concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie Jakob Lenz De Munt Brussel zondag 1 maart 2015]]>

Andrea Breth doet het weer in de Munt, dit keer met haar regie van Jakob Lenz. Iets meer dan twee jaar geleden zorgde de Duitse regisseur voor behoorlijk wat controverse met haar enscenering van La Traviata. Veel operaliefhebbers dachten dat ze een hapklare brok zo net op het einde van 2012 voor de feestdagen voorgeschoteld zouden krijgen, maar dat draaide mooi anders uit. Breth stelde seksfeestjes van de elite aan de kaak, inclusief SM en kindermisbruik. De meest opmerkelijke scène was die toen er kak (uiteraard ging het niet om echte kak) uitgesmeerd werd over het gezichtje van een kind, een meisje. In tegenstelling tot de verwachtingen, hield Breth een spiegel voor aan het publiek dat er behoorlijk onwennig van werd, omdat het deels over de wantoestanden uit hun klasse ging. Om dan ook de laatste woorden van Jakob Lenz in deze opera te citeren: “consequent” zo blijkt Breth ook in deze regie. Hoofdpersonage is de psychiatrische patiënt Jakob Lenz (grandioos neergezet door de Oostenrijkse bariton Georg Nigl) die op het einde dermate waanzinnig wordt dat ie een emmer drek over zich uitsmeert en daarna een dwangbuis omgedaan krijgt. Breths taal is straight in your face, direct, compact, net zoals deze partituur van Wolfgang Rihm uit 1979. Consequent dus.

]]>
<![CDATA[Recensie Nordmann Muziek-O-Droom Hasselt zaterdag 28 februari 2015]]>

In de Muziekodroom kon het nieuwsgierige publiek het debuutalbum Alarm! van de experimentele muziekgroep Nordmann vanop de eerste rij meemaken. De vierkoppige band bewijst met zijn voorstelling jazz en rock op een aparte manier te combineren, die kan rekenen op heel wat goedkeurend gejoel. De ongewone combinatie van progressieve jazz en rock komt nu en dan twijfelachtig over, maar geef Nordmann de kans en ze sleuren je moeiteloos mee in hun unieke kijk op muziek.

]]>
<![CDATA[Recensie Songfestival Contest of the Best De Roma Borgerhout zaterdag 28 februari 2015]]>

Er zijn nog zekerheden in het leven. Dat de foute act wint bij het Eurovisiesongfestival bijvoorbeeld. Nadat Ann Van den Broeck, Fleur Brusselmans, Maja Van Honsté, Sébastien De Smet, Laurenz Hoorelbeke en Brecht Callewaert 25 songs, hits maar ook rariteiten door de jukebox hadden gejaagd was het aan het publiek van de Roma, om via tien afgevaardigden hun punten te geven. Een nek aan nek-race werd het tussen Johnny Logan (Hold me now) en ABBA (Waterloo) die uiteindelijk met twee punten verschil beslecht werd in het voordeel van de Zweden met 56 punten. Dat smaken en kleuren erg verschillen, bleek toen elke afgevaardigde zijn 8, 10 en 12 punten kwam voorlezen op het podium terwijl de regie zijn best deed om alles bij te houden. De performance van de artiesten die Waterloo brachten, was best OK, maar lang niet vocaal en qua totaalconcept de beste van de namiddag. Of hoe nog maar eens duidelijk is dat er een kloof bestaat tussen publieksstemmen en stemmen van een professionele jury.

]]>
<![CDATA[Recensie Ladies of Soul feat Natalia Lotto Arena Merksem vrijdag 27 februari 2015]]>

Trijntje Oosterhuis, Glennis Grace, Berget Lewis, Edsilia Rombley en Candy Dulfer samen op één podium en aangevuld met onze eigen Natalia: dat beloofde op papier alvast een geweldige show te worden. Niet te verbazen dat de Lotto Arena uitverkocht was voor “Ladies of Soul”. Het publiek werd getrakteerd op een gevarieerde selectie songs van o.a. Marvin Gaye, James Brown, Diana Ross en Aretha Franklin. Minder evident was het feit dat de dames ook nummers van Barbra Streisand, Beyoncé, Katy Perry en zelfs MC Hammer brachten. Dit zijn niet bepaald artiesten die we met het genre “soul” zouden verbinden. Niet dat u ons hoort klagen over Edsilia Rombley’s cover van “The way we were”, want we genoten van elke noot. Samen met Glennis Grace leverde zij vocaal de mooiste prestaties. Natalia wist verbazend goed stand te houden en moest duidelijk voor de sfeer zorgen. En die ambiance kwam er ook. Alleen … we misten tijdens “Ladies of Soul” de kriebels in de buik en het euforische gevoel van een memorabel concert. De enige kriebels kwamen van de bastonen die toch net iets te sterk door kwamen. Met zo’n line-up hadden we vuurwerk verwacht en dat kregen we enkel in de vorm van een cover van Katy Perry.

]]>
<![CDATA[Recensie Notre peur de n etre Bourla Antwerpen donderdag 26 februari 2015]]>

Onlangs zat ik in Brussel op café. Twee rugzak-Britten kwamen binnen en nestelden zich aan een tafeltje. Zonder iets te zeggen pakten ze hun tablet en smartphone en begonnen te communiceren…met anderen, niet met elkaar. Alleen de koffie werd nog gevraagd. Het duurde zo een half uurtje. In volmaakte stilte tegenover elkaar, in Gedurige Aanbidding tegenover hun smartphone en tablet. En toen stapten ze op. Het is een alledaags voorval: de moderne technologie wijzigt onze leefwereld iedere dag meer en wel spectaculair. Wie nu zestig is, is al digibeet en zal dat binnen twintig jaar totaal zijn. Maar leidt de moderne technologie niet tot ontlezing en tot een gigantische daling van het cultureel niveau van onze jeugd? Worden onze kinderen niet gek door altijd  zo alleen voor hun schermpjes te zitten? Soms reeds als peuter?

]]>
<![CDATA[Recensie John Coffey Ancienne Belgique Brussel donderdag 26 februari 2015]]>

Tijd voor het echte werk!. Een grote banner, een klein fanclubje op de voorste rij (met opvallende snor, want dat hoort er blijkbaar bij), een Mexicaans/Western-achtige intro, en knal! Met “Broke Neck” zet John Coffey hun zestig minuten durende set zonder meer verschroeiend in. Ook gedurende de rest van het optreden haalt het vijftal quasi onverminderd de sloophamer boven met hun boteerlijke Punkrock ’n Roll, met ADHD, op Speed en steroïden (of je kan het gemakshalve ook benoemen met de term die de jongens uit Utrecht er zelf aan geven: loud rock ’n roll). Hierbij gebruiken ze steevast elke vierkante centimeter die het podium rijk is, al lopen ze elkaar hier en daar soms wel wat in de weg, en dit met de energie, de gein en de guitigheid van pubers/jongvolwassenen. Deze vonk slaat dan ook over naar het publiek: een moshpit, een circle pit, ja, zelfs een heuse wall of death is hun deel (geen sinecure in deze veel te kleine AB Club).

]]>
<![CDATA[Recensie Willow De Centrale, Gent donderdag 26 februari 2015]]>

Denk: felle lichtkleuren, hipster t-shirts en voeg daarbij nog een hele hoop aanstekelijke synth pop beats aan toe en je hebt de ingrediënten van Willow. Deze band behaalde in 2010 een derde plaats op Humo’s Rock Rally en debuteerde met hun album “We The Young” in 2012.

]]>
<![CDATA[Antwerpse podiumkunsten in kaart gebracht in boek Antwerpen Theaterstad]]>

Toon Brouwers, emeritus hoogleraar aan de AP Hogeschool die er theatergeschiedenis en dramaturgie doceerde en een tijd actief was in het beroepstheater heeft voor het eerst het Antwerpse theaterleven in boekvorm in beeld gebracht. Brouwers zoomt in op het tweede deel van de twintigste eeuw. Hij beschrijft het Antwerpse theaterleven uit de jaren ’50 en ’60, dat wat provincialistische trekken had, en via de Vlaamse Golf vanaf 1985 als Europese middenmoter een positie in het koppeloton wist te versieren. Alle facetten van het theaterleven komen in zijn boek aan bod, alle genres.

]]>
<![CDATA[Recensie The Broken Circle Bluegrass Band De Roma Borgerhout dinsdag 24 februari 2015]]>

Jarenlang behoorde bluegrass country tot de groep muziekstijlen die enkel beluisterd werden door een kleine groep die-hard fans. Maar sinds Johan Heldenbergh, Veerle Baetens en hun band de soundtrack uitbrachten van “The Broken Circle Breakdown” is het genre weer helemaal in. Een bonte mix van jong en oud was dan ook massaal komen afzakken naar een uitverkochte Roma in Borgerhout om te genieten van hun muziek. De bandleden bewezen hun virtuositeit op mandoline, banjo, contrabas, gitaar, viool en dobro terwijl Veerle ons positief wist te verbazen met haar vocale kwaliteiten. De verschillende stemmen samen leverden ook een bijzonder mooie klank op. Johan was niet helemaal goed bij stem, maar dat probeerde hij goed te maken met luchtige en soms grappige bindteksten.

]]>
<![CDATA[Recensie Black Label Society Ancienne Belgique Brussel zondag 22 februari 2015]]>

Al sinds eind jaren ’90 timmert Black Label Society aan de weg naar onsterfelijke roem. Het is de band rond Zakk Wylde (vooral bekend als voormalig bandlid van de al even legendarische als notoire Ozzy Osbourne). Met negen degelijke langspeelplaten (waarvan de laatste, Catacombs of the Black Vatican, op nummer één terechtkwam van de Billboard Top Rock Albums Chart) en een resem aan bekende medemuzikanten die de revue passeerden, heeft het collectief rond Wylde al een stevige reputatie verworven, die zich vertaalde naar enkele succesvolle verschijningen op Graspop Metal Meeting. Hoog tijd dus voor Black Label Society om zich ook bewijzen voor het selecte publiek in de Ancienne Belgique.

]]>
<![CDATA[Recensie Black Tusk Ancienne Belgique Brussel zondag 22 februari 2015]]>

Een loeiend luchtalarm als intro: laat dat de toon zetten voor de behandeling van Black Tusk uit Savannah, Georgia. Met hun genre op het kruispunt tussen Heavy Metal, Hardcore Punk en Sludge/Grunge brachten zij een vertoning die energiek enstraight forward was, maar die, net als het luchtalarm in het begin, ongeïnspireerd leek.

]]>
<![CDATA[Recensie Crobot Ancienne Belgique Brussel zondag 22 februari 2015]]>

De mannen van Crobot uit Pennsylvania bekropen het podium van de AB. Dat deden ze met hun vettige southern Hard Rock, doorspekt met invloeden van Grunge, Blues en zelfs Rockabilly en Country (in de vorm van de typische mondharmonica). Een goed half uur lang verzorgden zij een show die strak, zwaar, aanstekelijk en meeslepend was, maar toch altijd groovy bleef.

]]>
<![CDATA[Recensie Bear s den Botanique Brussel zaterdag 21 februari 2015]]>

In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, is de Bear’s Den bende helemaal ongevaarlijk. Geen ruige kerels, maar zachtaardige knuffelberen met hipsterbaardjes leggen het diepste van hun ziel bloot in liedjes zoals ‘Sophie’, ‘Magdalene’ of ‘Isaac’ – die jongens hebben het precies wel voor eigennamen als titel.

]]>
<![CDATA[Recensie Wallace Vanborn Muziek-O-Droom Hasselt donderdag 19 februari 2015]]>

De Muziekodroom strikte voor haar muzikaal aanbod een Belgische groep die al snel omschreven kan worden als de Gentse klepper van de stonerrock. De driekoppige band Wallace Vanborn mag zich deze omschrijving zeker toekennen en hoog in het vaandel dragen. Ze hebben een indrukwekkende live-reputatie en hun concert in Hasselt was daar het verstommende bewijs van. Krachtig, ruw en loeihard, zoals we het graag hebben.

]]>
<![CDATA[Recensie Paloma Faith Ancienne Belgique Brussel woensdag 18 februari 2015]]>

Lana Del Rey met soul en koebellen. Amy Winehouse met een iets minder duister geweten. Joss Stone op z’n Kate Nash (zonder rebelse streken). Dames en heren, Paloma Faith.

]]>
<![CDATA[Recensie Ry X Botanique Brussel dinsdag 17 februari 2015]]>

“You’re making me sweat, sweat, sweat…” En dat op een winterse avond in februari. Het werd een wondermooi optreden in een uitverkochte Botanique waarvan velen ongetwijfeld spijt hebben dat ze er niet bij waren. Intiem afgewisseld met soms ruigere “songs in process”. Hij kwam, zag en overwon in Brussel en wij hingen aan de lippen van Ry X.

]]>
<![CDATA[Recensie Jamie T Botanique Brussel zaterdag 14 februari 2015]]>

Een uitverkochte Botanique en een divers publiek dat vooral uit hyper enthousiaste groepjes Britten bestond. Op 14 februari stond Jamie Traeys, beter gekend onder zijn artiestennaam Jamie T, op het podium van de Orangerie om ons het beste van zijn “cockney rap” te geven. Het concert stond eerder vorig jaar gepland op 28 november, maar werd wegens ziekte geannuleerd en verplaatst naar een latere datum. Valentijnsavond moest dus plaats maken voor een veelbelovend energiek concert van deze 28-jarige Londenaar.

]]>
<![CDATA[Recensie Bumba gaat op reis Zaal Elckerlyc Antwerpen zondag 15 februari 2015]]>

Je moet al een echte hipster zijn om bij een heerlijk lentezonnetje je Milamuts op te houden. Dan is een Bumbamuts veel gepaster voor de tijd van het jaar vonden de allerjongste peuters. En met hun neus al dan niet rood geverfd hadden ze voldoende accenten gelegd om het carnavalweekend gepast te eindigen met Bumba en Bumbalu, en nog veel meer personages. Met zo veel en zo’n moeilijke namen dat we ervan opkijken dat al die jonge fans die allemaal uit elkaar weten te houden.

]]>
<![CDATA[Recensie Raymond van het Groenewoud 65 De Roma Borgerhout zaterdag 14 februari 2015]]>

Raymond van het Groenewoud  werd 65 jaar. En daarom werd het tijd om zijn laatste concert te vieren voor hij definitief met pensioen ging. Maar omdat elk einde ook een nieuw begin is, gaf hij meteen daarna ook het eerste concert na zijn pensionering. Vanaf nu speelt hij enkel nog maar muziek voor zijn plezier. En dat hij er plezier aan beleefde, was duidelijk te zien. Als een dartel veulen (met licht reumatische trekken) danste hij over het podium, hij bespeelde zijn gitaar met het enthousiasme van een tiener (maar met de ervaring van een oude rot) en zong zijn liedjes vol overgave. Het was alleen jammer dat de zang het bij momenten behoorlijk liet afweten en dat de feestsfeer die werd aangekondigd voor het tweede concert toch wel uit bleef.

]]>
<![CDATA[Recensie Akhnaten Opera Antwerpen vrijdag 13 februari 2015]]>

Voor het eerst is Akhnaten van Philip Glass in scenische vorm te zien in ons land. Akhnaten kende nochtans in 1984 zijn première al in Stuttgart, en staat garant voor minimal music in operavorm. De componist hield er een sterk ritualistische partituur aan over (indrukwekkende zeer percussieve momenten tekenen we op alsook in de sterke koorpartijen). Geen story telling volgens een lineair verloop hier, wel losse scènes waarbij de kijker zelf het verhaal moet vormen: de opkomst en ondergang van Akhnaten.

]]>
<![CDATA[Recensie Paul Oscher and Big Pete Band Muziek-O-Droom Hasselt donderdag 12 februari 2015]]>

De organisatie Move 2 Blues pakte in de Muziekodroom uit met een welgekende artiest onder de bluesfanaten. Paul Oscher, ex-bandlid van The Muddy Waters Band en tevens gerenommeerd solo-artiest, wist samen met de driekoppige Big Pete Band een volledige zaal met toog te vullen. De indrukwekkende muziekcarrière van Oscher doet de verwachtingen hoog oplopen. De tweedelige set zorgt voor heel wat tevreden gezichten, maar innovatief en grensverleggend mogen we het zeker niet noemen.

]]>
<![CDATA[Recensie Lelies Fakkeltheater - Rode Zaal donderdag 12 februari 2015]]>

We hadden er al een tijd naar uit gekeken en eindelijk stond hij weer op de planken: “Lelies”. Op een paar kleine aanpassingen na, was het vergelijkbaar met de productie die op 20/11/’11 in première ging. De rol van Lydie-Anne de Rozier werd nu gespeeld door Ivo Chundro, “Lachen als je liegt” was vervangen door “De leugen regeert” en de acteurs waren ondertussen vier jaar ouder. Maar we waren nog steeds onder de indruk van de acteer- en zangprestatie van Hans Peter Janssens en Door Van Boeckel, bleven lyrisch over de geweldige performance van Ara Halici als Gravin Marie Laure de Tilly, stonden in bewondering voor de zang van Leendert De Vis en waren nog steeds overtuigd van de gevarieerde muziek van Sam Verhoeven onder arrangement van Pol Vanfleteren. Timo Descamps was in vergelijking met de eerste run duidelijk gegroeid. Maar jammer genoeg waren we ook nog altijd niet onder de indruk van de vocale prestaties van Matthew Michel als Graaf Vallier de Tilly, alias Lelietje. En omringd door een sterke cast viel dit net te hard op.

]]>
<![CDATA[Recensie Petrus en den Doodendraad CC Merksem woensdag 11 februari 2015]]>

“Sorry zo kunnen we niet spelen. Dat is niet mogelijk” zegt Jo De Meyere zachtjes door zijn headset-micro bij de start van “Petrus en den doodendraad”. De acteur heeft nog maar net enkele lijnen gezongen, erg zacht, erg breekbaar van het liedje “Marie is terug en Petrus is zo blij” of hij legt de voorstelling al stil. In de matineevoorstelling voor senioren in het CC van Merksem zijn drie mensen met een fysieke beperking aanwezig. Een ervan slaakt al extatische kreetjes van zodra het zaallicht uitgaat. Het duurt iets meer dan een minuut tot Sofie Palmers uit haar rol stapt, van haar beginpositie weggaat en zacht overlegt met De Meyere. Ze slaagt erin om hem toch te overhalen verder te spelen. Nice try, maar onbegonnen werk, want even later laat de man met beperking opnieuw van zich horen. Het zaallicht gaat half aan nadat De Meyere opnieuw rustig en integer de zaal toespreekt “Dit kan echt niet. Er moet iets gebeuren. Met alle respect voor die mensen, maar stiltes zijn in dit stuk erg belangrijk. Ik hoop dat u hiervoor begrip kan opbrengen.” waarop de begeleider met de man die in een rolstoel zit naar buiten gaan. De andere twee mensen met een beperking zitten wel de ganse voorstelling in stilte uit.

]]>
<![CDATA[Recensie AH HA van Voetvolk Bourla Antwerpen dinsdag 10 februari 2015]]>

AH HA ontleedt de beweging en (gelaats)expressie van de extase, het geluk op een haarscherpe manier. Voetvolk heeft met deze dansvoorstelling van choreografe Lisbeth Gruwez die tevens instond voor het concept een ge-ni-ale choreografie in huis die slim van de slow motion gebruik maakt om menselijke gedragingen in het verleidingsproces uit te vergroten. De dansers buigen in het begin zeer stapsgewijs hun lichaam voor een green key alsof ze aan het poseren zijn voor een fashion shoot. Alle types zijn aanwezig: de seut, de hipster, de alternatieve griet, de nerdy wat wereldvreemde kerel en de coole stoere gast.

]]>
<![CDATA[Recensie Warre Borgmans | De val van A De Roma Borgerhout maandag 9 februari 2015]]>

Antwerpenaren hebben al langer de indruk dat hun stad de hoofdstad van België is, maar nu werd het ook historisch correct bevestigd door Warre Borgmans. We moesten er wel een beetje voor terug in de tijd naar 1914, de tijd dat koning Albert I en het parlement neerstreken in de Koekenstad. Warre bracht in “De val van A” het verhaal van dat eerste oorlogsjaar. Als een gepassioneerde geschiedenisleraar met gevoel voor humor loodste hij zijn publiek door het Antwerpen van 1914. De monoloog van de hand van Ben Van Ostade bevatte heel wat knipogen naar het heden, werd boeiend en in een volkse taal verteld, maar  was soms toch net iets te plat.

]]>
<![CDATA[Recensie Tamerlano De Munt Brussel zondag 8 februari 2015]]>

Zelfde decor (Patrick Kinmonth), zelfde orkest (Les Talens Lyriques), zelfde componist (Handel), zelfde dirigent die tevens op clavecimbel speelt (Christophe Rousset), zelfde regie (Pierre Audi), maar een andere cast voor Tamerlano (1924) in vergelijking met Alcina (1935) die 11 jaar verschillen. Erg veel parallellen vallen er te trekken met Alcina. Ook hier komt iemand in een situatie terecht tussen twee minnaars: Asteria, geweldig neergezet door Sophie Karthaüser, en is er een rol voor iemand die in een uitzichtloze situatie terechtkomt: Bajazet (de Britse tenor Jeremy Ovenden in een roldebuut) en uiteindelijk uit het leven stapt door gif te nemen, waarbij ook parallellen naar Shakespeare- klassiekers kunnen getrokken worden. In Alcina koos Alcina namelijk ook voor het gif.

]]>
<![CDATA[Recensie De wonderbaarlijke genezing van een depressieve moslim Bijlmer Parktheater, Amsterdam zaterdag 7 februari 2015]]>

Keiharde humor in moslim-cabaret

Kabier Noor Mohamed speelt De wonderbaarlijke genezing van een depressieve moslim 

Waar politici, experts en media worstelen met ‘gevoelige’ onderwerpen als moslims, verslavingen, zelfmoord en probleemwijken heeft cabaretier en volkszanger Kabier Noor Mohamed daar geen enkele moeite mee. Als ervaringsdeskundige veegt deze ex-verslaafde moslim met suïcideneigingen de vloer aan met deze moderne taboes. Nota bene in de Amsterdamse probleemwijk de Bijlmer in het hippe Bijlmer Parktheater. 

]]>
<![CDATA[Recensie Ghost Rockers in Concert Petrol Club Antwerpen zaterdag 7 februari 2015]]>

Studenten die ons vragen om een recensie te maken van hun voorstelling, of beginnende bandjes die in jeugdhuizen spelen, om op die manier naambekendheid te krijgen. Meestal krijgen ze helaas van ons te horen dat we niet kunnen ingaan op dergelijke verzoeken. Maar op elke regel zijn er uitzonderingen. Als je bijvoorbeeld als beginnende band 6 keer de Petrol uitverkoopt (maximum capaciteit is 1200 toeschouwers), je uit het niets met je debuutalbum op de vierde stek belandt in de hitparade, na een week verkoop meteen een gouden plaat op zak hebt en je frontvrouw er ook nog eens goedgemutst bijloopt ook. Dan, ja dan, willen we zo’n band, in dit geval Ghost Rockers, wel eens aan het werk zien.

]]>
<![CDATA[Recensie Guido Belcanto met Cavalier Seul De Roma Borgerhout donderdag 5 februari 2015]]>

De Roma mocht het bordje “uitverkocht” boven halen voor het optreden van Guido Belcanto die zijn verse plaat “Cavalier seul” kwam voorstellen. Dat de Vlaamse troubadour, die een zeer breed publiek weet aan te spreken van jong tot oud, nog lang niet op zijn retour is, sterker, een man die plots weer hipper is dan ooit omwille van zijn nostalgische karakter, de authenticiteit, de traditie ook die hij uitademt, mag duidelijk zijn. Ondertussen is Belcanto een genre op zich geworden, geen schlager, geen kleinkunst ook, maar iets dat het midden houdt tussen wat Bart Peeters doet – maar dan zonder het hyper-gedoe – overgoten met een Radio Minerva-sausje wat het geheel als vintage rock and roll/swing/blues enz. doet klinken met daarbovenop een ontzettende cool en zelfrelativering. Kurkdroog, bijna op 1 toon, met gevoel voor humor opent ie in de Roma: “Al zo veel vollek! Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat ik erg populair ben.” Ge-ni-aal.

]]>
<![CDATA[Recensie 100 jaar magie Disney On Ice Lotto Arena Merksem vrijdag 6 februari 2015]]>

Meer dan 26 000 toeschouwers verwacht de Lotto Arena dit weekend voor wat ondertussen een traditie is geworden: Disney On Ice. Thema dit jaar is “100 jaar magie” wat garant staat voor de grootste ijsshow die Disney on tour heeft. De productie heeft zestien trucks nodig. Er is vuurwerk, er zijn special effects met vliegende elementen, maar vooral er is véél, zeer veel te zien op het ijs: met maar liefst 65 (sprookjes)figuurtjes uit 18 verhalen, is het van begin tot einde de ogen uitkijken. “100 jaar magie” is een straffe show, met prachtig romantisch kunstschaatsen in duo (paarrijden), tot geweldige massascènes in formatie ijsschaatsen (synchroonschaatsen). Verbluffend noemen ze dat.

]]>
<![CDATA[Recensie Kiesza Ancienne Belgique Brussel donderdag 5 februari 2015]]>

Kiesza – uitspraak kiest u zelf maar – is verantwoordelijk voor een van de grootste hits van het voorbije jaar. De herkenbare schelle stem op ‘Hideaway’ klonk op talrijke events en paradeerde hoog bovenaan de hitlijsten. Genoeg om de Canadese in november al voor een optreden in de AB binnen te halen. Om mysterieuze redenen ging dat helaas niet door, maar iets later kwam het heugelijke nieuws dat de hitmaakster zich begin 2015 terug naar onze streken zou begeven. Gezien het voorlopige onehitwonder kaliber krijgt de zangeres nu nog het voordeel van de twijfel.

]]>
<![CDATA[Recensie Medulla De Munt Brussel woensdag 4 februari 2015]]>

Op 30 augustus 2004 bracht de Ijslandse Björk haar album Medulla uit. Het betekent even veel als “merg” en was haar antwoord op het toenemend racisme en nationalisme dat de kop op kwam steken na  de aanslagen in Amerika op 11 september 2001.  Een thema dat in 2015 enkele weken na de aanslag op de redactie van Charlie Hebdo nog steeds brandend actueel is, en in zijn bredere maatschappijcontext de vinger aan de pols houdt van een Westerse samenleving die steeds meer richting neo-nationalisme en neoliberalisme neigt.  Medulla, de nieuwe creatie van de Munt op basis van de muziek van Björk werd een “intergenerationele opera”, opgedragen aan alle slachtoffers van politiek, cultureel  en religieus fundamentalisme. Een ode aan wat mensen tot mensen maakt, aan het zuivere, het pure, aan de cultus van het vereren, een heidens ritueel waarbij de hoop ligt bij de ontmoeting (van de ander, de gelijke), de jeugd ook. Niet voor niets wordt deze productie gedragen door maar liefst 95 kinderen en jongeren van het Kinder- en Jongerenkoor van de Munt.

]]>
<![CDATA[Recensie EMPEDOKLES Bourla Antwerpen dinsdag 3 februari 2015]]>

Friedrich Hölderlin werkte “Der Tod des Empedokles” uit 1798-1799 nooit af. Drie versies maakte hij, maar hij kwam steeds op een doodlopend spoor terecht. Een daarvan was de Griekse tragedie en dus het noodlot. Probleem: de Griekse filosoof Empedokles onthecht zich uit de samenleving, vindt zichzelf goddelijk en kiest om het tijdelijke met het eeuwige te ruilen door in de vulkaan Etna te springen. Dat kan je bezwaarlijk noodlottig noemen wanneer het hoofdpersonage zijn eigen lot in handen neemt. De Griekse tragedie blenden met Empedokles leidde dus tot een dood spoor. Ook de tweede versie van Hölderlin liep vast, en bij de derde stak hij er religieuze elementen in, Empedokles als de verlosser, de messias, profeet.  Theater Zuidpool waagt zich aan een vierde ontwerp, maar loopt op zijn beurt vast. De vorm (straffe visuals en zo goed als doorgecomponeerde live soundtrack van Bert Dockx die we kennen van Flying Horseman en Dans Dans onder andere) sneeuwen de inhoud, de tekst in het Duits behoorlijk onder.

]]>
<![CDATA[Recensie Alcina De Munt Brussel zondag 1 februari 2015]]>

Alcina is veruit een van de meest populaire barokopera’s van Handel. Terecht want de focus van de opera ligt niet zo zeer op de tovenarij, hoewel hij – ten onrechte – onder de toveropera’s gecatalogeerd wordt. Het hoofdpersonage verliest hier namelijk haar krachten waardoor de emotionaliteit, de wanhoop, ja, de eenzaamheid zich sterk manifesteert bij haar. Zo neigt de opera eerder naar het (persoonlijke) drama op muziek dan wel naar intrige of het magische. Alcina gaat namelijk ook over trouw en ontrouw, een driehoeksverhouding. Liefde is blind en spiegelt ons een droombeeld voor, iets onwerkelijks. De aantrekkingskracht zit ‘m dus in de definitie van liefde, naast de rationele keuze van het huwelijk, komt er vaak (buiten de bestaande relatie) aantrekking tot een ander bij te pas: het irrationele, zuiver gebaseerd op gevoelens, het ideaalbeeld, droom en fantasie. In deze bestaande productie in een regie van de Libanees Pierre Audi die al in 2003 in première ging in het oudste nog bewaarde barokke Slottstheater in Zweden, staat het (barok)theater symbool voor beide. De beschilderde theaterdoeken doen het publiek dromen, maar aan de achterzijde bestaan ze gewoon uit hout. Podiumartiesten blijken uiteindelijk ook maar gewone mensen als het spel gedaan is.

]]>
<![CDATA[Recensie Maestro of de man zonder tanden CC Merksem zaterdag 31 januari 2015]]>

Een jazzoptreden went al snel. Solo’s zijn er in overvloed, en het ritme houdt vaak ergens het midden tussen accelereren en remmen, waardoor het geheel ons vaak iets te ingehouden aanvoelt, de spanningsboog iets te vlak om twee uur te blijven boeien. Om het geheel bijkomende schwung te geven doet het Brussels Jazz Orchestra (BJO) beroep op Warre Borgmans die een vleugje comedy toevoegt aan “Maestro of de man zonder tanden”. De tekst van Hugo Matthysen leest vooral als een sneer naar de showorkesten uit de tijd dat er nog een Ancienne Belgique in Antwerpen was. Ook het Vlaamse lied mag het tevens ontgelden. “Maestro of de man zonder tanden” is om kort te gaan te lang(dradig), Borgmans wijdt veel te veel uit waardoor de humor vaak zijn pointe mist. Scherpte, daar ontbreekt het ‘m nog het meest aan in deze voorstelling.

]]>
<![CDATA[Recensie The Dog Days Are Over Bourla Antwerpen vrijdag 30 januari 2015]]>

“Als ik aerobics wil zien, dan ga ik wel naar een fitnessclub. Waar is hier de esthetiek? Waar is hier de boodschap?“ - “Eén lang gerokken SM-nummertje. Als ze daar in het begin staan te springen, leek het wel of de choreograaf vergeten is om de handboeien aan te doen.“ - “De hysterische vrouwen, die hypnotiseur Messmer tijdens de Franse revolutie rondom de meiboom liet springen, zijn terug“. De meningen zijn verdeeld over het prachtige stuk van Jan Martens.

]]>
<![CDATA[Recensie Stef Bos met Mooie waanzinnige wereld De Roma Borgerhout donderdag 29 januari 2015]]>

Stef Bos heeft altijd een speciale band gehad met Antwerpen: het was de stad waar hij studeerde, woonde en een groot deel van zijn teksten hun oorsprong vonden. Zijn optreden in de Roma was dan ook een beetje als thuiskomen. Hij vertelde tussendoor honderduit over zijn tijd in de Koekenstad en hoe bepaalde teksten hier ontstaan zijn. En zo kreeg  “Mooie waanzinnige wereld” een heel vertrouwd karakter: liedjes die werden afgewisseld met verhalen en bedenkingen; een nieuwe voorstelling naar een vertrouwd recept.

]]>
<![CDATA[Recensie Lilith Bourla Antwerpen donderdag 29 januari 2015]]>

Lilith is de eerste creatie van sopraan Claron McFadden. En wat voor één! In de muziektheatervoorstelling brengt ze het verhaal van Lilith, die volgens een bepaalde joodse traditie de eerste vrouw van Adam was. De vertelvorm is uitermate boeiend. Adam (Jeroen Willems) vertelt zijn kant van het verhaal als geïnterviewde in de video. McFadden kruipt op het podium in de huid van Lilith. Gaandeweg leren we wat er fout is gegaan tussen beiden. De bezetenheid, de psychologische toestand van Lilith, die het menselijke ruilt voor het dierlijke, en half havik-mens wordt,  zet McFadden erg sterk neer. De betreurde Jeroen Willems (die overleed in Carré Amsterdam op 3 december 2012) is dan weer een Adam die eerder op een businessman lijkt. Wat koeltjes wil hij aanvankelijk het onderwerp niet aansnijden en vraagt ie zich ook een paar keer af of er niet van onderwerp veranderd kan worden. De man is gelukkig: heeft vrouw en kinderen. Kinderen, iets waar Lilith niet aan wou beginnen.

]]>
<![CDATA[Recensie Les negres deSingel Antwerpen zondag 25 januari 2015]]>

Oersaai. Maar dan echt werkelijk oersaai. In die mate dat we tijdens het snurken van de blanke koningin het geeuwen niet de kop konden indrukken. Visueel mag Les Nègres met zijn neon, en kleurrijke kledij, alsook lichtplan (wat op zich al garant staat voor een knap staaltje stereotypering), dan wel mooie taferelen opleveren. De vorm: twee podiumelementen, een trap, kerstverlichting in bogen gedraaid, acteurs die de ganse tijd hun tekst staan te declameren naar het publiek waardoor er nul komma nul interactie is tussen elkaar (op de dialoog tussen moordenaar Village en prostituee Vertu na in de twintigste scène), lees: geen inleving, beleving, empathie,… Als Robert Wilson via deze voorstelling naar Jean Genet écht impact wou genereren en ons wou doen nadenken over vooroordelen, uitbuiting, enz. van de zwarte medemens,… dan had ie beter voor een andere vorm gekozen. Zelfs in de Belgische operahuizen durven ze zich al lang niet meer wagen aan een statische declamatorische stijl waarbij je je af kan vragen wat de meerwaarde is van een decor, als het declameren even goed naast elkaar kan gebeuren achter een spreekgestoelte.

]]>
<![CDATA[Recensie Hozier Ancienne Belgique Brussel zondag 25 januari 2015]]>

Hozier is één van de beloftes die 2015 weer een goed muzikaal jaar moet gaan maken. Met dat ‘Take Me To Church’ tot song van het jaar 2014 is verkozen, lag de lat meteen hoog en bracht het een boel mensen op de been. Naast het prima optreden dat Hozier op Pukkelpop 2014 gaf, was dit het eerste bezoekje aan een Belgische concertzaal. En zoals wel bekend is van sommige andere bands, was het nog maar de vraag of Hozier meer waard is dan een one-hit-wonder.

]]>
<![CDATA[Recensie Don Quichot Stadsschouwburg Antwerpen zondag 25 januari 2015]]>

Don Quichot, gebracht door Ballet Vlaanderen, is een erg wervelende, vrolijke voorstelling. Een ode aan de vreugde, aan de levenslust ook. Een klassieke productie waar enkele belletjes van de tamboerijnen vlogen tijdens de première door de intensiteit van de (op volksdans geïnspireerde) choreografieën. Knap hoor trouwens hoe professioneel het ballet die wegwerkte van het podium. De flamenco is niet ver weg, Spaanse passie (én furie) brengen het zuiderse temparement naar boven in de Stadsschouwburg in Antwerpen. Het tweede bedrijf is dan weer anders van aard, met meer gipsy-approach, voetgestamp ook en Oosterse invloeden. En de finale? Die blijkt helemaal spek voor de bek van het droomduo Aki Saito (Kitri) en Wim Vanlessen (Basilio) die er dan al een behoorlijk aantal moeilijke lifts en pirouettes op heeft zitten.

]]>
<![CDATA[Recensie Lars CC Deurne zaterdag 24 januari 2015]]>

Lars gaat over drie zestigplussers: Helena, Ronald en Adriaan. Ron Cornet speelt de rol van Ronald, Camilia Blereau die van Helena en tot slot neemt Tuur De Weert het personage Adriaan voor zijn rekening. Niemand speelt dus de rol van Lars, waar de voorstelling nochtans naar genoemd is. Wie is dan dat personage? Waarom staat die niet op scène? Waarom speelt De Spelerij de tekst van Peter De Graef zo clean in het begin met wetenschappelijke info, filosofische passages en maatschappijkritiek? Een tekst waar personages geen liefde lijken te kennen en wat naast elkaar staan te praten zonder je het gevoel hebt dat een zin echt doordringt bij de tegenspeler. En waarom acteert Blereau over the top als hyper hysterische vrouw op leeftijd? Omdat het een komedie is? Neen. Omdat het een thriller is? Neen. Lars is namelijk een bizarre maar misschien daarom ook wel interessante mix van genres met een plottwist die er mag zijn.

]]>
<![CDATA[Recensie Deurdedeurdeur Bourla Antwerpen vrijdag 23 januari 2015]]>

De deurenkomedie is een beproefd genre dat draait om veel deuren, een hoop misverstanden en een vlekkeloze timing om te zorgen dat de acteurs elkaar niet tegenkomen voor het plot er rijp voor is. En wat als de klinken afbreken? Wat als de rekwisieten niet van het toneel verdwenen zijn en de acteurs te vroeg en te laat ten tonele verschijnen? Dan heb je de dolkomische ingrediënten van “Deurdedeurdeur”. Theatergezelschap SKaGeN bracht het verhaal van een eerder matig getalenteerde groep acteurs die repeteren voor een deurenkomedie en er vervolgens mee op tour gaan. Het beperkte talent, de rare kantjes in de verschillende karakters, de relatiestrubbelingen en de drank maakten van een toch al bedenkelijk toneelstuk een echte puinhoop. En hoe groter die puinhoop werd, des te grappiger het werd voor het publiek.

]]>
<![CDATA[Reisverslag Peter Pan the neverending story in Singapore]]>

Woensdagmiddag, 15 uur. Bagage ingecheckt en klaar om te boarden. De start van een avontuur. Vierentwintig uur later en 7 tijdzones verder staan we aan de ingang van een indrukwekkend theater op het vakantie-eiland Sentosa in het zuiden van Singapore. Binnen enkele ogenblikken heb ik een afspraak met Angel, PR-verantwoordelijke van Resorts World Sentosa, die me mee zal nemen in een nieuw avontuur: de backstage rondleiding bij ‘Peter Pan: The Never Ending Story’…

]]>
<![CDATA[Recensie Hans Liberg met Attacca Arenberg Antwerpen donderdag 22 januari 2015]]>

Om te huilen was het, dat meezingen van het publiek met Hans Liberg in de Arenberg. Na een paar zinnen ging het steeds fout en werd het een brij. “Het is hier nog een moeras geweest vroeger!” wist de Nederlandse muzikale komiek. Toen hij vaststelde dat het samen zingen wél lukte wanneer hij de akoestische gitaren en cajon (zoals bij “Vrolijke vrienden” en “Een Nederlandse Amerikaan”) bovenhaalde, plaagde hij lekker: “ik had het kunnen weten. Dat noemen ze dan een cultureel centrum!” om vervolgens een sneer te geven naar de Arenberg: “Het ziet er buiten ook wat uit als een après skihut.” verwijzend naar het vele hout aan de voorgevel.

]]>
<![CDATA[Hans Peter Janssens in Lelies, Carmen en Sacco en Vanzetti]]>

Hans Peter Janssens neemt in februari en maart 2015 opnieuw de rol op van Simon Doucet in de musical Lelies. In februari wordt de musical hernomen in het Fakkeltheater te Antwerpen. In maart volgt een korte tour door de culturele centra. Een herziene versie wordt het want er werden twee nummers geschrapt om plaats te maken voor twee nieuwe. Janssens, geen onbekende in de musicalwereld, vermits ie in Londen zowel de rol van Javert als Jean Valjean neerzette in Les Misérables, ziet gelijkenissen tussen die grote musical en Lelies.

]]>
<![CDATA[Recensie Aspe Moord in het theater Zaal Elckerlyc Antwerpen zondag 18 januari 2015]]>

Aspe, moord in het theater blijkt op het eerste zicht de eerste try out van de illusieshow Miracle te zijn, met gastvrouw Mira (Debbie Crommelinck). Bevreemdend is het dan ook wanneer een stem in de zaal ons vraagt om onze gsm uit te schakelen voor de show Miracle zal starten. Regisseur Frank Van Laecke zet zo een deel van het publiek al meteen op het verkeerde been. Toeschouwers checken hun ticketje of ze zich niet van datum of voorstelling vergist hebben.  Wanneer het slachtoffer: theatertechnicus Freddy (Jan Schepens) dood teruggevonden wordt in het dodenbed, weten we dat we in een voorstelling van Aspe zitten. Al bewandelt de voorstelling eerder de weg van de komedie dan van de serieuze whodunit, toch zeker in het eerste deel.

]]>
<![CDATA[Recensie Brief aan mijn rechter CC Merksem zaterdag 17 januari 2015]]>

Brief aan mijn rechter is – we moeten er niet flauw om doen – een erg sterke monoloog.  Frank Focketyn speelt de rol van Charles Alavoine, die veroordeeld werd omdat hij Martine, zijn minnares vermoord heeft net als in het boek van Georges Simenon. Johan Simons tekende voor de regie, ondertussen zo’n 6 jaar geleden. Een regie die er nog steeds staat. Een vertelling ook die via zijn opbouw, die alleen maar crescendo lijkt te gaan, met verstomming doet slaan. De kracht van taal, ja van manipulatie ook door een gewelddadig man die al dan niet toerekeningsvatbaar is, horen we. Zo sterk en overtuigend gebracht, dat je de man nog zou gaan geloven ook en er een zeker medelijden voor ontwikkelt. Zijn daad was er een uit liefde? Liefde en dood/moord staan haaks tegenover elkaar, net als religie en terreur: “Ik geloof niet in de liefde. Dan hou ik meer van het woord syfilis.”

]]>
<![CDATA[Recensie Pereira verklaart Bourla Antwerpen vrijdag 16 januari 2015]]>

Hoofdredacteur cultuurbijlage Lisboa is (dan toch) Charlie. Het zou een mooie kop zijn om “Pereira verklaart”, te verklaren. Maar toch zegt het te weinig. De nieuwe voorstelling van De Tijd dat de mosterd ging halen bij de roman van Antonio Tabucchi, danst op de slappe koord tussen humor – die heerlijke ironie, dat verfijnd gevoel voor cynisme – en ernst. Té veel ernst dat het grappig wordt. Pereira is dan ook een wat zielig figuur: een grijze muis die zich plooit naar de censuur van de dictatuur van Salazar in 1938 in Portugal. De bange, eenzame man concentreert zich dan ook op necrologieën, stukjes voor overleden auteurs. Veelal Franse schrijvers, en hij vertaalt hun werken ook. Dat zal uiteindelijk tegen hem gebruikt worden in een land waar het nationalisme aan terrein wint. Heerlijk om zien, en ook geen klein beetje herkenbaar, is dan ook de confrontatie tussen de directeur van de Lisboa (Mark Vandenbos) en Pereira (Lucas Vandervorst) over de redactionele koers die gevaren moet worden en het (nodige) bochtenwerk. Dictatuur of democratie, dat soort discussies blijkt immer actueel op een redactie: braaf meegaan met de flow (lees: jezelf meer embedden dan je lief is) of als een zalm tegen de stroom in zwemmen.

]]>
<![CDATA[Recensie Hunter van Meg Stuart deSingel Antwerpen donderdag 15 januari 2015]]>

Hunter van Meg Stuart heeft iets tegenstrijdigs in zich. Zo zet de choreografe zich af tegen het bloggen. Online communities kunnen volgens haar niet op tegen communities in het echte leven. Maar ook het klassieke “naar een theater gaan” neemt ze op de korrel. Massaal Ikea kasten tegen de grond keilen, of bloed komen geven of zo, als event dat lijkt haar wel wat. De contradictie zit ‘m in het feit dat “Hunter” eigenlijk een live blog is, maar dan in real life in een zaal met een straffe geluidscollage (gesproken tekst in combinatie met frequentiestoringen en muziekfragmenten van onder andere Bowie, Yoko Ono, Blondie (One way or another)) die we horen, de live papieren/foto/… -collage die ze maakt aan het begin, de videofragmenten in combinatie met dans én een toespraak van Stuart waarin ze een deel verklaart van de beeldenstorm, de information overload die ze op ons loslaat.  Hunter is hoogstpersoonlijk, misschien wel net iets té. Wat ze wint aan authenticiteit verliest ze dan weer door zo veel te tonen (waarbij je gewoon de samenhang, ja de lijm hier en daar mist). “Dit had ze even goed op café kunnen zeggen” hoorden we dan ook een student achteraf verklaren. Er is iets van, al flirt Stuart niet met banaliteiten.

]]>