concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie No Fun At All Festivalwei Meerhout vrijdag 29 april 2016]]>

No Fun At All bracht grappig genoeg wel fun naar de Impericon Stage op Groezrock. Het vijftal wist het vermoeide toch energiedrank zuipende publiek wakker te houden. De oude rotten van het vak gaan al lang mee wat toch een beetje te merken was. Gelukkig hadden ze een stagedivende mascotte mee die de energie hoog hield. Helaas veranderde het veelbelovende begin in een spiraal van herhaling waardoor sommigen afdropen. Meer variatie in de muziek zou de oplossing zijn geweest.

]]>
<![CDATA[Recensie Hatebreed Festivalwei Meerhout vrijdag 29 april 2016]]>

Hatebreed is een aanrader voor fans van het hardere werk. Ideaal dus voor op de Monster Energy mainstage van Groezrock. ‘Are you ready’ werd de favoriete zin van de avond. Helaas werd het concert tegen het midden aan meer een reclameshow voor hun nieuw album dat binnenkort zal uitkomen. De mannen dropten geregeld bommen, maar de muziek bleef op een constant ritme. Ook de belichting was te veel hetzelfde. Flikkerend en hard, wel passend bij de muziek. Het was high level hardcore waarbij eentonigheid overheerste.

]]>
<![CDATA[Recensie Frank Turner and The Sleeping Souls Festivalwei Meerhout vrijdag 29 april 2016]]>

Het was net of je een Irish pub binnen wandelde en de zattemansliederen je om de oren werden gesmeten. Frank Turner & The Sleeping Souls waren één grote brok energie. Jammer dat de nummers zo snel voorbij vlogen. De hardere folk met soms een verrassende piano op de achtergrond kon de menigte wel smaken. Er werd luid meegezongen, gedanst en gesprongen. Een hoogtepunt werd de stagedive van ene Ricky die zo van Turner moest beslissen welk deel van de tent het beste was. De wedstrijd werd uiteindelijk door niemand echt gewonnen, maar was een leuk intermezzo. Turners ruwe stem kon verrassend genoeg ook heel zacht uit de hoek komen. Een mooie en evenwichtige afwisseling.

]]>
<![CDATA[Recensie De fietsendief Bourla Antwerpen donderdag 28 april 2016]]>

Een ronduit sublieme Sofie Decleir toont het beste van zichzelf in de Fietsendief van Bart Van Nuffelen. Martha!tentatief, Zuidpool en Toneelhuis sloegen de handen in elkaar en zetten een kwartet op de scène om “u” tegen te zeggen. Decleir – die veruit de mooiste rol heeft omdat ze zowel een moederrol, politicarol, echtgenotenrol, leidinggevende- als slachtofferrol te spelen heeft staat tegenover Marc Van Eeghem, Abigail Abraham en danser Igor Shyshko.  Vier levens zien we die los van elkaar staan in het begin. Naar het einde toe kruisen ze elkaars pad. De boodschap is al even eenvoudig als het dagdagelijkse leven van een gewone mens: iedereen heeft wel eens iemand nodig. Dat is vooral een duidelijk signaal, zonder moraliserend te willen zijn als voorstelling, richting samenleving en politiek die steeds vaker het eigenbelang, het kille pad van het egocentrisme bewandelt.

]]>
<![CDATA[Recensie Tordre STUK Leuven donderdag 28 april 2016]]>

Twee danseressen, Lora Juodkaite en Annie Hanauer, kwamen met behulp van beweging en dans hun getuigenis vertellen. De levende spinnende tol Lora Juodkaite gaf een duizelingwekkende solo, maar na lange tijd verloor het zijn glans. Annie Hanauer bracht wat meer emotie in de voorstelling. Ondanks haar armprothese weet ze zich met veel vrijheid te bewegen. Helaas was ook dit weer aan de lange kant. Het volledig van de pot gerukte einde paste helemaal niet bij de sfeer die gecreëerd werd tijdens de rest van het tafereel. Een soms ongemakkelijke, af en toe indrukwekkende, maar veel te langdradige voorstelling werd ons voorgeschoteld.

]]>
<![CDATA[Recensie Bettye LaVette Het Depot Leuven woensdag 27 april 2016]]>

Bettye LaVette bezit de kracht om nummers die niet van haar zijn volledig naar haar hand te zetten. Ze vertelt verhalen van anderen alsof het de hare zijn. De soulveterane met de heerlijke hese stem bracht die verhalen naar Het Depot en het weinige publiek was daar tevreden mee. Haar muzikanten pasten perfect in het afwisselende funky en soulvolle concert. Helaas werd er iets te veel dezelfde structuur van traag naar tempo en weer terug gebruikt waardoor de show niet heel spannend was. Het rustige en emotionele ‘Like a Rock’ en het vrolijk klinkende ‘Joy’ waren de hoogtepunten van de avond. De verwachte grote uithaal bleef jammer genoeg uit, maar de a capella afsluiter van LaVette maakte dat voor een deel goed. Een magisch moment waarbij haar stem de verdiende aandacht kreeg.

]]>
<![CDATA[Interview Puggy]]>

Een driekoppige band met een vrolijke poprock sound, dat is Puggy. Het trio ontstond in 2005 hier in België en beschouwt zichzelf daarom als een Belgische groep bestaande uit zanger-gitarist Matthew Irons, bassist Romain Descampe en drummer Egil ‘Ziggy’ Franzén. Twee jaar later brachten de mannen hun eerste plaat ‘Dubois Died Today’. In 2010 kwam de tweede langspeelplaat ‘Something You Might Like’ uit waarvan het nummer ‘When You Know’ op de zesde plaats van de Ultratop 40 stond. 2013 betekende weer een nieuw album voor de heren getiteld ‘To Win The World’. Nu komen ze met hun vierde ‘Colours’ op de proppen waarmee ze op 15 mei 2016 naar de AB komen en begin juli voor het eerst op de festivalweide van Rock Werchter zullen staan.

]]>
<![CDATA[Recensie Sirius Plan Ancienne Belgique Brussel maandag 25 april 2016]]>

De girls only band Sirius Plan bracht country, folk en rock met girlpower. Helaas bleef die power af en toe steken in de kelen van de drie zangeressen. Wat niet wegnam dat hun stemmen stuk voor stuk karakteristiek waren. De zwoele vocals van gitarist Skye, de rock ’n roll stem van drumster Gaelle Mievis en het zachte timbre van gitarist Claire Joseph pasten goed bij elkaar. Jammer genoeg waren zowel de Engelstalige als de Franstalige nummers vrij eentonig. Een eenheidsworst waarbij punten werden gescoord op de intieme sfeer, maar die geen uitschieters bevatte.

]]>
<![CDATA[Interview Tele Ticket Service nv]]>

Het ticketingbedrijf en de jacht op de zwarte markt

Tele Ticket Service is het ticketingbedrijf dat gelinkt is aan het Sportpaleis. Zij waren de pioniers van de gecentraliseerde ticketverkoop in ons land. Hoe is het bedrijf ontstaan? En hoe vecht het tegen de zwarte markt en doorverkoopsites? Een gesprek met een van de zaakvoerders van het bedrijf: Jan Vereecke.

]]>
<![CDATA[Recensie Nekka Nacht 2016 Lotto Arena Merksem zaterdag 23 april 2016]]>

Toon Hermans zou dit jaar honderd geworden zijn en dat was voor de organisatoren aanleiding genoeg om deze 23-ste Nekka-Nacht voor het eerst op te dragen aan een overleden artiest. Met zo’n naam op de affiche en o.a. Warre Borgmans, Bart Peeters, Johan Verminnen, Els De Schepper, Rocco Granata, Pieter Embrechts, Bart Cannaerts, Riet Muylaert en Bert Verbeke om zijn werk te vertolken, hadden we er weer naar uitgekeken. Het was dan ook een grote teleurstelling toen bleek dat de sfeer op menig begrafenis opgewekter is dan in het eerste, veel te lange deel van deze Nekka-Nacht. Gelukkig had men voor de tweede helft een vrolijker repertoire gevonden, maar dat mocht nog weinig baten. Het kalf was al verdronken en het publiek zat al in de depressie. Best wel jammer, want er zaten toch echt wel mooie dingen in deze voorstelling.

]]>
<![CDATA[Recensie CROWD STUK Leuven zaterdag 23 april 2016]]>

Wat gebeurt er als je verschillende individuen bijeen zet en hen een landschap laat vormen? Choreograaf David Hernandez zocht dit uit en creëerde een experiment rond het lichaam. In vier delen liet hij armen, benen en andere ledematen de show stelen. De voorstelling was goed, maar af en toe te langdradig. De lichtbundel met verschillende lichamen die door elkaar kronkelden op muziek van Björk doorbrak de sereniteit van de voorstelling. Een lichamelijk experiment waarbij je de verbeelding de loop kon laten gaan.

]]>
<![CDATA[Recensie Les labyrinthes du coeur deSingel Antwerpen vrijdag 22 april 2016]]>

Drie verschillende choreografen. Drie verschillende werken. Die vormden samen Les labyrinthes du coeur dat het Ballet de l’Opéra de Lyon voorstelde in deSingel. Openen deed het gezelschap met “Sunshine” van Emanuel Gat en met “How slow the wind” van François Chaignaud en Cecilia Bengolea stuurde het ballet ons de pauze in. Jirí Kyliáns “Heart’s Labyrinth” is met stip het meest gewaardeerde werk van de avond als we het publieksenthousiasme mogen geloven. Een eerbetoon aan Karen Tims, danseres van het Nederlands Dans Theater, die uit het leven stapte, is het. Hier staat het koppel centraal in een zeer emotionele choreografie waarbij een rijk palet aan emoties getoond wordt én er ook dat theatrale aspect is.

]]>
<![CDATA[Recensie Goose Ancienne Belgique Brussel vrijdag 22 april 2016]]>

‘Het voelt goed om jullie terug te zien’ begroette zanger Mickael Karkousse het publiek. Dat gevoel was wederzijds. Samen met een indrukwekkend lichtspektakel brachten ze een GOOSE-waardig concert naar de AB. De bekende elektro-rock sound nestelde zich weer als een oude bekende in onze oren. Met het eerste nummer werd de lat meteen hoog gelegd. Daarna daalden we een beetje tot een comfortabele positie tot we aan ‘Control’ kwamen dat het verwachte feest op gang trok. Dat feest bleef aanhouden en barstte uit in een grote climax op ‘British Mode’. Het niveau bleef hoog tot Black Gloves in de tweede bisronde ons weer een spetterend hoogtepunt gaf als afsluiter.

]]>
<![CDATA[Recensie Sketches/Notebook Kaaitheater Brussel donderdag 21 april 2016]]>

Sketches/Notebook past in geen enkel cultureel hokje. Het is geen theater, dans of andere voorstelling, maar een belevenis. Zowel voor de artiesten als voor het publiek die mee op het podium zitten. Er is veel interactie wat het stuk een leuke spanning geeft en waardoor de mensen geboeid blijven. Een lachend gezicht is dan ook de algemene blik die het publiek aanneemt. Een boeiend en intiem spel waarbij alle performers in het moment zelf meehelpen om de lege pagina’s te vullen. Soms grappig, af en toe bizar, maar zeker en vast boeiend.

]]>
<![CDATA[Vlaamse musicalwereld vestigt haar hoop op nieuwe politieke wind]]>

30 jaar geleden werd onder andere onder impuls van Linda Lepomme de musicalafdeling van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen in het leven geroepen om dit toen voor Vlaanderen nog nieuwe genre theater ook bij ons uit te bouwen. Deze verjaardag was voor initiatiefnemer en presentator Jerko Bozikovic de ideale gelegenheid om de troepen nog eens samen te roepen en terug te blikken naar succesvolle producties als: The Sound of Music, My Fair Lady, Chicago, Jekyll & Hyde, Man van La Mancha en vele andere. Het werd een avond onder mensen die gebeten zijn door hetzelfde musical-virus, vol herinneringen, anekdotes, eerbetoon aan overleden collega’s en een hoopvol vooruitkijken naar de toekomst van de musical.

]]>
<![CDATA[Recensie Noe Soulier STUK Leuven woensdag 20 april 2016]]>

Zonder muziek en met een sober decor gaf Noé Soulier ons twee korte, experimentele solo’s die samen uit vier deeltjes bestonden. In een grijs T-shirt en met een korte sportbroek aan legde hij telkens uit wat hij ging doen. Technisch zaten de stukken helemaal goed, maar je kon moeilijk spreken over een echte dansvoorstelling. Daarvoor was het veel te kort. Een leerrijke ervaring die aan een snel tempo voorbij vloog.

]]>
<![CDATA[Recensie Le Coeur Regulier Cinema Aventure Brussel woensdag 20 april 2016]]>

Regisseuse Vanja d‘Alcantara laat ons nadenken over het leven met haar tweede langspeelfilm ‘Le Coeur Régulier’. In tegenstelling tot haar vorige prent ‘Beyond the steppes’, die eerder hard uit de hoek kwam, koos ze nu voor een iets kalmere, maar nog steeds doordingende aanpak. Het verhaal is gebaseerd op de gelijknamige roman van Olivier Adam. De hoofdrol is weggelegd voor Isabelle Carré die een verwarde vrouw vertolkt die ronddwaalt in haar eigen leven. Niels Schneider speelt de levensgenietende broer die zijn zus tot inkeer probeert te brengen en Jun Kunimura is een Japanse leermeester die te hulp schiet.

]]>
<![CDATA[Recensie Xavier Rudd Ancienne Belgique Brussel dinsdag 19 april 2016]]>

Gehuld in een salopet en met de bekende blonde knot op zijn hoofd creëerde Xavier Rudd een ontspannen, maar bij momenten ook uitgelaten sfeer in de AB. Geflankeerd door twee muzikanten verlangden we toch een beetje naar de onemanshow waarbij de Australiër omringd werd door al zijn instrumenten. Gelukkig had hij zijn keyboardspeler en drummer zorgvuldig uitgekozen want de twee mannen zorgden elk voor een hoogtepunt in de avond. Xavier Rudd nam meteen een goede start met onder andere ‘Flag’ en ‘Food In The Belly’. Het midden van het concert was wat rustiger waardoor de aandacht van het publiek soms even zoek was. Gelukkig wist hij die telkens terug te vangen. Het einde werd een knaller met de didgeridoo in ‘Bow Down’, een meekelend publiek bij ‘Follow The Sun’ en een intieme sfeer bij ‘Spirit Bird’.

]]>
<![CDATA[Zoekboek Thuis in Theater maakt kleuters vertrouwd met theater]]>

Met Thuis in Theater heeft hetPaleis samen met Uitgeverij Vrijdag een nieuwe uitgave uit. Dit keer vroeg het theaterhuis aan striptekenaar en cartoonist Pieter De Poortere om een zoekboek te maken. Lees: er staan alleen maar plaatjes in en nauwelijks tekst. Op die manier toont hetPaleis zich aan 5-plussers wat er allemaal komt kijken bij theater maken tegenwoordig.

]]>
<![CDATA[Interview I Am Oak]]>

I Am Oak is het pseudoniem van Thijs Kuijken, een Nederlandse singer-songwriter afkomstig uit Utrecht. De man bracht in 2008 zijn eerste EP “Sou Ka” uit. In 2010 kwam zijn eerste plaat “On Claws” uit. Zes jaar later op 26 februari 2016 is I Am Oak toe aan zijn vijfde studioalbum “Our Blood”. Op deze plaat krijgt de singer-songwriter een volwassen geluid en gaat hij meer weg van het folkgenre. I Am Oak speelt op 21 april 2016 in Cafe Cafe te Hasselt en op 22 april 2016 in Trefpunt in Gent. 

www.musicnews.be had een gesprek met Thijs Kuijken.

]]>
<![CDATA[Interview Ancienne Belgique vzw]]>

De Ancienne Belgique en zijn strubbelingen in deze tijden

De Ancienne Belgique of de AB heeft een zeer rijke geschiedenis die terug gaat tot de 15e eeuw. Gelukkig zijn we niet zo ver afgedwaald, maar waren we wel benieuwd naar hoe de AB er vandaag voor staat. Hoe weten ze zich overeind te houden? En hoe proberen ze op te boksen tegen de gevaren en uitdagingen van deze tijd? Een gesprek met de persverantwoordelijke van de AB: Kevin McMullan.

]]>
<![CDATA[Recensie Venn HetPaleis zaterdag 16 april 2016]]>

Dat Venn verwijst naar wetenschap, was ergens te verwachten. Venn komt van Venndiagram, dat relaties legt tussen verzamelingen. Unie, doorsnede, en symmetrisch verschil worden in de verzamelingenleer door twee cirkels die elkaar overlappen weergegeven (in deze voorstelling ook te zien wanneer de dansers rond hun as draaien in twee cirkels in elkaar overigens). Rond 1880 vond de Brit John Venn ze uit, vandaar de naam. Logisch dan ook dat onderlinge relaties, en geometrische vormen centraal staan in deze voorstelling tussen studenten Dans van het Koninklijk Conservatorium Antwerpen en professionals. De vraag die zich echter stelt, is wie er zich nu toonde in hetPaleis: de studenten of de professionals?

]]>
<![CDATA[Interview Harts]]>

Harts is het pseudoniem van zanger en multi-instrumentalist Darren Hart. Hij maakt al zijn muziek, produceert het zelf en speelt alle instrumenten in. In 2014 werd hij uitgenodigd door Prince om bij hem in de studio te jammen. De funky invloed van Prince werd meteen duidelijk toen hij op 5 september 2014 zijn debuutplaat in Australië uitbracht. Een jaar later op 5 juni 2015 bracht hij zijn “Breakthrough” EP uit waarmee hij funk achterliet voor meer blues. Op 14 maart 2016 kwam zijn debuutplaat “Daydreamer” uit in de Benelux. Nu is hij volop aan het werken aan zijn nieuwe plaat.

www.musicnews.be had een gesprek met Harts.

]]>
<![CDATA[Interview Sophia]]>

Sophia is het soloproject van Robin Proper-Sheppard. De man werd in de jaren ‘90 populair met The God Machine waarin zware gitaren niet geschuwd werden. In 1995 bracht hij de eerste plaat uit onder de naam Sophia. In de periode tot 2009 bracht Sophia zeven soloplaten uit. Toen werd het even stil maar op 15 april 2016 kwam zijn langverwachte achtste plaat “As We Make Our Way (Unknown Harbours)” uit. Op de plaat werd Robin Proper-Sheppard bijgestaan door bassist Sander Verstraete en drummer Jeff Townsin. Live komt daar Jesse Maes bij die Sophia live tot een viertal maakt. Op 26 april is Sophia te zien in de Botanique in Brussel. 

Musicnews.be had een gesprek met Robin Proper-Sheppard.

]]>
<![CDATA[Recensie Het Gelukzalige Bourla Antwerpen woensdag 13 april 2016]]>

Drie mannen en twee vrouwen maken deel uit van een vennootschap die gespecialiseerd is in diefstal. Groepsseks is toegelaten, liefde niet. Op een dag komt er een sollicitante, Bonarius (Eva van der Post), zus van Hensen (Eva van de Wijdeven) haar diensten aanbieden. Zij krijgt interessante vragen voorgeschoteld tijdens haar jobinterview zoals: “met welk dier wil je paren?” – “Een beer.”Hensens zus haalt de slag en de job wel binnen hoewel Hensen er niet over te spreken is: “ze is niet betrouwbaar” hoewel zij niet liegt over het aantal keer seks dat de zussen met elkaar gehad hebben, Hensen wel. Zij is met Van Henegouwen (Tom Dewispelaere), maar vindt het geluk bij Mulder (Geert Van Rampelberg). Dat stelt de interne relaties danig op de proef alsook de productiviteit van het team. En zoals dat vaak gaat in driehoeksverhoudingen, moet er eentje het tijdelijke voor het eeuwige inruilen. Dat is kortweg de plot van het Gelukzalige van Alex van Warmerdam.

]]>
<![CDATA[Recensie Hans Zimmer Paleis 12 Brussels Expo donderdag 14 april 2016]]>

Een bombastische geoliede machine als orkest, een koor met prachtige stemmen en Hans Zimmer aan de piano, gitaren en trommels. Een prachtige eerste ronde nam ons mee naar het harde verhaal van ‘Gladiator’, deed ons nostalgisch hartje sneller slaan met ‘The Lion King’ en bracht de speelse piraat in ons naar boven met ‘The Pirates Of The Caribbean’. Het tweede deel werd wat ruiger en was meer voor de metal en hardrock fans. Toch deden de klassieke strijkers niet onder. Soms was het wel  iets te bombastisch waardoor het gevoel van de muziek eventjes verdween. De componist bracht de emotie terug door steun te betuigen aan Brussel en het nummer ‘Aurora’ op te dragen aan de stad waarvoor hij een emotioneel geladen staande ovatie kreeg.

]]>
<![CDATA[Recensie Humo Rock Rally 2016 Ancienne Belgique Brussel zondag 10 april 2016]]>

Humo’s Rock Rally, dé muziekwedstrijd van het jaar heeft tijdens de finale weer een handjevol veelbelovende bands de wereld ingesmeten. Na maanden van voorrondes en uitgebreide selectie mochten 10 bands hun kunsten vertonen op het podium van de AB. De zaal was magertjes gevuld met voornamelijk vrienden en familie van de bandleden, die zich telkens voorzichtig naar voren bewogen wanneer het de beurt was aan hun idolen. Een spijtig detail als je ziet hoe hoog het niveau daadwerkelijk is op zo’n dag.

]]>
<![CDATA[Interview Idiots]]>

Id!ots is een Belgische rockband met Dick Descamps, Luc Dufourmont, Wouter Spaens & Tom Denolf. Dick en Luc speelden in het verleden nog bij Ugly Papas en Two Russian Cowboys. Luc Dufourmont werd onlangs bekend bij het grote publiek vanwege zijn rol als Roste Luc in Bevergem waar hij samen met David Galle en Gunter Lamoot De Bende van de Roste vormde. In 2014 kwam Id!ots met de naamloze debuutplaat op de proppen. Twee jaar later op 29 februari 2016 lag “II” in de rekken. Op 14 april 2016 speelt de band een clubhow in Het Depot in Leuven waarna er enkele festivaloptredens gepland staan. 

www.musicnews.be had een gesprek met Dick Descamps & Luc Dufourmont.

]]>
<![CDATA[Interview Terry Lee Hale]]>

Terry Lee Hale werd op 10 mei 1953 geboren in Texas. De man reisde rond door de Verenigde Staten en vestigde zich in 1984 in Seattle. Daar was hij één van de grondleggers van de muziekscene. Hij werd een booker en lanceerde bands als Soundgarden of  The Walkabouts. Zelf was hij een buitenbeentje die als enige singer-songwriter in 1988 op de Sub Pop 200 verzameling werd opgenomen samen met onder meer Nirvana. In 1992 tekende hij een platencontract met een label in Duitsland en hij bleef plakken in Europa. Nu woont de man in Marseille en bracht hij op 8 april 2016 zijn dertiende langspeler “Bound, Chained, Fettered” uit. 

Musicnews.be had een gesprek met Terry Lee Hale.

]]>
<![CDATA[Recensie Jools Holland De Roma Borgerhout vrijdag 8 april 2016]]>

Het stond in de sterren geschreven dat het later ging worden met Jools Holland. En later werd het dan ook in de Roma. Toegegeven, dat kwam ook wel door het publiek dat ook wat… later was. Maar toch. Holland, zijn band en guests brachten maar liefst een optreden van bijna twee uur terwijl het oorspronkelijk anderhalf uur zou duren. Zowat iedereen had het naar zijn zin, zowel op het podium als ervoor met als ultieme hoogtepunten Ruby Turner maar vooral ook Pauline Black en Arthur “Gaps” Hendrickson van the Selecter die het publiek moeiteloos uit hun stoeltjes kregen.

]]>
<![CDATA[Recensie Marcus Miller Het Depot Leuven donderdag 7 april 2016]]>

Met Marcus Miller kreeg de basgitaar voor een keer een ereplaatsje op het podium. Een zwoele en sensuele saxofoon, een gevoelig en swingend keyboard en rustige ritmische drums maakten de gitaar van Miller compleet. Er hing een ontspannen sfeertje . Mensen liepen af en aan, maar bleven wel geboeid luisteren naar het kwartet dat zich helemaal gaf vooraan op het podium. In het begin duurden de nummers soms iets te lang, maar al gauw mochten ze nog langer duren. Funky jazz werd afgewisseld met rustige emotie. De mensen kwamen en kregen wat ze wilden.

]]>
<![CDATA[Interview Admiral Freebee]]>

De admiraal is terug met een zesde plaat ‘Wake Up and Dream’ en voor het eerst bokste hij die zelf in elkaar want naast zijn eigen liedjes schrijven, producete Tom Van Laere nu ook zijn eigen album. In 2000 brak de hippie uit Brasschaat, of de klosjaar deluxe zoals hij zichzelf liever noemt, door met zijn tweede plaats in de Humo’s Rock Rally. Zijn eerste plaat ‘Admiral Freebee’ verscheen in 2003. Freebee bracht daarna nog vier andere albums uit waarvoor hij telkens naar Amerika trok, maar deze keer was het anders. Van Laere nam het heft in eigen handen.

]]>
<![CDATA[Recensie Ooit Gewist 30CC Schouwburg Leuven woensdag 6 april 2016]]>

Misschien lag het aan de leeftijd, maar ‘Ooit Gewist’ sloeg de bal mis. Sketches volgden elkaar op en overacting en cliché mopjes kwamen de hoek om loeren. Gelukkig werd er tussen de toneelstukjes door ook eens een liedje uit den ouden tijd gezongen, voornamelijk door broer en zus Cleymans. Twee sketches konden we wel smaken. ‘De Fabeltjeskrant’ kreeg een heel andere boodschap wanneer de vluchtelingencrisis erin verwerkt werd en in ‘Hier spreekt men Nederlands’ verscheen er een glimlach wanneer Annie en Fons dialecten en jongerentaal vertaalden naar het Algemeen Nederlands, maar toch konden deze lichtpuntjes dit cabaret niet meer verlichten.

]]>
<![CDATA[Recensie Nada Surf Botanique Brussel woensdag 6 april 2016]]>

“We‘re gonna try and play a little bit of everything“ de profetische woorden van zanger Matthew Caws werden werkelijkheid, want de band bracht maar liefst 22 nummers uit zowel oude als nieuwe platen. Een bassist met reusachtige dreadlocks en een sigaret in zijn mond samen met drie nagenoeg kale mannen zorgden voor een hilarisch beeld. Toch kwam de muziek tot in het diepst van het hart aan en veroorzaakte het gevoeligheid bij de toeschouwers. Een erg divers publiek voor een band die al meer dan drie decennia verslijt.

]]>
<![CDATA[Recensie Caligula Bourla Antwerpen dinsdag 5 april 2016]]>

Caligula van Albert Camus is lang geen hapklare brok. Vandaar ook dat het geen kleine verdienste is van compagnie Schmaltz om deze klassieker te brengen in een verteerbare versie met referenties naar de televisieserie T., de voorstelling “Wit is altijd schoon” van hetPaleis, Oscar and the Wolf, en tekstmateriaal van Freek De Jonge en Tom Lanoye. Ook al kaderde de voorstelling in de reeks amateurToneelhuis, toch acteerde het gezelschap, niet in het minst Filip Vekemans (Caligula), Mieke Martens (Helicon) en Marleen Pesic (Caesonia) zeer sterk.

]]>
<![CDATA[Recensie Rauw STUK Leuven dinsdag 5 april 2016]]>

Rauw gaat over spelen, dromen en doen alsof. Over het opgroeien in soms moeilijke omstandigheden. Over kinderen die zich willen nestelen in hun speelwereld, maar genoodzaakt teruggetrokken worden naar de harde realiteit. Met veel emotie zetten acht jonge kinderen een soms vrolijke, maar eigenlijk harde choreografie neer. De dansstukken werden niet altijd perfect uitgevoerd, maar perfectie kan je ook niet vragen van een kind. Wild en levendig bewogen ze zich soms hand in hand en soms afstandelijk met twee volwassenen over de zwarte vloer. Door het verhaal kwam het dansen meer op de achtergrond terecht waardoor het eerder een stilzwijgend toneelstuk werd, begeleid door een gitaar. Het was duidelijk dat het grut plezier heeft gehad bij het maken van het stuk, maar dat ze ook wel diep zijn moeten gaan. Zeer confronterend, maar heel mooi.

]]>
<![CDATA[Recensie Big Ups La Peniche Rijsel maandag 4 april 2016]]>

Gierende gitaren, een moordachtige schreeuw en een dodelijke drum. Big Ups deinst er niet voor terug om een podium tot brokken te herleiden. De band brengt punk in de puurste vorm met geen grenzen en veel energie. De korte punknummers brengt de groep met de nodige overgave waardoor iedere song anders aanvoelt. Door een opgefokte zanger als frontman te nemen, geeft dit het concert alleen maar een extra boost.

]]>
<![CDATA[Interview Opia]]>

Opia is een Australische rockband uit Perth. De groep werd in 2007 opgericht en bracht in 2010 de eerste EP uit. De band onderging vanaf het ontstaan enkele line-up wijzigingen en bestaat nu uit zanger en gitarist Michael Bok, bassist Dan Zarb en drummer Dain Pattison. Na een lange periode van negen jaar kwam op 28 maart 2016 de debuutplaat van Opia uit in de hele wereld. Singles “One Minute Ago” en “Signs” spelen ze in hun thuisland volop op de radio. 

www.musicnews.be had een gesprek met Michael Bok.

]]>
<![CDATA[Recensie Beatrice et Benedict Tour and Taxis Brussel zondag 3 april 2016]]>

Béatrice et Bénédict opende het Muntpaleis op Tour & Taxis waar de Munt nog tot het einde van 2016 verblijft omdat de renovatiewerken van de operazaal in hartje Brussel vertraging hebben opgelopen. Ervaring leert – zo lang liggen de verbouwingen van de Antwerpse Opera nog niet achter ons - dat tijdens zo’n verbouwingsperiode een operahuis flexibiliteit vraagt van zijn kritische, veeleisende en ja toch ook wel wat verwende publiek.   De Munt kiest nu voor een tijdelijke stek op Tour & Taxis. Het resultaat dat ze bekomen, is ongeveer vergelijkbaar met datgene wat Opera Vlaanderen jaren geleden aan Antwerpse abonnees meegaf. Destijds moesten de Antwerpse abonnees uitwijken naar Gent waarbij iedereen uit Antwerpen die dat wou de bus op werd gezet wat een operavoorstelling helemaal tot een toeristisch/culturele uitstap maakte. Ook bij de Munt voelt het Muntpaleis als thuiskomen aan én op uitstap zijn tegelijkertijd: een ongeziene meerwaarde!

]]>
<![CDATA[Recensie Gerolimenos HetPaleis zaterdag 2 april 2016]]>

Het labyrint als metafoor voor de vrouw:  je kan er eindeloos in verdwalen, je kan ervan overtuigd zijn dat je op de goede weg bent, tot je vastzit en als je denkt dat je het hart bereikt hebt, blijkt het uiteindelijk anders uit te draaien: dan blijkt dat ze niet is wie je dacht dat ze was. Dan blijkt dat ze je misleid heeft. Daar draait Gerolimenos van auteur Geert Genbrugge in een regie van Frans Van der Aa om. “Ze blijft verrassen of stelt teleur. Daar ben ik nog niet helemaal uit” zegt  Sus Slaets die de monoloog voor zijn rekening neemt in hetPaleis, en het verhaal vertelt vanuit het standpunt van Gerolimenos. Een verhaal over ontdekken hoe goed tongzoenen wel kan proeven, jaloezie en liefdesverdriet.

]]>
<![CDATA[Recensie Sage Le Grand Mix Tourcoing donderdag 31 maart 2016]]>

Een groot en fel licht geflankeerd door twee drumstellen, waarvan één akoestisch en één elektronisch, vult het podium. Het blauwe licht is de met drama gevulde piano. Sage is een samensmelting van het minimalistische in James Blake en het theatrale van Gotye. Sage brengt gevoelige indiepop die op bepaalde momenten groots uitpakt maar tegelijk ook kwetsbaar kan zijn. Live blijkt al meteen dat een zaal als Le Grand Mix te klein is voor het grootse geluid van de zanger.

]]>
<![CDATA[Recensie Dralms Le Grand Mix Tourcoing donderdag 31 maart 2016]]>

Twee mannen met een bril en een minuscuul snorretje, een zeer bescheiden zanger met zijn t-shirt in de broek en een drummer met iets te woelig haar. Het kan zomaar de voorstelling van de nieuwste technische snufjes zijn. Het blijkt het begin van een sterk concert door Dralms. De Canadezen brengen muziek die telkens opbouwt naar een reusachtige climax waarin de frêle stem van zanger Christopher Smith een erg belangrijke rol speelt. De synths maken een donker geluid terwijl de basgitaar en drums een psychedelische klank laten weerklinken. Het zorgt voor een emotionele en angstaanjagende sfeer waarin tranen niet weg te denken zijn.

]]>
<![CDATA[Recensie Lapsley Ancienne Belgique Brussel donderdag 31 maart 2016]]>

Mooi rustig en soulvol met een elektrisch sausje over. De set van de Britse Lapsley uit York betoverde de uitverkochte AB. Voor een dame van 19 jaar oud, klonk haar stem zeer volwassen. Het was wel duidelijk dat de blondine zenuwachtig was. Af en toe maakte ze een slippertje. Vooral wanneer ze de hoogte in ging, klonk haar stem niet altijd even toonvast. ‘Painter’ was het eerste hoogtepunt van de avond. Volledig solo en met veel emotie wist ze het publiek te raken. Het nummer ‘Love Is Blind’ deed de ogen van de fans sluiten en ‘Hurt Me’ was de afsluiter waarop iedereen zat te wachten.

]]>
<![CDATA[Recensie Der Konig Kandaules Opera Antwerpen woensdag 30 maart 2016]]>

Der König Kandaules is een werk dat de Oostenrijker Alexander Zemlinsky in het begin van de twintigste eeuw – tussen 1935 en 1938 - niet afwerkte. Het is zijn weduwe die aan componist Peter Ruzicka vertelde dat er een onvoltooide opera van haar man nog in de schuif lag. De Brits-Duitse musicoloog Antony Beaumont werkte de partituur af. Zemlinsky zelf heeft maar een derde afgewerkt bij zijn overlijden in 1942. De opera ging op 6 oktober 1996 in première in Hamburg.  Opera Vlaanderen zorgde ervoor dat het werk voor de tweede keer in België op scène werd gezet. Andrij Zholdak tekent voor de regie. De Oekraïense regisseur kiest voor een cleane poppenhuisconstructie met zes kamers en een lift waar de opera zich in afspeelt. Het maakt het onmogelijk om als toeschouwer in het verhaal, laat staan de emotie van de solisten te komen. Het decor is dus letterlijk een vierde muur tussen toeschouwer en solisten. Daarnaast trekt de regie zo’n uitgesproken visuele lijn (met een knap lichtplan, dat wel) dat het de nochtans erg eclectische muziek (van post romantiek tot atonaal) volledig naar de achtergrond doet verdwijnen. Het is dan ook geen kleine verdienste van de uitstekende Zuid-Afrikaanse bas bariton Gidon Saks die als visser Gyges er wél in slaagt om emotie over te brengen, via subtiele mimiek en spel en zo die vierde wand weet te doorbreken.

]]>
<![CDATA[Recensie Matt Corby Botanique Brussel dinsdag 29 maart 2016]]>

Verwilderde haren alsof hij net iets te lang in de wind stond, wijde kleren waarmee hij er meteen als een surfer uitziet en een bepaalde verlegen afstandelijkheid. Matt Corby heeft genoeg sexappeal om ieder meisje in de zaal te laten flauwvallen. Op plaat kan hij iedereen in verroering brengen en in de Orangerie bezorgt hij honderden mensen kippenvel door atmosferische songs gemixt met zijn soulvolle stem. De man staat centraal geposteerd op het podium met rond hem zijn vijfkoppige band. De zanger is duidelijk op zoek naar de perfecte manier om zijn set op te bouwen. Aan de ene kant rockt hij soms eens stevig door zoals bij “Trick Of The Light” en langs de andere kant gaat alles heel traag zoals bij “Wrong Man”. Toch kan het publiek alles wel smaken en brullen ze ieder nummer aan elkaar door een oorverdovend applaus. Dit enthousiasme raakte Corby maar haalt hem niet uit zijn focus waardoor het concert één constante heeft: een indrukwekkende stem die alles aankan.

]]>
<![CDATA[Interview Echo Beatty]]>

Echo Beatty is een duo uit Antwerpen met frontvrouw Annelies Van Dinter en multi-instrumentalist Jochem Baelus. De debuutplaat “Tidal Motions” kwam begin 2013 uit. De plaat werd omschreven als pop noir en een kruising tussen Portishead, Patti Smith en Nick Cave. “Nonetheless” is de opvolger en kwam op 28 maart 2016 uit. Voor hun releaseshow op 1 april in Het Bos in Antwerpen en al de andere optredens krijgt het duo hulp van drummer Louis Evrard.

]]>
<![CDATA[Recensie Underworld | Paaspop 2016 Festivalwei Schijndel zondag 27 maart 2016]]>

Volwaardige afsluiters waren de oude rotten van Underworld niet. Ze waren niet slecht, maar als afsluitende act van Paaspop werden de verwachtingen niet ingelost. Het begin was stroef, maar met mondjesmaat geraakten ze de berg op en belandde het duo op de top met hun laatste knaller ‘Born Slippy’. Andere hoogtepunten waren de smerige ondergrondse techno van ‘Two Months Off’ en ‘Rowla’. Hoedje af ook voor Rick Smith die in plaats van een draaitafel vasthield aan zijn mengpaneel. Het softe ‘Ova Nova’ was helaas een echte misser. Voor de rest bleef de set vrij constant.

]]>
<![CDATA[Recensie Refused | Paaspop 2016 Festivalwei Schijndel zondag 27 maart 2016]]>

“I gonna give 75%, most of the time“, Dennis Lyxzén gaf zich vooral het hele concert door. Refused weigerde om rustig te spelen. Geflankeerd door enkele reusachtige witte doeken, doet Refused een angstaanjagende en chaotische sfeer ontstaan enkel en alleen door de belichting. De band geeft Paaspop een les in moraal en tenten afbreken. Op de laatste show van hun tour laat Refused niets heel van alles wat op dat moment nog recht stond. Lyxzén liet al zijn demonen los en schreeuwde er op los.

]]>
<![CDATA[Recensie De Jeugd Van Tegenwoordig | Paaspop 2016 Festivalwei Schijndel zondag 27 maart 2016]]>

Ze leken wel de Jason Derulo’s van Nederland met hun vervormde stemmen. De Jeugd Van Tegenwoordig speelde het dak van de Apollo tent. Ze begonnen meteen aan een hoog tempo waar het publiek niet vies van was. De gekke bende had voortdurend een glimlach op hun gezicht terwijl ze onder elkaar en met de menigte wat moppen tapten. De hoogtepunten van het optreden waren de crowsurfende jongentjes van rond de tien die verbaasd, maar opgetogen werden gedragen door de tent op het nummer ‘Buma in me zak’. Ook op het oude bekende ‘Watskeburt?!’, barst het feest los. Jammer dat ze ‘Manon’ niet speelden. Dat had de set compleet gemaakt.

]]>
<![CDATA[Recensie Monster Magnet | Paaspop 2016 Festivalwei Schijndel zondag 27 maart 2016]]>

“This is a one hour rock n roll situation“ vertelde Dave Wyndorf aan het begin van de set. Een uur rock ‘n roll was wat hij het publiek gaf. Met een stevige set die nooit achterop keek, lag de nadruk vooral op riffs en solo’s. Doordat ieder nummer dezelfde opbouw kreeg, trad er naarmate de set vorderde gewenning op. Toch liet het publiek dit varen en bleek de voorspelbaarheid geen knelpunt. De mannen weten hoe ze met vier een solo moeten brengen en Wyndorf hield zich uitermate goed bezig met het entertainen van de toeschouwers die duidelijk moesten rocken.

]]>