concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie Dialogues des Carmelites De Munt Brussel zondag 10 december 2017]]>

Een uitgepuurde bloedmooie versie van Dialogues des Carmélites. Dat brengt de Franse regisseur Olivier Py (die eerder tekende voor Les Huguenots in 2011 en Hamlet in 2013) in de Munt op muziek van Francis Poulenc. Het is nog maar de tweede keer dat de opera in de Munt wordt opgevoerd, de vorige spelreeks dateert van 1959, twee jaar na de creatie van het werk dus. Het kleurbeeld dat Py gebruikt op de scène is al even sober als het leven van de Karmelietessen dat in het teken staat van armoede, gebed en afzondering. Grijs, zwart en wit zijn dan ook de hoofdkleuren waar ie voor kiest. Licht als hoop, donker voor de angst. Angst die in het lichaam van Blanche (de Belgische sopraan Anne Catherine Gillet) zit wiens moeder stierf. Ooit werd de koets waarin ze zat overvallen. Ze kon nog wel een kind baren maar stierf bij de geboorte van het kind. De opera is gebaseerd op waargebeurde feiten waarbij de Karmelietessen van Compiègne van verraad en samenzweren beschuldigd werden tijdens de Franse Revolutie. Om te voorkomen dat despote leiders nog aan de macht zouden kunnen komen, liet men de leden van de kloosterorde in Parijs publiekelijk onthoofden op wat nu het Place de la Nation is. Dat gebeurde op 17 juli 1794. De 16 martelaressen zongen voor ze gedood werden Psalm 117, Laudate Dominum omnes gentes. In 1906 werd de groep door paus Pius X zalig verklaard. Met in wit krijt geschreven woorden als ‘Liberté’ en ‘Egalité’ op de wand, klaagt de regisseur – terecht – net het gebrek aan vrijheid aan, en toont ie het machtsmisbruik tijdens een revolutie. De Franse dirigent Alain Altinoglu zet als muzikaal leider een puike prestatie neer waarbij het vrouwenkoor en de solisten ook prachtig tot hun recht komen tijdens exquise meerstemmige Latijnse gezangen, niet zelden a capella uitgevoerd overigens. Mannen- en vrouwenkoor komen in het tweede deel in deze regie ook letterlijk lijnrecht tegenover elkaar te staan wanneer ze respectievelijk: ‘Doe open! Doe open!’ zingen en ‘Niet opendoen! Niet opendoen!’ antwoorden. De mannen zingen vanuit de linker loge, de vrouwen uit de rechter. Py verwijst ook naar de schilderkunst met het Laatste Avondmaal én Het Lam Gods overigens. Na een – laten we eerlijk zijn – erg wisselvallig jaar voor de Munt op artistiek vlak, toont het Brusselse operahuis opnieuw wereldklasse. Een verademing.

]]>
<![CDATA[Recensie Arsenal Ancienne Belgique Brussel vrijdag 8 december 2017]]>

‘Dit is onze avond. Let’s make this happen!’ klonk het uit de mond van Arsenal tijdens ‘Estupendo’ in de AB. En of het hun avond werd! Twee jaar geleden vulde de band maar liefst 6 keer de AB omdat de groep vijftien kaarsjes uitblies. Dit jaar is de terugkeer van de groep goed voor 4 uitverkochte shows. Optredens waarin ze nieuw materiaal op het publiek loslaten zoals opener ‘Low sun Long shadow’, ‘Whale’ en ‘Amplify’ en dat zou moeten resulteren in een nieuwe plaat die in het voorjaar van 2018 uitkomt. Daarvoor trokken de producers Hendrik Willemyns en John Roan naar Nigeria. De nieuwe sound blendt perfect met het oud materiaal. Dat is alvast een plus. De groep die gewend is om met click track te werken, leerde er om muziek te maken met vrije beats (eigenlijk is dat live muziek maken in zijn puurste vorm zonder dat je je in keurslijf steekt van een signaal dat door je in ears te horen is nvdr.). Kortom de twee gingen terug naar de essentie. Dé ster van de avond was echter Akiko Nakayama die haar kunstvorm ‘Alive painting’ toont op het grote scherm achteraan het podium.

]]>
<![CDATA[Recensie Alison Moyet De Roma Borgerhout donderdag 7 december 2017]]>

De 56-jarige Britse Alison Moyet stelde in de Roma haar nieuwste album ‘Other’ voor. Dat deed ze eerst en vooral al met een standaardset onder de arm. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat routine links en rechts wel vaker om de hoek kwam sluipen. Moyet had slechts twee muzikanten bij wat maakte dat er enorm veel meeliep tijdens het optreden, niet in het minst de drumtracks. Bij ‘Beautiful gun’ zagen we haar twee muzikanten bas- en elektrische gitaar spelen terwijl al de rest gewoon meeliep … Had OMD de dag ervoor nog wél een echte drummer bij in de Borgerhoutse zaal, dan verzaakte deze vijftiger daaraan. Het luidruchtige publiek was kennelijk toch vooral gekomen om de songs van het Britse synthpopduo Yazoo uit de periode 1981-1983 waar ze naast Vince Clarke lid van was opnieuw te horen. De meeste hits uit haar 35-jarige muziekcatalogus spaarde ze echter op voor het einde zodat ze genoodzaakt was om het publiek tot de orde te roepen bij ‘Ski’ door ‘subtiel’ te stellen dat die conversaties ook op een ander moment zouden gevoerd kunnen worden. Eerlijk, weinig toeschouwers hadden een boodschap aan het nieuwe materiaal van Moyet. We kunnen hen overigens geen ongelijk geven.

]]>
<![CDATA[Recensie OMD De Roma Borgerhout woensdag 6 december 2017]]>

OMD (Orchestral Manoeuvres in the Dark) heeft een nieuwe plaat uit. Die heet ‘The Punishment of Luxury’ en is ondertussen het dertiende studio album van de Britse synthpopband die mee aan de wieg stonden van het genre. Een schijfje dat ze kwamen voorstellen in de Roma ook. Alleen leek zo goed als niemand daarvoor gekomen te zijn. Andy McCluskey probeerde nochtans de uitverkochte zaal in Borgerhout de ganse tijd te overtuigen hoe relevant de band anno 2017 nog steeds is, het mocht niet baten. De tamelijk passieve toeschouwers waren vooral voor die drie hits gekomen: Joan of Arc (Maid of Orleans), Enola Gay en Electricity.

]]>
<![CDATA[Recensie Hellogoodbye CC Schoten dinsdag 5 december 2017]]>

In hun bejubeld stuk ‘Beckett Boulevard’ zocht de Koe nog het midden op, in ‘Hellogoodbye’ naar het nummer van The Beatles probeert ze dat net te ontlopen. Mensen die aankomen vertrekken en mensen die vertrekken komen aan. Wanneer zit je nog in de begroetingsfase, wanneer in de afscheidsfase? Daarmee speelt dit absurd theaterstuk dat de geestige (en kleine) kantjes van het menselijk gedrag te kijk zet. Wie heeft er immers nog nooit op een feestje meegemaakt dat iemand afscheid neemt maar uiteindelijk toch blijft hangen? De Koe ontwijkt het midden, het nieuwe centrum en laat Natali Broods, Sien Eggers, Ans Van den Eede, Tanya Zabarylo, Willem De Wolf, Peter Van den Eede, Michael Vergauwen en Mats Vandroogenbroeck 35 personages spelen. De meeste mag Sien Eggers – ook in deze productie blinkt ze alweer uit – voor haar rekening nemen.

]]>
<![CDATA[Recensie Bad Trip Kinepolis Antwerpen dinsdag 5 december 2017]]>

Wie dit najaar naar een Vlaamse komedie in de bioscoop wil trekken, heeft keuze uit F.C. De Kampioenen of Bad Trip. Die laatste film van Dries Vos gaat over Sebastiaan (Ben Segers) die op een feestje zat over een tafel valt. Daaraan zitten enkele Joden die daardoor een drugsdeal aan hun neus zien voorbijgaan. Om het een en ander goed te maken, moet ie op enkele dagen tijd 16 kilo cocaïne zien te verkopen aan 400.000 euro. Sebastiaan sleurt zijn roommates Tim (Jonas Van Geel), Kris (Tom Audenaert) en René (Gene Bervoets) mee in zijn hachelijke situatie wanneer de drugsbende plotseling voor de deur staat en het geld komt opeisen. Sebastiaan wint wat tijd door te stellen dat ie het dubbele bedrag over enkele dagen zal weten neer te tellen.

]]>
<![CDATA[Recensie King Lear HetPaleis zaterdag 2 december 2017]]>

Met King Lear brengt regisseur Simon De Vos na ‘Romeo en Julia’ opnieuw een adaptatie van Shakespeare naar het jeugdtheater. Geen letterlijke tekstlezing is het dus geworden, De Vos plaatst het drama in de hedendaagse tijd. King Lear (Jan Hammenecker) lijdt aan kanker en organiseert een referendum in de hoop dat die bij de bevolking de eenheid van het Rijk zal onderschrijven, een rijk dat ie aan zijn jongste dochter Cordelia zou willen overlaten. Maar dat is erg naïef gedacht van hem. Zij weigert en het cynische zwijgende volk zal tegen stemmen, tot zijn verbazing, maar niet die van zijn dochters. Edmund is verliefd op Cordelia (een uitmuntende Scarlet Tummers, ook in een dansende rol als geest) maar wordt door hem afgewezen. Al snel zal zij zijn eerste, maar lang niet laatste slachtoffer worden.

]]>
<![CDATA[Recensie Here we are now Zaal Zirkus Antwerpen vrijdag 1 december 2017]]>

Met ‘Here we are now’ volgt ruim twee jaar na ‘Het Hamiltoncomplex’ van Lies Pauwels ein-de-lijk een antwoord van de jongens op deze uitsluitend door meisjes gebrachte voorstelling. ‘Here we are now’ verwijst naar de tekst van ‘Smells like teen spirit’ van Nirvana, een zoektocht naar identiteit tussen het kind zijn en volwassen worden: van jongen naar man. De geur kunt ook letterlijk nemen, met chemische douches (deo) die soms de voorkeur genieten op een echte douche in die jonge jaren. 14 tieners tussen 13 en 17 werden door het al vaak bekroonde amateurgezelschap compagnie Schmaltz gacast. Samen met hen creëerde het vanuit improvisatie en aangereikte ideeën deze voorstelling die de leefwereld van de tiener door de jaren heen toont. Die van de ultieme vrijheidsstrijd om los te komen van (al te betuttelende) ouders. Een strijd die elke generatie voert. Rebellie dus. Al toont ‘Here we are now’ naar ons gevoel rebellie iets te veel met de handrem op. Er mocht vooral niets of nauwelijks wat sneuvelen, en da’s jammer. In werkelijkheid gaat het er naar ons gevoel scherper en harder aan toe.

]]>
<![CDATA[Recensie Throwback Thursday in het Sportpladijs Sportpaleis Merksem donderdag 30 november 2017]]>

130.000 toeschouwers ontvangt Studio 100 op zes dagen in het Sportpaleis. 56.000 tijdens 5 shows van de Grote Sinterklaasshow 2017 dit weekend en 74.000 voor #Throwback Thursday in het Sportpladijs daarvoor en erna. Het productiehuis in Schelle kan op die manier ook de winstgevendheid verhogen want beide shows gaan door op hetzelfde podium en met dezelfde belichting en geluidsinstallatie. Meer dan een nostalgieshow is #Throwback Thursday in het Sportpladijs dus eigenlijk een Grote Sinterklaasshow voor grote mensen geworden. Zonder Mega Mindy, Rox en co. weliswaar. Bij #Throwback Thursday in het Sportpladijs enkel nostalgische acts als W817, de deelnemers aan Junior Eurosong zoals Tonya, Thor, Laura Omloop en Jonas van X!nk. Kers op de taart van het hele gebeuren is een eenmalige reünie van Spring dat een zinderend 40 minuten durende best of in sneltreinvaart laat horen. Als headliner na de pauze volgt een optreden van Samson en Gert dat een uur duurt waarbij de grootste zaal van het land in de fik gezet wordt, figuurlijk dan. Maar dat is niet erg, want Samson en Gert zijn al jaren bij de brandweer.

]]>
<![CDATA[Recensie Socrates Arenberg Antwerpen woensdag 29 november 2017]]>

Voor de allerlaatste keer kroop Bruno Vanden Broecke in de huid van Socrates in de Arenberg. Een naar eigen zeggen associatieve, meanderende, niet altijd coherente monoloog bracht ie waarbij hij vooral aantoonde geen retorische trucs – “een beetje naïef misschien” - te moeten bovenhalen om aan te tonen dat ie gelijk had. Met zijn betoog waarom het onrechtvaardig was dat ie ter dood was veroordeeld door een meerderheid van Atheners wist ie alvast een volle Arenberg, onversterkt, aan zijn lippen te houden. Ook al omdat ie bij de start al meteen in de rol van de underdog, het slachtoffer, kroop en bleek blij te zijn dat zo veel mensen naar hem kwamen luisteren “ondanks zijn reputatie”. Socrates ging over waarheid, waarachtigheid, de sterfelijke mens, over rechtvaardigheid, onrechtvaardigheid en de gevaren die in een democratie de kop op steken.

]]>
<![CDATA[Recensie Verborgen Verlangen Kinepolis Antwerpen dinsdag 28 november 2017]]>

De feelgoodmovie Verborgen Verlangen zou even goed ook Beauty & de boekenverkoper kunnen heten naar het debuut van Coco (gespeeld door het frisse jonge talent Charlotte Timmers die we onder andere kennen van haar rol als Sofia in de dramareeks ‘Beau séjour’). Een ‘fucking goe plan was dees’ om Astrid Coppens, geboren in Merksem wat sowieso een pluspunt oplevert, de hoofdrol te laten spelen in deze héérlijke romantische Vlaamse feelgoodfilm. Dat de camera houdt van Coppens wisten we al langer van haar realityreeksen op tv. Maar dat ze zo amazing op het witte doek zou stralen als een echte Hollywoodster? OMG! Dat hadden we in onze stoutste dromen niet durven dromen.

]]>
<![CDATA[Recensie Coco Kinepolis Antwerpen dinsdag 28 november 2017]]>

Coco, heet de jongste prent van Pixar en het is lang geen makkelijke setting waarin deze digitale 3D animatiefilm plaatsvindt: de Día de Muertos, een Mexicaans feest op 1 en 2 november waarbij de doden herdacht worden. Graven worden versierd met bloemen, kerkhoven voorzien van lichtjes, offertafels (ofrendas) met etenswaren, kleurrijke schedels, gele of oranje bloemen zoals de tagetes erecta en zaken die de herinnering van de doden levend houden. De Mexicaanse traditie wil dat doden (kinderen op 1 november, volwassenen de dag erna) die dagen even terugkeren naar de aarde. Met andere woorden wanneer je dit alles als niet-Mexicaan aanschouwt en de betekenis niet meteen weet te doorgronden kom je niet veel verder dan een mix van carnaval, Halloween, Allerheiligen en Allerzielen. Om de prent nog moeilijker te maken, verwijst Coco helemaal niet naar het hoofdpersonage, maar wel naar de spilfiguur in het verhaal, de dementerende en stokoude overgrootmoeder van Miguel Rivera (stem van Abobakar Rahman, die dit jaar deelnam aan The Voice Kids) die opgroeit in een familie die een florissant familiebedrijf runt. Hun specialisatie: schoenen. Alleen: Miguel is erg geïnteresseerd in muziek, die zowat overal te horen is in Mexico. Zelf leert ie zichzelf stiekem gitaar spelen want muziek is om de een of andere reden verboden in zijn familie. De jongen kijkt op naar de overleden ster Ernesto de la Cruz (stem van Wim van den Driessche) en wil stiekem meedoen aan een talentenjacht op het lokale plein. Maar dan doet ie plots de tegenovergestelde tocht, komt ie in het dodenrijk terecht, ontmoet er zijn dode voorouders, en verliest ie zelf beetje bij beetje zijn mens zijn. Tegen zonsopgang moet ie de zegen gekregen hebben van een voorouder zo niet zal hij nooit meer terugkeren naar het rijk van de levenden ...

]]>
<![CDATA[Recensie 2Cellos Paleis 12 Brussels Expo zaterdag 25 november 2017]]>

Wie had dat durven denken dat het zo snel zou gaan voor de Kroatische-Sloveense cellisten Luka Sulic en Stjepan Hauser in ons land? Trad 2Cellos vorig jaar op 31 mei nog op in het Koninklijk Circus dan koos het duo dit jaar voor Paleis 12 dat vele malen groter is dan de concertzaal in de wijk waar het federaal parlement staat. Met hun nieuwe tour ‘Score’ scoren ze dus uitverkochte zalen. Hun concept: populaire melodieën brengen met zijn twee waarbij ze deze keer inzoomen op gekende deuntjes uit films en tv-series. Ook in Paleis 12 leverde dat een zeer dynamisch optreden op.

]]>
<![CDATA[Recensie Mark Lanegan Band Trix Borgerhout vrijdag 24 november 2017]]>

In vele opzichten werd het een historisch optreden dat Mark Lanegan Band gaf in Trix. Niet in het minst omdat het zijn laatste live concert als 52-jarige was. Dat was ook een fan niet ontgaan die halfweg het optreden hem alvast een vroege ‘Happy Birthday’ toewenste. De Amerikaan verroerde geen vin. We zien in hem dan ook niet meteen het type dat met een partyhoedje op zijn kop en een toeter in de mond backstage op tafel gaat dansen wanneer het zijn verjaardag is. Nog wat later riep een man ‘Markske!’ uit wat vreemd overkwam vermits de zanger en zijn band een puik optreden afleverden in de ‘bestaat die zaal hier al lang?’ – aldus mijn tijdelijke buurvrouw waaruit nog maar eens blijkt dat Trix qua naambekendheid nog lang geen AB is. In niets had Lanegans podiumpresence immers iets te maken met de wat slungelige chocomelk drinkende figuur uit een voetbalserie die eindeloos herhaald wordt.

]]>
<![CDATA[Recensie Night of the Proms 2017 Sportpaleis Merksem donderdag 23 november 2017]]>

Het publiek dat naar Night of the Proms gaat in Antwerpen dunt ondertussen aan een sneller tempo uit dan het haar van John Miles. Slechts drie shows staan er geprogrammeerd in het Antwerps Sportpaleis waarvan er twee (donderdag en vrijdag) doorgaan met gesloten balkon. In totaal komen er een kleine dertigduizend toeschouwers verspreid over drie dagen naar de grootste zaal van het land. Wat rekenwerk levert op dat Jan en Jan hier eigenlijk een show te veel ingepland hebben en dan moet je weten dat ze dit jaar wel érg gul waren met het uitdelen van gratis kaarten via wedstrijden allerhande. ‘Is er iemand echt zo zot om 52 euro neer te tellen om naar een stelletje B-artiesten (has beens en beginners) te gaan kijken die eigenlijk eerder op het podium van het VIP-feestje achteraf horen dan op de affiche van de Proms?’, vragen we ons af. Night of the Proms is overigens na een jarenlange samenwerking Opel als hoofdsponsor kwijt. Eerder haakte ook een bankinstelling af, waardoor enkel nog een paar mediapartners als sponsor overblijven …

]]>
<![CDATA[Recensie Camus Arsenaal/Lazarus Mechelen woensdag 22 november 2017]]>

Rond het leven en werk van Albert Camus die op zijn zesenveertigste overleed in een auto ongeval en de kloof met Sartre die ontstond, heeft Lazarus de voorstelling ‘Camus’ gecreëerd. Op de bühne de vertrouwde gezichten van Günther Lesage, Pieter Genard, Koen De Graeve, Ryszard Turbiasz en Joris Van den Brande. Voor de gelegenheid wordt het gezelschap aangevuld met Lien Thys die haar stage doet. Niets wijst er echter op dat ze nog steeds een studente aan het Rits is. Integendeel, ze kreeg een volwaardige rol en moet niet onderdoen voor de andere acteurs die veel meer ervaring op de teller hebben. Zo mag ze haar talent rijkelijk etaleren door te spelen op het klein klokkenspel (mogelijks toch een subtiele knipoog voor het publiek vermits het instrument vaak gelinkt wordt aan kinderspeelgoed?), de paso doble – ‘Sartre keek doble. Camus danste doble’- dansen, en een belangrijke rol te spelen in twee scènes die we erg wisten te smaken, die van de onderbroek van Camus tonen (waarop sporen aangetroffen waren van 48 vrouwen en twee mannen: Camus en Pieter Genard die het dan maar mocht komen uitleggen waarna ie stelde dat ie met Camus onderbroek aan ‘De vreemdeling’ uit 1942 in één ruk wist uit te lezen.) en brengt ook de prachtige monoloog ‘Het raam’ – vanuit het standpunt van het raam – over het lot van Francine (Camus vrouw), de gebroken vrouw die na haar val uit een raam nog wat meer gebroken werd. Het levert mooie poëzie op: ‘Een briesje streelt over mijn kozijnen.’ wat al even fraai klinkt als de muziek van Nils Frahm in deze voorstelling.

]]>
<![CDATA[Recensie You were never really here Kinepolis Antwerpen dinsdag 21 november 2017]]>

‘Welke film zegt u?’ Toegegeven, mijn dictie is altijd al een werkpunt geweest in eender welke taal. En spreken alsof je een hete patat in je mond hebt, is nooit echt mijn ding geweest. Maar de vaststelling dat de ticketverkoopster van Kinepolis Antwerpen het in Keulen hoorde donderen wanneer ik haar een ticketje vroeg voor ‘You were never really here’ en haar uiteindelijk moest helpen met de ultieme tip: ‘zaal 24’ zodat ze de film op haar schermpje zou terugvinden, zegt wellicht genoeg dat de vraag naar tickets voor dit actiedrama van Lynne Ramsay gering is. Hoofdrolspeler Joaquin Phoenix kreeg in Cannes nochtans de prijs voor Beste Mannelijke Hoofdrol voor deze prent en ook het script van Ramsay viel in de prijzen.

]]>
<![CDATA[Recensie Belgian Rules Belgium Rules Bourla Antwerpen zaterdag 18 november 2017]]>

Met ‘Belgian Rules Belgium Rules’ verklaart Jan Fabre zijn liefde op een kritische manier ten opzichte van ons land. Dat op zich is uiteraard een interessante tegenstelling (liefde vs. kritiek), want Fabre is in de bijna vier uur durende voorstelling niet mals en laat zich ook van zijn meest humoristische kant zien. Niet zelden is er ironie te horen: ‘Waar de minister van Cultuur gul is.’, uit ie scherpe kritiek op de kunst van het compromis (jury’s allerhande gaan vaak voor ‘brave’ kunst waardoor het hele kunstgebeuren vooral een ‘ons kent ons’-verhaal is meer dan dat echt talent en vernieuwers in de schijnwerpers gezet worden nvdr.), of wijst ie ons op onze vreemde constructies van fermette tot koterij (voor alles wat niet aanwezig is in de fermette) om vervolgens een tweede koterij – een duiventil – op het dak te plaatsen waarbij Fabres performers als Giovanni Arnolfini en zijn vrouw uit het portret dat Van Eyck schilderde hun toekomstplannen uitvouwen met een verwijzing naar het 11de eeuwse ‘Hebban olla vogala’ dat lange tijd aanzien werd als de oudste bekende zin in het Oudnederlands. In de titel van de voorstelling refereert Jan Fabre ook naar de van de pot gerukte GAS-boetes die soms wel erg ironisch op zich zijn: zo is het verboden om wild te plassen tenzij je het nationale symbool van België bent: Manneke Pis ... ‘Belgian Rules Belgium Rules’ is zo typisch Belgisch dat je de inhoud van zo’n voorstelling niet of nauwelijks kan uitleggen aan een niet-Belg. Dat het absurdisme gewoon in ons bloed zit bijvoorbeeld en het totale spagaat waar we soms in leven pijnlijk duidelijk wordt tussen sportduiven die we aan miljoenen verkopen aan het buitenland terwijl we de wilde exemplaren in de stad wegjagen. Het levert een prachtige monoloog op van Gustav Koenigs als Duif. Fabre toont hier ook weinig of niets te voelen voor katten die in de geschiedenis hun nut nog niet bewezen hebben volgens hem. Duiven daarentegen zijn belangrijk geweest in oorlogen om boodschappen over te brengen bijvoorbeeld. Een aantal keer zien we pluche katten bengelen onder de nok van het theater, wat een vette knipoog van de theatermaker is naar het incident van 5 jaar geleden waarbij een Franse filmploeg met katten gooide op de trappen van het Antwerpse stadhuis wat tevens politieke reacties opleverde.

]]>
<![CDATA[Recensie Choco of kaas HetPaleis zaterdag 18 november 2017]]>

Chiro of scouts. Zo zou de voorstelling Choco of kaas van LAP vzw ook kunnen heten. Want het spelplezier druipt er gewoon af bij Danaë Bosman en Dafne Maes die instonden voor het concept en de choreografie. Beide dansen de voorstelling ook, maar dat doen ze niet zonder eerst het publiek te betrekken. Choco of kaas start dan ook vanuit verbeelding en van daaruit tot een beweging komen die gaandeweg groeit. Dat Dafne en Danaë het publiek mee laten bewegen bij de start, is een ongeziene troef zodat het zelf eens aan den lijve ondervindt wat het is om op een podium te staan. Maar vooral, en dat is wellicht dé verdienste van de ganse voorstelling, ze zet aan om te ravotten, te spelen, en vertrekt van daaruit om tot een leuke dansvoorstelling te komen.

]]>
<![CDATA[Recensie Superleuk maar voortaan zonder mij Loods Antigoon Antwerpen vrijdag 17 november 2017]]>

De Amerikaanse auteur David Foster Wallace tekende zijn ervaringen tijdens zijn verblijf op een cruisechip in 1995 op in het essay ‘Superleuk maar voortaan zonder mij’ dat twintig jaar geleden verscheen. De Rotterdamse acteursgroep Wunderbaum trad in zijn voetsporen en ging aan de slag op de AIDA PRIMA, een Noordzeecruise van een Duitse rederij. Daar animeerden Walter Bart, Wine Dierickx, Matijs Jansen, Maartje Remmers het publiek respectievelijk als Amerikaanse goochelaar, een zeezieke bruid, Angela Merkel en een vogel voor de kinderen. Op 9 maart 2017 traden ze op in de cabaretclub ‘The Nightfly’ op dek 6 om tien uur ‘s avonds voor 300 Duitsers. De helft van de bezoekers haakte al tijdens de eerste twintig minuten af omdat de voorstelling te filosofisch en wellicht ook te confronterend was. De voorstelling die ze uit het boek en de eigen ervaringen destilleerden is scherp en bijtend grappig door de fundamentele eenzaamheid van mensen te tonen (een Valentijnsboodschap krijgen we te horen terwijl we een beeld zien op het schip van een eenzame man) en de leegheid van hun bestaan aan boord.

]]>
<![CDATA[Recensie Follies National Theatre Londen donderdag 16 november 2017]]>

Follies, een musical van Stephen Sondheim die we onder andere kennen van het geweldig straffe Sweeney Todd en zijn werk als tekstschrijver voor West Side Story, speelt nog t.e.m. 3 januari 2018 in The National Theatre in Londen. De musical is 46 jaar oud en werd in die tijd niet zo gek vaak opgevoerd (waarvan de belangrijkste, los van de semi staged en concertante voorstellingen drie runs op Broadway zijn in 1971, 2001 en 2011, 1 in Los Angeles in 1972, en 3 in Londen in 1987, 2002 en nu dus opnieuw in 2017). In ons land was de musical te zien in 2000 in de versie van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen. Dat de musical zo weinig op de affiche staat, heeft onder andere te maken met het feit dat je een cast van 37 man nodig hebt en een orkest van 21 muzikanten. Maar vooral: je moet in staat zijn om jonge musicalartiesten te koppelen aan oudere en hun stemmen moeten nog eens blenden ook. Want naast de pastiche op de stijl van Broadwaycomponisten uit de jaren ‘20 en ‘30 – een woord dat Sondheim zelf gebruikte in het interview dat vooraf ging op de live streaming in Kinepolis overigens – is Follies vooral een voorstelling die over de midlife (crisis) gaat: ‘We don’t do things. We say them.’

]]>
<![CDATA[Recensie Billy Ocean De Roma Borgerhout woensdag 15 november 2017]]>

Billy Ocean zette het perfecte popconcert neer in een uitverkochte de Roma. En als u dat van ons niet gelooft, vraagt u het maar eens aan Natalia die ook in het publiek stond. De 67-jarige Brit wiens roots in Trinidad liggen, bleek erg energierijk voor de dag te komen, was erg goed bij stem, beschikte over een zeer straffe live band (1 drummer, 1 toetsenist, 1 bassist, 1 gitarist, 3 vrouwelijke backings en 1 saxofonist/dwarsfluitist), bewoog zeer goed van links naar rechts op het podium, danste zelfs eeen aantal keren, deelde kushandjes uit en bleek finaal met succes resoluut te kiezen voor publieksparticipatie waarbij hij zijn allergrootste hits liet meezingen door het publiek dat luidkeels meedeed en Ocean bleek tevens over een oceaan aan charisma te beschikken. De verrassing van de avond was ‘Red Light’ dat voorzien werd van rode belichting of wat had u gedacht? Hét smartphonemoment tijdens het concert werd het tevens. De song uit 1977 die nauwelijks te horen is op de radio wist de nostalgische partysfeer zo waar extra op te poken en het publiek zong die stevig mee en na. En dan moest die fenomenale finale met ‘Suddenly’, ’Loverboy’, ‘Get Outta My Dreams, Get Into My Car’, ‘When the Going Gets Tough, the Tough Get Going’ en enige toegift ‘Caribbean Queen’ nog komen.

]]>
<![CDATA[Recensie Celtic Woman Kon. Elisabethzaal Antwerpen dinsdag 14 november 2017]]>

Zeer dankbaar, dat was Celtic Woman in de Koningin Elisabethzaal. Dankbaar om het gulle applaus met twee gedeeltelijke en finaal ook een volledige staande ovatie voor de vier vrouwen. Hun laatste show van 2017 was dit en tevens het einde van hun Europese ‘Voices of Angels’-tour. Een mooier slot konden ze zich zelf wellicht niet gedroomd hebben in de beste concertzaal van Antwerpen.

]]>
<![CDATA[Recensie Poquelin II Bourla Antwerpen zondag 12 november 2017]]>

Hoe omgaan met geld en de liefde? Het is het thema dat Molière aansnijdt in zowel ‘L’Avare’ als ‘Le Bourgeois gentilhomme’. De ene (Harpagon) wil zijn geld niet uitgeven en is gierig, de ander (Meneer Jourdain) overschat zich, laat zich rollen door de graaf Dorante om zo boven zijn stand te gaan leven. In een heerlijke double bill zetten Kuno Bakker, Els Dottermans, Willy Thomas, Stijn Van Opstal, Jolente De Keersmaeker, Damiaan De Schrijver en Frank Vercruyssen een komedie neer met beperkte middelen. Toch weten ze door het gigantische snelle ritme, de scherpe humor en de relativering van het medium theater en bij uitbreiding de kunsten met Poquelin II een voorstelling af te leveren die garant staat voor twee uur en half theater – letterlijk en figuurlijk – van de bovenste plank.

]]>
<![CDATA[Recensie Jamiroquai Sportpaleis Merksem zaterdag 11 november 2017]]>

Jamiroquai toverde in het Sportpaleis de zomer in onze glimlach in het Sportpaleis. Zeker, de groep rond zanger Jay Kay liet erg lang op zich wachten. Het optreden startte immers pas om half tien. Maar het was ook erg lang geleden naar concertnormen dat de Britse acid jazz en funkband nog eens optrad in ons land. Hun vorige optreden dateerde immers van 10 april 2011 in Vorst Nationaal. Op drie december in datzelfde jaar werd de groep verwacht in de Lotto Arena. Maar dat optreden werd geannuleerd om logistieke redenen en ook voor de opening van Paleis 12 op 10 juli 2013 bedankten ze kort nadat het concert aangekondigd was. Het was dan ook reikhalzend uitkijken om deze groep die ondertussen 25 jaar in het vak zit, nog eens live aan het werk te zien. De fans kregen een sublieme avond voorgeschoteld waar niets maar dan ook werkelijk niets op af te dingen viel.

]]>
<![CDATA[Recensie Kasabian Vorst Nationaal Brussel vrijdag 10 november 2017]]>

Een optreden waarbij Vorst Nationaal wel erg laat in vuur en vlam kwam te staan. Dat leverde de Britse rockers van Kasabian af. De band zette een oversneden rock and roll optreden volgens het boekje neer. Niets spannends, niets vernieuwends ook om aan te merken. Wat vooral opviel was dat de groep halfweg zijn publiek verloor. Enkel die schare fans vooraan die aan het moshen sloegen, vielen op. Al de rest leek wel verbouwereerd te staan alsof het nieuws dat Bart De Pauw niet langer te zien is op zondagavond op één, dan pas was beginnen doordringen. De game changer bleek ‘Treat’ te zijn waarbij Sergio Pizzorno als een dansende beer aan het dansen sloeg vooraan het podium, de synths een instrumentaal intermezzo voor hun rekening namen en de song via de drums opnieuw opengetrokken werd waarbij de zanger de frontstage in dook om de rechterkant van het middenplein in te wandelen terwijl ie belicht werd door een volgspot. ‘Everybody knows I work it. Work it like a treat’ zong ie terwijl de song werd neergelegd door een knappe dialoog tussen de zanger die ‘I said’ zong waarbij het publiek mocht aanvullen.

]]>
<![CDATA[#RedDeArenberg: moet dat nu echt?]]>

De Arenberg slaakt een noodkreet. De Antwerpse schouwburg valt vanaf 1 januari 2018 onder de Stad Antwerpen en niet meer onder die van de Provincie Antwerpen. Dat is niets nieuws echter. De zaal vreest het ergste voor zijn toekomst nu het moet rapporteren aan een andere overheid. Ook de structuur waarin het terecht komt, zint de Arenberg niet. Met de hashtag #RedDeArenberg wil de zaal aandacht krijgen voor zijn situatie. Bert Hertogs, hoofdredacteur van Concertnews.be en cultural influencer durft zich de vraag stellen of de Arenberg überhaupt wel gered moet worden.

]]>
<![CDATA[Recensie The National Vorst Nationaal Brussel donderdag 9 november 2017]]>

Het concert van de gemiste kansen, daarvoor tekende The National in Forest National (in deze context klinkt de Franse versie van Vorst Nationaal nu eenmaal beter). Met hun nieuwe plaat ‘Sleep Well, Beast’ hun zevende plaat na ‘The National’ (2001), ‘Sad Songs For Dirty Lovers’ (2003), ‘Alligator’ (2005), ‘Boxer’ (2007), ‘High Violet’ (2010) en ‘Trouble will find me(2013) hebben ze nochtans een aantal straffe songs in huis die live ook het verschil kunnen maken. Alleen gooide de band zowat heel de set overhoop waardoor die langs geen kanten consistent aanvoelde, of naar ergens toe leek te werken. Het leek wel alsof elk nummer op zich wat verloren in het geheel stond. Frontman Matt Berninger toonde overigens erg moe te zijn. Althans zijn stem, die sowieso wat schor is, begaf het meermaals, sloeg over en de hoge noten haalde hij niet altijd of moest die eerder uitschreeuwen dan zingen. Het publiek daarentegen was al blij dat de groep ons land uiteindelijk toch aandeed nadat het zijn afspraken niet was nagekomen. De concerten in Bozar die gepland waren voor 30 en 31 oktober werden geannuleerd en dat van Vorst Nationaal kwam in de plaats. De reden: The National verkoos om voor The Obama Foundation op te treden: ‘we played covers and shit’ aldus de frontman.

]]>
<![CDATA[Recensie Andermans veren Live Singer theater Laren woensdag 8 november 2017]]>

Terwijl het keurige publiek in het Singer theater in Laren de zaal binnenschuifelt, is de liedjesvoorstelling Andermans Veren Live al begonnen. Johan Hoogeboom speelt wat op de piano en de andere kleinkunstenaars lijken wat te rommelen op het podium. De mensen die geconcentreerd hun stoelnummer op de eerste rij zoeken worden door de onschuldig uitziende Maria Noë, met zachtroze hondensloffen aan, vanuit het niets getrakteerd op fel hondengekef waardoor ze zich een hoedje schrikken. Ter vermaak van het al aanwezige publiek, dat op het eerste gezicht vooral bestaat uit de wat oudere locals, (kleinkunst)theatermakers, creatieven en aanverwanten.

]]>
<![CDATA[Recensie Benjamin Clementine Ancienne Belgique Brussel woensdag 8 november 2017]]>

In een uitverkochte Ancienne Belgique vond het optreden plaats van Benjamin Clementine dat eerder voorzien was voor het Koninklijk Circus. Eerlijk? In die zaal waarrond helaas een niet al te proper juridisch dispuut tussen twee spelers uit de concertsector in de media uitgevochten wordt, zou de artiest die over een maand 29 wordt, beter tot zijn recht gekomen zijn omwille van het theatrale karakter – met zijn vele paspoppen van kinderen of zwangere vrouwen (waarvan hij er eentje kust tijdens ‘Better sorry than a safe’ of later een witte lamp een cirkel tekent op de zwangere buik en deze steeds groter wordt) en de poëzie ook die de Engelse soulartiest laat horen. Kortom: promotor, artiest en publiek zijn de dupe van het juridische geschil. Ondertussen is Benjamin Clementines tweede album ‘I’ll tell a fly’ een maand uit dat ie kwam voorstellen in de AB. Dat schijfje komt er na het met een Mercury Music Prize bekroonde ‘At Least For Now’ uit 2015. Erg opvallend hield ie na enkele nieuwe nummers halt en vond ie het nodig om zijn teksten te verklaren. Hij gaf dus toe dat het geheel een beetje vreemd kon overkomen en stelde “Ik wil niet dat jullie achteraf vinden dat het rommel was.” Tot zover zijn verklaring om zijn songs te gaan verklaren. Nog opvallender, wanneer ie een tweede rondje track by track voorstelde, ging de AB daar unaniem gretig op in. Het toont wellicht aan dat muziekjournalisten die albums recenseren te kort komen in hun hyper korte tekstjes van een paar lijntjes (waar School is Cool overigens terecht onlangs kritiek over uitte) maar even goed ook wat het belang kan zijn van track by track tekstjes door de artiest zelf, tenzij die zijn teksten van zijn nieuwe songs om allerlei redenen voor elke interpretatie open wil laten.

]]>
<![CDATA[Recensie James Newton Howard Concertgebouw Amsterdam dinsdag 7 november 2017]]>

The limitless possibilities of life (de grenzeloze mogelijkheden van het leven); dat was dinsdag het thema in een volgepakt Concertgebouw in Amsterdam, waar de Amerikaanse filmcomponist James Newton Howard de kern van zijn carrière ten gehore bracht. Hij reeg de avond aaneen met door hem gecomponeerde suites, ondersteund door filmfragmenten en een lichtshow. En anekdotes met de thematische boodschap die hij wil uitdragen.

]]>
<![CDATA[Recensie Kool and The Gang Stadsschouwburg Antwerpen dinsdag 7 november 2017]]>

Een feestje, dat zette het iconische Kool and the Gang neer in de Stadsschouwburg in Antwerpen. Openen deed de groep die met maar liefst 11 op het podium stond met ‘Fresh‘ en al snel bleek dat de funk/disco van de band nog steeds erg vers in de oren klinkt. Bassist Robert ‘Kool‘ Bell en tenor saxofonist Ronald Bell maken net als alt saxofonist Dennis Thomas en drummer George Brown nog steeds deel uit van de band, en dat al sinds 1964. ‘How are you doing tonight? Are you ready to party with Kool and the Gang?‘ klonk het in de bindtekst na ‘Tonight‘ waarbij het publiek al meteen de ‘oh yeah!‘ nariep bij de start van ‘Too hot‘ dat gezongen werd door Shawn McQuiller en tevens een geweldige saxsolo meekreeg. De Amerikaanse band die begin jaren ‘80 de successen aan elkaar reeg, ‘Celebration‘ kregen we letterlijk in de wieg te horen, bracht een slimme set mee naar Antwerpen waarbij ze hun tijd namen om een nummer lekker funky op te bouwen (‘Ladies night‘ bijvoorbeeld) en dat eigenlijk ook deden met het concert an sich. Resultaat: vanaf ‘Let‘s go dancing‘ lieten de toeschouwers de stoeltjes voor wat ze waren en begonnen ze te dansen dat het een lieve lust was.

]]>
<![CDATA[Recensie Run the Jewels Ancienne Belgique Brussel maandag 6 november 2017]]>

Net wanneer je denkt dat een te gekke maandag niet gekker kan, gaat de Ancienne Belgique én Run The Jewels (RTJ voor de vrienden) daar nog even losjes over. De artistiek directeur van de AB kwam immers het podium op van de AB als een ware stand up comedian om te vertellen dat het Amerikaanse rappersduo El-P en Killer Mike backstage schatjes zijn maar dat ze niet zo tevreden waren dat tijdens het eerste optreden op zondag er gerookt werd wat een effect heeft op de stem van de artiesten. Op zo‘n moment voel je een volle AB collectief ‘really?‘ en ‘yeah right‘ denken. Een aantal fans toonden dan ook meteen hun middelvinger of lurkten doodleuk verder aan hun pretsigaret zodat een walm zich verspreidde doorheen de zaal. Later zette Killer Mike effectief iemand die aan het roken was op zijn plaats, meldde dat ie astma had en kreeg daardoor het publiek wat tegen hem. De sfeer zakte dan ook danig in tijdens ‘A report to the shareholders‘. Wie dacht dat dat het grappigste van de avond was, kunnen we geruststellen. Met stip was de volgende bindtekst dat: ‘I wish this song touches you as much as I touch myself which is a lot in the tour bus.‘

]]>
<![CDATA[Recensie Hans Klok House of Horror Nieuwe Luxor Theater Rotterdam zondag 5 november 2017]]>

Onze collega’s van Algemeen Dagblad in Nederland bekroonden Hans Klok’s House of Horror vorig jaar tot de derde beste productie die in Nederland te zien is na ‘Licht’ van Youp van’t Hek en de musical ‘In de ban van Broadway’. Klok is zowat de Nederlandse David Copperfield die als illusionist zich laat omringen door zijn Diva’s of Magic, danseressen en circusprofessionals zoals een slangenmeisje, Dua La Vision, een duo acrobaten dat onder andere al te zien was bij Cirque du Soleil die indrukwekkende parterre acrobatie tonen waarbij de ene de andere in evenwicht weet te houden wanneer ze enkel contact maken met elkaars nek. Laserman Andrea Prince zorgt dan weer voor de special effects en lasermanipulaties in wat op een lasergevacht lijkt met Klok terwijl de Russische Yulia Rasshivkina een theatraal hoelahoepnummer toont met enerzijds gigantisch veel hoepels en anderzijds eentje die ze in de fik steekt en waarmee ze zelfs de lucht in gaat. De 22-jarige Michaël Betrian toont dan weer aan wat voor straffe kunsten hij wel kan uithalen met zijn diabolo waarvan er ook een in vuur en vlam gezet wordt. House of Horror is dus meer dan een zuivere illusieshow en net het feit dat de voorstelling zo breed gaat, maakt het een interessante mix die geen moment verveelt. Zes weken onafgebroken stond de voorstelling vorig jaar in Carré Amsterdam en vervolgens ging die ook op Europese tournee. En nu is er ook een herneming met een tour door Nederland die tot kerstdag duurt waarna nog eens 150 voorstellingen volgen in Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Liefhebbers van het genre krijgen ook in ons land de kans om de show te zien. Hans Klok’s House of Horror staat van 10 t.e.m. 12 november 2017 in de Stadsschouwburg in Antwerpen.

]]>
<![CDATA[Recensie Pippi zet de boel op stelten Theater Elckerlyc Antwerpen zaterdag 4 november 2017]]>

We waren klaar voor een namiddag jeugdsentiment en een date met dat ondeugende meisje met haar uitstekende, rosse vlechten, haar eindeloze fantasie en een overschot aan energie. Maar ondanks het leuke verhaal bleven we een beetje op onze honger zitten. Want hoewel Free Souffriau de rol van Pippi Langkous vlot speelde en goed zong, kwam ze in de regie van Tijl Dauwe een beetje te braaf uit de hoek. We misten de deugnieterij die uit de fonkelende oogjes van Pippi zou moeten af te lezen zijn en het hyperactieve van deze roodharige belhamel. Tommy, gespeeld door Dorian Liveyns, was een net iets te verwijfde huilebalk en Annika had niet echt een persoonlijkheid. Het waren dan ook vooral de prestaties van Peter Thyssen als de pappa van Pippi en William Boeva als de boef Blom die deze ‘Pippi zet de boel op stelten’ van productiehuis Uitgezonderd. moesten dragen.

]]>
<![CDATA[Recensie Wim Helsen | Er wordt naar u geluisterd De Roma Borgerhout zaterdag 4 november 2017]]>

Drie uitverkochte shows voor Wim Helsen in de Roma met ‘Er wordt naar u geluisterd’. Wat een krachttoer die niet meer dan verdiend is trouwens! De 49-jarige cabaretier rijgt het sociaal onaanvaardbaar gedrag van alledag aan elkaar tijdens een lezing, een uitvaart voor Ivo – euh – Guido. Zowat alles wat mis kan lopen, gaat mis. Van onhandige versprekingen, over dodelijke stiltes omdat een muziekstuk maar niet wil opstarten ook al geeft de spreker meerdere erg opvallende cues, lugubere details over de staat waarin het lichaam zich mogelijks heeft bevonden bij de ontdekking, ongepast gerelativeer (‘Er sterven 160.000 mensen per dag! Uw verdriet is niet zo exclusief.’), over pure roddel (rond het lot van Werner en Sofie, wiens uitvaart volgt op die van Guido: ‘In vergelijking daarmee valt dit nog mee.’), seksuele uitspraken (‘Voor je het weet, zitten we straks weer in onze zetel naar Youporn te kijken’, ‘I’m the man who comes from behind. I prefer the vagina. I’m not a homophile.’ en ‘I’m not a breast man. I go straight in the vagina.’), onnodig en ongepast vertalen naar het Engels (‘If you don’t understand. It’s normal.’), uitdrukkingen die erg ongelukkig in deze context zijn (‘de geest is uit het flesje.’), de gevraagde versie van Beethovens ‘Kom zing een vredeslied’ dat niet gevonden werd, multiculturele bedenkingen (‘Als je meer dan één week dood bent, heb je dezelfde geur.’), woordspelingen (‘we zitten een beetje krab/krap met de tijd.’), research over de verkeerde mens doen, uitweidingen over het eigen leven en het feit dat ie zelf geen vragende partij was om de dienst voor te gaan, een excuus moest bedenken om zijn opdringerige bazin Silvia die een vergadering had te moeten vervangen en die soms zonder ondergoed een uitvaart doet, tot afgeleid zijn en de smartphone bovenhalen en wat beginnen swipen (op Tinder), of plots simpel tot de pijnlijke vaststelling komen: ‘Voor ouders die hun kind verloren zijn, hebben we geen naam.’, enz.

]]>
<![CDATA[Recensie School is Cool Trix Borgerhout vrijdag 3 november 2017]]>

Goed nieuws voor School is Cool. Na enkele weken is Good News teruggevallen naar een prachtige 106de stek in de Vlaamse albumcharts. Tot zover de invloed van 8 ‘media vol muziekkenners’ en het belang van positieve 4-sterren albumrecensies. Ter info: Christoff staat met ‘De hits’ op 8, Rob De Nijs met ‘Niet voor het laatst’ op 14 en Semino Rossi met ‘Ein Teil von mir’ op 17. Beter had de band zijn ziel dus verkocht aan twee playbackende tienermeisjes uit Duitsland om influencersgewijs een jonge en misschien wel nieuwe doelgroep te bereiken. Niet zo’n gek idee overigens als je weet dat Trix vol jonge meisjes zat om naar School is Cool te kijken. Dat het niet al te best gesteld is met de carrière van Johannes Genard werd enkele weken wel erg pijnlijk duidelijk toen bekend raakte dat ie op de meest vrouwelijke affiche ooit van Night of the Proms optreedt. ‘Dé parade der B-artiesten en has-beens begeleid door symfonisch orkest, wie wil dat niet op zijn CV kunnen plaatsen?’ moet ie wellicht lichtjes opportunistisch gedacht hebben toen ie dat contract tekende.

]]>
<![CDATA[Recensie Thor Ragnarok Kinepolis Antwerpen vrijdag 3 november 2017]]>

Meningsverschillen en ruzies, ze komen in de beste families voor en dus ook bij die van superhelden zoals in Thor Ragnarok. Thor (gespeeld door Chris Hemsworth), zoon van Odin (Anthony Hopkins) is de God van de Donder. Wanneer zijn vader sterft omdat ie naar de aarde is gebracht en Thors pleegbroer Loki (Tom Hiddleston) zich de ganse tijd op Asgard vermomt als hem, komen beiden nog net op tijd in Noorwegen aan wanneer Odin het tijdelijke voor het eeuwige ruilt. Helaas wil dat ook zeggen dat Hela (Cate Blanchett), de eerstgeborene van Odin, aanspraak op de troon maakt. Wat blijkt, is dat Odin een niet zo’n fris verleden heeft waarbij 9 rijken bloederig gewonnen werden. Hela was zijn beul. Die kiest op haar beurt Skurge (Karl Urban) uit als beul. Thor en zijn broer verliezen een eerste confrontatie met hun zus die véél sterker blijkt dan ze gedacht hadden. Thors hamer weet ze bijvoorbeeld moeiteloos te verbrijzelen en zo lijkt het dat de held zijn sterkste wapen en kracht kwijt is. Het is op Sakaar dat ie ingezet wordt om te vechten in de arena tegen zijn collega nog wel: de Hulk/Bruce Branner (Mark Ruffalo). Een gevecht op leven of dood wordt het.

]]>
<![CDATA[Recensie Ghost Rockers On Tour 2017 Stadsschouwburg Antwerpen donderdag 2 november 2017]]>

De Ghost Rockers goochelshow of de Ghost Rockers opa en oma-show. Zo zouden we Ghost Rockers On Tour 2017 kort kunnen samenvatten. Want jawel: Mila, Charlie, Jonas, Jimmy en Alex slaan aan het goochelen. Of beter: Charlie. Want die laat haar ‘comedyskills’ deze keer in de al dan niet doorzaagbare kast liggen maar brengt magie en illusie in de plaats. Ze is overigens niet alleen want plots verschijnt er tijdens het optreden een 29-jarige man die meteen ook terug weg is. De groepsleden denken dat het een verdwaalde toeschouwer is uit het publiek maar al gauw blijkt dat Prosper – vreemde naam voor een twintiger – niet te weten waar hij vandaan komt laat, staan waar ie is. Wel is ie op zoek naar Betje (afkorting van Elisabeth nvdr.) en geeft ie een verwarde indruk. Het zijn de Ghost Rockers die dankzij de Freebirds de lyrics van enkele live songs aanpassen de aanwijzingen zullen vinden. Uiteindelijk zal Prosper veel meer met de Freebirds en Ghost Rockers te maken hebben, dan iedereen aanvankelijk mogelijk achtte.

]]>
<![CDATA[Recensie Metallica in het Sportpaleis Sportpaleis Merksem woensdag 1 november 2017]]>

46.000 Metallicafans gaan er verspreid over twee concertdagen naar het Sportpaleis. De Amerikaanse hardrockers hebben maar liefst 25 trucks en 11 bussen mee op tour om hun in the round concerten af te werken. Dat is een stuk meer dan tijdens hun vorige in the round optreden in diezelfde zaal. In 2009 waren de heren onderweg met 18 trucks en 8 bussen. Ook nu weer was het vooral uitkijken of de groep iedereen wel zou bereiken in het Sportpaleis. Echt centraal stond het podium namelijk niet opgesteld, wel eerder aan de frontale zijde van de zaal. Dat houdt net als in 2009 risico’s in. Hun allerbeste Europese optreden ooit zagen we de Californische heavy metalband in 2015 geven in de Veltins Arena in Gelsenkirchen. Een handvol festivaloptredens deed de groep dat jaar in Europa waarbij James Hetfield en co vooral toonden erg veel honger te hebben. In het Sportpaleis leverde Metallica een zeer sterk optreden af. Maar er waren te veel dipjes, niet zelden omdat de band zelf te vaak de vaart uit de show haalde of omdat het kennelijk ook nodig was om recent materiaal uit ‘Hardwired ... to Self-Destruct’ te brengen.

]]>
<![CDATA[Recensie My Little Pony Kinepolis Antwerpen woensdag 1 november 2017]]>

In My Little Pony zien we prinses Twilight alle voorbereidingen treffen met alle andere pony’s voor ‘Het Vriendschapsfestival’ dat zal plaatsvinden in Equestria. Een evenement waar heel wat pony’s van heinde en ver op af komen omdat niemand minder dan Songbird Serenade (SIA) op de affiche staat. De Stormkoning, zijn rechterhand: de gebroken eenhoorn Tempest en zijn gevolg verstoren het feestje echter. De Stormkoning maakt handig gebruik van de 4 prinsessen die op dezelfde plaats zijn en wil hun kracht en magie ontfutselen om zo de machtigste man te worden die alles vernietigende orkanen kan doen ontstaan. 3 Prinsessen krijgt ie beet. Maar Twilight slaagt erin te ontsnappen samen met Pinkie Pie, Rainbow Dash, Rarity, Applejack Fluttershy en de draak Spike.

]]>
<![CDATA[Recensie The Rocky Horror Show De Shop Antwerpen dinsdag 31 oktober 2017]]>

Wie zin had in een avondje klassieke musical zoals die wel eens uit de pen van Lloyd Webber wil vloeien, kon beter thuis blijven om de krant te lezen. Wie zin had in een fout feestje, bracht diezelfde krant, zijn of haar waterpistool en een zakje rijst mee naar de Deep Bridge productie van ‘The Rocky Horror Show’ in De Shop in Antwerpen. Daar had regisseur Stany Crets Richard O’Brien’s geschifte ode aan de B-sciencefictionfilms en de obscure horrorfilms uit de eerste helft van de vorige eeuw tot een nieuw niveau van absurditeit gebracht zonder het cult-gehalte in gevaar te brengen. De fans mochten ongestoord hun rituelen uitvoeren en de Rocky-maagden leerden al snel wanneer je moest schuilen onder de krant of luidop “Slet!” moest scanderen. En tussen alle absurditeit, overacting en onvervalste rock leverden Laurenz Hoorelbeke, Shana Pieters en Nordin De Moor nog mooie zangprestaties ook. Wat moest een mens nog meer hebben? Latexhandschoenen misschien?

]]>
<![CDATA[Recensie Ridders van de ronde keukentafel Theater t Eilandje zondag 29 oktober 2017]]>

Deep Bridge was nog maar pas uit het ei of ze legden concurrenten Studio 100 en Music Hall al meteen het vuur aan de schenen met hun familiemusical ‘De ridders van de ronde keukentafel’ naar de gelijknamige jeugdroman van Mark Tijsmans. Flikken-acteur Ludo Hellinx mocht succesvol in de huid kruipen van de rare Merlijn de tovenaar, maar het waren toch vooral de jongeren die de show wisten te stelen. Kobe Verdonck verbaasde ons met een vrij warme zangstem terwijl Leonie Savaete en Charlotte Boudry als Gwynevere en Isolde ons mooi tweestemmig inpakten tijdens het gevoelige ‘Een stukje van de hemel’. ‘De ridders van de ronde keukentafel’ wist een sterk verhaal te combineren met heel diverse muziekstijlen. Componist Ad van Dijk had er zelfs een polonaise in verwerkt. Dankzij het komische duo Remi De Smet en Nolle De Kock als de broertjes Balan en Balin werden de ernstigere stukken opgevrolijkt met heuse slapstick zonder daarbij het verhaal te breken, want dat moest spannend blijven tot het slot.

]]>
<![CDATA[Recensie Lucio Silla De Munt Brussel zondag 29 oktober 2017]]>

De Munt levert met Mozarts Lucio Silla een regie af die letterlijk en figuurlijk ‘van den hond’ is. Tobias Kratzer maakt van de tiran namelijk een Dracula met gewetenswroeging op het einde. Naarmate hij die lijn steeds meer doortrekt in de voorstelling, wankelt zijn mise en scène dat het op den duur gewoon ronduit lachwekkend wordt. Kratzer stapelt de regiefouten namelijk in sneltempo op. Hoe sterk de vocalisten, de Nederlandse sopraan Lenneke Ruiten als Giunia, de Italiaanse mezzosopraan Anna Bonitatibus als Cecilio (inderdaad een vrouw in een mannenrol), de Slovaakse sopraan Simona Saturova als Cinna en de Belgische sopraan Ilse Eerens als Celia, de tiener die nog met poppen speelt, ook mogen zingen (met alleen al in het tweede bedrijf de ene topprestatie na de andere) en hoe straf de lezing van de partituur door het symfonieorkest en koor van De Munt ook mag zijn, de enscenering rijdt zich meermaals vast. Maak hier een concertante versie van en je hebt een 5 sterren-uitvoering. Maar nu is een dikke onvoldoende meer dan op zijn plaats voor deze scenische vorm.

]]>
<![CDATA[Recensie Helden boven alles Kinepolis Antwerpen vrijdag 27 oktober 2017]]>

Tsjik Tsjak ‘Helden boven alles’ is kak. De film rond showman en womanizer Sieg (Siegfried De Doncker), de nuchtere Maureen (Vanherberghen), de onhandige slimmerik Dempsey (Hendrickx) en de handige dommerik Nico (Nicolas Vanhole) lijkt wel op een nacht in de kroeg bedacht, of op een of ander scoutsfeestje waar het goedkope bier rijkelijk vloeide. Het scenario van Geerard Van de Walle is dan ook bedroevend en op een bierviltje samen te vatten. Ook de humor is erg bedenkelijk (jawel, we horen een hond scheten laten), predikt het over the top gay-sfeertje met Adriaan Van den Hoof als wellnessmedewerker en neuroot Zven (wat is dat toch met die Vlaamse producties van tegenwoordig die alsmaar vaker dit soort bedenkelijke keuzes maken?) , en de acteerprestaties zijn gewoon om te huilen. Kan er ons trouwens iemand vertellen of deze prent nu voor kids of tieners is gemaakt want zowel beide doelgroepen blijven op hun honger zitten. ‘Helden boven alles’ is gewoon verre van coherent.

]]>
<![CDATA[Recensie Ben Miller Band La Madeleine Brussel woensdag 25 oktober 2017]]>

Het Amerikaanse Ben Miller Band zette in La Madeleine een erg enthousiast optreden neer waar het spelplezier vanaf droop. Met stip is Rachel Ammons, gitariste, violiste, en backing vocal het geheime wapen van de band. Wat ze ook doet op het podium, ze weet erin te schitteren. Of ze nu een waanzinnig straffe solo neerzet (die versnelling in een erg boeiend ‘Babylon falling’ gevolgd door puike drumsolo van Scott Leeper, het opzwepende spel in ‘Ghosts’ dat uit de plaat ‘Any Way, Shape Or Form’ komt, ...), een knappe dialoog die ze aangaat met haar viool en de mondharmoncia van lead zanger en gitarist Ben Miller tijdens ‘Black Betty’, een cover van Ram Jam uit 1977, of ze de hoofdmelodie mag spelen in een terecht zeer goed onthaald ‘Get right church’ of de zang voor haar rekening mag nemen, … steeds weet de zwartharige vrouw wiens lokken bijna tot haar knieën reiken, het publiek met verstomming te slaan. Verder karakteriseert de sound van de band zich via de zelfgemaakte instrumenten zoals de ‘one string washtub bass’ van Scott Leeper die overigens ook de drums bespeelt. Verder is er nog bassist en gitarist Bob Lewis, die ook het geluid van een zelfgemaakte gitaar laat horen. Het luidruchtige publiek, dat kritisch was - zo waren de reacties zeer gemengd toen Miller vroeg om mee te zingen op ‘Call me if you ever want to party’ – maar ging het uiteindelijk wel degelijk overstag. En de groepsleden? Die genoten van het moment wat aanstekelijk werkte.

]]>
<![CDATA[Recensie Bart Peeters Brood voor morgenvroeg Arenberg Antwerpen woensdag 25 oktober 2017]]>

Emile Verstraeten, Ivan Smeulders, Amel Serra Garcia, Mike Smeulders en Piet Vandenheuvel lijken niet echt op Stan Van Samang. Ze vallen dus niet in de categorie van de Mirakelmannen’. En toch leverden deze Ideale Mannen samen met Bart Peeters in de Arenbergschouwburg in Antwerpen een uiterst entertainende voorstelling van ‘Brood voor morgenvroeg’ af. Nieuwe nummers wisselden probleemloos af met klassiekers als ‘Poolijs’ en ‘Allemaal door jou’. Een uptempo ‘Lepeltjesgewijs’ volgde naadloos op een uiterst gevoelig ‘Tot je weer van me houdt’. En dankzij het accordeonwerk van Ivan Smeulders en de snelle strijkstokbewegingen van Emile Verstraeten varieerde de sound van gipsy poesta-klanken tot Franse musette. Bart Peeters bracht een beetje voor elk wat wils met een mooie balans tussen genres en tempo’s.

]]>
<![CDATA[Recensie Het Tweede Gelaat Kinepolis Antwerpen dinsdag 24 oktober 2017]]>

Met Het Tweede Gelaat levert Jan Verheyen de laatste Vincke en Verstuyft-film af uit een trilogie. Veertien jaar geleden zette Erik Van Looy wellicht de strafste film naar een boek van Jef Geeraerts neer: De zaak Alzheimer (2003). Veel had te maken met de buitengewone acteerprestatie van Jan Decleir in die prent. Verheyen haalde lang niet hetzelfde niveau met Dossier K. (2009). Het was dus afwachten wat ie ervan ging bakken met Het Tweede Gelaat. Het moet gezegd: hij is spannender, bevat meer humor (‘Ketnet is hier ook al!’ – Verstuyft over de lokale politie in Doel, ‘Ik zal het naar het Bulgaars vertalen dan kan de man van de nachtwinkel ze bestellen’ – Vincke over de goedkope wijn die hij van zijn collega steeds ontvangt wanneer die bij Vincke thuis komt eten), en zet kijkers goed op het verkeerde been. De prent biedt zelfs twee finales voor de prijs van één. Maar: Verheyen switcht ook van beeldvoering en regiestijl waardoor de film onvoldoende coherent aanvoelt. De strafste scène is niet zo zeer de slotscène op Linkeroever die erg Amerikaans aanvoelt overigens, wel de rauwe schietpartij op klaarlichte dag in een mensenmassa. Verheyen verwijst dan wel naar Se7en, de film van David Fincher met Morgan Freeman en Brad Pitt uit 1995 die destijds terecht het KNT-label meekreeg, maar nooit bereikt Het Tweede Gelaat echter het niveau van de horror, de gruwel uit die 90’s film die veel rauwer aanvoelt. Het Tweede Gelaat is op dat vlak gewoon té soft.

]]>
<![CDATA[Recensie Ode aan 65 jaar de Strangers De Roma Borgerhout zondag 22 oktober 2017]]>

De Strangers vierden 65 jaar carrière tijdens twee uitverkochte concerten in de Roma. Een combinatie van een tribute optreden werd het door Rico Zoroh Band, Voice Male, Mathieu & Guillaume, Slongs Dievanongs en Halve Neuro, het Brusselse Blafwaf en Jelle Cleymans. Maar het beste – waar ook iedereen reikhalzend naar uitkeek – werd bewaard voor het einde: het allerlaatste (of toch niet?) optreden van de Strangers.

]]>
<![CDATA[Recensie Hydrogen Sea HetPaleis zondag 22 oktober 2017]]>

Wij zijn ‘een zee van waterstof’. Daarmee stelde zangeres Birsen Uçar van Hydrogen Sea de band voor die het allereerste Sonic Kids-optreden ooit in hetPaleis mocht aftrappen. Een zondagmatinee optreden voor 6-plussers en hun mama’s en papa’s, met aangepast geluidsvolume en tickets die ingeruild worden voor echte festivalbandjes. Met een merchandisingstand achteraf en al ook. Omdat het niet altijd Kapitein Winokio, Studio 100-figuurtjes en co voor de allerjongsten moet zijn, dachten ze wellicht in het Antwerpse jeugdtheater. En gelijk hebben ze, want de formule toonde al bij de start over een ongeziene troef te beschikken. Met een kussentje onder je poep kruip je gezellig mee met de slow mo technoband op het podium. Je zit als het ware bijna op de schoot van Birsen en co. Dat in combinatie met de wat dromerige muziek zoals in een erg mooi ‘In dreams’, Birsen combineert haar melancholische zang met lieflijk gefluister zoals in ‘Murky waters’, maakt de beleving op de scène van hetPaleis als een warm dekentje die je over je heen trekt op een koude, regenachtige herfstdag terwijl Pieterjan Seaux voor de donkere electronica zorgt.

]]>