concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie Coldplay Koning Boudewijnstadion Brussel woensdag 21 juni 2017]]>

Formidabel, dat was het eerste optreden van Coldplay tijdens hun ‘A head full of dreams’ tour in het Koning Boudewijnstadion. Formidabel, niet in de ironische betekenis van het woord zoals Stromae het in zijn wereldhit bedoelt om duidelijk te zijn. Chris Martin, die een half optreden de Belgische vlag in zijn achterbroekzak mee zeulde, bracht geheel op zijn manier een ode aan Stromae, wellicht de meest populaire Belgische artiest van het moment. Op het einde van ‘Hymn for the weekend’, dat visueel voorzien werd van metershoge vlammen, liet de frontman zich vallen op het B-podium, kroop recht en strompelde over de catwalk alsof ie zat was om vervolgens liggend aan het begin van het hoofdpodium ‘Fix you’ in te zetten. Dat was al een eerste referentie naar Paul Van Haver. Door even akoestisch en solo op gitaar, gebruikmakend van een looping station ‘Formidable’ te coveren inclusief het gekende handgebaar van Stromae op het einde, kreeg hij de 50.000 toeschouwers moeiteloos op zijn hand.

]]>
<![CDATA[Recensie Suzanne Vega Ancienne Belgique Brussel maandag 12 juni 2017]]>

Suzanne Vega’s bekendste nummers zijn ongetwijfeld ‘Tom’s Diner’ dat een derde positie haalde in Vlaanderen in 1990 en ‘Luka’ uit 1987. De 57-jarige Amerikaanse singer-songwriter bracht die helemaal op het einde van haar set in de Ancienne Belgique. Daar startte ze haar tour samen met de Ierse gitarist Gerry Leonard die samen met David Bowie de albums ‘Heathen’, ‘Reality’ en ‘The Next Day’ ingeblikt heeft en tevens met hem het podium deelde tijdens de ‘Heathen’ en ‘Reality’ tour. Tijdens die laatste concertreeks was hij tevens musical director. Ook in de AB toonde de man een begenadigd gitarist te zijn aan de zijde van Vega en wist samen met haar specifieke stem, die deels in parlando overging en zelfs gefluister, telkens een andere sfeer op te roepen.

]]>
<![CDATA[Recensie Wyclef Jean De Roma Borgerhout zondag 11 juni 2017]]>

De Amerikaanse rapper Wyclef Jean bracht in de Roma een best of set die hip hop, reggae en soul met elkaar blendde net zoals Fugees, de groep waar hij deel van uitmaakte samen met Pras en Lauryn Hill dat in de jaren ‘90 deed. De grootste hits van Fugees zijn ongetwijfeld ‘Fu-gee-la’ en de covers ‘Killing me softly’ (naar Lori Liebermans ‘Killing Me Softly With His Song’) en ‘Ready or not’ (naar The Delfonics‘ ‘Ready Or Not Here I Come (Can‘t Hide From Love)’) . In de nillies haalde hij met Shakira nog een nummer 1-plek met ‘Hips don’t lie’ (dat op zijn beurt een cover is van Wyclef Jean feat. Claudette Ortiz’ ‘Dance Like This’) . Tot daar Wyclefs commerciële successen waarin hij zelf te horen is en die vooral covers zijn. Als co-producer en co-tekstschrijver achter de schermen scoorde hij onder andere met Whitney Houstons ‘My love is your love’ en ‘Ghetto Supastar’ van Pras Michel feat. ODB introducing Mýa (een cover van Kenny Rogers & Dolly Partons ‘Islands In The Stream’) in 1998 en Santana’s ‘Maria Maria’ een jaar later.

]]>
<![CDATA[Recensie Eind goed al goed Bourla Antwerpen zaterdag 10 juni 2017]]>

Met ‘Eind goed al goed’ naar ‘Am Ziel’ eindigt de Bernhardtrilogie van Tg Stan en meteen ook het theaterfestival Antwerpse Kleppers editie 2017 in de Bourla. De grote brok tekst is voor een hilarische Jolente De Keersmaeker die net als tijdens ‘Alles is rustig’ de babbelzieke, hautaine (die heerlijke vibrato en melodie die ze maakt!) vrouw mag spelen die graag lang zelf aan het woord is. Een hypocriete, dominante vrouw die haar dochter (gespeeld door Sara Haeck) letterlijk klein houdt door haar te laten knielen voor haar: ‘Zo heb ik altijd gehouden van je.’ om niet veel later te stellen ‘Sta recht. Ik kan niet verdragen dat je voor me knielt.’ Een vrouw die vol tegenstrijdigheden zit en haar dochter ook emotioneel weet te chanteren: ‘Ik vraag me dikwijls af of je de moeite waard bent om beschermd te worden.’ en ‘Je bent niet levensvatbaar zonder mij.’ Groots is ze dan ook in haar tirade over de krachteloze jeugd die niet in opstand komt. Het is wellicht het toppunt van hypocrisie omdat haar personage zelf de vrijheid niet geeft aan een jongere generatie. Een lage dunk heeft ze dus over jongeren: ‘Op hun twintigste denken ze al aan hun pensioen...’ Dat een maatschappij niet evolueert, of veel te traag, is daar het resultaat van. Omdat je vastzit in de beperkingen die eerdere generaties oplegden.

]]>
<![CDATA[Recensie Obsession Carre Amsterdam zaterdag 10 juni 2017]]>

De Italiaanse regisseur Luchino Visconti bracht in 1943 zijn neorealistische debuutfilm ‘Ossessione’ uit dat zijn mosterd deels ging halen bij de misdaadroman ‘The Postman Always Rings Twice’ van James M Cain. Na eerdere bewerkingen van Visconti’s werk zoals ‘Rocco en zijn broers’, ‘Ludwig II’ en ‘Les Damnés’, bewerkte de Vlaamse gerenommeerde theatermaker Ivo Van Hove deze keer Visconti’s prent uit 1943 voor het theater. In ‘Obsession’ speelt Jude Law de hoofdrol als Gino. Verder zijn er rollen voor Robert de Hoog (als Johnny), Chukwudi Iwudji (als priester/inspecteur), Aysha Kala (als Anita), Halina Reijn (als Hanna) en Gijs Scholten van Aschat (als Joseph). De voorstelling ging op 19 april in première in The Barbican Centre in Londen en speelt nog tot en met 18 juni in een uitverkocht Carré Amsterdam waarna de voorstelling te zien is in Luxemburg. ‘Obsession’, dat eerder focust op puur en direct speltheater en nauwelijks op esthetiek (tenzij dan de esthetiek van het lelijke, de smurrie), is een degelijke Ivo Van Hove. En hoewel de motor letterlijk bij de start sputtert, doet die het figuurlijk verderop omdat Van Hove soms te weinig weet te prikkelen. Toch had het Nederlandse publiek er een gedeeltelijk staande ovatie voor over wat niet geheel ten onrechte is.

]]>
<![CDATA[Recensie Take That Wonderland Live Kinepolis Antwerpen vrijdag 9 juni 2017]]>

Take That zette op 4 juni op de Old Trafford Cricket Ground een strakke, snelle set neer tijdens het One Love Manchester benefietoptreden voor de slachtoffers die vielen tijdens de aanslag na het optreden van Ariana Grande in Manchester op 22 mei 2017. Dat gold helaas niet voor hun Wonderland-concert in the O2 Arena enkele dagen later. Die trok vooral de kaart van het visuele, met grote visuals op zwarte doorschijnende doeken die naar boven en beneden gingen aan het cirkelvormige podium. Take That bracht in de hoofdstad van Groot-Brittanië een in the round concert voor 18.000 toeschouwers. Wereldwijd werd die show live uitgezonden in een 600-tal bioscopen waaronder Kinepolis Antwerpen.

]]>
<![CDATA[Recensie Figaro Bourla Antwerpen dinsdag 6 juni 2017]]>

 “Het is eigenlijk slechte tekst, maar het is maar muziektheater.” Het was niet onze mening, maar het was wat het hoofdpersonage Figaro uit de gelijknamige productie van Compagnie Marius van zijn eigen liedje vond. Hij parodieerde daarbij “Figaro’s aria” uit Gioacchino Rossini’s “Il barbiere di Siviglia”. Of beter gezegd: ZIJ parodieerde deze bekende aria. De rol van Figaro werd immers gespeeld door Waas Gramser, die samen met Kris Van Trier verantwoordelijk was voor de vertaling van de twee bekendste werken van Pierre-Augustin Caron de Beaumarchais: De barbier van Sevilla (1775) en De bruiloft van Figaro (1784). Het resultaat was een hele lange voorstelling die ons meer dan vier uur vasthield in de Bourlaschouwburg, maar die ons nooit wist te vervelen. De losse speelstijl, de absurde humor, het complot in het complot en het gevoel voor improvisatie maakten de lange zit meer dan de moeite waard.

]]>
<![CDATA[Take That live in Kinepolis]]>

De immens populaire nineties boyband Take That is met ‘Wonderland Live 2017 Tour’ aan een nieuwe concertreeks begonnen. De heren trekken met deze tiende Take That-tour door Groot-Brittannië, Ierland, Australië en Nieuw-Zeeland. Toch hoeven Belgische fans zich niet uitgesloten te voelen: op vrijdag 9 juni 2017 om 21u wordt het Take That-optreden in de Londense O2 Arena gecapteerd en live uitgezonden bij Kinepolis België. Later dit jaar volgen onder andere nog opgenomen optredens van André Rieu, David Gilmour en M. Pokora die Kinepolis zal vertonen.

]]>
<![CDATA[Recensie Hope Opera Antwerpen zaterdag 3 juni 2017]]>

Met ‘Hope’ sluit Ballet Vlaanderen seizoen 2016-2017 af. Drie producties toont het, twee donkere (‘Café Müller’ van Pina Bausch en ‘Chronicle’ van Martha Graham), met eerder negatieve inslag en een nieuwe productie die een lichtpuntje moet zijn in de duisternis (‘Ecdysis’ van Annabelle Lopez Ochoa). Letterlijk ook: want Ochoa kiest ervoor om in haar choreografie die verwijst naar vervellen, de dansers zich te laten richten naar 1 gloeilamp, naar de hemel, om de oplossing te vinden voor de vele uitdagingen waar de wereld tegenwoordig mee geconfronteerd wordt. ‘Chronicle’ ging – geheel terecht overigens – met het sterkste applaus lopen.

]]>
<![CDATA[Recensie Heimat 2 Bourla Antwerpen vrijdag 2 juni 2017]]>

De Nwe Tijd reist meer dan 4900 km naar Groenland voor hun voorstelling ‘Heimat 2’ en neemt mee: Freek Vielen, Suzanne Grotenhuis, Harald Austbø en Tim David, de bugelspeler die pas later betrokken werd bij de voorstelling. Blijft thuis omdat het uit is tussen haar en Freek: Rebekka De Wit die zo voor de nodige dramaturgie zorgde. Doel van hun expeditie is een Requiem schrijven (Harald heeft negen delen geschreven en is meermaals opnieuw moeten beginnen, eerst omdat het een 5-stemmig werk was, maar door het wegvallen van Rebekka moest het herschreven worden tot een vierstemmig stuk waarbij Grotenhuis nog eens altsax moest leren ook (‘een zeer moeilijk instrument‘ verzekert ze ons), werd zijn laptop gestolen in Amsterdam (laat je ramen nooit openstaan in Amsterdam), en omdat ie geen backup had, opnieuw is moeten beginnen. ‘We hadden evengoed voor een kort nummer kunnen kiezen’ zegt een van de acteurs die de keuze voor zo’n lang requiem - terecht - in vraag stelt. Als er een boodschap in deze voorstelling zit, dan wel deze: ‘maak altijd backups’ laat Grotenhuis weten.

]]>
<![CDATA[Recensie Stef Bos Wereldwijd De Roma Borgerhout vrijdag 2 juni 2017]]>

In een tijd waar negativiteit en doemdenken wel eens de bovenhand dreigden te halen, was een dosis puur en eerlijk positivisme het uitgelezen medicijn. De medicijnman van dienst was Stef Bos. Tijdens de show “Wereldwijd” nam hij het publiek in De Roma mee op een reis doorheen de tijd en over de verschillende continenten. Via fragmenten uit brieven aan zijn moeder kregen we de verhalen achter enkele van zijn liedjes, aangevuld met de wijsheden van ma Bos. En al ging het in de brieven ook wel eens over gevoelens van gemis, onbegrip, twijfel en angst, steeds weerklonk er een citaat van zijn moeder dat nieuwe moed en nieuwe hoop gaf. Het was het herwaarderen van mooie, oude wijsheden in een tijd dat de wijsheid soms ver weg lijkt. Stef Bos toonde zich daarbij, zoals we het konden verwachten, een volleerd en begenadigd verteller die telkens weer met woorden en een vleugje humor het decor wist te schilderen voor de liedjes die gingen komen.

]]>
<![CDATA[Recensie De man die zijn haar kort liet knippen Bourla Antwerpen donderdag 1 juni 2017]]>

Met ‘De man die zijn haar kort liet knippen’ liet de Koe zich inspireren door de gelijknamige roman van Johan Daisne. Natali Broods speelt de rol van de actrice die zich afvraagt waarom ze het nog allemaal doet. Ze denkt te lijden aan een burnout en stelt vast dat ze uiteindelijk maar een tussenpersoon is voor de emoties van iemand anders, omdat het publiek altijd een voorstelling op zichzelf projecteert en de eigen emoties. Peter Van den Eede is de schrijver, de regisseur. Zij wil dat hij een stuk over hen schrijft maar ziet dat niet zitten. Halfweg de voorstelling zijn we dan, die zo naturel gespeeld is, dat het wel autobiografisch overkomt. De interactie met het publiek, op zoek naar drie rekwisieten (een papieren zakdoek, een muntje en 5 euro in kleingeld) is geniaal.

]]>
<![CDATA[Recensie Metallica in Symphony Koninklijk Circus Brussel woensdag 31 mei 2017]]>

Met Metallica in Symphony bracht de European Philharmonia onder leiding van Walter Proost een in your face crossover concert in het Koninklijk Circus. De Italiaan Roberto Molinelli tekende voor de arrangementen, behield de power van Metallica en verrijkte de elektrische sound met die van een klassiek orkest: in dit geval een stevige percussiesectie (pauken en xylofoon), koperblazers (die stevig mochten doorklinken in het tweede deel), en strijkers. Onder de eerste violisten zaten een paar dames die we 50+ schatten wat hen ongezien cool maakte en bewees dat muziek, ongeacht het genre, van alle leeftijden kan zijn. Hun strijkstokken kregen het hard te verduren. Geoffrey Vanderhaegen en Patsy Verfaille namen de vocals voor hun rekening. Opvallend dicht bij de orginele stem van James Hetfield kwam Vanderhaegen overigens. Hij kreeg dan ook een groter applaus dan zijn vrouwelijke collega die ofwel te vlak zong (‘Fade to black’) ofwel te braaf, klassiek (‘Nothing else matters’). Maar met een stevig ‘Battery’ en publiekslieveling ‘Enter sandman’ won ze het kritische metalpubliek toch voor zich. De fans wilden meer en kregen dat ook na een staande ovatie.

]]>
<![CDATA[Recensie Drugs kept me alive Bourla Antwerpen dinsdag 30 mei 2017]]>

Een zeer jong en wellicht ook progressief kunstminnend publiek trok naar de Bourla om Fabres ‘Drugs kept me alive’te zien. Fabre schreef deze monoloog voor Antony Rizzi vijf jaar geleden. Rizzi kon een jaar niet dansen omdat ie een medicijn tegen de hepatitis moest innemen. Verder bleek hij HIV-positief. Dé quote uit het werk ‘Ik ben een dansende apotheek’ mag dan wel grappig zijn, ze geeft weliswaar ook weer hoe de danser zelf zijn leven leefde: met legale en illegale drugs. Daarover gaat het stuk ook, dat je met legaal spul ook in een roes kan komen, of je lichaam in extase, rust, of noem maar op kan krijgen. ‘Ben ik ziek?’ is de vraag die Rizzi meermaals aan het publiek stelt als je weet wat je neemt en waarom? Al stelt ie verslaving voor als een bewuste keuze die je onder controle kan houden. Die visie doet toch wel wat vragen oproepen. Finaal lost hij zijn mensbeeld op het publiek: ‘de mens is een zeepbel’.

]]>
<![CDATA[Recensie Aida Tour and Taxis Brussel zondag 28 mei 2017]]>

Met ‘Aida’, wellicht een van de bekendste van de 26 opera’s die Verdi schreef, sluit de Munt het Muntpaleis op Tour & Taxis. Volgend seizoen verwelkomt het operahuis zijn bezoekers opnieuw in betere omstandigheden in de gerenoveerde zaal aan het Muntplein. Maar eerst was het nog een keer puffen en zweten geblazen in de tent waar men noodgedwongen langer beroep op moest doen dan aanvankelijk gepland omdat de renovatiewerken van de schouwburg vertraging hadden opgelopen. Met slechts één productie die wat ons betreft ver boven de rest uitstak, de musical ‘Sweeney Todd’ dan nog wel, zagen we verder weinig spraakmakende voorstellingen in het Muntpaleis. Ook ‘Aida’ had als afsluiter kennelijk niet de ambitie om iets ongeziens scenisch toe te voegen. Integendeel, regisseur Stathis Livathinos, die zijn allereerste operaregie neerzet en artistiek directeur van het Nationaal Theater van Griekenland is, bleef mooi binnen de lijntjes kleuren, verwees naar Egyptische goden (de jakhalskop van de god Anubis, de havik die verwijst naar Horus, en het mythologisch dier met de lange snavel naar de god Seth). Zo zie je dat de regisseur voor een letterlijke en ceremoniële lezing (in het ontvangen van het goddelijke zwaard bv.) is gegaan, terwijl Aida eigenlijk voornamelijk draait om een driehoeksverhouding die in eender welke context zou kunnen plaatsvinden. Verdi koos ervoor om die te laten afspelen met op de achtergrond een confict tussen Ethiopië en Egypte om de heel eenvoudige reden dat zijn opdrachtgever de Egyptische kedive (de onderkoning) was, niets meer niets minder.

]]>
<![CDATA[Recensie Pappie loop toch niet zo snel CC Merksem zaterdag 27 mei 2017]]>

De tour van ‘Pappie loop toch niet zo snel’ loopt op zijn laatste benen voor Jonas Van Geel, Jelle Cleymans, Gert Verhulst en Maggie MacNeal. In een uitverkocht en warm Cultuurcentrum van Merksem speelden de vier alsof het hun laatste optreden was. Met grapjes en plaagstootjes die de zangers elkaar toebedeelden bijvoorbeeld. Zo liet Jonas Van Geel Gert Verhulst wel erg lang wachten in ‘Hé Monique’ toen de telefoon ging en hij - in de rol van de kleine Monique - moest opnemen. Van Geel zag zijn kans schoon om van de gelegenheid gebruik te maken om de telefoon backstage te zoeken, kwam met een XXL-exemplaar af, en verwees daarmee heel kort naar de sketch van Joske Vermeulen die wijlen Gaston Berghmans, Merksemnaar overigens, die een jaar geleden stierf, groot maakte. Daarmee scoor je punten bij een stroboer. Van Geel bleek niet alleen de grappigste maar was vocaal ook de strafste van het gezelschap. 

]]>
<![CDATA[Recensie Cirque Eloize met Saloon Koninklijk Circus Brussel vrijdag 26 mei 2017]]>

Cirque Éloize is opnieuw in het land. Dit keer treden ze met hun jongste voorstelling ‘Saloon’ op in het verlengde Hemelvaartweekend in het Koninklijk Circus te Brussel. Op papier lijkt dat een meesterzet om circus in het Koninklijk Circus te programmeren. Helaas is dat niet het geval, vermits het podium aan de lage kant is, en de parterre niet helt. Daardoor veranderden geen ongering aantal toeschouwers van plaats en wisselden hun stoel in voor een plekje op de tribunes. Saloon is een zeer degelijke circusvoorstelling maar zit dus helaas in de foute zaal geprogrammeerd.

]]>
<![CDATA[Recensie Bart Peeters Alleen en zonder plan De Roma Borgerhout donderdag 25 mei 2017]]>

Bart Peeters trok al geruime tijd zonder plan door het Vlaamse land en dat bracht hem op het einde van zijn tour ook in De Roma in Borgerhout. Vier avonden na elkaar mocht hij daar solo aantreden voor een volle zaal om wat nieuwe nummers uit te proberen, wat te vertellen, grapjes te maken, erotische poëzie te brengen en tussendoor ook bekender werk in een uitgeklede versie op het publiek los te laten. “Ik ga mij vanavond volledig geven in een voorstelling in twee delen: een voordeel en … een nadeel.”, kondigde Bart bij de start aan. Maar wat ons betreft had het nadeel meer voordelen dan het voordeel. De eerste helft viel tegen. De verhaaltjes waren een beetje aan de lange kant, de nieuwe liedjes niet altijd van een beduidende kwaliteit en de zang was bij de hoge noten niet altijd even vlot. Het leek bij momenten meer op de “Heil Natalia en Stan Van Samang Show”. We hadden er meer van verwacht. Gelukkig was het tweede deel beter. Er kwamen herkenbare nummers en de versterking van zijn trouwe metgezel Piet Van den Heuvel. Die vocale ondersteuning zorgde voor een vollere klank en ook het samenspel tussen de twee heren leverde net dat beetje extra op waar we op zaten te wachten.

]]>
<![CDATA[Recensie Icon Stadsschouwburg Antwerpen woensdag 24 mei 2017]]>

Icon, de creatie van Sidi Larbi Cherkaoui met GöteborgsOperans Danskompani & Eastman kende zijn Belgische première in de Stadsschouwburg van Antwerpen. De voorstelling trekt er 4 dagen na elkaar volle zalen. Maar liefst 6 ton klei heeft de productie bij. 3,5 Ton is nodig tijdens de show, de rest dient klaargemaakt te worden voor de daaropvolgende voorstelling. Al het klei wordt trouwens hergebruikt via twee kleimachines en twee experts in klei die er op moeten toezien dat de klei in de beste staat blijft (lees: voldoende vochtig). De machines zorgen ervoor dat er dunne kleitapijten gevormd worden die het decor uitmaken, een soort strandje op de achtergrond dat al snel verwoest zal worden wanneer de dansers met die klei aan de slag gaan. Alles ontstaat en gaat. Alpha en omega. Daar draait het om in ‘Icon‘. Over iconen die gemaakt en gekraakt worden. Over scheppen en vernietigen.

]]>
<![CDATA[Recensie Youp van t Hek Licht Arenberg Antwerpen dinsdag 23 mei 2017]]>

Antwerpen is de laatste halte voor ‘Licht‘, de recentste voorstelling van cabaretier Youp van‘t Hek dit seizoen. De Nederlander onderging in december 2015 een hartoperatie nadat ie onwel geworden was tijdens enkele voorstellingen. Van‘t Hek grapte al bij de start van de voorstelling in Antwerpen over het voorval: ‘Is er een dokter in de zaal?‘. De 63-jarige Nederlander is terug en staat scherper dan ooit. De tour die in Nederland begon, bestempelde hij als try outs voor Antwerpen zo zei ie in de Arenberg dat zich te pletter lachte. Ook wij kwamen meermaals niet bij van het lachen en lagen verschillende keren tot tranens toe in een deuk. ‘Ik kan het iedereen aanraden, een hele kerst onder narcose.‘ grapte hij terwijl in die humor meteen vlijmscherpe kritiek zat over al dat gedoe rond de eindejaarsfeesten. Rode draad van de avond was doen alsof, de boel belazeren (zoals goedkope wijn schenken in dure wijnflessen bv.). Zijn beste vriend Peter zei hem dat het leven al zwaar genoeg is. ‘Hou het licht‘ was dan ook zijn advies. Die vriend was gestorven en voor hem moest ie de begrafenis regelen wat niet echt het ding van Youp was: ‘Zo‘n begrafenis kan je niet try outen in een klein zaaltje.‘

]]>
<![CDATA[Recensie Wende met Mens Bourla Antwerpen maandag 22 mei 2017]]>

Elekronische muziek koppelen aan het vertellen van verhalen. Dat doet Wende, die vanaf volgend jaar huisartiest is bij Muziektheater Transparant, in haar recentste voorstelling ‘Mens‘ die ze in de Bourla tijdens het theaterfestival Antwerpse Kleppers bracht. Een Antwerpse is ze dan wel niet, maar met Dimitri Verhulst in haar schrijversteam heeft ze een klinkende naam weten te strikken voor haar project. Ook de Brit Simon Stephens en de inmiddels overleden Nederlandse schrijver Joost Zwagerman schreven mee aan enkele van haar nummers. Voor de compositie stond ze zelf in samen met Yan en ludoWic. Wat ze brengt, is een onwaarschijnlijk straffe mix waar ze haar veelzijdigheid als artieste toont. Wende kan gewoon alles aan: in een nummer rappen en het laten overgaan in chanson bijvoorbeeld, knipogen naar musical, de furie in zich losmaken ondersteund door elektrobeats en grote trom, om vervolgens een prachtig klassiek geschoold liefdesnummer als ‘Vrij me‘, op een tekst van Verhulst, alleen aan de vleugel te brengen waarbij de huilende elektro en de vibrafoon halfweg invallen.

]]>
<![CDATA[Recensie We re pretty fuckin far from okay Bourla Antwerpen zondag 21 mei 2017]]>

Angst, dat is het centrale thema van ‘We‘re pretty fuckin‘ far from okay‘. Het is tevens het derde en laatste deel uit het drieluik rond het extatische lichaam dat Voetvolk en Lisbeth Gruwez op de planken brachten. In 2012 ontstond ‘It‘s going to get worse and worse and worse, my friend‘, twee jaar later zag ‘AH/HA‘ het levenslicht en sinds vorig jaar is het drieluik dus compleet. De derde dansvoorstelling zoomt in op angst en de fysiologische impact die het op het lichaam heeft. Lisbeth Gruwez en Nicolas Vladyslav zitten allebei op een stoel, van daaruit start de beweging eerder traag. Lisbeth zien we beide armen voor haar hoofd houden, Nicolas de handen aan het hoofd. Beiden kopiëren elkaars bewegingen ook een beetje later, of doen hetzelfde quasi simultaan zoals met de rechterhand hun shirt linksboven vastnemen.

]]>
<![CDATA[Recensie Thomas Smith Strak CC Merksem zaterdag 20 mei 2017]]>

Strak heet de jongste comedyshow van Thomas Smith die dit jaar 50 wordt. Een zetel, een bijzettafeltje, het podium dat deels in wit gehuld is, enkele XXL-kleurpotloden en een abstracte tekening die ingekleurd wordt in de visual, vormen het decor van ‘Strak‘. Wat de show van Smith, die geboren werd in Delft, maar Britse ouders heeft, eigen maakt is de grote hoeveelheid improvisatie die hij hanteert. Zo herinnerde de comedian zich nog levendig dat ie ooit in het CC van Merksem een benefietoptreden gaf voor mensen met het chronisch vermoeidheidssyndroom. Er was toen 30 man in de zaal. “De rest was wellicht te moe.“ grapte hij. Toen hij een koppeltje - later bleek het een date avond te zijn tussen een jongen en een meisje, dus van ‘een koppel‘ leek nog weinig sprake - zag zitten dat helemaal links vooraan, een beetje afgezonderd van de rest zat, had ie alvast zijn eerste slachtoffers beet die hij tijdens de avond verder kon jennen. 

]]>
<![CDATA[Recensie Uw Rijk kome CC Berchem vrijdag 19 mei 2017]]>

Een voorstelling op hoog intellectueel niveau. Dat brengt Skagen met ‘Uw rijk kome‘. Twee totaal tegenovergestelde personen worden bij elkaar geplaatst in een wat anonieme ruimte die doet denken aan een hotelkamer uit de jaren ‘70. Aan de ene kant zit een procureur, gespeeld door Valentijn Dhaenens, aan de andere kant een kardinaal die neergezet wordt door Mathijs F. Scheepers. De elektriciteit dienen ze in te schakelen via een muntautomaat. Tevens krijgen ze telkens een lange rekening die uit de muur komt met daarop het thema dat de twee dienen te bespreken. En de microgolfovens zorgen voor eten. Voor de kardinaal is een kraantje waar wijn uitkomt voorzien. Tussen de bedrijven door kan de kardinaal ook praten met Jessica, het product van artificiële intelligentie zonder lichaam, die tegelijkertijd honderden gesprekken kan voeren en zal evolueren. De kardinaal zal gevoelens krijgen voor Jessica die eigenlijk een God is die overal is en alles weet. Met dat verschil dat ze een creatie van de mens is. Aangetrokken zal hij worden door haar bovenmenselijk gedrag. Al verraadt haar lachje dat in een loop te horen is, dat ze geen mens van vlees en bloed is. Ook het irrationele gedrag (jaloezie) van de kardinaal kan ze niet altijd vatten. Het zijn dan ook de vragen die de kardinaal en de procureur niet mondeling behandelen die aantonen dat er op ethisch vlak nog wel wat op de plank ligt voor de komende jaren.

]]>
<![CDATA[Recensie Onschuld Bourla Antwerpen donderdag 18 mei 2017]]>

De causale verbanden in de geschiedenis zijn er alleen maar achteraf. Je kan ze vooraf niet gebruiken om de geschiedenis met zekerheid te voorspellen. En deze waarheid gold ook voor de verhaallijn van “Onschuld”. “Onschuld” combineerde absurde karikaturale situaties en typetjes met een filosofische, kritische blik op de maatschappij en het leven. Het ging over hoe totaal onwaarschijnlijke evenementen in het leven van totaal vreemde mensen elkaar toch gingen beïnvloeden. De voorstelling bracht het verhaal van de hoop in de wanhoop en de leegte in het optimisme. De Roovers kropen in de personages en de leefwereld die Dea Loher had gecreëerd, een wereld waarbij de zelfmoordenaar tot diepere filosofische inzichten kwam dan de uitgebluste oud-filosofe, een wereld waar de blinde danseres meer kleur zag dan de zienden. Het vroeg wel wat moeite om mee in te stappen in die rare wereld, maar eens we mee waren met de rare hersenkronkels kreeg die andere realiteit een verbazingwekkende logica die in zijn sterkste momenten toch weer een spiegel bleek te zijn voor onze eigen maatschappij. 

]]>
<![CDATA[Recensie Get out Kinepolis Antwerpen donderdag 18 mei 2017]]>

‘Get out’ een horrofilm en tevens het filmdebuut van Jordan Peele zorgt voor verdeelde reacties. Heel wat journalisten geven de prent vier op vijf sterren, terwijl de bezoekers van Kinepolis op de website een matige 6 op 10 geven. Dat verschil vaststellen is op zich interessant genoeg om de film te gaan bekijken. Achteraf sluiten we ons eerder aan bij de mening van de Kinepolis-bezoekers dan die van onze collega’s. ‘Get out’ is niet scary genoeg en moet het vooral hebben van zijn openingsscène en eindscène, een korte maar intense achtervolging.

]]>
<![CDATA[Recensie Groot Marthafeest Bourla Antwerpen dinsdag 16 mei 2017]]>

Het Marthatentatief bestaat 20 jaar. Reden om een revue te organiseren, het Groot Marthafeest, dat meteen de opener werd van het theaterfestival Antwerpse Kleppers dat producties programmeert die gemaakt werden door Antwerpse gezelschappen. Marthatentatief keek terug naar het verleden maar richtte ook een blik op de toekomst die iets moeilijker wordt voor het gezelschap dan vroeger vermits ze het met minder subsidies zal moeten doen. Het gezelschap liet in het tweede deel een preview zien van de volgende productie ‘Babbel Babel’ waarbij het woord ‘hoog’ en verder verschillende looping stations gebruikt worden. Het publiek reageerde vooral laaiend enthousiast op oud materiaal tijdens en na de fragmenten die het opnieuw te zien kreeg, al vonden wij het geheel iets te fragmentarisch, vrijblijvend en viel vooral op dat alles staat of valt bij Johan Petit.

]]>
<![CDATA[Recensie Karamazow Monty Antwerpen zaterdag 13 mei 2017]]>

In 1879-1880 schreef Dostojewksi ‘Karamazow’. Het werd ook het derde luik in de trilogie die Lazarus herwerkte voor het theater na ‘Oblomow’ en ‘Idioot’.  Terwijl ‘Idioot’ meermaals doet hunkeren naar spel tussen de acteurs, zien we hen alles uit de kast halen tijdens Karamazow. Een heerlijke voorstelling die dans, live muziek (onder andere op viool, cello, tamboerijn en akoestische gitaar of later ook in een ijzersterk anderstalig meerstemming samenzangmoment), bevlogen acteren (razernij, hysterie,  en jaloezie zijn alomtegenwoordig), special effects (verhanging, sneeuwmachines), dans, humor (wanneer Günther Lesage als de bastaardzoon en kok een rijmpje opzegt over ‘zijn eerste herinnering’ of Koen De Graeve ‘Live is life’ van Opus parodieert naar het ironische ‘Dood is dood’), opera (via Ariane Van Vliet) en een ode aan de stomme zwart-witfilm integreren. Het maakt dat die twee uur snel voorbijvliegen al is het contrast groot tussen filosoferen enerzijds (‘Is er een God? Is er leven na de dood?’, ‘Op de vierde dag schiep God het licht. Hoe kan hij dan gezien hebben wat ie de eerste drie dagen deed?’ of ‘Wellust is houden van met je ingewanden’) – ook in ‘Idioot’ kan de idioot als een Jezusfiguur aanzien worden, dus dat thema zit ook in het tweede luik – en anderzijds het bij momenten over the top gaan qua dans en acteren. Vooral Ryszard Turbiasz, die de rol van de vader speelt, speelt naar ons gevoel veel te groot. Maar ook de andere acteurs durven er serieus over te gaan. Links en rechts hebben we ons dus gestoord dat het evenwicht er niet altijd is, maar over het algemeen genomen, is dit een verbluffende prestatie die Lazarus neerzet.

]]>
<![CDATA[Recensie Pirates in Concert Lotto Arena Merksem zaterdag 13 mei 2017]]>

Een nieuwe speler op de live entertainment markt is sinds vorig jaar een feit: Marmalade Content. Na hun allereerste musical Beauty and the Beast in Gent, bracht het productiebedrijf opnieuw een Disneyhit naar Vlaanderen. Deze keer in de vorm van een filmconcert: ‘Pirates of the Caribbean: The curse of the black pearl.’ Daarvoor deed men beroep op het orkest Casco Phil, het koor Fine Fleur en dirigent Dirk De Caluwé. Het werd een filmconcert waar weinig op af te dingen viel, al overstemde het orkest bij momenten wel de dialogen van Johnny Depp en co. Maar dat heeft deels ook te maken met de erg dynamische en veelzijdige score die van de hand is van Hans Zimmer en Klaus Badelt.

]]>
<![CDATA[Recensie Idioot Monty Antwerpen vrijdag 12 mei 2017]]>

De liefde om een ‘femme fatale’ – in dit geval Nastasja Filippowna (gespeeld door Charlotte Vandermeersch) -  daar draait het om in de Idioot van Dostojewski. De Rus schreef de roman in 1868-1869 die op het einde erg Shakespeariaans aanvoelt. Nastasja is opgegroeid door haar pleegvader Totski (Ryszard Turbiasz) die haar ook seksueel misbruikte. Maar ze blijft bij hem wonen omdat hij haar onderhoudt zodat ze uitgehuwelijkt kan worden voor een welstellend man. Totski schat dat ze minstens 75.000 roebel kan opbrengen zodat ie zelf op zoek kan naar een andere vrouw. Hij heeft dan ook een afspraak met Ganja (Pieter Genard) die het bedrag wil ophoesten voor zijn pleegdochter. Maar dan komt Rogozjin (Koen De Graeve) op de proppen met 100.000 roebel én blijkt Prins Mysjkin (Günther Lesage) ook iets te voelen voor Nastasja die zich afvraagt ‘Wie zal mij nog willen zoals ik ben?’. Het antwoord blijkt de prins te zijn. Maar wanneer zelfs blijkt dat die recht heeft op een aanzienlijke erfenis, kiest Nastasja toch voor Rogozjin maar niet zonder Totski en Ganja eerst te vernederen. De 100.000 roebel moet Rogozjin namelijk voor hun ogen in de fik steken. Nastasja is dus een vrijgevochten vrouw.

]]>
<![CDATA[Recensie Grensgeval Bourla Antwerpen zondag 7 mei 2017]]>

Met Grensgeval brengen regisseur Guy Cassiers en choreografe Maud Le Pladec ‘Die Schutzbefohlenen’ van Elfriede Jelinek naar het theater. Het werk van de Nobelprijswinnares dateert van 2013 wat ze op haar website blijft aanvullen met materiaal. Toen al hield ze de vinger aan de pols voor wat uiteindelijk zou uitmonden in een vluchtelingencrisis in Europa. Cassiers geeft de onmacht een stem, en zet vooral een gitzwarte voorstelling neer waar zowel religie als beleidsmakers niet gespaard blijven. Maar zijn voorstelling komt ook eigenlijk anderhalf jaar te laat. Het thema leeft nog nauwelijks en komt nog zelden in de actualiteit waardoor ‘Grensgeval’ zijn sense of urgency kwijt is. Cassiers levert geen antwoorden, enkel een sprankel hoop, visueel te zien in het goudkleurige licht dat door de muur van het vluchtelingencentrum breekt waar een danser naar reikt. ‘Grensgeval’ komt als geheel helaas veel te prekerig over en de voorgestelde inclusie tussen Katelijne Damen die als oudste actrice op het toneel gaat meedansen met de jongeren van de afdeling dans van het Koninklijk Conservatorium Antwerpen is gewoon potsierlijk. Als dit dé vorm van inclusie is die Cassiers en co wil belijden dat zevenvijftigjarige vrouwen de hipster moeten uithangen, de oudere generatie die de jongere (letterlijk) knuffelt, mogen we daar dan even hartelijk om lachen?

]]>
<![CDATA[Recensie Wie is er bang voor Virginia Woolf Arenberg Antwerpen zaterdag 6 mei 2017]]>

“Lieverd, als je een dier was, liet ik je inslapen.” Misschien vindt u het niet bepaald het liefste complimentje dat je je echtgenote kan geven, maar in “Wie is er bang voor Virginia Woolf?” was het echt een van de minder zware beledigingen die tussen Martha en George werden uitgewisseld. Auteur Edward Albee schetste dan ook niet bepaald een idyllisch beeld van het huwelijk. Op de avond dat dit stuk zich afspeelt, heeft het meer iets van een open oorlog waarbij de gasten de onschuldige slachtoffers of de nevenschade waren. “Wie is er bang voor Virginia Woolf?” was scherp, cynisch, grappig en tegelijkertijd gaf het een eerlijke, onverbloemde inkijk in het donkere kantje van relaties. Warre Borgmans en Carine Crutzen leverden een heerlijke prestatie als het koppel dat mekaar zo diep is gaan haten … omdat ze elkaar zo graag zien. Carine en Warre moesten dan ook permanent schakelen tussen euforisch verliefd en zwaar verbitterd, tussen goedlachs en cynisch en tussen woedend en diep ontroerd. “Wie is er bang voor Virginia Woolf?” nam ons gezellig mee op de emotionele rollercoaster van een dronken after-party waarbij je je als publiek mocht laten gaan in leedvermaak.

]]>
<![CDATA[Recensie Redde wie zich redden kan Monty Antwerpen zaterdag 6 mei 2017]]>

‘Redde Wie Zich Redden Kan, geen slechte titel’  is het tweede deel uit de trilogie van TG Stan naar het werk van Thomas Bernhard. 12 jaar na zijn ontstaan, voelt de voorstelling die gebaseerd is op de ‘Dramolette’ nog steeds erg wrang aan. 5 mini drama’s naar ‘Freispruch’, ‘Eis’, ‘Maiandacht’, ‘Match’ en ‘A doda’ en een fragment uit de novelle  ‘Gehen’ zien we. Vol racistische uitspraken – weliswaar slim en onschuldig verpakt bij momenten – is dit deel nog scherper over het onverwerkte naziverleden van Oostenrijk en Duitsland dan ‘Alles is rustig’ waar de onverdraagzaamheid subtieler aanwezig is. Van het minimaliseren van de Holocaust in ‘In Buchenwald (waar een concentratiekamp van de Nazi’s was nvdr.) was het niet zo erg.’ tot openlijk het gedachtegoed van fascisten en racisten verdedigen: ‘De Turken pakken ons alles af. Kinderen kunnen ze wel maken. Maar werken? Die wassen zich nooit, hé. Vergassen moeten ze ze!’

]]>
<![CDATA[Recensie Alles is rustig Monty Antwerpen vrijdag 5 mei 2017]]>

‘Über Allen Gipfeln Ist Ruh’ van Thomas Bernhard vormde in 1999 de inspiratie voor de voorstelling ‘Alles is rustig’ van TG Stan. Het werd de start van een drieluik. Die trilogie, met ook ‘Redde wie zich redden kan’ geen slechte titel (naar ‘Dramoletten’) uit 2005 en ‘Eind goed, al goed’ (naar ‘Am Ziel’) uit 2013, herneemt het theatercollectief dat voluit ‘Stop Thinking About Names’ heet nu in de theaters.

]]>
<![CDATA[Recensie Michael Jackson in Symphony Koninklijk Circus Brussel donderdag 4 mei 2017]]>

Een staande ovatie en een dansend publiek. Daarvoor trad de European Philharmonia o.l.v. Walter Proost op in het Koninklijk Circus. Het orkest deed beroep op arrangeur Roberto Molinelli die onder andere werkte met Bocelli en Pavarotti om de classics van Michael Jackson in een symfonisch jasje te steken. Eric Melaerts was dan weer de leider van de elektrische band en mocht meermaals soleren op elektrische gitaar. Ook de saxofoon kwam trouwens niet zelden op de voorgrond. Als ‘Michael Jackson in symphony’ al een ding bewees, dan is het wel dat de Amerikaanse artiest die ondertussen bijnna 8 jaar geleden gestorven is, over een sterk repertoire beschikt dat erg moeilijk om zingen is.

]]>
<![CDATA[Recensie The Boss Baby Kinepolis Antwerpen maandag 1 mei 2017]]>

The Boss Baby is een afschuwelijk gedrocht geworden. De tekenfilm die van de hand is van Dreamworks Animation (de ploeg achter ‘Madagascar’) heeft een ellendig script dat gewoonweg zwalpt als een baby die een overdosis melk heeft binnengekapt. Het resultaat is een prent waar de spanningsboog soms ver zoek is, en het geheel qua humor ook veel te flauw is. In Kinepolis moest de film het vooral hebben van de scheet die The Boss Baby na de pauze liet waardoor heel wat talk de lucht in vloog. Dat zorgde even voor heel wat hilariteit in de zaal al deden wij onze voetjes naar boven zodat het niveau kon passeren. Qua humor is vooral het einde de moeite waarbij de wekker zijn taak beklaagt en het ook niet lijkt te hebben voor de verandering van zomer- naar wintertijd.

]]>
<![CDATA[Recensie Infinite now Opera Antwerpen zondag 30 april 2017]]>

Met stip is ‘Infinite now’ de muziektheatervoorstelling waar het meest aantal toeschouwers de zaal verlaten tijdens het muziektheaterfestival Opera 21. Dat kan op twee zaken wijzen: ofwel is het een steengoede voorstelling die té gevoelige thema’s aansnijdt en daardoor toeschouwers op hun paard zet. Ofwel vraagt ze te veel van het publiek. Voor deze creatie van de Amerikaans-Israëlische componiste Chaya Czernowin, haar derde opera, is het een combinatie van beide.

]]>
<![CDATA[Recensie Nachtschade Aubergine deSingel Antwerpen zaterdag 29 april 2017]]>

Claron McFadden heeft drie identiteiten. En geen van die drie – Amerikaans, Europees en zwart – is volledig. Ze trok voor de voorstelling ‘Nachtschade: Aubergine’ naar Toledo (Spanje), Rabat (Marokko), Sicilië (Italië), Chania (Griekenland) en Istanboel (Turkije) op zoek naar de oorsprong van de aubergine. Die groente was oorspronkelijk groen, vindt zijn oorsprong in Zuidoost-Azië maar veranderde na verloop van tijd van kleur toen die zijn opmars verder zette naar Europa. In die vorm ging de groente ook terug waardoor er nu twee soorten aubergine bestaan, maar de bordeauxkleurige de meest gekende is.

]]>
<![CDATA[Recensie Nerveuze vrouwen De Roma Borgerhout vrijdag 28 april 2017]]>

Heb jij je ooit afgevraagd wat er met die kindjes gebeurt die enkele minuten dat je ze even ziet verdwijnen in het ballenbad van die bekende Zweedse winkelketen? Heb je ook het vermoeden dat er een product in hun balletjes wordt gedraaid om je geest te beïnvloeden? Stel je je wel eens de vraag hoe het toch komt dat je na enkele jaren bijna automatisch een onweerstaanbare drang krijgt om een nieuw servies te kopen bij diezelfde Zweedse familiewinkel? Ella Leyers had er in ieder geval zo haar bedenkingen en vooral een erg uitgebreide complottheorie over. Ze was duidelijk niet helemaal helder in haar hoofd. Maar Inge Paulussen was er, jammer genoeg voor haar, nog veel erger aan toe. Zij hoorde stemmen in haar hoofd en meer bepaald die van Ella Leyers, Eva De Roovere en Tine Reymer. Een mens zou voor minder de pedalen verliezen en in een psychose terecht komen. Eva en Tine braken dan weer af en toe spontaan uit in zang. Als we de tekst van hun rap-liedje “Een paling in een emmer witte wijn” mochten geloven, moet er voor elk van deze vier “Nerveuze vrouwen” wel een pil bestaan die hun psychologisch probleem op kan lossen. En voor u ons zou beschuldigen van onverschilligheid tegenover mensen met psychosen, het opzet van deze voorstelling was juist om het taboe rond geestelijke gezondheidszorg te doorbreken en het thema bespreekbaar te maken. In dat opzet waren de vier vrouwen, bijgestaan door de heren van De Laatste Showband, in ieder geval geslaagd.

]]>
<![CDATA[Recensie The Edge of Seventeen Kinepolis Antwerpen zaterdag 29 april 2017]]>

‘The Edge of Seventeen’ is met stip een door onze Vlaamse collega’s ondergewaardeerde film. De prent lijkt op het eerste zicht op een banale tv film maar overstijgt het genre glansrijk. Dat komt door de mix van drama, scherpe humor en dialogen, en vooral heel wat onverwachte situaties. De film heeft dan ook meerdere lagen, gaat over fundamentele eenzaamheid in het gezin en daarbuiten, gepest worden op school, je enige vriendin verliezen omdat die de lakens deelt met je broer, seksuele fantasieën (niet) willen uit laten komen, en vooroordelen. De film is al even onvoorspelbaar als zijn soundtrack die erg eclectisch is: van klassiekers als ‘You May Be Right’ van Billy Joel over ‘True’ van Spandau Ballet, ‘To build a home’ van The Cinematic Orchestra tot ‘The dickhead song’ van Miles Betterman.

]]>
<![CDATA[Recensie Il Volo Vorst Nationaal Brussel woensdag 26 april 2017]]>

Il Volo, de Italiaanse pop-operagroep brengt in zijn jongste plaat ‘Notte Magica’ hulde aan de drie tenoren: Carreras, Domingo en Pavarotti. Het trio Piero Barone, Ignazio Boschetto en Gianluca Ginoble – alledrie twintigers - had voor de gelegenheid het orkest Slovak Sinfonietta ingehuurd en koos voor dirigent Diego Basso om de avond in goede banen te leiden. Het publiek dat voornamelijk uit Italianen bestond of Belgen met Italiaanse roots ging vanaf de eerste noot bij ‘Nessun Dorma’ uit Turandot uit zijn dak. Het trio pookte handig het publieksenthousiasme op door na elke song het applaus in ontvangst te nemen in het midden van het podium (terwijl hun micro’s en partituurstaanders eerder aan de linkse kant van de bühne stonden), bloemen en (gedeeltelijke) staande ovaties. Ook met de humor zat het wel goed, al van bij de start toen Piero Barone zich afvroeg in welke taal ze hun publiek het best konden aanspreken in Brussel. Hij suggereerde dat Ignazio voor het Frans zou gaan. Dat leverde een eerste hilarisch moment op waarbij de tenor vol goede wil probeerde, maar er erg veel haar op zijn Frans bleek te zitten.

]]>
<![CDATA[Recensie Pianola satire de trash deSingel Antwerpen dinsdag 25 april 2017]]>

Hoe ziet de toekomst eruit van live performances? Die vraag stelden Serge Verstockt, Alain Franco en ChampdAction zich naar aanleiding van de jongste trends in robotica. Robots helpen nu al onder andere in de zorgsector, het huishouden en in de industrie, niet zelden om repetitieve taken tot een goed einde te brengen en mensen daarvan te ontlasten. Ook voor journalisten ziet de toekomst er volgens bepaalde theorieën niet al te rooskleurig uit, omdat via artificiële intelligentie door met algoritmes te werken, de job (voor een groot deel) automatisch zou uitgevoerd kunnen worden. Gaan mensen straks effectief seks hebben met robots? En is het dan ook geen logische oorzaak/gevolg redenering dat ook artiesten en bands straks vervangen worden op het podium omdat ook zij hun handeling vaak herhalen (en sommige gages ondertussen onbetaalbaar worden)? ‘Pianola, satire de trash’ zet alvast aan tot nadenken. Een eye opener van een voorstelling!

]]>
<![CDATA[Recensie Bob Dylan Lotto Arena Merksem maandag 24 april 2017]]>

Bob Dylan bracht een literaire avond waar muziek in zat. Letterlijk en figuurlijk dan in Antwerpen. De winnaar van de Nobelprijs Literatuur trad voor een volle Lotto Arena op, sprak als vanouds geen woord tegen het publiek en werd opzettelijk onderbelicht door grote en minder grote filmspots die warm goudkleurig licht op hem lieten schijnen. Dylan, die een witte zomers hoed op had, een zwarte broek met witte boord aan de zijkanten en een zwarte vest met lappen witte stof in, zette een optreden neer waar hij – ook zoals gebruikelijk – parlando combineerde met zang. Net die keuze zorgde ervoor dat zijn teksten het best uit de verf kwamen. Buiten de muzikanten en hun instrumenten had de 75-jarige auteur slechts twee rekwisieten bij: een buste van de Griekse godin Pallas Athena, die onder andere godin van de kunst is en links daarnaast een award, mogelijks een replica van zijn Oscar voor Beste originele nummer ‘Things have changed’ dat ie net na de eeuwwisseling ontving. Kwestie van toch een beetje kitsch in de voorstelling te steken, moet ie gedacht hebben. Het was trouwens ook aan dat tafeltje waar de Amerikaanse singer-songwriter even kwam drinken alsof hij zich daar letterlijk en figuurlijk kwam laven.

]]>
<![CDATA[Recensie Kalf CC Merksem zondag 23 april 2017]]>

Kalf van Zaam met en van Dimitri Leue, Anastassya Savitsky en Wouter Konings/Uruz is een behoorlijk rauwe kindervoorstelling geworden. Een aanklacht tegen de vleesindustrie, de beenhouwers en de boeren die koeien fokken om melk te produceren of stieren voor het vlees. Het enige wat nog aan de voorstelling ontbrak was een label ‘goedgekeurd door Gaia’ of zo. De kinderen in de zaal – voor 6-plussers was de thematiek toch iets hard en te veel in your face, laat staan dat ze de vegetarische boodschap begrepen hadden – hielden niet altijd de aandacht bij Kalf. En wanneer ze dat wél deden, was dat eigenlijk tegen de bedoeling van de muziektheatervoorstelling in. Zo zagen we dat de kinderen erg genoten van de volgens Leue ‘saaie’ spelscène tussen Savitsky en hem. Beiden beelden elk een rund uit met petje en afgezaagde hoorns op om zo het het erg repetitieve leventje dat ze moesten leiden in een stal te tonen achter een dranghekje. Maar net die scène, vol taalhumor, konden de jongsten wel smaken.

]]>
<![CDATA[Recensie Revelations deSingel Antwerpen vrijdag 21 april 2017]]>

De langste zeventig minuten ooit uit ons ganse jonge leven. Dat leek ‘Revelations’ van Wouter Van Looy, Wim Henderickx en Muziektheater Transparant wel. Een extatische liefdesrelatie met de goddelijke Ander. Dat is het uitgangspunt van de voorstelling op basis van de tekst ‘Visioenen’ van de 13de-eeuwse dichteres en mystica Hadewijch d’Anvers. De regie is van de hand van Wouter Van Looy.  Voor de compositie tekende Wim Henderickx wiens muziek die naar de Middeleeuwse en vroegrenaissance muziek refereert met een snuifje invloeden uit het Midden-Oosten voorzien wordt van de electronica van Jorrit Tamminga. Het geheel ademt traagheid uit, en wil vooral een sfeer oproepen, die van de goddelijke extase, visioenen en onthechting.

]]>
<![CDATA[Recensie Oliver Twist Fakkeltheater Rode Zaal donderdag 20 april 2017]]>

Het verhaal van de bekendste wees uit de Engelse literatuur was terug te zien op de Antwerpse planken. Dit keer niet in een groots opgezette musicalversie, maar in een veel kleinschaliger toneelstuk van Loge 10 Theaterproducties in de Rode Zaal van het Fakkelteater. Mil Sinaeve mocht in de huid van Oliver Twist kruipen. Maar het was toch vooral Aron Wade die als Fagin, de leider van de boevenbende, de show mocht stelen. Aron portretteerde hem als een aardige, angstige, oude vrek met gevoel voor humor en een hele dosis vaderliefde voor de bende schoffies die voor hem gingen stelen. Auteur en regisseur Bruno Van Heystraeten had Fagin voorzien van enkele leuke opmerkingen en oneliners, maar algemeen genomen lag het niveau van de dialogen niet erg hoog. Er was duidelijk bewust gekozen om er een ontspannen avondje uit van te maken voor het hele gezin en in dat opzet was men geslaagd. Oliver Twist was een pretentieloze familievoorstelling, maar ook niet meer dan dat.

]]>
<![CDATA[Recensie Menuet deSingel Antwerpen woensdag 19 april 2017]]>

Muziektheater dat van begin tot einde (erotische) spanning uitstraalt. Dat brengt LOD Muziektheater met ‘Menuet’, in het Duits, naar Louis Paul Boons roman die vertaald werd naar die taal in 1975. Het oorspronkelijke werk is 20 jaar ouder. Drie personages staan centraal: de man die in een vrieskelder van een bedrijf werkt, de vrouw die kinderkleren verkoopt en het meisje dat hen helpt bij het huishouden. Daan Janssens tekende voor de compositie, Fabrice Murgia voor de regie. In de cast horen we sopraan Cécile Granger, bariton Raimund Nolte en sopraan Tineke Van Ingelgem. Murgia kiest ook voor de herhaling, door enkele scènes te spelen en laten zingen door een van de personages zodat we als toeschouwer de zaken bekijken vanuit zijn of haar standpunt. Zo kent de voorstelling dus drie delen: de vrieskelder (standpunt van de man), Mijn planeet (standpunt van het meisje) en Het eiland (standpunt van de vrouw).

]]>
<![CDATA[Recensie De Smurfen en het Verloren Dorp Kinepolis Antwerpen maandag 17 april 2017]]>

‘De Smurfen en het Verloren Dorp’ is misschien wel de strafste animatiefilm die op dit moment in de bioscoopzalen loopt. Alles zit dan ook goed van begin tot einde, de story telling, de spanningsboog, de camerashots, de liedjes, de humor, de spanning, en last but not least ook de emotie. Het was weer erg lang geleden dat een familiefilm ons op het einde bij de keel greep. Ook rond ons hoorden we erg veel kinderen – niet zelden meisjes overigens – snikken. ‘De Smurfen en het Verloren Dorp’ is dan ook perfect geprogrammeerd in deze paasperiode. Want ook een thema als rouwen en kracht vinden uit hoop komt hier ruim aan bod.

]]>
<![CDATA[Recensie Austra Ancienne Belgique Brussel zondag 16 april 2017]]>

Austra, een Canadese electroband rond zangeres Katie Stelmanis eindigde zijn tour die zes weken geduurd heeft in de Ancienne Belgique. Naar de AB Box waren op paaszondag indie hipsters gekomen. Niet zelden waren het jongetjes die vergezeld waren van hun hipster homovriendje met baardje, haar in een zijstreep, een vrouwelijke bril of op zijn minst een bril die uit een tijdperk dateert dat ze nooit hebben meegemaakt en een katoenen tas rond de schouder uiteraard om de vrouwelijke factor extra te accentueren. Ook de lesbo’s waren overigens van de partij, niet zelden blondines, die hun haar snel snel bij elkaar geknoopt hadden tot iets wat fashionably nonchalant moest overkomen, en verder hadden ze een trendy trainingsjasje en sportschoentjes aan. Uiteindelijk is het een optreden en heb je daar best makkelijke schoenen voor aan. Austra heeft sinds begin dit jaar hun recentste plaat ‘Future politics’ uit, hun derde ondertussen. Slechts heel even had de groep de AB Box in de ban, maar zag de publieksaandacht daarna inzakken.

]]>
<![CDATA[Recensie We Shall Overcome CC Merksem zaterdag 15 april 2017]]>

14 was Wim Opbrouck in 1983. Bang voor de bom, was hij. Voor het moment dat er een nucleaire oorlog zou starten. Een dienstweigeraar was ie, een gewetensbezwaarde die zich tegen de oorlog keerde. Hij deed dus mee aan de antirakettenbetoging in Brussel in dat jaar. In de hoop dat beschaving het zou winnen van de barbarij. Met als enige wapen: zingen. In zijn recentste voorstelling ‘We shall overcome’, vernoemd naar een nummer van Pete Seeger, die een mix is van concert en gesproken woord, verzamelde Opbrouck (synths, accordeon, melodica, mondharmonica, beatring en zang) samen met Ron Reuman (drums), Axl Peleman ((contra)bas, zang en synths) en Roeland Vandemoortele ((elektrische) gitaar en zang) protestliederen tegen oorlog voeren en vredesliederen. Vreemde eend in de bijt was ‘Catch the Wind’ van de Schotse singer-songwriter Donovan dat een liefdeslied is. Peleman verklaarde dat een liefdeslied betekent dat je geen ruzie aan het maken bent, waardoor het volgens hem op die manier best wel paste in de set die de perfecte balans vond tussen ernst en (volkse) meezingmomenten. Opbrouck moest toegeven dat zijn publiek in Merksem een aardig potje kon zingen wanneer ie de zang exclusief over liet aan de toeschouwers. Het werd dus een straffe avond in CC Merksem – ‘met twee flanken en een middenblok eigenlijk zoals het Sportpaleis’ aldus de man uit Bavikhove  – en de productie kreeg dan ook een staande ovatie achteraf.

]]>