘Eros’ al iets na half negen en begonnen in de handen te klappen. De sfeer in de zaal zat erg goed en de Italiaan bespeelde zijn fans ook erg slim. Een kartonnen bordje van een fan even nemen , kussen en teruggeven? Check.  Een Italiaanse vlag op het podium ronddragen? Check. De vleugelpiano even kuisen nadat hij zich zelf solo begeleid had op het instrument voor zijn pianist een volgend nummer kon inzetten? Check. De saxofoon doen huilen zodat hij zelf ook even theatraal kon janken en ‘O sole mio’ integreren en dat voor de smartphones van tientallen fans in de frontstage? Check. Over de zwangere buik van zijn backing vocal wrijven en vervolgens over de buik van een mannelijke muzikant? Check. Kortom: Eros Ramazzotti bracht een erg entertainende show, met sterke visuals, humor én hij bleek nog goed van stem te zijn ook.

]]>
<![CDATA[Recensie Admiral Freebee De Roma Borgerhout dinsdag 29 november 2016]]>

Admiral Freebee stond voor een opvallend rumoerig publiek te spelen in de Roma. Van Laere was kennelijk ook verrast dat de mayonaise aanvankelijk niet wou pakken hoewel hij en zijn bandleden er volop voor gingen. De toeschouwers wilden kennelijk het ruige, het ongepolijste, de rockkant van Admiral Freebee horen. En die kregen ze pas toen de frontman besloot om ‘Oh Darkness’ op het einde van de reguliere set op hen los te laten. Een verademing leek het wel in Borgerhout te merken aan de enthousiaste reacties. Vanaf dan gooide de man met de baard wiens broer in de zaal was en als twee druppels water op hem fysiek gelijkt, het over een andere boeg, gooide hij de setlist om in de bissen en bracht hij twee nummers extra. Dat is dan ook het enige verwijt dat we kunnen maken aan het adres van de Admiraal. Dat ie veel te laat aanvoelde dat het concert voor heel wat toeschouwers tot voorbij de helft van het optreden nog lang niet begonnen was ook omdat de hits voornamelijk achteraan bij elkaar gepropt werden. Dat is vragen om problemen…

]]>
<![CDATA[Recensie Meme de peetmoeder HetPaleis zaterdag 26 november 2016]]>

Een oud spreekwoord zegt: “Elk huisje heeft zijn kruisje”. Voor de familie Van Eeckhout is het niet anders. De dood van dochter Viola, nu zo’n 35 jaar geleden, hangt als een zwaard van Damocles boven het leven van de familieleden. Het heeft hen gevormd en misvormd tot wie ze vandaag zijn. En hoewel hetzelfde bloed door hun aderen vloeit, konden de broers niet meer van elkaar verschillen. Luc werd een sociaal gestoorde tuinier en Laurent werd een geldwolf die telkens weer bezig is met het volgende plan om snel rijk te worden. Het contrast en de hunker naar het ware verhaal achter Viola’s ongeval namen je van bij de start van “Mémé - De Peetmoeder” mee in het verhaal.  Johan De Smet & Jan Sobrie hadden zich bij het schrijven van de tekst bediend van een vlotte taal die perfect aansloot bij de leefwereld en uitdrukking van de jongere generatie van dit moment. Vooral in het heerlijk tegendraadse personage van Maxence hadden ze zich lekker mogen laten gaan. Het was dan ook een erg dankbare rol die door Laurence Roothooft erg goed gestalte werd gegeven. Het tempo van het toneelstuk zat goed, er was gevoel voor humor, men bediende zich van mooie ensceneringen en slaagde er moeiteloos in om ondanks de karikaturen toch diepgang in hun personages te steken.

]]>
<![CDATA[Recensie Stan Van Samang in t groot Sportpaleis Merksem zaterdag 26 november 2016]]>

40 000 toeschouwers. Die trokken naar Stan Van Samang in’t Groot in het Sportpaleis. Daarmee evenaart de acteur-zanger op zijn eentje het aantal bezoekers van Night of the Proms 2016 in Antwerpen en is hij goed voor een twee derde gevulde wei van Werchter. Sterkhouder op de Proms was dit jaar Tom Chaplin, de zanger van Keane. Pianopop dus. En net dat serveert Van Samang ook drie keer in het Sportpaleis terwijl hij maar liefst zeven songs uit zijn 10-nummers tellend jongste titelloze album live laat horen. De zanger koos voor een groots én intiem optreden, een mix tussen arrangementen die klassiek aanvoelden met die 12 strijkers, pianopop en stevige gitaren. Het resultaat werd een degelijke show die coherent en eclectisch tegelijkertijd was en vooral een brede sound liet horen waarbij de band en strijkers de zaak helemaal konden opentrekken zoals in het nieuwe ‘Ghosts’, een nummer over elkaar kwijt raken. Al verloor Stan Van Samang het publiek dat kennelijk wat moe begon te worden even voor elven bij gebrek aan nieuwe showelementen en omdat ie twee nieuwe nummers ‘Ghosts’ en ‘Explode’ na elkaar bracht gevolgd door Owens ‘Is it over you’ waar hij zijn stem zes jaar geleden aan verleende.’Summerbreeze’ zorgde dan ook voor het dipje in de show wat in eerste instantie te maken had met de samenstelling van de setlist daar.

]]>
<![CDATA[Recensie Ozark Henry Bourla Antwerpen zondag 20 november 2016]]>

Een staande ovatie na een optreden dat ongeveer anderhalf uur duurde. Dat kreeg Ozark Henry tijdens de passage van zijn jongste tour ‘Harmony is Paramount’ in de Antwerpse Bourla. Goddaer liet er zich omringen door 5 vrouwen, 3 violisten en een celliste en de multi-instrumentaliste Laura Groeseneken die naast de zang ook instond voor live begeleiding op de melodica (‘Outpatient’ en ‘Heroes’) en de synths wat niet alleen een genot voor het oog was voor ons omdat Laura er een onberispelijke houding op nahoudt aan de toetsen – ze speelt voorbeeldig volgens het boekje met een vingerzetting waaronder een tennisbal zou kunnen passen – en wat tevens ook leidt tot muzikale versies van ‘Sweet instigator’ en ‘Godspeed’ om duimen en vingers van te likken.

]]>
<![CDATA[Recensie West Opera Antwerpen zaterdag 19 november 2016]]>

Pond Way van Merce Cunningham op muziek van de Brit Brian Eno, Shahrazad van de Amerikaans-Tunesische Jonah Bokaer waarvan de compositie van de hand is van de Rus Nicolai Rimski Korsakov en Approximate Sonata 2016 van William Forsythe op een gefragmenteerde compositie van de Nederlander Thom Willems. Die werken stelt Ballet Vlaanderen voor in ‘West’, hun openingsproductie van het nieuwe seizoen. Twee choreografieën die beroep doen op een bandopname, terwijl Shahrazad voor de volle klank, de dynamiek ook van het orkest van Opera Vlaanderen gaat onder leiding van Dominic Grier. Dat levert geen onbelangrijk voordeel op voor die choreografie die als tweede van de avond getoond wordt. Er zit dan ook een grotere emotionele laag in het werk.

]]>
<![CDATA[Recensie De Nachtwandelaars HetPaleis zaterdag 19 november 2016]]>

De Nachtwandelaars van Hans Op de Beeck is een trage, mysterieuze, magische voorstelling. Wanneer de vader van drie zussen: ratje, poppemie en suske (ofwel de grote, de mooie en de slimme) gestorven is, begraven de drie hun papa. Suske heeft een walkman meegekregen en een cassette waarop de vader een laatste keer zijn dochters toespreekt en hen een opdracht geeft om de caravan waar ze in opgegroeid zijn in het bos te verlaten, een rugzak aan te doen die hun vader speciaal voor hen ontwierp en het pad te volgen door het bos. Dat is zijn allerlaatste wens. Hoewel ‘De Nachtwandelaars’ een trage voorstelling is, de spanningsboog soms verslapt voornamelijk omdat de productie herhaaldelijk inspeelt op de nieuwsgierigheid van de kinderen wat er in de verborgen lades in de rugzakken zit en waar het verhaal naartoe leidt, intrigeert die toch. Voornamelijk dan omwille van zijn sfeerzetting.

]]>
<![CDATA[Recensie De Rozenoorlog Fakkeltheater Rode Zaal vrijdag 18 november 2016]]>

Wat doe je als de liefde een sleur wordt en je vaststelt dat je binnen je huwelijk een beetje op elkaar bent uitgekeken? Voor de Van Rozens is het antwoord simpel: je maakt elkaar het leven zuur en jaagt mekaar in de gordijnen of in dit geval de kroonluchter. “De Rozenoorlog” mocht dan misschien geen al te positief beeld van het huwelijk schetsen, het was bij verre het beste dat we ooit van Judas TheaterProducties zagen. Alle puzzelstukjes pasten perfect in elkaar: men had een degelijk en entertainend verhaal, de humor was gevarieerd en wist de juiste toon aan te slaan, de muziek was afwisselend en passend, de belichting was verzorgd met oog voor details, het decor was eenvoudig en functioneel, de regie zat goed, de acteer- en de zangprestaties van Maike Boerdam en Lucas Van den Eynde waren een lust voor het oog en het oor, …  Kortom: “De Rozenoorlog” was een avondje puur genieten van theater op zijn best.

]]>
<![CDATA[Recensie Capriccio Tour and Taxis Brussel woensdag 16 november 2016]]>

Een van de meest vermoeiende opera’s om uit te zitten. Dat lijkt ‘Capriccio’ van Richard Strauss wel te zijn. De thematiek, de dramaturgie, is om te huilen. Wat wil je ook. Hij werd gecreëerd in 1941, acht jaar voor de dood van de componist, tijdens de Tweede Wereldoorlog in Duitsland. Op 28 oktober 1942 ging het werk, een eenakter, in München in première, onder toenmalig minister van Propaganda Joseph Goebbels. Strauss’ artistieke vrijheid was dus erg beperkt. Het onderwerp van de opera is dat ook, in dit geval het medium opera zelf, en is gebaseerd op Salieri’s ‘Prima la musica e poi le parole’ en de querelle ‘des Gluckistes et des Piccinnistes’.

]]>
<![CDATA[Recensie The Phantom of the Opera Her Majesty s Theatre Londen vrijdag 11 november 2016]]>

30 jaar draait de musical The Phantom of the Opera ondertussen op de West End in Londen. En de productie heeft ook een Guiness World Record op zak. Philip Griffiths staat namelijk al 26 jaar ononderbroken in deze West End-show. Wij zagen hem aan het werk als Monsieur André. De Nederlandse zangeres Celinde Schoenmaker kreeg de eer om op 10 oktober tijdens de galavoorstelling in de voetsporen te treden van Sarah Brightman voor wie componist Andrew Lloyd Webber de rol schreef. Daarmee gaat haar naam alvast de geschiedenisboeken in van de productie. Op vraag van Brightman destijds speelt de hoofdzangeres de rol van Christine 6 keer per week en treedt haar alternate op maandag en vrijdag op. In deze regie van Harold Prince gaat die eer naar de Engelse klassiek geschoolde Harriet Jones die zowel opera- als televisiewerk op haar palmares heeft staan. 30 jaar na zijn première blijft de musical die opera-, goochel- (beeld van The Phantom in de spiegel in Christines loge, het plots verdwijnen op het einde, …) - en balletelementen in zich draagt,allerhande fans - ook gothicfans - bekoren. Verder is The Phantom of the Opera gedeeltelijk een stuk in een stuk waarbij het voor een stuk de theaterwereld zelf gedeeltelijk toont (het repeteren, de changementen, de verschillende culturele achtergronden van de zangers, de oude machinerie (de trekkenwand), het spiegelen van voor-en achtergrond, decorstukken, …) Hét recept van het succes van The Phantom of the Opera naast de zeer brede palet aan genres dat te zien is, zijn de  special effects (het vuurwerk uit een doodskop,  vlammen vooraan het podium, de kroonluchter die naar beneden valt,…),  de steengoede zangers, een van de beste scores die Andrew Lloyd Webber schreef, en een sterk coming of age-verhaal waarbij Christine moet kiezen tussen twee mannen: Raoul of het Spook.

]]>
<![CDATA[Recensie Lazarus King s Cross Theatre Londen donderdag 10 november 2016]]>

Op 10 januari 2016 overleed David Bowie, twee dagen nadat ie 69 was geworden en zijn laatste studio album ‘Blackstar’ in de winkelrekken lag. Op 7 december 2015 ging in NY zijn laatste podiumproductie, de musical ‘Lazarus’ in première waar hij samen met Enda Walsh aan schreef. Ivo Van Hove stond in voor de regie en zijn trouwe compagnon Jan Versweyveld tekende opnieuw voor de visuals en belichting. Na de run in de States, komt de show nu ook thuis in de UK in een tent, voor slechts 13 weken in het tijdelijke King’s Cross Theatre tot 22 januari 2017. De nummers van Bowie in een concretere context gieten, in de structuur van een verhaal, een musical die in dit geval gebaseerd is op ‘The Man Who Fell to Earth‘ van Walter Tevis uit 1963, bleek allesbehalve makkelijk. Het verhaal en de enscenering hapert dus wel eens maar uiteindelijk blijft de onsterfelijke muziek van Bowie, knap live neergezet door de cast en de band die achter plexiglas staat overigens, op zo’n inkakmomenten wél overeind.

]]>
<![CDATA[Recensie De moed om te doden Bourla Antwerpen woensdag 9 november 2016]]>

‘De moed om te doden’, de recentste theatervoorstelling van Guy Cassiers, ging in het Toneelhuis met enkele dagen vertraging in première. Reden was dat hoofdrolspeler Marc Van Eeghem uitviel wegens ziekte en Dirk Van Dijck (o.a. gekend van ‘Het Eiland’ en ‘Eigen kweek’) zijn rol op twee weken tijd moest instuderen. De productie liet echter niets aan het toeval over en koos ervoor om zoals in de goede oude tijd een souffleurbak te plaatsen in het midden. ‘De moed om te doden’ werd geschreven door de Zweed Lars Norén en handelt over een moeilijke vader-zoon-relatie die dermate ontspoord/verstoord en erg destructief is. De enige uitweg blijkt dat de paden van de twee definitief van elkaar gescheiden worden.

]]>
<![CDATA[Recensie Kroniek Arenberg Antwerpen zondag 6 november 2016]]>

We leven in een communicatiemaatschappij waar iedereen met iedereen verbonden is. Het is een zorgmaatschappij waar de contacten met leveranciers van nutsvoorzieningen zoveel mogelijk geautomatiseerd zijn om ons gemak te vergroten, waar lonen automatisch op de rekening komen en rekeningen automatisch betaald worden. Maar al dit gemak zorgde er ook voor dat een man van drieënvijftig jaar 28 maanden dood in zijn appartement lag voor iemand zijn lichaam vond. Hij had nochtans een ex-vrouw en een dochter. Hij was nochtans gekend in de buurt. Hij was nochtans in behandeling bij een arts voor mondkanker. Hoe was het ooit zover kunnen komen? Oscar Van Rompay, Bert Luppes en Charlotte Vanden Eynde van NTGent  vertelden in “Kroniek of een man ligt dood in zijn appartement sinds 28 maanden” het verhaal van deze vergeten man.  Het uitgangspunt van dit toneelstuk was dus boeiend genoeg, maar in de uitwerking maakte regisseur Florian Fischer soms veel te rare spongen om de voorstelling nog aangenaam of boeiend te noemen. Het feit dat de mensen naar het einde van de voorstelling de schaamte overwonnen en mensen in groep de zaal verlieten, zei genoeg.

]]>
<![CDATA[Recensie Nathaniel Rateliff and The Night Sweats Ancienne Belgique Brussel maandag 7 november 2016]]>

Met stip was Nathaniel Rateliff and the Night Sweats op de eerste festivaldag van Rock Werchter dé act van de dag dit jaar. Niet McCartney, zoals andere media bleven beweren, Macca bleek immers niet al te best bij stem die dag én zong meermaals vals, wat niet gezegd kon worden van de ondertussen achtendertigjarige Nathaniel Rateliff and the Night Sweats die een stevig feestje bouwden. Ook het platenlabel blijkt door te hebben dat het gelijknamige schijfje weliswaar meer dan een jaar na zijn release bij ons goed onthaald wordt door het publiek. Het gevolg: recent verscheen een deluxe versie op de markt, een dubbelaar. En toch hebben we tot op de dag van vandaag nog steeds die plaat niet in huis. Het antwoord zochten en vonden we in de AB.

]]>
<![CDATA[Recensie Snowden Cinema Aventure Brussel woensdag 2 november 2016]]>

Het heldhaftige portret van de ex-spion Edward Joseph Snowden is niet om warm van te worden, al mag het je niet koud laten wat hij in 2013 publiek maakte.

]]>
<![CDATA[Recensie Paul Simon Vorst Nationaal Brussel dinsdag 1 november 2016]]>

Een mindblowing optreden. Dat zette Paul Simon en zijn drie gitaristen, drummer, percussionist, pianist, trompettist en saxofonist neer in Vorst Nationaal. Over ‘spirit voices’ vertelde hij dat hij ooit zeilde op de Amazone, een rivier in Zuid-Amerika, en hem verteld werd dat er een genezer woonde in de jungle. Die bezocht hij ook en gaf hem een mengeling van plantensappen. ‘It opens up your mind’ wist Simon daarover te zeggen, waarbij hij meegaf dat vijftien minuten  nadat je het plantenextract had ingenomen je een zwarte anaconda zag, de genezer zelf die op die manier kon zien wat er met je scheelde op fysiek of psychisch vlak zodat ie wist wat ie moest genezen.  Simon en zijn muzikanten, stuk voor stuk topmuzikanten en multi-instrumentalisten brachten de wereld naar Vorst met een on-waar-schijn-lijk rijk palet aan klankkleuren. En Paul Simon live lijkt wel als een goede fles wijn, hoe ouder hij wordt hoe beter.

]]>
<![CDATA[Recensie Prinsessia show Theater Elckerlyc Antwerpen dinsdag 1 november 2016]]>

Als platte cola. Zo smaakt de eerste Prinsessiashow ‘De droomtroon’ die in Antwerpen halt hield. Goed weliswaar bij maagpijn. Maar of een meisje dat na de show last had van buikpijn van de honger daarmee geholpen is, is maar de vraag. Haar klachten waren sowieso het gevolg van het aanvangsuur: 11u terwijl de show ongeveer 70 minuten lang duurt.  Naar kinderproductienormen is de show niet te lang qua duur, maar door de slappe spanningsboog en het constant – tot 5 keer toe! – herhalen van dezelfde scène: acteur/actrice neemt plaats in de droomtroon, valt in slaap, rook verschijnt en bij het geluid van een stoomketel komen we in zijn of haar droom terecht, voel je de aandacht bij heel wat jonge meisjes die voor de gelegenheid uitgedost zijn in prinsessenkleedjes, stevig verslappen. Doe daarbij een flets live on tape optreden waarbij de voice over zang het iets te veel overneemt van het live gebeuren, en James Cooke die als Basiel al even erg op de zenuwen werkt als tijdens ‘Zeg ‘ns euh’ op Vier deze zomer en ‘Jonas & Van Geel’ op vtm recent, en je hebt een show die het vooral moet hebben van Helle Vanderheyden die als prinses Iris nog min of meer de zaak weet recht te houden.

]]>
<![CDATA[Recensie Whitney Ancienne Belgique Brussel zondag 30 oktober 2016]]>

Gitarist Mcmillen Kakacek, drummer Julien Ehrlich, Malcolm Brown aan toetsen, Josiah Marshall op bas en William Miller aan trompet vormen samen de indie rockband ‘Whitney’. Uit Chicago komen de heren . Hun debuut ‘Light upon the lake’ is nog maar enkele maanden uit en dat is alvast goed voor twee keer een uitverkochte AB Club. Ehrlich vroeg tijdens de avondshow wie er die middag (om 15u) ook was komen kijken. Dat bleek 1 iemand te zijn, een potentiële leugenaar ook overigens. Whitney bleek in de AB erg goed qua sound, live zang en musiceerde voorbeeldig. Alleen zit de band nog in zo’n pril stadion, nog in zijn speelvogelsfase zeg maar, dat ze vooral dat er uit moeten halen en wat professioneler leren zijn. Al was het wel een hilarisch zicht toen de barmannen effectief met een shot voor alle muzikanten kwamen opdraven toen Ehrlich een weddenschap met het publiek was aangegaan dat wanneer ze dat zouden krijgen, de bandleden elkaar allemaal op de mond zouden kussen. Whitney hield woord overigens toen het zover was. De mannen gingen in een cirkel staan en begonnen elkaar te kussen om daarna de zaak door te spoelen met een shot. De speelvogelfase van een band dus.

]]>
<![CDATA[Recensie Les Soeurs HetPaleis zaterdag 29 oktober 2016]]>

Twee levensgrote marionetten in Antwerpen. Waar hebben we dat ooit nog eens gezien? Correct: bij de Reuzen van Royal de Luxe die meermaals in de stad rondliepen. Nu heeft WIThWit vzw in coproductie met Dommelhof, P2-CCHA, Theater aan het Vrijthof, wp Zimmer, Platform 0090, HetPaleis en FroeFroe twee grote exemplaren, meisjes, zussen zelfs die aan verschillende koordjes hangen en zo kunnen bewegen in de voorstelling ‘Les soeurs’. Ruben Nachtergaele voorziet de voorstelling van een muzikaal klankbed, voornamelijk door op zijn gitaar te spelen, maar is ook scheidsrechter met een fluitje in de mond. Thomas Glorieux stond in voor de belichting die bij de start vooral focust op schaduwspel en een plantje dat een hindernissentraject volgt. Freija Van Esbroeck creëerde de poppen en manipuleert ze ook samen met Anton Boon, Erki De Vries en Kate Olsen.

]]>
<![CDATA[Recensie Grietje HetPaleis zaterdag 29 oktober 2016]]>

Met ‘Grietje’ tovert theater FroeFroe in hetPaleis al meteen zijn wit konijn uit de hoed. Letterlijk ook want de eerste rol die op het toneel verschijnt is, jawel een wit konijn. Niet veel later verschijnt er een varken met een lange snuit en vrezen we dat meteen het sprookje uit is. Niets is minder waar want FroeFroe laat zijn eigen versie van het sprookje ‘Hans en Grietje’ nu op ons los. Hier heet het ‘Gans en Grietje’  kwestie van de twee op gelijke hoogte te brengen zodat ze allebei de naam van een dier meedragen.  Of om het met de woorden van het varken met de lange snuit te zeggen: het verhaal is half verzonnen.

]]>
<![CDATA[Recensie Ode to the attempt en BIS deSingel Antwerpen vrijdag 28 oktober 2016]]>

Een uitermate hilarische Jan Martens zagen we aan het werk met zijn double bill ‘BIS’ en ‘Ode to the attempt’. Het ene werk maakte hij voor de 65-jarige Nederlandse danseres Truus Bronkhorst in 2012, het andere is een solo die hij zelf danst van vorig jaar, die niet in het minst refereert naar ‘BIS’ maar vooral hilarisch is omdat Martens de draak steekt met de ingrediënten, de opbouw van een voorstelling, het genre dans op zich, collega’s én zichzelf. Zelfrelativerend is ie dus wanneer hij de draak met zichzelf steekt. Maar ook een Anne Teresa De Keersmaeker met haar contrapunt en obsessie rond de cirkelvorm, minimal dans, ballet,enz. moeten er aan geloven.

]]>
<![CDATA[Recensie Jose Carreras Bozar Brussel donderdag 27 oktober 2016]]>

José Carreras, die in december 70 wordt, heeft meer dan 160 albums opgenomen waarvan 50 volledige opera’s, heeft in iedere operazaal ter wereld opgetreden en  heeft meer dan 75 miljoen albums verkocht. Hij genas van leukemie in 1988 en maakte deel uit van ‘de drie tenoren’ – Carreras, Domingo en Pavarotti tussen 1990 en 2003 wat hem na zijn ziekte terug op het internationaal toneel bracht. The Three Tenors in Concert uit 1990 werd het best verkochte klassieke album ooit. In Bozar werd Carreras begeleid door de Italiaanse pianist Lorenzo Bavaj en kreeg ie als sopraan de dertigjarige Georgische Salome Jicia naast zich. Samen met hen bracht hij een klassiek optreden, niet versterkt dus, en het concert richtte zich duidelijk op een niche publiek. Wie classical hits wou, kwam zo goed als van een kale reis terug. Wie met open geest naar Bozar kwam om muziek te ontdekken, zoals zo goed als alle toeschouwers, gaf het trio tot vijf maal toe een staande ovatie met als resultaat vijf toegiften. Genereus noemen ze dat.

]]>
<![CDATA[Recensie Crystal Fighters Ancienne Belgique Brussel dinsdag 25 oktober 2016]]>

‘Everything Is My Family’ heet het derde album van Crystal Fighters. De Brits-Spaanse electronica/folkband die met Baskische instrumenten, synthesizers en hun stemmen hun karakteristieke snelle dance sound creëren, kwam het schijfje voorstellen in de AB. Recentste single ‘Lay Low‘ is een eerbetoon aan hun drummer Andrea Marongiu die in september 2014 plots overleed. In de AB vroeg zanger Sebastian Pringle tot drie keer om het publiek te laten joelen voor hun overleden bandlid. Met succes. Het leek wel of een of andere studentenclub de AB had afgehuurd om het optreden in de AB dat uitverkocht was, te organiseren. De AB ging volledig uit zijn dak vanaf de allereerste noot en maakte er een te gek feest van, onder andere tijdens eerste toegift ‘You and I’ waarbij de basdrum de handen van het publiek op elkaar kreeg, de lyrics met die ‘oho’ in stevig meegekeeld werden, er snel meegeklapt werd, meegezwaaid en zo waar gecrowdsurft werd. Crystal Fighters is dan ook zo’n band waarvan je je afvraagt hoe het komt dat ze in ons land nog geen arena’s vullen of stadia.

]]>
<![CDATA[Recensie 20 Years of Placebo Arena Riga Latvia zaterdag 22 oktober 2016]]>

This autumn Placebo has delivered a gift to their fans by releasing the retrospective album ’A Place for Us to Dream’ underElevator Lady Ltd. marking 20 years from the release of their self-titled debut album and now being on a complementary tour ’20 Years of Placebo’.

]]>
<![CDATA[Recensie Der fliegende Hollander Opera Antwerpen zondag 23 oktober 2016]]>

De Duitse regisseuse Tatjana Gürbaca die met de productie ‘Parsifal’ de International Opera Award (2014) in het seizoen 2012-2013 won, is terug aangemeerd bij Opera Vlaanderen met Richard Wagners ‘Der fliegende Holländer’. Was de Schotse bas-bariton Iain Paterson op de première nog verkouden in zijn roldebuut als Hollander, dan had ie kennelijk zijn tegenspeelster Senta, de Letse sopraan Liene Kinča, aangestoken die de rol tijdens de tweede voorstelling wegens ziekte niet kon zingen. Vermits Opera Vlaanderen (wellicht om budgettaire/subsidieredenen) niet over een tweede cast beschikt voor deze productie, betekende dat behoorlijk wat last minute kunst- en vliegwerk voor intendant Aviel Cahn die op zaterdagavond de eer kreeg om rond te bellen op zoek naar een geschikte stem voor de zondagmatinee.  Kinča die ook een roldebuut neerzet, bleek nog wel in staat de rol te spelen en te lippen, wat Opera Vlaanderen overigens in het verleden in een andere productie ook al liet doen, terwijl de Zwitserse sopraan Marion Ammann, die eerder bij Opera Vlaanderen de rol van Keizerin speelde en zong in ‘Die Frau Ohne Schatten’, aan de zijkant van het podium de rol concertant zong. Die mengvorm concertant-scenisch mag dan wel een noodoplossing geweest zijn, net als de vorige keer werkt het wonderwel (ook in het voordeel van de invaller). De staande ovatie achteraf was dan ook in deze moeilijke omstandigheden niet meer dan verdiend en ging niet in het minst ook voor een groot deel naar Ammann die het er uitstekend van af bracht ook al was het volgens haar website 13 jaar geleden dat ze de rol nog gezongen had.

]]>
<![CDATA[Recensie Nicht schlafen deSingel Antwerpen zaterdag 22 oktober 2016]]>

Verscheuren of verscheurd worden of het ritualiseren van de dood. Dat thema staat centraal in de nieuwste voorstelling ‘Nicht schlafen’ van regisseur Alain Platel,scenografe Berlinde De Bruyckere, Steven Sprengels (muzikale leiding) en Ballets C de la B. Een primitieve stam zien we aanvankelijk aan het werk waar de survival of the fittest van toepassing is. Wanorde en geweld staan dan ook centaal, terwijl enkele seconden later de harmonie van samen een choreografie neerzetten, wordt getoond en niet veel later men opnieuw overgaat in de chaos. Aanvankelijk werkt dat contrast, en ook de mengeling van Mahlers ‘O Mensch! Gib acht!’ (derde symfonie in D minor IV) met polyfonisch gezang van Boule Mpanya en Russell Tshiebua, Afrikaanse belletjes rond de enkel,  en zien we in de dans zowel verwijzingen naar klassiek ballet (twee dansers) als naar de rite (9 dansers in halve cirkel rond dode paarden die hen een soort laatste groet geven door snel  de armen de lucht in te steken naar beneden te doen en dit te herhalen, een verwijzing naar een Afrikaans gebruik).  Maar na een tijd is dat effect al tamelijk snel uitgewerkt. ‘Nicht schlafen’ mist vooral een duidelijke verhaallijn waardoor de spanningsboog (begin-midden-slot) wat aan de slappe kant is. De dansvoorstelling verliest dan ook onze aandacht niet alleen de onze als we de reacties van een toeschouwer achteraf mogen geloven (‘wat een vreemde voorstelling. Enkel halfweg de voorstelling wist het me te boeien’).

]]>