Om dEUS aan het werk te zien moeten we tegenwoordig bijna steevast naar het buitenland. Daags na hun set in de Mezz in Breda stonden de Antwerpenaren 150 km op het Nederlandse Indian Summer Festival en dat kunnen we enkel een positieve evolutie noemen. Een makkelijke set was het echter niet, tachtig procent van het weinig talrijke publiek aan de Poprock stage bleek de muziek van Barman & co niet te kennen. ‘Ze zijn wel bekend hoor, maar vraag me niet om een liedje te zingen‘. Ach wat, moet kunnen.

Op Indian Summer is het aantal vliegende bekers Heineken een graadmeter. Laten we ons even als Belgen niet uitspreken over het bier zelf, maar dan wel over het fenomeen op zich. Veel bier in de lucht is veel pret op het veld. Bij The Opposites werden er enkele vaten over de weide heen gesmeten. In ons land mogen ze dan nog niet te veel potten breken, voor hun thuispubliek mochten Twan van Steenhoven en Willem de Bruin zich kronen tot Nederlandstalige hiphopkeizers van het moment.

Within Temptation zat ietwat vervelend geprogrammeerd tussen Blaudzun en Guus Meeuwis. Niet alleen bleek het publiek even verward bij de switch naar symfonische rock,  ook de set werd wat eigenaardig en een beetje kaal bij daglicht. Weinig lichteffecten en CO2-jets mogelijk dus, en dan wordt het allemaal net wat minder spannend. Best gek overigens, op een festival in Polen enkele weken geleden mochten de zes nog afsluiten voor een dolenthousiast publiek.

Johannes Sigmond moet het duidelijk hebben van de zon op zijn gezicht. Nadat zijn sets in de AB en op Paaspop ons niet meteen konden overtuigen, liep het vandaag duidelijk meer op rolletjes. Blaudzun staat met zo‘n gezellige joie de vivre te spelen dat we er spontaan vrolijk van worden. Of het moet zijn dat ook wij het meer moeten hebben van zon en wind in de haren.

The Prodigy: het is geen band die om de haverklap naar de Lage Landen komt. Hun laatste festivaloptreden in eigen land dateert alweer van 2010 toen ze op Pukkelpop stonden. Een jaar ervoor sloten ze op 2 juli de eerste dag van Rock Werchter 2009 af. Op Indian Summer Festival onderstreepte The Prodigy hun topstatus als Britse dance act.

Het festivalterrein herschapen tot oorlogsterrein met twee circle pits die als stevige windhozen tegen de klok in, verwoestend te keer gingen. Die ravage – ok, we overdrijven lichtjes - liet The Opposites achter. Bekertjes, kartonnen doosjes, overal lag het verspreid aan het hoofdpodium van Indian Summer Festival. Gelukkig had de organisatie Kane geprogrammeerd, kon de wind even gaan liggen, al was dat maar van korte duur.

Keane als headliner op Indian Summer Festival. De groepsnaam blijft voor verwarring zorgen omdat die zo sterk lijkt op die van het Nederlandse Kane. Kanefans bij Keane en straks Keanefans bij Kane. We zouden ons geld er niet op durven verwedden, dat het bij enkele toeschouwers het geval gaat zijn.

Guus Meeuwis, in Vlaanderen horen we nog behoorlijk weinig van deze Nederlandse  topper. Onterecht. Meer dan 30 stadionoptredens gaf ie al sinds 2006. Zijn concertreeks gaat steevast door in het stadion van Eindhoven waar “zijn PSV” speelt. Dit jaar ontving Guus er zijn miljoenste bezoeker. Geen wonder dus dat het terrein voor het pop/rock-podium van Indian Summer Festival vol stond met Nederlanders die duidelijk kwamen om er een feestje van te maken. Zomercarnaval noemen ze zoiets.

Komt er na al die tijd dan toch sleet op de formule of hadden ze hun dag niet? Met deze vraag verlieten we de Lotto Arena. Leuke liedjes, mooie grafische vormgeving in het decor, zoals te verwachten ook een degelijk ballet, maar bij momenten erg weinig sfeer en zang die slecht verstaanbaar was. Het was niet bepaald de gedroomde bekroning van 15 jaar K3 die we verwacht hadden.

Van gehypete muziekbands of zangers/zangeressen heb je dezer dagen twee mogelijkheden. Ofwel ben je nieuw in de sector en krijg je plots een heel resem fans over je heen gesmeten mede dankzij je samenwerkingen met andere bekende artiesten en het gebruik van televisiezenders. Ofwel ben je een oude rot in het vak en helpt een nieuwe cd in samenwerking met een extreme promotour om je tot ‘band van het moment‘ te promoten. Met dank aan Studio Brussel en hun Club 69 concerten werd Queens Of The Stone Age een voorbeeld van dat laatste.

In 2010 verlieten de stichtende leden en broers Josh en Zac Ferro Paramore nog wegens een geschil in de groep. De knalrood-harige zangeres Hayley Williams kondigde daarop aan dat het nog niet gedaan was met de band, maar dat de sound wellicht een andere wending zou nemen. Ondertussen zijn we 3 jaar verder en kwam onlangs in april hun nieuwe album ‘Paramore‘ uit die ze -met veel enthousiasme zo bleek- aan het Nederlandse publiek voorstelden.

Een tweede succesvolle carrière. Dat is het minste wat je kan zeggen van Hugh Laurie (de acteur die 8 jaar gestalte gaf aan Dr House in House MD, filmacteur is (o.a .in Sense and Sensibility speelde hij), comedian (met Rowan Atkinson tekende hij voor Blackadder) en verder zijn brood verdient als stemmenimitator voor tekenfilms onder andere. De man heeft net een tweede bluesalbum uit dat “Didn’t it Rain” heet. Zijn optreden in het Koninklijk Circus geraakte in een mum van tijd uitverkocht. Fans die er niet bij konden zijn in Brussel krijgen een tweede kans, 20 juli op Blues Peer. Niet twijfelen is de boodschap. Laurie is grappig én steengoed met zijn band.

Gabrielle Aplin heeft op 30 juni een afspraak met Glastonbury. Op 28 juli komt de twintigjarige terug naar ons land voor Suikerrock. Ze zou daar in Tienen wel eens voor dé verrassing kunnen zorgen. De erg charmante Britse ligt erg goed bij tienermeisjes omdat haar songs erg persoonlijk en daarnaast nog eens zeer radio- en festivalvriendelijk zijn, denken we maar aan “Keep on walking” waarbij de “On your way”-tekst meegezongen werd, “November” waar het publiek meeklapte en “Don’t say you love me” dat de fans ondertussen van buiten kenden. Aplin stond erg relaxed te giechelen alsof de AB Club in het verlengde lag van haar woonkamer, vroeg zich af hoe het mogelijk was dat ze met haar waterflesje morste en het water de lucht in kreeg. Heerlijk om zien dat jonge, dat frisse, dat naturelle van haar.

De eerste zomerse week van 2013 was een feit, het was de laatste voorstelling van “Ladies First” en het was tevens de tweeduizendste voorstelling die Voice Male bracht. Er waren dus redenen genoeg om er een gezellig feestje van te maken. Met “vrouwen” als centrale thema, mochten we ons verwachten aan covers van o.a. Tracy Chapman, Beyoncé, Kim Wilde, Björk en Nina Simone. En ook al waren we niet altijd overtuigd van de artistieke bewerking en de uitvoering, het was vooral de sfeer op het podium en in het publiek die deze voorstelling weer de moeite waard maakte.

Een legende als Neil Young in een paar woorden omschrijven, eigenlijk heeft dat geen zin. Zeker niet wanneer de Canadese rocker zelf maar liefst een show van 2,5 uur ten berde gaf in Vorst Nationaal en dan nog lang niet genoeg leek te hebben van het optreden. Het blijkt met andere woorden allemaal nog even snor te zitten bij de man van 67 die in 2012 nog maar liefst twee platen ‘Americana’ en ‘Psychedelic Pill’ aan zijn al ellenlange discografie wist toe te voegen. 

Alicia Keys is een van de weinige artiestes die na een pauze – haar vorige album The element of Freedom dateert van 2009 – opnieuw aansluiting vindt bij haar publiek. “Girl on fire” dat eind vorig jaar uitkwam deed het – terecht – erg goed in de hitparade. Met 15 000 toeschouwers was het Sportpaleis opnieuw uitverkocht voor alweer een klassevol optreden. Alicia Keys sloot dus als laatste vrouw op de affiche het seizoen 2012-2013 in het Sportpaleis in stijl af. Straks mag Leonard Cohen de kers op de taart zetten.

Het verhaal van Passenger blijft opmerkelijk. Jarenlang wroeten in de anonimiteit, vier cd’s maken, en dan plots dat ene liedje dat hem wereldberoemd maakte. Of hoe een ogenschijnlijk eenvoudige song als ‘Let her go’ die op een uurtje geschreven werd, een heel mensenleven omverblaast.

Rihanna scoorde in het Sportpaleis pas toen we richting verlengingen gingen. Rijkelijk laat – pas na 70 minuten “pony”show (we moeten niet altijd het woord kut gebruiken, niet waar?) – veerde de kuip recht op de tonen van “We found love”. Robyn Rihanna Fenty begon pas om tien voor tien, 65 minuten te laat aan de show die ze tamelijk passief, afwezig, met de blik op oneindig of naar de grond gericht zou afwerken. De Barbadiaanse zat anderhalf jaar geleden met haar Loud tour duidelijk een stuk beter in het vel. In 2012 overleed haar grootmoeder Clara Braithwaite. Om haar te eren, liet ze een tattoo van de Egyptische godin Isis onder haar borsten plaatsen.“What now” droeg ze in het Sportpaleis op aan alle verliefde stelletjes in de zaal. “Want jullie weten hoe fucked up de liefde kan zijn” zei ze. De zoveelste breuk met Chris Brown, is nog niet verteerd zo bleek in deze donkere show.

Herman van Veen hoeft nauwelijks nog een introductie. Deze duivel-doet-al heeft al sinds de jaren zestig verschillend generaties weten te boeien met zijn liedjes, teksten en liveoptredens.  Het was dan ook niet verwonderlijk dat de zaal afgeladen vol zat met fans van 8 tot 88 jaar. Voor de gelegenheid bracht hij een verzoekprogramma waarin hij heel oud en recenter werk combineerde tot een show die de verschillende aspecten van zijn performer-talenten aan bod deed komen. En zoals we al konden verwachten, mochten klassiekers als “Suzanne”, “Rozegeur”, “Hilversum III”, “Anne”, “Weet je nog”, “Zo vrolijk” en “Spetter pieter pater” op zo’n avond uiteraard niet ontbreken. We zagen Herman van Veen als de zanger en schrijver van hele intieme en aandoenlijke liedjes, de vertolker van vrolijke melodieën, de pianist en violist, de komiek en uiteraard ook de clown. 

27 ex-tour muzikanten, 7 voormalige groepsleden, TOTO heeft in zijn 35 jaar op de planken behoorlijk wat watertjes doorzwommen. Gitarist Steve Lukather , pianist David Paich en toetsenist Steve Porcaro waren er van het begin in ‘77 bij. Een constante – op de breuk tussen 2008 en 2010 na - is Lukather. Als zanger met zijn grove korrelige, geraspt stemgeluid schiet ie behoorlijk te kort. Maar qua virtuositeit op de gitaar valt er weinig op zijn prestaties af te dingen. TOTO bracht in Vorst Club voor een zittend publiek – succesvol was de publieksopkomst niet – een knappe première van zijn Europese Tour.

Chris de Burgh is nog steeds een klassebak. Dat bewees ie andermaal in het Koninklijk Circus. Met zo’n dertig nummers op de setlist koos hij om een lang optreden te geven met nieuw materiaal, een akoestisch middenstuk, bekende hits en covers van zijn favorieten Roy Orbinson en The Beatles onder andere. Het publiek dat voornamelijk bestond uit babyboomers genoot, klapte van begin tot einde mee. En de Burgh ontpopte zich als een galante gastheer.

Piet Goddaer aka Ozark Henry scoort momenteel hoge ogen in de albumcharts met zijn nieuwe cd ‘Stay Gold’. Terecht overigens, want de Kortrijkzaan die zich recent verhuisde naar de kust, maakte een erg stijlvolle, ietwat ingetogen album dat veel mythische sferen oproept. Zo kiest  Goddaer opnieuw voor vernieuwing, iets wat stilaan zijn handelsmerk mag genoemd worden. Het siert hem. Met hoge verwachtingen trokken we dan ook naar de Gentse Vooruit, waar Piet Goddaer en de zijnen de songs voor de derde keer (na zijn doortocht eerder in de Brusselse AB en de Radio 1-sessie in de Marconi-studio) live zou spelen. Het moet gezegd : een  aardig gevulde Vooruit kreeg waar voor zijn geld.

“In blues we trust. Blues will never die” zegt Zucchero op het einde van “Per colpa di chi”. Best wel een vreemde uitdrukking vermits zijn optreden in de Lotto Arena baadde in de latinoklanken. De Italiaan bracht de Cubaanse zon mee, hertimmerde zowat al zijn hits en bracht nieuw materiaal uit zijn jongste album La Sesión Cubana dat het niet al te best heeft gedaan in de hitparade (de hoogste stek was plek 52). Dat én het feit dat Zucchero op onze steeds langere lijst “artiesten die te vaak in ons land optreden zodat het wauw-gevoel wanneer ze er opnieuw zijn, ontbreekt”staat, zorgde voor een matige publieksopkomst: zo’n 3000 toeschouwers voor een productie die eigenlijk te groot was voor het baby Sportpaleis.

Vorig weekend lazen we pas in een gespecialiseerd blad dat vrouwen wanneer ze dertiger zijn het meest kans hebben om een scheve schaats te rijden. Op hun vijfendertigste zou een vrouw de beste seks uit haar leven meemaken. Ook Michael Haneke, de Oostenrijkse regisseur die onlangs nog met zijn film Amour (2012) een Oscar in de wacht sleepte voor beste buitenlandse film en ook een Gouden Palm in Cannes in ontvangst mocht nemen, heeft begrepen dat de Mozartopera Così fan tutte (zo doen alle vrouwen) nog steeds niets aan actualiteit heeft ingeboet. Ontrouw als thema, de beweegredenen en wat een psychologische ravage het kan aanrichten toont de regisseur die zelf en psychologiediploma bezit in een erg sterke enscenering die non-verbale elementen toevoegt aan het libretto. Maar vooral: zijn solisten blinken solo en meerstemmig uit. Wat een knappe seizoensafsluiter in de Munt!

Amsterdam werd overspoeld met sjeiks, sultans, Ali Baba look-alikes  en haremvrouwen in alle maten en kleuren. Had Shell hier plots een nieuwe, grote oliebron gevonden? Nee hoor, het was weer tijd voor het jaarlijkse meezingfeest “Toppers in Concert”.  Dit jaar was het thema “1001 nacht” en dat was te zien aan de kostuums die de toeschouwers hadden aangetrokken. 68 000 mensen waren ook dit keer afgezakt naar de ArenA om mee te zingen met René Froger, Jeroen van der Boom, Gerard Joling en de vele gasten. En zoals het te verwachten was, werd het weer één grote party.

Een Magnus Opus, ofwel en meesterwerk, dat is Tragedy of a friendship van Jan Fabre (regie), Stefan Hertmans (tekst) en Moritz Eggert (compositie). Een drie uur durend orgie aan sterke beelden en geluiden die zo’n impact hebben dat we een week nadien nog niet helemaal bekomen zijn. Tragedy of a friendship werkt beklemmend, toont waanzin, schoonheid maar ook erg veel wreedheid. In onze puberteit gingen we naar de film Se7en, een KNT-film die onze maag overhoop haalde (ook omdat we er simpelweg niet klaar voor waren en nog geen zestien waren). Ook deze Tragedy of a friendship doet dat. Alle begrip voor de erg vele toeschouwers dus die de zaal verlaten omdat de voorstelling erg confronterend en beklemmend werkt. Een levensechte (voor alle duidelijkheid: er komt geen penetratie aan te pas) verkrachting door twee mannen met een naakte danseres die wild om zich tegenspartelt en het uitgilt, een golden shower over een kaars, second skin van de huid trekken (als beeld voor het vervellen van de slang), 5 mannen die in de schoot van een vrouw hun laatste adem uitblazen, een minutenlange harde neukscène met de lucht, … Tragedy of a friendship is beenhard.

Het is alweer twee jaar geleden dat Natalia nog een grote show gaf, Natalia meets Anastacia. En die sabbatical tussen haar vierde album Wise Girl uit 2009 en het nieuwe Overdrive heeft de Kempense geen goed gedaan behalve dan dat ze er een lucratieve deal met Universal Music Belgium aan over heeft gehouden. Voor “10 jaar Natalia” had de Kempense duidelijk nog te weinig vlieguren gehad om een comebackconcert waar we ondersteboven van zouden worden in de Lotto Arena te geven. Vocaal ging ze meermaals uit de bocht in het ogenschijnlijk makkelijkere middenregister. Druyts heeft haar internationale ambities opgeborgen. Goed dat ze ondertussen weet wat haar plek is in de muziekwereld.

Het album is amper een dikke maand uit of ‘Stay Gold’ is ook letterlijk goud waard. Op zijn zevende studioplaat gaat Ozark Henry, oftewel Piet Goddaer, samen verder met Amaryllis Uitterlinden en dat blijkt een prima match. De zangeres/actrice werd op haar zestiende nog tweede in de ‘Grote Prijs Bart Peeters’ en bleef sindsdien geen onbekende in de Vlaamse muziekscène. Na een studie kleinkunst aan het Herman Teirlinck Instituut schaafde ze haar zang en songwriting nog stevig bij aan het Berklee College of Music in Boston. Het resulteerde allemaal in haar debuut ‘The Beauty of it All’ (2009), maar  de kans om een duo te vormen met Goddaer kon en mocht ze ongetwijfeld niet laten liggen. 

Toen Crystal Fighters in 2010 ‘Star of Love’ op de wereld liet indruisen, bleek het meteen goed raak. De Brits-Spaanse band speelde met hun warrige folktronica de hele zomer quasi elk festival plat en namen ook nadien nog de tijd om hun debuut te promoten. Even werd het stil rond het stormachtige, mysterieuze zestal tot eind 2012 de eerste geruchten opdoken rond nieuwe ‘Cave Rave’ . De groep werkte inmiddels de plaat af, zette deze week nog een bejubelde stream online en trok ook onmiddellijk weer op tour door Europa langs voornamelijk uitverkochte zalen. 

In 2010 bracht de Deense zangeres, pianiste en componiste Agnes Obel bij ons haar eerste solo-cd “Philharmonics” uit onder het Belgische platenlabel PIAS. Het nummer “Riverside” stond in Vlaanderen 25 weken in de Ultratop 50 en haalde daar zelfs de derde plaats. Geen wonder dus dat Agnes Obel op dit uitgestelde concert samen met celliste Anne Müller en violiste Mika Posen mocht optreden voor een bomvolle zaal in deSingel in Antwerpen. En het publiek kreeg wat het kon verwachten: pakkende melodieën, zachte cello-begeleidingen, gezapig pianospel en rustgevende zangpartijen. Agnes Obel bracht een selectie liedjes uit haar eerste cd, waarbij “Philharmonics” en “Riverside” uiteraard niet mochten ontbreken, en lichtte al een tipje van de sluier op door ook al enkele liedjes te spelen van haar volgende schijfje. 

Watsky (als in Watskie en niet zoals Netsky) is een 27-jarige rapper uit San Francisco. Hij houdt zich vooral bezig met slampoetry, een moderne vorm van poëzie met invloeden uit de hiphopwereld. Dit jaar bracht hij zijn vierde album ‘Cardboard Castels’ uit onder ‘Steel Wool Media’, een platenlabel die hij zelf heeft opgericht.

Een classic act kan anno 2013 nog steeds strak en actueel klinken. Dat bewezen Andy McCluskey en Paul Humphreys van OMD samen met sessiemuzikant Malcolm Holmes op drums en Martin Cooper op synths in een tot de nok gevulde Ancienne Belgique. De Britten kwamen er hun jongste album English Electric voorstellen, en verweefden nieuw materiaal met hits, veel hits. Resultaat was een feestje om “u” tegen te zeggen.

Een opvallend humoristische Daan die zich duidelijk in zijn element voelde in de Arenberg. Een schouwburg die komaf maakt met zijn formeel rode pluche imago. Voor de mengtafel mocht het publiek rechtstaan. Wie het optreden zittend wou meemaken kon dat achteraan of op het balkon. De Arenberg kan het dus op z’n Ancienne Belgiques doen, waardoor er meer toeschouwers toegelaten kunnen en een jonger, hipper publiek aangesproken. Daans optreden kwam er alvast perfect tot zijn recht.

Het moet beslist een van de meest interactieve shows van Studio 100 zijn dit seizoen: de allereerste Boboshow. Bobo? Inderdaad, het is een blauw konijn en zijn tongval “ze ging als een speer” doet vermoeden dat ie van Nederland afkomstig is.  Bobo en Tjerk doen mee aan de wedstrijd van Radio Wortelberg. De voorbije edities wonnen ze niet, dus deze keer willen ze hun uiterste best doen. Kamperen moeten ze bij de struik met de rode bessen. Daar moeten ze vier opdrachten uitvoeren. De twee leren al snel dat ze meer kans maken als ze samenwerken en de hulp inroepen van de allerjongsten in het publiek. Tellen, meehuppelen tijdens het Huppellied, lichaamsdelen leren, cijfers verbinden, een puzzel, een raadsel oplossen, … het komt allemaal aan bod.

“Wij moeders zijn niet logisch; wij steken toch raar in elkaar.” We hadden het al langer gedacht, maar nu werd het op het podium door An Nelissen volmondig toegegeven in “De Moedermonoloog”. Voor een overwegend vrouwelijk publiek bracht ze een voorstelling waarin ze in grote lijnen het leven van de vrouw overloopt van de fase van mogelijk toekomstige moeder tot stiefmoeder. Zich bedienend van een hele reeks clichés  en gewapend met een gezonde dosis zelfrelativering wist ze een zeer herkenbaar verhaal te brengen. Er werd vlot gelachen met thema’s als de voorlichting uit lang vervlogen tijden, de reactie van vrouwen als ze baby’s zien en puberende kinderen. 

Respect. Tegen doktersadvies in zong Beyoncé de pannen van het dak in het Merksemse Sportpaleis. Een vrouw zien huilen, we kunnen het niet. Toen ze net verteld had dat ze zich zo goed voelde op het podium ook al hadden haar dokters afgeraden om op te treden, kwamen de tranen in haar ogen tijdens “Flaws and all”. Beyoncé was oprecht emotioneel en ging vocaal door merg en been. Ze zong haar nummers niet, ze bracht ze met een onwaarschijnlijk knap staaltje inlevingsvermogen. Qua live zang behoort de eenendertigjarige ontegensprekelijk tot de top van de populaire zangeressen. Dat onderstreepte ze meermaals in het Sportpaleis.

Amper vier jaar zijn ze bezig, de uit Kortrijk afkomstige SX. Ze zijn met drie: Jeroen Termote op de drums, Benjamin Desmet neemt de gitaar en het keyboard voor zich en Stefanie Callebaut zingt het geheel aan elkaar . Wat ze brengen is indiepop met een heel herkenbaar eighties geluid. Hun doorbraak kwam er in 2011 met ‘Black Video’. Vorig jaar brachten ze hun debuutalbum ‘Arche’ uit, en sindsdien gaat het verder in de goede richting.

Anderhalf jaar terug, op 19 oktober 2011, tekende  Mark Knopfler samen met Bob Dylan voor een uitverkocht Sportpaleis. En ook nu op een zondag, doorgaans moeilijke avonden om een zaal uit te verkopen, haalde hij maar liefst 15 500 toeschouwers naar de Merksemse concertzaal. De gitarist stond opnieuw garant voor een subliem avondje musiceren, vol virtuositeit en een sound die flirtte met stilte. Een grandioze pizzicato tussen violist John McCusker en contrabassist Glenn Worf tijdens Marbletown, pittig uitgevoerd maar ook heel erg klein en stil gespeeld was ontegensprekelijk een van de hoogtepunten uit het twee uur durende optreden.

Het was drie jaar wachten op een nieuwe plaat van Willem de Bruin en Twan van Steenhoven, ofwel The Opposites. De twee Amsterdammers hebben lekker chill hun tijd genomen, stelden de nieuwe plaat “Slapeloze nachten” uit en dus verschoof ook het optreden in de AB Box naar mei. Als we kijken naar de reactie van het publiek blijkt Nederhop het best in combinatie met hardcore. The Opposites misten hun start in de AB. Het feestje kwam voor hun doen tamelijk laat op gang.

Men krijgt niet elke dag de kans om de ‘allerslimste mens van de wereld’ te kunnen aanschouwen. Zeker niet wanneer hij tevens een succesvolle tweede carrière heeft lopen over de taalgrens. Zo wordt ook deze show, ‘Vaderland’, bij onze francofone landgenoten gespeeld, dit weliswaar onder de naam ‘La Bertitude des choses’. Dit is een parafrasering van ‘La Mertidude des Choses’, wat dan weer een vertaling is van ‘De Helaasheid der Dingen’. Bent u nog mee? Hoe dan ook, met ‘Vaderland’ mijmert Bert Kruismans over de vaderlandsliefde maar stelt zich ook de existentiële vraag : welk vaderland eigenlijk? 

Axelle Red had de Brusselse AB al een hele tijd op voorhand doen uitverkopen voor de voorstelling van haar nieuwste werk ‘Rouge Ardent’. Het is een album doorspekt van grote liefdesverhalen en het verdriet die daar vaak op volgt. Ze noemt het zelf haar beste album uit haar twintigjarige (!) carrière. Ook het grote publiek onthaalt het met enthousiasme: amper twee weken na de release behaalde de plaat goud in België.  Voor het concert in de Roma (17 mei) zijn er al lang geen tickets meer te krijgen. Voor wie er dus nog bij wil zijn, is er dit najaar nog een tour die halt houdt in Leuven, Oostende, Luik, Hasselt, Gent, Antwerpen, Charleroi en de AB in Brussel.

11 Minuten had One Direction nodig om 14 500 genummerde zitplaatsen te verkopen voor hun allereerste concert op Belgische bodem. Tijdens hun vorige “Up all night”-tour stond het Europese vasteland niet op hun programma. Massa’s e-mails en tweets van Directioners kregen we met de vraag om hen asap te informeren wanneer we nieuws rond 1D hadden. Maar dat nieuws bleef lang uit. Veel te lang.

Pink viel nog geen klein beetje uit haar rol in het Antwerps Sportpaleis tijdens haar “The truth about love”-optreden. De Amerikaanse verloor haar broeksriem (een koord) tijdens een medley die begon met Most girls. De acrobatische act moest ze vroeger dan voorzien afbreken. “Ik viel bijna op mijn hoofd en verloor mijn broek” zei ze daarover. “Julie hebben mijn kont al gezien” wist ze terwijl ze stevig verveeld zat met die broek die maar bleef afzakken en een deel van haar zwarte onderbroek toonde. Wat de finale moest worden met “Slut like you” en “Blow me” (one last kiss) werd 3 nummers lang zoeken naar een oplossing voor een alledaags probleem waarbij de choreografieën de mist in gingen. Pink reageerde duidelijk geërgerd en maakte dat druk gesticulerend ook naar haar productieploeg naast het podium duidelijk. Wat een amateurisme! En - oh ironie - dat dit zich allemaal afspeelde terwijl ze “We’ve had a shit day” uit “Blow me”, moest zingen.

Een herneming van een productie uit 2008. Die brengt De Munt met Pelléas en Mélisande. Waarom, is ons een compleet raadsel. Ook zo voor de studenten die als een verplicht nummertje van school naar deze productie moesten gaan. De foute opera om voor het eerst met het genre kennis te maken wegens veel te declamatorisch. Er gebeurt nauwelijks wat, en ook qua situatischets/psyche graaft ie niet diep genoeg. Het resultaat is een opera die vis noch vlees is. Te vertellend, te weinig spel en te weinig psychologische diepgang hoe jaloezie op basis van (foute) vermoedens ontstaat. Het boeit het jonge volkje – terecht – niet ook al staat er centraal een sculptuur (bron en baarmoeder) van Anish Kapoor op het podium. Het beeld dat ons bij deze Pelléas en Mélisande bij zal blijven, is een meisje dat met haar buik op de benen van haar liefje voorover ligt in een loge rechts op het gelijkvloers.

Frank Boeijens deelname aan de Nekka-Nacht één week voor zijn optreden in de Roma had de verwachtingen sterk aangescherpt. Hij klonk toen goed, had er zin in en zijn duet met JackoBond mocht er toen ook wel zijn. We keken dan ook volop uit naar “Liefde & Moed”. Maar helaas lagen onze verwachtingen weer veel te hoog. Frank Boeijen bereikte slechts enkele keren zijn goede vorm, was vrij slecht verstaanbaar en had vooral trage nummers uitgekozen om zijn programma te vullen. Slechts enkele keren, zoals bij “Vervulling”, “De koorddanser” en “De ogen van haar moeder”, wist hij ons oprecht te charmeren met zijn teksten en zijn zang. 

De oerpunkers van Bad Religion mochten, net als drie jaar geleden, het hoofdpodium afsluiten van Groezrock 2013. En ook al zijn ze al een jaartje ouder geworden - ze zijn tenslotte al meer dan dertig jaar bezig - weten ze nog altijd perfect hoe je een fantastisch punk rock feestje moet geven.

Deze metalcore band uit Westfield, Massachusetts ontvangen. Na verschillende passages op Graspop Metal Meeting en een intieme set - 250 man - vorig jaar in Club de B in Torhout is het deze keer de beurt aan Groezrock. Geladen met een nieuw album ‘Disarm The Descent‘ en hun oude zanger Jesse Leach deden ze de Impericon Stage op zijn grondvesten daveren, genoeg om ze aan ons lijstje toe te voegen van beste sets van Groezrock 2013. 

Dat de bandkeuze voor de avond een moeilijke zou worden was met één oogopslag op de timetable duidelijk. Na lang wikken en wegen welke bands we zouden meepikken op de laatste avond van het festival, kwamen we uit op een zig-zag tussen de Monster Stage en de Impericon Stage. We begonnen de avond met Billy Talent, de nachtmerrie van elke concertorganisator. 

Succesvol geworden in een periode van duisternis en MySpace, viert The Used dit jaar reeds zijn twaalfde bestaansjaar.  Ze hebben ondertussen vijf studioalbums op hun naam staan, waarvan ze hun meest recente, Vulnerable, komen voorstellen op de Monster Stage hier in Meerhout.  Enkele keren bekroond met goud en platinum in zes landen, mogen we stellen dat de emocore van The Used ongetwijfeld gesmaakt zal worden.  

Zoals de lokale burgervader zou zeggen: ‘panem et circenses’. ‘Brood en spelen’ dus. De Romeinen konden hier wat van maar ook de BBC-parade ‘Top Gear’ trok alle registers open om het publiek te plezieren. Alle ingrediënten van het populaire BBC-programma kwamen aan bod: 3 presentatoren die op elkaars kap zitten, snelle en dure auto’s die kilo’s rubber verbranden, zelf ineen geknutselde machines die toch blijken te rijden en The Stig, de mysterieuze stuntrijder die ondertussen een cultfiguur is geworden.