concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie FKA twigs Ancienne Belgique Brussel donderdag 16 oktober 2014]]>

Tegenwoordig gaat ze door het leven als mevrouw Robert Pattinson (Twilight) of Tahliah Barnett voor de vrienden. Het verhaal van de Britse begint op Youtube, waar ze na het online plaatsen van ‘EP1’ een platencontract kreeg aangeboden. Een jaar later volgde ‘EP2’ en deze zomer bracht ze haar eerste studioalbum ‘LP1’ uit. De zaken lopen goed voor de zangeres, hoewel ze nog niet zo bekend is in België, wist ze toch vlot de ABbox uit te verkopen. Haar  muziek klinkt als r&b op electrobeats en heeft invloeden uit de triphop. Een speciale stijl die past bij de excentrieke uitstraling van de zangeres. Na een intro van 15 minuten kwam ze het podium op in wat leek op een veredelde trainingsbroek en er een ingewikkeld uitziende beha met daarover een kort openhangend bloesje. Zonder er woorden aan vuil te maken, begon ze aan haar set.

]]>
<![CDATA[Recensie Laundry Night Lotto Arena Merksem zaterdag 18 oktober 2014]]>

Er viel goed nieuws te rapen voor Dyro, de nummer 27 volgens DJ Mag’s top 100 van de beste DJ’s. Hij ging 3 plaatsen omhoog. Dannic maakte de grootste sprong onder de headliners op Laundry Night, goed voor 44 tredes hoger en die DJ belandt zo op plek 30. Beide DJ’s draaiden op de eerste editie van Laundry Night in de Lotto Arena van Merksem. Het dansevent was goed voor 5000 danslustigen. Eén van de hoogtepunten was ongetwijfeld “A sky full of stars” van Coldplay dat Basto draaide iets voor tweeën. Op dat moment werd het volle middenplein van de Lotto Arena verlicht door honderden led foam party tubes van een dranksponsor.

]]>
<![CDATA[Recensie Bart Peeters Op de groei Ancienne Belgique Brussel zaterdag 18 oktober 2014]]>

Een blik op het publiek van Bart Peeters in de Ancienne Belgique zegt genoeg. De man die eeuwig geassocieerd zal blijven met Boechout slaagt er in generaties te overbruggen, wat nog erg weinig bands of artiesten gegeven is. In 1983 – Peeters was toen 23 – zeiden Bono (U2) en Jim Kerr (Simple Minds) in zijn micro in de backstage van Torhout/Werchter: “als je wil flauwvallen, kies dan een goed concert uit.” Peeters was toen reporter en presentator voor Pop-Elektron op de toenmalige BRT (nu één), bouwde daarna een succesvolle carrière uit als presentator, werd frontman van The Radios en solo artiest. Geen enkele Belgische journalist die hem dat nog kan nadoen, zo’n dubbelinterview, in het hedendaagse – veel restrictievere klimaat – van de muziek- en concertindustrie. Hoewel er niemand flauwviel in de AB tijdens de passage van Bart Peeters, was het daar wel een goed concert voor. De hoofdstad omarmde de man die eind november 55 wordt met veel warmte. En hoewel Peeters al een eind in de vijftig is, blijft het aandoenlijk om steeds het kind in hem te zien ontwaken. Op het einde, na laatste toegift en tevens herneming van “Lepeltjesgewijs” zagen we hem een spontaan vreugdesprongetje maken, alsof de ploeg waar hij voetbalsupporter van is, een belangrijke match gewonnen had: “joepie!”

]]>
<![CDATA[Recensie Paul Michiels The Lonesome Dreamer Stadsschouwburg Antwerpen vrijdag 17 oktober 2014]]>

Het klonk allemaal erg veelbelovend: Paul Michiels zou in “The Lonesome Dreamer” zijn levensverhaal vertellen aan de hand van muziek en verhalen. Het leek ons alvast een leuk idee. De uitvoering liet helaas erg te wensen over. Het podium van de Stadsschouwburg bleek veel te groot voor deze solovoorstelling, Paul miste te veel noten in zijn piano- en gitaarspel en af en toe moest hij tijdens een lied nog zoeken naar een geschikte toonhoogte. Gelukkig waren er nog “Downtown”, “Changes” en een leuke cover van Lady Gaga’s “Paparazzi” als kleine lichtpuntjes in deze voorstelling.

]]>
<![CDATA[Recensie Honeyblood Botanique Brussel dinsdag 14 oktober 2014]]>

Het Glaswegiaanse duo Honeyblood bracht eerder dit jaar hun zelf getiteld debuut uit, een album dat op superlatieven werd onthaald en menig muziekfanaat kon bekoren. In september sloeg het enigszins toch onverwachte nieuws dat drumster Shona McVicar de band zou verlaten ons dan ook als een deur in het gezicht. De helft van de groep meteen weg! Gelukkig werd een plaatsvervanger snel gevonden, Cat Myers zou voortaan de drums op zich nemen. Het lijkt ons alvast niet gemakkelijk om op zo’n korte tijd op elkaar in te spelen, maar Tweeddale en Myers zijn er vanavond in de Botanique toch aardig in geslaagd.

]]>
<![CDATA[Recensie The Common Linnets Ancienne Belgique Brussel maandag 13 oktober 2014]]>

June Carter en Johnny Cash, dat was het plaatje dat gans Europa voor zich zag toen Waylon en Ilse DeLange zich op het Eurovisiesongfestival aanboden als The Common Linnets. En Europa vond dat het plaatje klopte: The Common Linnets werden tweede in de finale. Bleek dat het project van DeLange is, er een haar in de boter zat met Waylon (al in de aanloop van het Eurovisiesongfestival waren die geruchten er) en The Common Linnets eerder een – ja hoe benoem je dat eigenlijk – een soort collectief is. DeLange is dus lang niet de frontvrouw, soms neemt een van de Crosby’s (Matthew of Rob), JB Meijers of Jake Etheridge de zang voor zijn rekening en neemt DeLange (tijdens “Runaway Man” bijvoorbeeld) de backings voor haar rekening. Bonne chance voor organisatoren en het  record label om – zeker in tijden waar een consument duidelijkheid en transparantie weet te waarderen – dit te verkopen aan muziekliefhebbers.

]]>
<![CDATA[Clouseau: ”géén nieuw begin van jaarlijks terugkerende concertreeks in Sportpaleis“]]>

Met Clouseau Centraal keert Clouseau weer naar het Sportpaleis op 12, 13 en 28 december 2014 en 2 januari 2015. Opvallend is dat de broers Wauters dit niet als de start van een jaarlijks terugkerende concertreeks in het Sportpaleis zien.  

]]>
<![CDATA[Recensie Slugs garden deSingel Antwerpen zondag 12 oktober 2014]]>

Een installatie waar je als toeschouwer deel van uitmaakt. Dat is het concept van “Slugs garden” van Fabián Barba en Esteban Donoso samen met de derdejaars dans van het Conservatorium in Antwerpen. Het heeft iets weg van een snoezelruimte, met veelkleurige kussens, lakens, gevulde zakken, verspreid. Daartussen liggen de performers die zacht bewegen als een slak, de ogen dicht, kronkelend, de omgeving aftastend. Zelf word je slak onder de slakken.

]]>
<![CDATA[Recensie War deSingel Antwerpen zaterdag 11 oktober 2014]]>

Aanvankelijk leek het een bizarre folkloristische dansvoorstelling. Daarbij werden traditionele dansen zoals de Hoko (Rapa Nui, Paaseiland), de Hula (Polynesisch, eilanden Hawaii) , de Haka (Maori, Nieuw Zeeland), de Tamuré (Tahiti en Cook eilanden) en de Hula Kahiko (Polynesisch, eilanden Hawaii) getoond. Oorlogsdansen, vaak met ritueel karakter. Maar uiteindelijk bleek “War” een ijzerscherpe aanklacht tegen vooroordelen tussen mensen. Ook het traditionele nagesprek na een culturele voorstelling werd zwaar door de mangel gehaald. Het toontje – behoorlijk blasé - waarop Elisabeth Tambwe in het Frans de danser Pascual Pakaranti interviewt, is er zo op, met een interviewster die zich als kenner profileert, als fan ook en zo danig de prestaties bewierrookt (met een van de pot gerukte vergelijking naar o.a. Pina Bausch), aan het mouwvegen slaat maar de bal – hier weliswaar heerlijk gespeeld – ook behoorlijk mis slaat.

]]>
<![CDATA[Recensie Urbanice | Jason Derulo Sportpaleis Merksem vrijdag 10 oktober 2014]]>

Zo’n 4500 toeschouwers trokken naar Urbanice, de tweede editie van het indoor urban festival in het Sportpaleis. Headliner Jason Derulo deed eerder dit jaar in februari wél Vorst Nationaal vollopen. Opvallend veel bezoekers bleken voor zijn optreden naar Antwerpen af te zakken. De uitstroom na twee uur ’s nachts was dan ook opmerkelijk. (het optreden vond plaats tussen 1 en 2) Derulo deed meer dan van hem verwacht werd, gaf maar liefst een set van een uur in plaats van de voorziene veertig minuten, entertainde, danste én koos resoluut daar waar het kon om live te zingen met of zonder voice over. Hij werkte zich dus letterlijk in het zweet. Met succes.

]]>
<![CDATA[Recensie Buraka Som Sistema Ancienne Belgique Brussel donderdag 9 oktober 2014]]>

Buraka Som Sistema is een vijfkoppige groep uit Portugal die het Angolese kudurogenre techno- en electrobeats heeft ingeblazen. Het is een mix geworden van zeer dansbare ritmes op een snel tempo. De behoorlijk gevulde AB mocht hier gelijk kennis mee maken. ‘Hangover (BaBaBa)’ werd het startschot van een stomende show. Achterin stonden de drummer en de dj, de vocals waren voor Kalaf, Conductor en zangeres Blaya.

]]>
<![CDATA[Recensie Orlando Bourla Antwerpen donderdag 9 oktober 2014]]>

“Orlando”, van Virginia Woolf, herwerkte Katelijne Damen naar een monoloog, verteltheater. Damen kent u wellicht van haar rol als Christine Bogaerts, de procureur des Konings, in de huidige één-serie “De Ridder” op zondagavond. Weinig actrices intrigeren ons zo sterk als deze vierenvijftigjarige. De manier waarop zij vertelt en acteert, met een opvallend zachte stem, bedaard maar steeds ook beredeneerd, doet je luisteren als kijker. Zelfs wanneer ze angst of kwaad zijn, op de bühne brengt, is er toch nog dat rationele element aanwezig, een zekere dosis sereniteit, beheersing. “Orlando” is eten en drinken voor elk acteur. Niet alleen leest het verhaal, dat even meer dan drie eeuwen overspant, als een reis door verschillende culturen en tijden heen. Het is ook - om maar iets te zeggen -een ode aan de natuur, aan het vrouw zijn, aan sensualiteit en seksualiteit, aan identiteit (en transgender). Ja, ook aan het schrijversvak (en het creatieproces), inclusief heerlijke, subtiele humor. Al ligt er ook een extra laag op: de gebruikte vorm: hier “de biografie” die tevens bekritiseerd wordt.

]]>
<![CDATA[Recensie Caribou Botanique Brussel donderdag 9 oktober 2014]]>

Vanavond op het programma: dance. Geen grote arena met unplugged desks, maar een verduisterde Orangerie, met een subtiele set-up. Jessy Lanza mag de spits afbijten, en ondanks een vrij indrukwekkend stemgeluid verliest ze snel de aandacht van het publiek. Een veelbesproken debuut geeft toch niet altijd garantie voor erkenning van de massa, zo blijkt.

]]>
<![CDATA[Recensie Bart Peeters | Op de groei Arenberg Antwerpen woensdag 8 oktober 2014]]>

Na drie jaar van relatieve stilte staat Bart Peeters weer volop in de spotlights. De release van zijn nieuwe cd “Op de groei”, was meteen ook het startschot voor de tour met dezelfde naam. Omringd door vijf muzikanten bracht Bart een show met daarin vooral zijn nieuwe nummers en hier en daar een klassieker als “Heist Aan Zee”. Maar hoewel Bart en zijn kornuiten erg hun best deden, bleef de echte feestsfeer toch een beetje uit. Het grotere aanbod aan tragere nummers en liedjes waarbij echt wel naar de tekst moet geluisterd worden, zal daar ongetwijfeld mee voor iets tussen gezeten hebben.

]]>
<![CDATA[Recensie Joe Bonamassa Lotto Arena Merksem zondag 5 oktober 2014]]>

Joe Bonamassa heeft er 35800 mijl op zitten. Dat is omgerekend 57614,5 kilometer dat ie onderweg was tijdens zijn herfsttour met als laatste halte de Lotto Arena in Merksem. Daar bracht ie een dubbelconcert, twee voor de prijs van een zeg maar. Voor de pauze speelde hij en zijn muzikanten akoestisch, na de pauze werden de instrumenten ingeplugd en mocht het harder, al liet Bonamassa geen moment onbenut om ook erg fragiel, subtiel en zacht te spelen, flirtend met de stilte in deel twee. De enige valse noot kwam er van het publiek dat hoewel het voornamelijk uit babyboomers bestond te weinig matuur bleek om in stilte te genieten van de muzikale finesses die Bonamassa en co ons voorschotelden. Néén een Joe Bonamassa-optreden valt niet onder de categorie “klap eens in de handjes” of “fluit, joel, make some noise”-concert terwijl de muzikanten het uiterste uit hun instrument halen. 

]]>
<![CDATA[Recensie The 1975 Ancienne Belgique Brussel zondag 5 oktober 2014]]>

Eerder dit jaar hield The 1975 nog halt in de Antwerpse Trix. Vanavond brengt hun nieuwe Europese tour hen langs de Brusselse Ancienne Belgique. Wij zien het bordje ‘laatste tickets‘, Healy is er steevast van overtuigd dat alle kaartjes uitverkocht zijn. Wat het ook is, vanavond belooft een helse ervaring te worden.

]]>
<![CDATA[Recensie Christophe Mae Vorst Nationaal Brussel zaterdag 4 oktober 2014]]>

Fransman en muzikaal wonderman Christophe Maé trakteerde Franstalig België op een spectaculair gezinsuitje (lees circusact zonder trapezes en wilde dieren). Maé was naar Vorst gekomen om zijn laatste album ‘Je Veux du Bonheur’ voor te stellen, maar bovenal om harten te veroveren. Kinderharten, ouderharten, verliefde harten, eenzame harten. Vorst Nationaal was daardoor één grote verzameling van generaties en subculturen.  

]]>
<![CDATA[Recensie Sinead O Connor Ancienne Belgique Brussel dinsdag 30 september 2014]]>

Sinéad O’Connor leverde in de Ancienne Belgique een concert af waar we een bipolaire stoornis aan dreigen over te houden. Groots was het in zijn kleine momenten, in zijn akoestische, a capella-songs. Klein in zijn gepruts om een gitaarakkoord dat een eng bijgeluid gaf op het einde van “Black boys on mopeds” bijvoorbeeld waarbij O’ Connor de song afmaakte door de lyrics wat lullig te veranderen in het teken van dat voorval. Wat er ook gebeurt tijdens een concert, gewoon blijven voortdoen alsof er niets gebeurd is, het is een gouden regel die O’Connor helaas aan haar laars lapte. Bij een deel van het publiek won ze er wel sympathie mee, bij ons niet.

]]>
<![CDATA[Recensie De blinden Bourla Antwerpen donderdag 25 september 2014]]>

Vervreemd van plaats en tijd zijn, en de spanning die daaruit ontstaat. Daar draait het bij “De blinden” van Maurice Maeterlinck om. Erwin Mortier vertaalde het werk uit het Frans dat qua sfeer wat in de lijn ligt van Samuel Becketts “Wachten op Godot” dat 62 jaar later verscheen. Guy Cassiers versie voor het Toneelhuis is meer installatie dan voorstelling. De acteurs vormen tableaux vivants naar onder andere Rodin en Géricault. De tekst is ingesproken op de soundscape van Diederick De Cock. Enkele lijnen tekst (de regieaanwijzingen van Maeterlinck) krijgt het publiek te zien wat er zich zou moeten afspelen maar zich in werkelijkheid niet afspeelt. Theaterdoeken blijven hangen, gaan de nok in, staven waar belichting aan hangt ook, om zo nu en dan compleet desolate quasi lege ruimte te tonen. Het publiek krijgt dus meer info maar wordt ook op zijn  beurt net als de acteurs op het podium gedesoriënteerd  die er zonder besef van tijd en ruimte, toch wel twee basisbeginselen van het theater, op de scène staan.

]]>
<![CDATA[Recensie ABBA Gold Tribute De Roma Borgerhout zondag 28 september 2014]]>

Stany Crets komt het podium op en kondigt aan: “Ik heb slecht nieuws. De groep staat in de file, en ze gaan er niet geraken. Daarom heeft De Roma mij gevraagd om in te vallen en dus zal ik de komende twee uur de ABBA hits zingen, a capella.” Gelukkig was dit een grap en maakt Stany Crets van deze aandacht gebruik om zijn show Songfestival, contest of the best te promoten. Daarnaast roept hij ook op om te doneren voor De Roma, want de zaal zal in de zomer van 2015 gerestaureerd worden.

]]>
<![CDATA[Recensie Hotel Vocal | De Somebody s Theatercafé Fakkeltheater Antwerpen zaterdag 27 september 2014]]>

Het is ondertussen al het tiende seizoen van Hotel Vocal en deze verjaardag mocht niet onopgemerkt voorbijgaan. Het publiek had vorig jaar zelf mee mogen kiezen welke programma’s ze graag nog eens terug wilden zien en De Somebody’s mochten de spits afbijten met hun crooners. Sam Verhoeven, Dirk Van de Merlen en Frank Hoelen brachten klassiekers uit het genre zoals: “Mack the knife”, “The lady is a tramp” en “New York, New York”. Het samengaan van de stemmen en de meerstemmigheid in de zang maakte van “Something stupid” een pareltje. Maar Hotel Vocal zou niet trouw zijn aan zichzelf als er tussen al die zang geen ruimte zou zijn voor plezier.

]]>
<![CDATA[Recensie Jessie Ware | Tough Love tour Le Trabendo, Paris, France vrijdag 26 september 2014]]>

Het is al even geleden dat Jessica ‘Jessie’ Ware het kanaal overstak naar Europa en dus is het maar normaal dat de Britse voor haar exclusieve promotour ten minste even halt houdt in één van onze buurlanden. Ware kiest bewust voor kleine zalen, om de sfeer perfect te krijgen. Le Trabendo in Parijs vormt de derde stop op haar Tough Love tour die uit slechts negen shows bestaat.

]]>
<![CDATA[Nouveau triple best-of et tournée pour Mireille Mathieu]]>

Mireille Mathieu a convié quelques journalistes privilégiés dans un des salons de l‘hôtel Bristol ce vendredi 25 septembre à Paris. Elle y a parlé de son tout nouveau triple best-of, intitulé « Une vie d’amour » mais aussi de ses futurs concerts à l’Olympia (qui auront lieu ces 24, 25 et 26 octobre) et de sa collaboration avec Ycare. Elle se produira aussi chez nous le 2 novembre au Cirque Royal.

]]>
<![CDATA[Recensie K3 Kan Het Show Lotto Arena Merksem zaterdag 27 september 2014]]>

In de K3 Kan het Show ligt naast de vele liedjes die het trio brengt, het zwaartepunt bij de kinderen in de zaal. Zij kunnen thuis een formulier afdrukken en hebben de keuze om een van de vier wensen uit te laten komen. Die zijn: in een videoclip meespelen, vliegen, omgetoverd worden tot K3 of enkele slagroomtaarten gooien.   Bij het binnenkomen van de zaal droppen de kids hun formulier in een trommel waaruit K3 dan enkele winnaars trekt. De vliegwens kan maar voor een kindje uitkomen, de andere voor een drietal. Maar al bij de start van de show blijkt een trommel kwijt. Zien die kinderen hun wens niet in vervulling gaan, of duikt hij toch nog op? En kunnen de 3 meisjes Koen Kommer (Patrick Onzia) die roet in het eten komt gooien, te baas? Hij zegt namelijk dat ie beter wensen kan laten vervullen dan K3 in zijn Koen Kan het Show…

]]>
<![CDATA[Recensie Gladiator in Concert Le Palais des Congres de Paris, France vrijdag 26 september 2014]]>

Een staande ovatie, stevig gefluit én applaus op het einde van Gladiator in Concert. Een mooiere première kon het filmconcert niet dromen in Le Palais des Congrès de Paris. Drie uur, weliswaar met een kleine intermission, hoorden we de interpretatie van de rijke soundtrack van Gladiator door het Orchestre national d’île de France. De voorstelling komt ook naar Brussel, naar Paleis 12 op 13 december 2014. Wat de ervaring: filmvoorstelling met live symfonisch orkest, koor en soliste Clara Sanabras extra speciaal maakt, is dat ze beroep doet op lokale orkesten. In Brussel hoort u straks Gladiator In Concert door het European Philharmonia.

]]>
<![CDATA[Recensie De Snoek van Sjestov De Roma Borgerhout donderdag 25 september 2014]]>

“Johan, ge zijt de slechtsten toneelschrijver aller tijden!” Het was de kritiek die vriend en collega-acteur Bruno ooit naar het hoofd smeet van Johan Petit toen zijn eerste stuk “Het hondje Candy” niet het overdonderende succes bleek te zijn dat Johan had verwacht. Maar de tijden zijn ondertussen duidelijk veranderd. Met “De Snoek van Sjestov” bracht Johan Petit een ijzersterke voorstelling die niemand onberoerd liet. Met zijn enthousiaste vertelstijl nam Johan Petit ons moeiteloos mee in een verhaal over echte vriendschap, liefdesverdriet, twijfels, hoop, jeugdige onschuld, zelfrelativering en enkele filosofische mijmeringen. Het autobiografische karakter van de voorstelling straalde een enorme puurheid uit die de echtheid van het stuk nog meer onderstreepte. Het was een voorstelling die ons deed schateren van het lachen, maar ook ten diepste wist te ontroeren.

]]>
<![CDATA[Recensie Goed geconserveerd De Roma Borgerhout zondag 21 september 2014]]>

Goed geconserveerd, dat is toch wel het minste dat we kunnen zeggen van Andrea Croonenberghs. Ze zag er niet alleen geweldig uit, ze zong nog goed ook. Maar misschien ging de titel van de voorstelling ook wel over de liedjes die ze samen met Kobe Van Herwegen en Jan Muës bracht. Voor “Goed geconserveerd” gingen ze grasduinen in het grote aanbod Nederlandstalige nummers dat de tand des tijds goed overleefd heeft. Trompettist en bandleider Jan Muës had de klassiekers voorzien van erg toegankelijke, jazzy arrangementen. Men mikte voor deze show duidelijk op een ietwat ouder publiek en zij wisten het resultaat best te smaken.

]]>
<![CDATA[Recensie Pharrell Williams Sportpaleis Merksem woensdag 24 september 2014]]>

Pharrell Williams verraste in het Antwerps Sportpaleis. Niet zo zeer op muzikaal vlak (bijna alle zanglijnen in kopstem waren voice over) maar verrassen deed ie wél op menselijk vlak. Zo nodigde hij tijdens de N*E*R*D-songs “Rock Star” en “Lapdance” een tiental front row fans uit om mee te dansen op het podium, en wisselde hij die in voor uitsluitend vrouwelijke fans tijdens “She Wants to Move”. Maar dé verrassing kwam er toen hij twee fans met fysieke beperking die op de rolstoeltribune uit hun dak gingen, uitnodigde om tijdens “Happy”, de allerlaatste toegift, mee het podium op te rijden. “We hebben tablets, smartphones. Er is overal angst. Liefde overwint alles. Deze mensen hebben geen angst.” zo loofde hij de twee fans waar hij nadien uitgebreid mee op de foto ging. Fans die wat ons betreft al jaren niet of nauwelijks belicht worden tijdens concerten, laat staan dat de cameramannen hen vinden. Prachtig gebaar dus van Williams. Laten we hopen dat het een trendbreuk inluidt.

]]>
<![CDATA[Recensie Lady Gaga | artRave The ARTPOP Ball Sportpaleis Merksem dinsdag 23 september 2014]]>

Lady Gaga koos het Sportpaleis uit om haar artRave: The ARTPOP Ball op Europees vasteland te starten. Daags nadat ze met Tony Bennett een optreden gaf op de Grote Markt in Brussel, was ze gewoon weer haar zelf, zoals ze zich zes jaar geleden in de markt zette. Dit optreden, een heerlijke party die baadde in veel kleuren, massa’s confetti, bleek een ode aan het leven. Genieten van elke dag. Het decor had veel weg van Mamma Mia de musical, en was duidelijk gebaseerd op de bouwkunst op de Griekse eilanden.  De Griekse mythologie werd met Aphrodite en Himeros ook een beetje aangeraakt al deed Kylie dat veel grootser in haar Aphrodite Les Folies World tour 3 jaar geleden. Toch moet gezegd dat Lady Gaga in het Sportpaleis de beste show neerzette die we tot nu toe van haar zagen in die concerttempel.

]]>
<![CDATA[Recensie Tony Bennett (en Lady Gaga) Koninklijk Circus Brussel maandag 22 september 2014]]>

Tony Bennett, 88 ondertussen, gaf met Lady Gaga (28) net voor ie optrad in het Koninklijk Circus een korte persconferentie in de trouwzaal van het Stadhuis van Brussel. Een ultra-kort, strak geregisseerde persconferentie werd het van nog geen kwartiertje waar de journalisten zelfs geen vragen mochten stellen.  Wellicht had Bennett na al dat promogedoe zin om een ander verhaal af te steken.  En dat deed ie dan ook tijdens zijn concert. “The Good Life” droeg hij op aan Lady Gaga. Over zijn samenwerking met haar bleek hij opgetogen omdat de plaat Cheek to Cheek meteen op de dag van de release wereldwijd op 1 kwam. Maar of het gearrangeerde huwelijk van lange duur is tussen de twee is maar de vraag. “She needs the money” voegde Bennett er fijntjes aan toe.

]]>
<![CDATA[Recensie Oscar and the Wolf | Leffingeleuren 2014 Festivalsite Leffinge, Middelkerke zaterdag 20 september 2014]]>

Max Colombie, frontman van Oscar and the Wolf, liet op Leffingeleuren Lady Gaga die dezelfde avond aankwam in Zaventem het nakijken. Colombie, die een Junior Eurosongverleden heeft – in 2005 zong ie nog als Max het nummer “Voor Eeuwig” in, een song die nooit het potentieel had om een klassieker te worden, maar nu toch na Silvy Melody’s “Ben” een zekere cultstatus krijgt – danste sensueel,  liet zijn heupen en schouders wiegen, bewoog armen en handen gracieus de lucht in als een echte diva tijdens een bloedgeil “Undress”. Verlangen, goesting (gemis ook) bleken voor “Oscar and the wolf” de rode draad doorheen de set. “Freed from desire” van Gala hertimmerden ze tot een piano ballad die qua sfeer plots aanleunde bij het eigen “Moonshine”.

]]>
<![CDATA[Recensie Dotan | Leffingeleuren 2014 Festivalsite Leffinge, Middelkerke zaterdag 20 september 2014]]>

Dotan stond voor het eerst op Belgische bodem. Leffingeleuren kreeg de primeur om de Nederlandse singer-songwriter en zijn band op het  festival te zien verschijnen. Vraag was of de Nederlander zijn coherente plaat “7 layers” die in Nederland al sinds januari uit is, en in België pas recent verscheen, ook zou leiden tot een coherent optreden. Tweede vraag die op onze lippen brandde, was of hij een antwoord bij had op het typische geroezemoes in een festivaltent dat soms een akoestisch concert durft te overstemmen. Op vraag één luidde het antwoord neen, op vraag twee ja, gedeeltelijk.

]]>
<![CDATA[Recensie James Taylor Koninklijk Circus Brussel vrijdag 19 september 2014]]>

James Taylor, de 66-jarige Amerikaanse singer-songwriter die 5 Grammy’s op zijn schouw heeft staan en die 14 jaar geleden in de Rock and Roll Hall of Fame werd opgenomen, kreeg maar liefst 3 staande ovaties op het einde van zijn optreden. Mooi gebaar van de fans maar of die ovatie gerechtvaardigd was voor het ganse concert dat eerder een stilstaand watertje bleek dan een meanderende rivier, is voer voor discussie. Met nauwelijks een paar muzikale opwindende momenten in de set voor en na de pauze, viel vooral op dat pas finaal Taylor en zijn sessiemuzikanten gingen voor een optreden dat meer ambitie had dan mooi binnen de lijntjes kleuren. De fans reageerden dan ook extatisch maar op de journalistenbanken las je van de gelaatsexpressie van collega’s dat het too little too late was op die ene hobbyjournalist na die te pas en te onpas in de handen meeklapte net zoals bij het concert van Joan Baez eerder deze week in dezelfde zaal.

]]>
<![CDATA[Recensie Elektra Opera Antwerpen dinsdag 16 september 2014]]>

Elektra door Opera Vlaanderen is misselijkmakend. Een compliment is dat voor alle duidelijkheid aan het adres van regisseur David Bösch en de ganse cast en crew. Een moodboard in het programmaboekje laat weinig aan de verbeelding over. Bloed zal er vloeien. Maar waarom? Daarvoor moeten we in de zieke geest – want Elektra is eigenlijk goed voor de psychiatrie – van het hoofdpersonage geraken. “Dit was Islamitische Staat” hoorden we achteraf enkele toeschouwers aan de vestiaire zeggen tijdens het napraten. De link met die terreurorganisatie is lang niet zo ver gezocht als je op het eerste zicht zou denken.

]]>
<![CDATA[Recensie Joan Baez Koninklijk Circus Brussel zondag 14 september 2014]]>

De Amerikaanse folkzangeres Joan Baez, 73 ondertussen, bracht in het Koninklijk Circus een eerder kort maar daarom niet minder krachtig optreden. Wat opviel was dat haar maatschappelijk engagement, o.a. anti-oorlog en pro vrijheid, nog steeds overeind staat zoals in “Le Déserteur” of “Mi venganza personal” (my personal revenge) en haar tussentekst waarbij ze Argentinië de mantel uitveegde. Ooit in een hotel werd ze geweigerd (omwille van haar teksten en uitspraken) met het excuus dat het hotel volgeboekt was. Dus bleef zij en haar entourage in de buurt tot iemand binnenstapte en vroeg of er nog een kamer vrij was en een compleet ander antwoord kreeg. Of hoe ook artiesten in hun leven mensen tegenkomen die schitteren in hun klein zijn. 

]]>
<![CDATA[Recensie Daphne De Munt Brussel zondag 14 september 2014]]>

De opera Daphne samengevat in 1 kop: “Goddelijke jaloezie”. Daarvoor zouden de collega’s van de yellow press toch kiezen. Het gezegde mag dan wel heten wanneer twee vechten om een been , gaat de derde ermee heen. Niet zo in Daphne waar twee mannen, twee tenoren nog wel, Leukippos (de Deense lyrische tenor Peter Lodahl) en Apollo (de overweldigende Amerikaanse heroïsche tenor Eric Cutler) de hand van Daphne (de magistrale Engelse lyrische sopraan Sally matthews die al eerder in de Munt te zien was in Jenufa en volgend seizoen ook op het appel verschijnt, iets om naar uit te kijken) vragen. Leukippos is een jeugdvriend, en zij ziet het verschil, de lijn tussen broederliefde en echte liefde. Hij niet. Apollo van zijn beurt deelt met haar dezelfde gevoelens voor de zon, de natuur. Ze omarmen en kussen. Ze voelt dat er meer achter die kus zit en zet de God uiteindelijk op zijn plaats.

]]>
<![CDATA[Recensie Nigel Williams | Sorry Is Niet Genoeg De Roma Borgerhout zaterdag 13 september 2014]]>

Nigel Williams mocht naar aanleiding van de startdag van 11.11.11 met een uurtje stand-up comedy de boodschap van de campagne onderstrepen. En om het in de stijl van de voorstelling te zeggen: het recept was niet slecht, maar de afwerking en de presentatie konden veel beter.

]]>
<![CDATA[Recensie Rauw deSingel Antwerpen zaterdag 13 september 2014]]>

Rauw / Raw toont kinderen die met twee volwassenen en muzikant Thomas Devos op het podium staan. Die laatste begeleidt de voorstelling met zang en elektrische gitaar. Nummers klinken bluesy, grauw ook wel. Knappe soundscape. Veerkracht daar gaat het over, hoe kinderen die op straat leven, overleven, kind zijn en toch ook weer niet. Of breder bekeken, hoe kinderen aan hun lot worden overgelaten omdat hun ouders nooit thuis zijn. Rauw/Raw heeft iets donkers in zich maar komt ook speels over, misschien wel iets te speels. Vol goede bedoelingen, slaat het de bal wel mis.

]]>
<![CDATA[Recensie Antigone (Tg Elektra) HetPaleis vrijdag 12 september 2014]]>

Antigone is een Griekse tragedie waarin ‘verstandig handelen’ - wat dit ook moge betekenen - centraal staat. Tg Elektra gaf een moderne draai aan de versie van Sophocles. Na hun succesvoorstellingen van mei 2014, staat het jongerengezelschap nu opnieuw drie keer op het podium van Het Paleis.

]]>
<![CDATA[Recensie Dinska Bronska DE Studio, Antwerpen zaterdag 13 september 2014]]>

Martha!tentatief haalde de selectie van het Theaterfestival door de stem van de kinderjury. Met hun voorstelling Dinska Bronska brengen ze de moeilijke thematiek van asiel-en migratie tot bij kinderen. Aanvankelijk werd de vraag gesteld door het Red Star Line museum, het museum dat sterke bezoekcijfers kan voorleggen in zijn eerste jaar, dat over migratie gaat een thema dat tot de verbeelding blijft spreken. Een thema ook dat van alle tijden is, wat deze voorstelling ook onderstreept.  Mensen over heel Europa scheepten in Antwerpen in hun geluk (maar soms ook hun ongeluk) tegemoet in Amerika.  Via de live dans van Anastassya Savitsky in een choreografie vanKiki Vervloesem , de voice over vertelstem van de Armeense Arevik Akopian die ook werkelijk naar hier emigreerde en het thema dus na aan het hart ligt en de animatiefilm (onder andere in zwart wit met houtskool) van Boris Sverlow zien we een mooi, weliswaar wat geromantiseerd beeld – het is nu eenmaal een sprookje - over migratie.

]]>
<![CDATA[Recensie Met mijn vader in bed Monty Antwerpen vrijdag 12 september 2014]]>

Een vader-dochterrelatie die grondig overhoop gehaald wordt na het overlijden van de moeder, daarover gaat “met mijn vader in bed (wegens omstandigheden)”.  Het thema kwam er niet zo maar, Marieke de Kleine haar moeder stierf enkele jaren terug. Op haar vraag schreef Magne van den Berg de tekst die dus voor de Kleine een autobiografisch vertrekpunt heeft. 28 telefoongesprekken tussen de dochter (Marieke de Kleine) en de vader (René van ’t Hof) horen we. Hij heeft na een rouwperiode van 3 maanden al een andere vrouw, zij is maanden later nog lang niet over het verlies van haar moeder heen. “Ik wil mijn moeder terug” zegt ze wanneer ze de urne van haar moeder bij haar wil. Vraag is of haar vader – die uit tijdsgebrek nauwelijks naar het kerkhof trekt - dat ziet zitten. Of hoe de dochter haar vader druppelsgewijs ermee confronteert dat ook hij het verlies nog niet verwerkt heeft.

]]>
<![CDATA[Recensie Garry Davis Monty Antwerpen dinsdag 9 september 2014]]>

Marjolijn Van Heemstra, actrice, journaliste, auteur uit Nederland die even wat komt prediken over wereldburgerschap in de Monty. Dat is kort samengevat waar haar jongste voorstelling “Garry Davis” over gaat, eindpunt van haar trilogie rond globalisering die begon met “Family 81” en “Mahabharata” en nu dus ging over het leven van Davis. Laat ons toe te stellen dat we wel erg moeilijk om niet te zeggen nauwelijks in de voorstelling geraakten. Dat heeft wellicht te maken met de tijdsgeest. Davis was musicalartiest, dropte een bom tijdens Wereldoorlog II en kreeg kort daarna een degout van zijn land, verscheurde zijn Amerikaans paspoort, riep het Wereldpaspoort in het leven en verliet de wereld vorig jaar op 91-jarige leeftijd. Van Heemstra brengt het verhaal van Garry Davis, haar ontmoeting met hem, de achtergrond (de Universele Rechten van de Mens en het ontstaan van de Verenigde Naties) maar lijkt diens boodschap vooral te prediken op een paar randbemerkingen na (dat het Wereldburgerschap met zijn paspoort centen kostte, en er dus ook een commercieel kantje te ontwaren viel).

]]>
<![CDATA[Recensie Massive Attack Ancienne Belgique Brussel dinsdag 9 september 2014]]>

Het was een unieke situatie dat Massive Attack in de Ancienne Belgique optrad voor een van de weinige cluboptredens dit seizoen. Vier clubs in Brussel, Utrecht, Parijs en Londen bezoeken ze voordat ze aan hun massaler getinte tour in de Verenigde Staten beginnen. Deze ‘once in a lifetime’-ervaring zorgde ervoor dat de AB in slechts 10 minuten uitverkocht.

]]>
<![CDATA[Recensie Van den Vos deSingel Antwerpen zondag 7 september 2014]]>

De epische dierenfabel “Van de vos Reynaerde” was het vertrekpunt voor “Van den vos” waar FC Bergman zich op baseerde.  Hoewel de voorstelling vorig seizoen in de Bourla speelde en overigens terecht geselecteerd werd voor het Theaterfestival, bleek de voorstelling ook misbegrepen te zijn.  “Ronduit slecht” hadden we gehoord van enkele toeschouwers nog voor het onze beurt was om naar de dernière te gaan. “Van den vos” is vooral erg psychologisch en toont de Wolf (Dirk Roofthooft) die slachtoffer wordt van seriemoordenaar de Vos (Gregory Frateur).  “Van den vos” combineert een situatieschets, toont de psyche van een man die geterroriseerd wordt,  wiens gezond verstand vertroebelt zoals de herfst ongenadig dat met het water van het zwembad doet. Verstoppen zal het, tot de zaak overstroomt. Mochten bladeren eindeloos blijven vallen, dan win je dat gevecht tegen ze nooit. Ook het moorden zal uiteindelijk stoppen maar dan wel omdat de Vos die keuze zelf maakt.  

]]>
<![CDATA[Recensie tauberbach Stadsschouwburg Antwerpen zaterdag 6 september 2014]]>

Tauberbach, de terecht bejubelde voorstelling van Alain Platel, was één avond terug te zien tijdens het Theaterfestival. Alle kaartjes voor de Stadsschouwburg geraakten dan ook moeiteloos de deur uit. Lelijkheid is dan ook nog maar zelden zo schoon op het toneel gebracht. Platel liet zijn dansers de “bastaarddans” een ongerepte, ongeremde eerder dierlijke manier van bewegen en handelen verder uitwerken. Wat we te zien kregen, is een slag in het gezicht van de consumptiemaatschappij: zij die niet meer in staat zijn te consumeren. De sociaal zwaksten uit onze samenleving, mensen die in de vierde wereld overleven, denken en handelen. Dat is op zijn zachtst gezegd confronterend.

]]>
<![CDATA[Recensie Romeo en Julia HetPaleis vrijdag 5 september 2014]]>

Na het succes van vorig seizoen, maakte Het Paleis zich klaar om Romeo en Julia van Simon De Vos terug vier keer op te voeren. We woonden de eerste voorstelling uit de reeks bij, en begrepen meteen de keuze van de theaterzaal om deze ploeg opnieuw het publiek te laten wegdromen in alom bekende Shakespeareverhaal.

]]>
<![CDATA[Recensie Dimitri Vegas and Like Mike | Laundry Day 2014 Nieuw-Zuid Antwerpen zaterdag 6 september 2014]]>

Dimitri Vegas and Like Mike mochten een succesvolle Laundry Day 2014 afsluiten.  65 000 bezoekers deden voor het laatst de was op Nieuw-Zuid. Volgend jaar is het event dat in 1998 het levenslicht zag en daardoor het grootste langstlopende dance festival van Antwerpen is  – als we de tel niet kwijt zijn – aan zijn vierde locatie toe (na de Kammenstraat, het Eilandje en Nieuw-Zuid).  Waar dan de was gedaan zal worden, is op dit moment niet helemaal duidelijk. De dj’s uit Willebroek zetten een goeie set neer,maar legendarisch konden we het feestje nu ook weer niet noemen. Daarvoor herhaalden ze iets te veel enkele showtrucs uit het Sportpaleis vorig jaar. Rechttoe-rechtaan net als het “fuck swag”- t shirt dat een van de broers droeg, beukten de beats erop los. Groter kon het contrast niet zijn met het subtiele – nu ja, subtiel - spel dat een meisje speelde dat aangaf niets meer met ons te maken te willen hebben, haar gezelschap inschakelde om ons doen en laten in de gaten te houden en meteen gebrieft wou worden. 

]]>
<![CDATA[Recensie Cookies and Cream | Laundry Day 2014 Nieuw-Zuid Antwerpen zaterdag 6 september 2014]]>

Cookies and Cream was dé vreemde eend in de bijt op Laundry Day 2014. De enige live act met echte synthesizers, echte gitaren, een echt drumstel, een echte draaitafel en Domien en David Van Aerde als echte frontmannen. Voor wie er aan twijfelde: Martin Solveig playbackte (officieel luidt dat blijkbaar “live zang met voice over“) wel degelijk zijn openingsnummer “The night out” op de Main Stage. Voor de real stuff moest je in de Freedom of dance-tent zijn.

]]>
<![CDATA[Recensie 14 18 spektakelmusical Nekkerhal Mechelen vrijdag 5 september 2014]]>

14 18 de spektakelmusical kende zijn tweede première in Mechelen bij de start van zijn tweede run. Nieuw zijn de veranderingen in het ensemble, het spektakelgehalte dat hier en daar werd opgedreven, minieme veranderingen aan de partituur worden ook aangestipt (zanglijnen die van unisono naar samenzang gingen of kleine veranderingen wie wat zingt). Maar het meest opvallend – naast de rol van de Generaal die vertolkt wordt door klasbak Mike Verdrengh - is de rol van Céline die gespeeld wordt door Jasmine Jaspers die bulkt van spontaniteit en spelplezier. Haar stem met die van Jonas Van Geel blendt op een magische manier. “Nooit alleen”, veruit het strafste nummer uit de score, was al een pareltje maar nu blinkt die nog feller dan ooit te voren.

]]>
<![CDATA[Recensie The Dog Days Are Over deSingel Antwerpen donderdag 4 september 2014]]>

Een uur en tien minuten naar 8 performers zien die springen. Dat is kort samengevat waar het in “The dog days are over” om draait. Maar het is wel erg kort door de bocht om te stellen dat alleen maar dat te zien is. Neen, er is veel meer. Choreograaf Jan Martens toont 8 dansers die afzien, zich letterlijk in het zweet werken. Uiteraard refereert Martens daarmee naar onze jachtige tijden die Herman Van Veen al jaren geleden in “Opzij opzij opzij” vastlegde.  Er is ook die prestatiedrang, dat bijna maniakaal bezig zijn met het lichaam – via fitnessprogramma’s, loopprogramma’s in de iPod, en diens meer – dat hier even vakkundig te kijk gezet wordt.  Telkens wanneer we zo’n maniakken te zien krijgen op straat of wanneer we voorbij een fitnesszaak passeren – die uiteraard volledige inkijk geven door de ramen - verschijnt een lach op ons gezicht. “The dog days are over” is even voyeuristisch. Maar het is ook een ode aan wiskunde, aan geometrische lijnen, ja ook aan verschillende dansvormen. Een voorstelling die rijker, gelaagder is dan aanvankelijk gedacht. Gewoonweg briljant.

]]>