concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie Bruno Mars Sportpaleis Merksem dinsdag 28 maart 2017]]>

41000 toeschouwers ontvangt Bruno Mars verspreid over twee dagen in het Antwerps Sportpaleis waar zijn ‘24K Magic’ wereldtour start. De productie was er sinds 25 maart aan het opbouwen. Al het materiaal kwam naar Antwerpen via zeecontainers. Het minste wat je kan zeggen, is dat Mars voor een grote productie ging met vuurwerk, confetti, rook en vlammen waar Dewico voor instaat. De 31-jarige artiest gaat de baan op met maar liefst 23 trucks en 10 bussen én een degelijk voorprogramma van Anderson .Paak. Paak startte om half negen en bleek over humor te beschikken: ‘This is our first show. So far it’s the best show’ stelde hij. Feit is dat ie pas tegen negen uur, op het einde van zijn korte set, zag dat de mayonaise – uitsluitend op het middenplein overigens – begon te pakken en het publiek meezwaaide en ‘I think I love you’ uit ‘Luh you’ nazong. Mars begon er om kwart voor tien aan tot bijna half twaalf, eerder laat voor Sportpaleisnormen, zeg maar.

]]>
<![CDATA[Recensie Agrippina Opera Antwerpen zaterdag 25 maart 2017]]>

Een waanzinnig straffe ‘Agrippina’ met fijn gevoel voor humor. Dat serveert Opera Vlaanderen opnieuw aan zijn toeschouwers. In het seizoen 2012-2013 stond deze productie al in Gent, nu was eindelijk Antwerpen aan de beurt om te smullen van deze soapopera. De Franse regisseuse Mariame Clément verplaatst de actie van ‘Agrippina’ naar de set van een soapserie uit de jaren ’80 (Dallas of Dynasty). De zangers mogen daardoor in relatief kleine decors spelen – eigen aan het medium televisie, op de buis ziet het er allemaal veel groter uit dan het is – die opgeduwd worden door de verschillende stage hands. Daarin maken de zangers vooral grote bewegingen en leggen ze de nadruk op gezichtsexpressie en pose. Van operazangers wordt vaak gezegd dat het niet al te beste acteurs zijn. Van soapacteurs wordt overigens net hetzelfde gezegd dat ze over minder kwaliteiten zouden beschikken dan ‘échte’ acteurs. Maar wat slaagt deze cast erin om die vooroordelen even in de kast te smijten. Ook dat andere cliché, dat de intrige in een opera niet vooruit zou gaan, wordt hier vakkundig van tafel geveegd. Op vier uur en een half zien we Händel een verhaal brengen waar de gemiddelde soapserie minstens een half seizoen over zou doen terwijl deze opera uit 1709 dateert.

]]>
<![CDATA[Recensie Musical Zingt 90s Theater Elckerlyc Antwerpen vrijdag 24 maart 2017]]>

Theater Elckerlyc was aardig volgelopen voor een avondje nostalgie met Ann Van den Broeck, Jan Schepens, Goele De Raedt, Elke Buyle, Laurenz Hoorelbeke en Michiel De Meyer. Onder leiding van een live-band nam deze vrolijke bende ons mee op een muzikale herontdekkingstocht van de jaren ’90. Het werd een allegaartje van genres waarbij we ons stiekem toch wat schaamden voor het feit dat we destijds ook meezongen met “Barbie Girl” van Aqua en” Laat het gras maar groeien” van Sam Gooris. Maar dit weerhield ons er niet van om het samen met de rest van het publiek nog eens zonder gêne over te doen. We gingen muzikaal van de Red Hot Chili Peppers tot “When you believe“ van Mariah Carey en Whitney Houston. De soul-klanken die Goele en Elke daar produceerden waren heerlijk om naar te luisteren. Ann reed, zoals te verwachten, een sterk parcours, maar miste de meest cruciale noot van de avond. Bij de heren was het vooral Jan die erg sterk uit de hoek kwam. “Musical Zingt” leverde uiteindelijk wat ze beloofd hadden: een ontspannen en gevarieerd avondje muziek waarbij je je eens lekker kon laten gaan.

]]>
<![CDATA[Recensie Emeli Sande Lotto Arena Merksem vrijdag 24 maart 2017]]>

Een staande ovatie. Dat kreeg Emeli Sandé op het einde van haar concert in de Lotto Arena, goed voor 7400 toeschouwers. Sandé – ‘I’m selling out tonight’ - bracht een bescheiden productie mee naar Antwerpen. Ze tourt licht, met twee bussen en twee trucks op de baan. In 2011 stond de Schotse in het voorprogramma van Coldplay in het Sportpaleis. Daarna ging het hard. In 2012 haalde ze goud met ‘Next to me’, een jaar later was ‘Read All About It, Part III’ en ook de samenwerking met Labyrinth voor ‘Beneath your beautiful’ goed voor goud of 10.000 verkochte singles. Sinds eind vorig jaar heeft ze haar tweede album ‘Long live the angels’ uit. Maar die moeilijke tweede heeft het blijkbaar een stuk lastiger om kopers te vinden. En dat terwijl haar debuut ‘Our Version of Events’ in Groot-Brittannië meer dan 62 weken in de top tien stond en daarmee een record van The Beatles brak.

]]>
<![CDATA[Recensie Beauty and the Beast 2017 Kinepolis dinsdag 21 maart 2017]]>

Met ‘Beauty and the Beast’ draait er opnieuw een muzikale film in de zalen, net na het bekroonde ‘La La Land’. Wat beide films gemeen hebben, is dat ze erg zwaar gehypet werden. ‘La La Land’ kreeg van verschillende recensenten vijf sterren. Onterecht volgens ons omdat de prent wel wat inkakmomenten kent en er een erg lang stuk is waar geen noot gezongen wordt. Dat ‘La La Land’ niet de Oscar won als Beste Film, is dus de enige juiste beslissing. ‘Beauty and the Beast’ daarentegen zit wel nog steeds vol muziek. Sommige nummers (uit de musical) haalden de film niet zoals ‘Human Again’,  ‘A change in me’ en ‘If I can’t love her’. In de plaats daarvan kwamen ‘How does a moment last forever’, ‘Days in the sun’ en ‘Evermore’.  Niet meteen songs die ook maar in de buurt komen van het oude trio. Dat naast de vele wijzigingen in de plot én Disney die het kennelijk erg nodig vond om zo veel mogelijk (bijkomend) te verklaren, laten ons met gemengde, maar toch eerder positieve gevoelens de zaal verlaten. Emma Watson is dan ook gewoon erg betoverend als Belle.

]]>
<![CDATA[Recensie Foxie Tour and Taxis Brussel zondag 19 maart 2017]]>

Met ‘Foxie’ kiest de Munt voor een alternatieve titel voor ‘Het sluwe vosje’ van Leoš Janáček dat zijn première kende in 1924. Reden is de vertaling naar het Nederlands die wat ongelukkig is. De vos is namelijk niet zo sluw volgens de productie. De regie van Christophe Coppens breekt met de traditie om de opera in een natuuromgeving te laten plaatsvinden, nochtans zijn die verwijzingen er muzikaal en in de tekst wel. Denken we maar aan het slot waarin de boswachter (in deze regie een veiligheidsagent), neergezet door de Amerikaanse bariton Andrew Schroeder, passioneel de natuur bezingt: “En toch ben ik blij wanneer tegen de avond de zon nog doorbreekt… Wat is het woud wondermooi! Als de bosnimfen weer terugkomen naar hun zomerverblijf, als ze weer rondlopen in hun hemdjes, dan komen de meimaand en de liefde weer naar hen toe! Ze zullen elkaar groeten, huilen van ontroering bij het weerzien! Ze zullen opnieuw met hun zoete dauw het geluk over duizenden bloemen verspreiden, over sleutelbloemen, vogelwikke en anemonen, en de mensen zullen voorbijkomen met gebogen hoofd en ze zullen beseffen dat rondom hen een bovenaardse gelukzaligheid gekomen is.”

]]>
<![CDATA[Recensie Harry Potter in concert Sportpaleis Merksem zaterdag 18 maart 2017]]>

De hype rond Harry Potter is nog lang niet gaan liggen. Integendeel, de tovenaar heeft nog behoorlijk wat volgers. Het bewijs daarvan was het succes van de expo in Brussel vorig jaar én de opkomst voor Harry Potter in concert in het Sportpaleis. Zo’n 8000 toeschouwers tekenden er naar verluidt present om het Nationaal Orkest van België en het (vrouwen)koor van Fine Fleur de eerste film Harry Potter and the Philosopher’s Stone te zien voorzien van live muziek. Eind dit jaar, op 29 december 2017, volgt het tweede deel:  Harry Potter and the Chamber of Secrets in dezelfde zaal.

]]>
<![CDATA[Recensie M Pokora Vorst Nationaal Brussel vrijdag 17 maart 2017]]>

Compleet ongekend in Vlaanderen. Maar in Franstalig België erg hot. M.Pokora vult dit jaar maar liefst 4 keer Vorst Nationaal: op 17,18 en 19 maart en in het najaar tekent ie er opnieuw present op 14 oktober met zijn My Way-tour. M.Pokora brengt zijn eigen hits en covers van Claude François die op zijn jongste plaat ‘My way’ staan. Dat is nu al goed voor goud, of 10.000 verkochte exemplaren in Wallonië. De zanger die in september 32 wordt, zette op zijn eerste van 4 optredens in ons land een waanzinnig straffe prestatie neer. Alle elementen die een goed popoptreden nodig heeft, integreerde hij: publieksinteractie, humor, dankbaarheid, een sterke visuele show (met knappe visuals, vuurwerk en 8 oogverblindende sensuele danseressen), en prima muziek. Of om het met de woorden van het tienermeisje dat achter ons de zaal verliet, te zeggen: “Aaah c’était trop bien.’

]]>
<![CDATA[Recensie Tom Chaplin Botanique Brussel donderdag 16 maart 2017]]>

Tom Chaplin, de frontman van Keane, doet het dezer dagen solo. In zijn eentje hield ie Night of the Proms 2016 in Antwerpen eind vorig jaar recht o.a. met een knappe ode aan David Bowie met ‘Life on Mars’. Met ‘The Wave’ heeft ie zijn eerste soloplaat uit die hij in de Paradiso in Amsterdam en de Botanique in Brussel kwam voorstellen. Beide optredens, op het einde van zijn Europese tour, geraakten uitverkocht net als zijn merchandising trouwens. De Brit brengt tevens een nieuwe single uit, een duetversie van ‘Solid Gold’ feat. Jones.  Op 8 maart, toen de tour halt hield in Hamburg, vierde de zanger zijn verjaardag. Chaplin werd 38. In Brussel bracht Chaplin een slimme set met nummers uit zijn soloplaat en hits van Keane. De man was zo goed geluimd dat ie voor het eerst met zijn muzikanten ‘The lovers are losing’ van Keane én een extra toegift bracht. Het publiek at uit zijn hand.

]]>
<![CDATA[Recensie Tokio Hotel Ancienne Belgique Brussel maandag 13 maart 2017]]>

Hilarisch. Dat was het optreden van Tokio Hotel in een half lege Ancienne Belgique, hun tweede concert van hun tour. ‘De band rond zanger en frontman Bill Kaulitz is van een emoband overgegaan naar een elektronische boysband’, volgens de barman van de AB. Zijn collega voegt daaraan toe: ‘Get Ready op speed.’ De man heeft gevoel voor catchy zinnen. Of de Cancan, een homobar, op een boogscheut van de AB nu dicht is of niet, Tokio Hotel stond garant voor een over the top optreden dat in de rubriek comedy hoge ogen zou gooien bij ons. Maar het opzet was wel een concert. Of iets dat er met de vele autotune en playback daarvoor moest doorgaan. Tijdens ‘Automatic’ richtte Kaulitz zijn micro naar een paar fans – VIPs zo waar – op het podium en wanneer die zongen kwam er gewoon niets door de luidsprekers… Wanneer ie zonder effecten door de micro zong bleek de zanger net zoals 7 jaar geleden, erg veel moeite te hebben om zijn toon vinden. ‘Durch Den Monsun‘ klonk dan ook behoorlijk vals. Het publiek de helft van de song laten zingen, kon die scheve situatie niet meer rechttrekken.

]]>
<![CDATA[Recensie The diary of one who disappeared Kaaitheater Brussel zondag 12 maart 2017]]>

In ‘The diary of one who disappeared’ geven Ivo Van Hove en Jan Versweyveld een prachtig eresaluut aan de visuele kunsten van weleer. Versweyveld integreert zo waar een donkere kamer (doka) in de voorstelling waarbij we live een foto ontwikkeld zien worden, die in drie badjes gaat. Het eerste is dat van de ontwikkeling. Het lichtgevoelige papier dat belicht werd, onthult beetje bij beetje de afbeelding. Vervolgens gaat het in het badje dat ervoor zorgt dat het papier niet verder blijft ontwikkelen, de stop. En tenslotte volgt de fixatie van het beeld, zodat het beeld houdbaar wordt en ook toonbaar in gewone verlichte omstandigheden.  Verder integreert de voorstelling ook de pellicule film – hier via een naakte vrouw die poseert en zichzelf betast – alsook de bandopnemer die mezzosopraan Marie Hamard de basics van piano spelen (met 1 hand) in het begin van de voorstelling uitlegt. Die nostalgische reflex in het decor- en lichtontwerp – die Versweyveld ook in andere voorstellingen toont  – voedt het verlangen van het hoofdpersonage, de hunkering naar het verleden, een vrouw. Met die tools, en de magie van het creëren, maakt het hoofdpersonage een droomwereld, een fantasie over een vrouw die op den duur een parallelle realiteit wordt.

]]>
<![CDATA[Recensie Elvis Costello De Roma Borgerhout zaterdag 11 maart 2017]]>

Je optreden in Antwerpen “Detour” of “Omweg” noemen, klinkt misschien niet echt respectvol nadat je een jaar voordien je optreden moest annuleren wegens ziekte, maar Elvis Costello verzekerde ons dat het niet meer was dan een verbastering van “THE tour”. Het was dan wel met een beetje vertraging, maar eindelijk was er dan het lang verwachte optreden in De Roma. Het concert kwam maar moeizaam uit de starblokken en even hadden we zelfs het gevoel dat een groot deel van het publiek aan het afhaken was, maar vanaf “I can’t stand up from falling down” keerde het tij.  De klik met het publiek kwam er en we kregen het prachtige “Stripping paper” als cadeau. Een spel van beelden, een prachtige tekst en een mooie melodie werden gecombineerd tot een geweldig gevoelig nummer over relaties die evolueren. Het publiek genoot met volle teugen en was nu volledig mee in de voorstelling. Oude bekenden zoals “Veronica” en “Alison” mochten nog even op bezoek komen en tussendoor kregen we nog het kakelverse en gevoelige “No man’s woman”. “Pump it up” leverde een stevige portie gitaargeweld om uiteindelijk af te stevenen op een onversterkt slot van “I want you”. De start werd een beetje gemist, maar uiteindelijk was dit optreden zeker weer een omweg waard.

]]>
<![CDATA[Recensie Helena CC Merksem vrijdag 10 maart 2017]]>

Theater FroeFroe brengt met ‘Helena’ opnieuw – na ‘Labyrint’ – Griekse mythologie naar het theater. Was ‘Labyrint’ nog een dijk van een voorstelling waar alles volgens ons als gegoten zat, dan blijkt ‘Helena’ helaas niet hetzelfde niveau te halen. Vaak lijkt FroeFroe zijn mosterd te halen bij eerder werk, maar vooral: de voorstelling duurt veel te lang, het einde wordt afgehaspeld, er wordt te weinig geknipt in het verhaal dat toch wel eerder op de doelgroep 14+ mikt dan op 10+ volgens ons en de focus ligt soms verkeerd.  Helena gaat dus net niet kopje onder, al scheelde het niet veel.

]]>
<![CDATA[Recensie Toen waren er nog nul Fakkeltheater Rode Zaal donderdag 9 maart 2017]]>

‘Toen waren er nog nul’ is de theatervoorstelling naar ‘Tien kleine negertjes’, het best verkochte boek van Agatha Christie dat in 1939 werd uitgegeven. 7 jaar na zijn première programmeert Loge 10 Theaterproducties de voorstelling opnieuw in het Fakkeltheater. Kennelijk is er nog steeds een publiek voor deze whodunit die weliswaar een product uit zijn tijd is (toen er geen gsm’s en dergelijke waren). 10 Mensen worden uitgenodigd op een eiland door een verre kennis. De gastheer en gastvrouw Mr. And Mrs. N.I. Manth laten echter op zich wachten. Alle tien doen ze zich beter voor dan ze eigenlijk zijn. Dat blijkt wanneer plots een stem te horen is van een grammofoonplaat. Die gaat elke gast een voor een af en meldt wat die op zijn of haar kerfstok heeft. Want wat ze allemaal gemeen hebben, is een duister verleden. Iedereen blijkt minstens een dood op zijn geweten te hebben. Wanneer de ene na de andere gast vermoord wordt op het eiland, komen de aanwezigen tot de conclusie dat een van hen de moordenaar moet zijn, en dat N.I. Manth wellicht staat voor ‘niemand’.

]]>
<![CDATA[Recensie Democracy in America deSingel Antwerpen woensdag 8 maart 2017]]>

Voor zijn jongste voorstelling ‘Democracy in America’ inspireerde Romeo Castellucci zich op het traktaat van Alexis De Tocqueville uit 1835. Openen doet de voorstelling met een hele brok tekst, theater gespeeld door twee actrices in het Italiaans met Nederlandstalige en Franstalige boventiteling. Twee puriteinse, Joodse, landbouwers zien we wiens aardappeloogst al 6 jaar mislukt in het begin van de 20e eeuw. Verder zijn er op het einde van de voorstelling twee indianen (of native Americans als je wil) die vaststellen dat hun land afgenomen wordt. Ze leren Engelse woorden zoals ‘rock’ en ‘stone’. Finaal vervellen ze tot Amerikanen (de acteurs doen hun verkleedkledij uit). Castellucci kaart subtiel de hypocrisie (o.a. van het geloof aan) wanneer Elisabeth gestraft wordt (een grote stam wordt tegen haar geduwd als een soort stormram) omdat ze ijzer (een werktuig) en zaaigoed gestolen heeft. Punt is dat Amerika ontstaan is door immigratie en de oorspronkelijke bevolking verdreven dan wel deels uitgeroeid werd. ‘Ze stelen ons land’ stelt de Indiase op het einde treffend. Kan daarvoor ook even iemand terechtgesteld worden?

]]>
<![CDATA[Recensie Alvaro Soler La Madeleine Brussel maandag 6 maart 2017]]>

Too little too late. Dat was het eerste optreden van Alvaro Soler op een Belgisch podium.  De Spaans-Duitse zanger die twee jaar geleden doorbrak met de zomerhit ‘El mismo sol’, goed voor goud of 10 000 verkochte stuks in Vlaanderen en op 6 januari van dit jaar met zijn tweede single ‘Sofia’ platina haalde ofwel 20 000 verkochte stuks, bracht in La Madeleine een weinig inspirerend optreden. Heel wat midtempo nummers stak ie in de set die een opvallend magere muzikale omlijsting meekregen en die het vooral moesten hebben van de marimba. Hoewel heel wat bakvissen in het publiek het optreden kennelijk wel van begin tot einde goed vonden (liefde maakt niet alleen blind maar ook doof blijkbaar) ergerden wij ons dood aan zo veel opeengestapelde clichés en een zanger die wel erg praatziek was. Opvallend veel Nederlandstaligen waren er in de zaal overigens en voor een van de zeldzame keren dat we ze op een concert tegenkwamen, tekende zelfs Karrewiet van Ketnet present.

]]>
<![CDATA[Recensie Het kouwe kind Zaal Bart Merksem zaterdag 4 maart 2017]]>

Compagnie Schmaltz slaagt er met ‘Het kouwe kind’ van Marius von Mayenburg (uit 2001) opnieuw in om de lat voor amateurtheater een stukje hoger te leggen. De zwarte komedie is sowieso al geen hapklare brok qua tekst. En timing is in het humorsegment sowieso cruciaal. ‘Het kouwe kind’, hier in een regie van Tom Slosse, houdt het publiek – ook letterlijk overigens – een spiegel voor en toont de kleine kantjes van ons bestaan. Teleurstellingen, mislukkingen, leegte, jaloezie,  verveling ook, … zit in het leven van de acht personages. Om te ontsnappen uit hun wereldje vol verlangens die maar niet bevredigd worden, vluchten ze in een fantasiewereld. Maar de impasse blijft. Plaats van het gebeuren: Polygam een café aan het Sint-Jansplein.  Een verwijzing naar polygamie is dat, of het idee dat je niet gelukkig kan zijn in een relatie met slechts een exclusieve (seks)partner. Compagnie Schmaltz kiest als locatie de volkse zaal Bart in Merksem, die perfect bij het stuk past.

]]>
<![CDATA[Recensie Fidelio HetPaleis zaterdag 4 maart 2017]]>

Met ‘Fidelio’ brengen Walpurgis en hetPaleis een muziektheaterstuk dat gebaseerd is op de gelijknamige opera van Ludwig van Beethoven. De enige opera die Beethoven ooit schreef trouwens. Judith Vindevogel herleidde het werk tot de essentie. Zo duurt deze voorstelling, voor kinderen vanaf 6 jaar, ongeveer 50 minuten. Even lang of kort als een lesuur dus. Hoewel de programmabrochure humor beloofde, zagen we die niet meteen in het script. En ook op andere vlakken ontbrak er wel wat waardoor de jongste theaterbezoekertjes niet allemaal mee waren. Op muzikaal gebied viel er dan weer nauwelijks wat af te dingen op de live zang van Kurt Gysen (Pizarro en Rocco), Astrid Stockman (Marcelline) en Annelies Van Hijfte (Leonore en Fidelio) en de arrangementen en soundscapes van Jago Moons die de zangers live begeleidde aan de toetsen en knoppen.

]]>
<![CDATA[Recensie Herman Van Veen Arenberg Antwerpen donderdag 2 maart 2017]]>

Meerdere staande ovaties kreeg Herman Van Veen die met zijn Tour 2017 de Arenberg meerdere malen deze maand laat vollopen. De schouwburg is zowat zijn tweede thuis ondertussen. Van Veen speelde op zijn Antwerpse première overigens niet alleen voor de televisiecamera’s van VRT die een reportage kwamen draaien voor het laatavondjournaal, ook zijn vrouw was speciaal afgezakt naar Antwerpen om de voorstelling te kunnen zien. Net als Lize Feryn overigens die samen met de dochter van Edith Leerkes, al 25 jaar gitariste van Van Veen, in het publiek zat. Veel schoon volk dus én ook die hardfans die de Nederlandse cabaretier bleven verzoeken om toegiften. Het spel dat op het einde gespeeld wordt tussen publiek en artiest is geniaal. De backdrop van het theater gaat naar boven en vanaf dan kiest Herman met zijn muzikanten welke richting het nog verder uitgaat. Van Veen speelde maar liefst een uur voor de pauze en vervolgens nog eens anderhalf uur inclusief toegiften. Terwijl hij backstage naar de tv reportage keek, brachten violiste Jannemien Cnossens en gitariste Edith Leerkes ‘Until’ van Sting.

]]>
<![CDATA[Recensie A love supreme Kaaitheater Brussel zondag 26 februari 2017]]>

Anne Teresa De Keersmaeker hield ‘A love supreme’, een choreografie op de muziek van John Coltrane dat uit 1964 uitkwam, die ze samen met Salva Sanchis maakte in 2005 tegen het licht. Een nieuwe versie ontstond. Brussel kreeg de eer om de wereldpremière op zijn naam te mogen schrijven. Net als in 2005 zet De Keersmaeker vier dansers, mannen, op de bühne. Vier is dan ook een niet onbelangrijk getal voor het muziekwerk. Er zijn vier instrumenten: bas door Jimmy Garrison, drums door Elvin Jones, tenorsax door John Coltrane, piano door McCoy Tyner en eigenlijk ook de stem van Coltrane als vijfde instrument te horen dat repetitief ‘A love supreme’ herhaalt. Het werk bestaat uit vier delen waarbij elk instrument zijn  solo krijgt als start, het werk is volledig in 4/4 maat geschreven, het kent een spirituele opbouw, een oefening: erkenning als eerste, gevolgd door besluitvaardigheid, doorzettingsvermogen en dankzegging. In dat eerste deel zit een melodie die zich baseert op 4 noten G, B flat, G en C.

]]>
<![CDATA[Interview Brihang]]>

Brihang, het pseudoniem waaronder Boudy Verleye (24) zijn poëtische hiphop brengt, bevestigt met de plaat ‘Zolangmogelijk‘ zijn plaats als nieuwkomer binnen de hedendaagse Nederlandstalige muziek. Met onder andere de titelsong van zijn debuut ‘Periode Jalisco‘ onder de arm in 2014 schuimde hij podia van Vlaamse clubs en festivals af met zijn West-Vlaamse rap. Eind vorig jaar bracht hij het album ‘Zolangmogelijk‘ uit waaruit de single ‘Wieder‘ verscheen.

]]>
<![CDATA[Recensie D5R Kinepolis dinsdag 21 februari 2017]]>

Nu het vierde en laatste seizoen van D5R (uitgesproken als de vijver) afgelopen is, sluit de Ketnetserie af met een film van bijna anderhalf uur. De vijf adolescenten Amber, Kyra, Leyla, Vincent en Wout zetten alles op alles om te voorkomen dat het stadspark in Vilvoorde verdwijnt. Ondertussen dreigt de ruzie tussen Vincent en Amber de vriendengroep te verdelen en worstelt elk personage met zijn of haar eigen problemen. De prent is eigentijds dankzij hip taalgebruik in snelle dialogen, terwijl berichtvensters van de smartphone over het scherm glijden. Ook de soundtrack, die speciaal voor de film gecomponeerd werd, is modern en past bij het jeugdige karakter. De jonge acteurs, vertrouwd met hun personages uit de serie, worden bijgestaan door een cast die het vrij realistische scenario geloofwaardig brengt. Zelfs BV‘s zoals Ish Ait Hamou, Regi Penxten, Maureen Vanherberghen en burgemeester Hans Bonte zetten geen slechte prestatie neer.

]]>
<![CDATA[Recensie Taxiwars De Roma Borgerhout maandag 20 februari 2017]]>

Het optreden van TaxiWars in De Roma was kunstzinnig en vernieuwend, maar tegelijkertijd langdradig en ontzettend vermoeiend. Wie is het gewoon om bijna twee uur lang te luisteren naar gejaagde jazzmuziek waarbij honderd noten per minuut je brein tormenteren? Jazzmuzikanten, die kunnen dat. Maar voor de overige toeschouwers was het echt wel een beproeving. De drie muzikanten Robin Verheyen (saxofoon), Nicolas Thys (bas) en Antoine Pierre (drums) deden dan wel hun ding samen met Tom Barman , toch hadden naar het einde van de show toe heel wat mensen de zaal al verlaten om een luchtje te scheppen of gewoon in de gang op een bankje te gaan zitten. Het was namelijk gewoon te veel en te lang. Drie tot vier keer hoorden we een nummer waarvan we konden zeggen dat het op een song leek. De andere nummers waren wilde improvisaties zonder structuur of boodschap. Maar die enkele songs die we erin hoorden zoals ‘Bridges‘ en ‘Deathride‘ zijn dan weer zó goed en apart dat je toch probeert vat te krijgen op de muziek: een onmogelijke opgave, zo blijkt. De hyperkinetische, gestoorde muziek is heel indrukwekkend om te aanschouwen, maar pijnlijk om uit te houden. Jammer dus dat de show zo uitgemolken werd. Soms leek het ook alsof de band meer voor zichzelf speelde dan voor de luisteraars. Er was bovendien weinig interactie met het publiek dat wel probeerde, maar er niet echt in slaagde om de avond ook plezierig te maken.

]]>
<![CDATA[Recensie Nick Waterhouse Ancienne Belgique Brussel zondag 19 februari 2017]]>

Nick Waterhouse bracht een uitgerekte show met bijna twintig nummers in de AB Box. Met een zeskoppige band speelde hij anderhalf uur lang zijn bluesachtige fifties muziek zonder te stoppen. De songs sloegen wel aan, maar leken te veel op elkaar waardoor het soms wat afgezaagd werd. Toch is het moeilijk om stil te blijven staan op de swingende muziek van deze Amerikaan met zijn rauwe, hese stem. Een baslijn die rechtdoor gaat, een keyboard met een vettige orgelklank en een zuivere jazz-gitaar zorgen voor muziek die gaat als een trein. De zwoele saxofoonsolo’s daarbij zijn een streling voor het oor. Al had Waterhouse meer mogen doen om het publiek erbij te betrekken. Hij bracht een voorstelling waarbij van begin tot einde de vlam in de pan zat. Blues op een bord zonder franjes, maar ook zonder saus.

]]>
<![CDATA[Recensie Horses HetPaleis zaterdag 18 februari 2017]]>

Na ‘Rauw’ dat een stuk donkerder en rauwer was, stelt Kabinet K zijn opvolger ‘Horses’ voor. Opnieuw is het een zeer fysieke voorstelling geworden. Vijf kinderen en drie volwassenen staan er deze keer op de scène en dat zorgt voor een opvallend speelse, authentieke sfeer. Zeker wanneer de jongsten gilletjes slaken, lijkt dat niet gespeeld maar echt. ‘Horses’ is vooral een ode aan het kind zijn, de verbeelding en vertrouwen. En ja er wordt paard gereden, met kinderen op de rug van een volwassene of op de schouders, een kind dat rond het middel van een ander kind een stuk textiel doet en zo paard en koets speelt, en we zien twee kinderen links achteraan ook even onder een zwart doek kruipen met een blauwe staart. Ook dat is een verwijzing naar een paard in het theater. En hoewel het spelplezier er afdruipt – letterlijk ook tijdens de waterscène – blijven we net als ‘Rauw’ met mixed feelings zitten. Zeker, er zit een zekere artisticiteit in de choreografie maar evenzeer voelt het geheel aan als een uitloper van een of andere Chiro-namiddag.

]]>
<![CDATA[Recensie Risjaar Drei Bourla Antwerpen donderdag 16 februari 2017]]>

Een kleine twee en een half uur zaten we gefascineerd te kijken en te luisteren naar een oud verhaal over de strijd om de Britse kroon. We voelden ons achterwerk bijna vergroeien met het rode velours van de Bourlaschouwburg, maar het was de moeite waard. Olympique Dramatique bracht in samenwerking met het Toneelhuis een vernieuwende en Antwerpse bewerking van een van Shakespeares bekende koningsdrama’s. Peter Van den Begin mocht in de huid kruipen van de kreupele en machtsgeile koning Risjaar Drei en wist het publiek te betoveren. Auteurs en regisseurs Tom Dewispelaere en Stijn Van Opstal hadden Peters personage voorzien van snedige, plastische en volkse monologen in het plat Antwerps. Er zat zowel verheven poëzie als grof gevloek in de teksten. Het contrast in de sfeer symboliseerde perfect de twee gezichten van Risjaar Drei. Peter Van den Begin wist hem zodanig knap gestalte te geven dat we als publiek uiteindelijk toch niet anders konden dan een beetje te gaan houden van deze ongelooflijke tweezak en klootzak.

]]>
<![CDATA[Recensie Disney On Ice Frozen Lotto Arena Merksem vrijdag 17 februari 2017]]>

Disney On Ice is dit jaar zo’n groot succes met ‘Frozen’ dat de organisatie stoelen heeft bij moeten plaatsen, op het middenplein maar ook achter het balkon om zo veel mogelijk mensen te laten meegenieten van de show. Verspreid over 8 shows ontvangt de productie die van stad naar stad trekt met 16 trucks maar liefst 31 500 toeschouwers in Antwerpen. Het is dan ook een geniaal idee: ‘Frozen’ op bevroren water. Het plaatje klopt dan ook van begin tot eind. Het is overigens ondertussen een van de weinige jaarlijkse tradities die overeind blijven: Disney On Ice. Dit jaar koos de productie ervoor om terug te gaan naar de beginjaren van het ijsspektakel. Geen viertal korte verhaaltjes met verschillende figuurtjes deze keer dus zoals we de laatste jaren geserveerd kregen, wel één groot verhaal: dat van ‘Frozen’ verteld in twee keer 50 minuten. Qua timing zit het snor met de voorstelling. De kinderen weten hun aandacht te behouden bij het spektakel. En dat is geen ongeringe verdienste van Disney.

]]>
<![CDATA[Recensie Tout Va Bien Ancienne Belgique Brussel donderdag 16 februari 2017]]>

We bleven achter met een dubbel gevoel na het optreden van Tout Va Bien, die zijn nieuwe EP ‘Curious Encounter‘ voorstelde in de AB Box. De breekbare stem van Jan Wouter Van Gestel vulde probleemloos een tot achteraan volgepakte zaal. Ook hoe Steven Van Gelder (drums) en David Thomaere (keyboards) erin slaagden om met hun tweeën zo’n volle sound te creëren, blijft ons een raadsel. Maar toch miste het optreden wat energie. Dat komt enerzijds omdat er weinig interactie was met het publiek, op een sporadisch “Komaan AB!“ en enkele pogingen om de handen op elkaar te krijgen na. Anderzijds zijn de tragere dance nummers van Tout Va Bien nu éénmaal niet zo dansbaar, al zegt hij zelf in het begin van de show “Ik hoop dat jullie gekomen zijn om te dansen want we hebben de set wat sneller gemaakt.“ Daar merkten we alleszins weinig van. Hoogtepunten waren voor ons de nieuwe nummers zoals ‘Default‘ en ‘Lucy‘, die origineel en apart klinken. De refreinen lijken combinaties van new wave geluiden uit de jaren tachtig met een zware, moderne dub feel.

]]>
<![CDATA[Recensie Joseph Ancienne Belgique Brussel woensdag 15 februari 2017]]>

Meestal kan je aan het publiek al zien wat voor muziek de avond zal brengen. Niet bij het optreden van Joseph in de AB Club. Naast twee tienermeisjes in geruiten hemdjes staat een langharige man met een t-shirt van Motörhead en daarachter een koppel van goed in de zestig. De harmonieuze samenzang en luchtige folkpop van de drie zussen Natalie, Allison en Meegan Closner brengt mensen van verschillende leeftijden en stijlen samen op deze gezellige avond. Met hun eerste tournee door Europa schuimen de zussen muziekclubs af om hun nieuwe plaat ‘I’m alone, no you‘re not‘ die vorige zomer uitkwam te brengen. Met slechts één gitaar, een stompbox, een tamboerijn en meerstemmige zanglijnen, stralen ze een bescheiden eerlijkheid op het podium af. Ook al klinken sommige liedjes wat klef zoals het nieuwe ‘SOS (overboard)‘, is het bijna onmogelijk om niet voor de charme van deze jonge vrouwen te vallen. Live klinkt alles ook veel echter dan op de cd die, laat ons eerlijk zijn, té opgekuist is. Joseph speelt goed in op het publiek en laat ons geloven dat we deel uitmaken van de muzikale ervaring.

]]>
<![CDATA[Recensie Hele dagen in de bomen CC Berchem dinsdag 14 februari 2017]]>

Duister, mysterieus, tragisch, humoristisch en een tikkeltje vuil... Die adjectieven schieten ons te binnen om dit beklijvend theaterstuk “Hele dagen in de bomen“ te omschrijven. Piet Arfeuille, artistiek leider van Theater Malpertuis, bewerkte hiervoor de roman ‘Des journées entières dans les arbres‘ (1954) van de Franse schrijfster Marguerite Duras. De tekst brengt “la condition humaine” in kaart of in de woorden van Arfeuille: “hoe mensen steeds uitwegen blijven zoeken voor hun problemen en elkaar ondanks alles toch veel liefde te geven hebben.” Het verhaal gaat over een stinkend rijke moeder die haar zoon bezoekt in Parijs na hem vijf jaar niet gezien te hebben. Daar ontmoet ze ook zijn vriendin en met z’n drieën beleven ze een nacht waarin alle illusies eraan moeten geloven. De gedachtenkronkels van elk personage worden uitvergroot neergezet op het podium en op het netvlies van de toeschouwers geprint dankzij een uitstekend decor en dialogen op het scherp van de snee.

]]>
<![CDATA[Recensie Vu du pont deSingel Antwerpen maandag 13 februari 2017]]>

Een Ivo Van Hove grand cru. Dat serveert deSingel met ‘Vu du pont’ in de week van Valentijn aan zijn theaterliefhebbers. De Franse tekst naar ‘View from a bridge’ van Arthur Miller, die vertaald werd door Daniel Loayza, blijkt nog steeds erg actueel. Enerzijds is er het thema van de liefde van een oom (Eddie) om zijn nichtje Catherine, die hij maar niet wil loslaten ook al is ze meerderjarig en is ze verliefd op Rodolpho. Anderzijds is er het immigratiethema waarbij een illegaal aan papieren kan geraken wanneer die met een Amerikaanse huwt. Net dat laatste probeert Eddie aan te wenden om achterdocht te zaaien bij Catherine en haar niet te moeten verliezen. Tevergeefs.

]]>
<![CDATA[Recensie Madama Butterfly Tour and Taxis Brussel zondag 12 februari 2017]]>

Naar een voorstelling gaan kijken, kan soms een ware beproeving zijn. Zo was het ook met Madama Butterfly in het Muntpaleis op Tour&Taxis in Brussel. Eerst en vooral was het er veel te warm, zelfs voor het gemiddelde rusthuis stond de thermostaat een aantal graden te hoog, zaten we naast een hoogbejaarde man met penetrante urinegeur (waar zelfs tot 180 tellen niet tegen bestand was), werd de tent om de zo veel tijd bijgestookt wat leidde tot een bijkomende misselijkmakende stank van mazout, en haalden luide biepgeluiden (soms 5 na elkaar op 5 seconden alsof we in een ziekenhuis waren en een of andere hartslagmonitor aanstond) die uit de richting van de beeldregie kwamen, ons niet zelden uit het stuk. We willen gerust een aantal zaken door de vingers zien, dat die stille scène tussen de pop en de zangeres Amanda Echalaz (als Cio-Cio-San) - die aantoont dat de jaren verstrijken, met rook over het podium en het haar van de pop dat secuur losgemaakt wordt – verstoord werd door het geluid van spelende kinderen in het gras buiten bijvoorbeeld. Of de vogels buiten in het tweede bedrijf die soms de stille passages overstemden.  Maar er zijn grenzen. En die grens werd tijdens de matinee van 12 februari meermaals zwaar overschreden.

]]>
<![CDATA[Recensie Goodbye Norma Jeane Fakkeltheater Rode Zaal zondag 12 februari 2017]]>

Het mysterie rond de dood van Marilyn Monroe heeft deze legendarische actrice een mythische status opgeleverd. Ze had niet het grote zangtalent, acteren was eigenlijk ook niet haar sterkste kant en toch spreken weinig artiesten zo tot de verbeelding als Marilyn. Tot op de dag van vandaag inspireert deze blondine kunstenaars en artiesten, niet in het minst Allard Blom en Sam Verhoeven van Judas TheaterProducties. Musicalsterren Anne Mie Gils en Ann Van den Broeck mochten beiden in de huid kruipen van dit icoon om het publiek mee te nemen in het verhaal van de laatste jaren van haar leven en de aanloop tot haar zelfmoord. “Goodbye, Norma Jeane” was een erg kleine productie met minimale cast en decor, soms een beetje gebrek aan variatie in de muziek, maar vooral erg gedragen door de acteer- en zangprestatie van Anne Mie en Ann. Michiel De Meyer deed ook erg zijn best, maar naast twee sterke vrouwen viel het op dat hij nog een beetje groen achter de oren was.

]]>
<![CDATA[Recensie Fritz Kalkbrenner Ancienne Belgique Brussel zaterdag 11 februari 2017]]>

Fritz Kalkbrenner lokt met zijn trage elektronische dance muziek vooral jonge dertigers naar de AB. De Duitse dj en producer voorziet een show van tweeënhalf uur waarin hij de nonstop techno-beat opvult met diepe bassen en melodieën die mooi, maar soms wat dweperig klinken. Terwijl hij samples mixt en effecten toevoegt, zingt hij voornamelijk nummers van zijn nieuwste plaat ‘Grand Départ‘, die uitkwam in oktober vorig jaar. Daarnaast brengt hij ook een aantal hits zoals ‘Back Home‘ en ‘Sand and Sky‘, waarbij het publiek volledig uit zijn dak gaat. Hoewel de show  traag op gang komt, slaagt Kalkbrenner erin om die te laten uitdraaien op een ongeremd dansfeest.

]]>
<![CDATA[Recensie Mona HetPaleis zaterdag 11 februari 2017]]>

Met ‘Mona’ zet de prille tiener Ilja van Zanten een erg straffe prestatie neer in hetPaleis. Griet Op de Beeck schreef deze theatermonoloog naar het personage uit ‘Kom hier dat ik u kus’. Mona toont vooral waar het in onze huidige maatschappij aan ontbreekt. Er is niet of nauwelijks nog plaats voor kritiek, voor sombere gevoelens en (bij)gedachten. Alles moet top en tof zijn, happy feelings dienen te regeren (toch naar de buitenwereld toe) en iedereen wil vooral zijn beste en/of mooiste kant tonen (o.a. op social media) wat niet zelden tot enorm narcistisch gedrag leidt. Uiteraard is het echte leven een heel stuk genuanceerder. Heerlijk fris dus om een prille tiener ‘Je kindertijd is de mooiste. Wat een domme uitspraak!’ te horen zeggen tijdens deze monoloog.

]]>
<![CDATA[Recensie Ronny Mosuse Ancienne Belgique Brussel donderdag 9 februari 2017]]>

Pakkende, aanstekelijke popliedjes met teksten die aan twee kanten snijden. Dat kan je verwachten van het nieuwe album ‘Halfweg‘ van Ronny Mosuse. Tijdens zijn cd-voorstelling in AB Club komen de goed gearrangeerde nummers tot hun recht dankzij een minieme bezetting. Aram Van Ballaert (gitaar) en de jonge zussen Dienne (keyboard) en Nelle Bogaerts (cello) bouwen een volle sound rond de soulstem van Ronny Mosuse die afwisselend op gitaar, bas en piano speelt. Jammer wel dat het optreden wat slabakt door de stuntelige bindteksten en getreuzel bij de instrumentenwissels, al kan hij er zelf mee lachen: “Dit is een geöliede show, hé? Dat ben je van mij niet gewoon.“ De sfeer is vriendschappelijk en intiem. Mosuse brengt de nummers wel net iets te braaf en voorzichtig waardoor de voorstelling wat aan schwung moet inboeten.

]]>
<![CDATA[Recensie Club 27 CC Merksem vrijdag 10 februari 2017]]>

Op hun zevenentwintigste ruilden heel wat artiesten het tijdelijke voor het eeuwige. Niet zelden liggen drank, drugs (Rudy Lewis van The Drifters, Brian Jones van The Rolling Stones die in mysterieuze omstandigheden in een zwembad om het leven kwam terwijl ie de rechten bezat op de naam ‘The Rolling Stones’), vrouwen (Robert Johnson die vergiftigd werd door een jaloerse man), te hard werken (Jim Morrison van The Doors: 11 platen uitgebracht op 5 jaar tijd, Jimi Hendrix die soms zijn gitaar niet meer gestemd kreeg en wiens lyrics ‘And if I don‘t meet you no more in this world then I‘ll, I‘ll meet you in the next one’ in ‘Voodoo Chile’ als profetisch kunnen beschouwd worden), en/of een waas van mysterie (zo is het lijk van Richey Edwards, de voormalig gitarist van Manic Street Preachers nog steeds niet gevonden en zijn er verschillende theorieën rond de (zelf)moord van/op Kurt Cobain en is er voorts nog het verdachte overlijden van Alexandra door een auto-ongeval dat zou kunnen wijzen op sabotage omdat haar geliefde een Amerikaans geheim agent naar verluidt was) aan de basis hiervan. Clara Cleymans, 28 en dus een overlever van het moeilijke 27ste levensjaar, verdiepte zich in de Club 27, het groepje artiesten dat op hun zevenentwintigste het hier voor bekeken hield. Cleymans – die in Merksem wat verkouden bleek – ziet verbanden, al weet ze ons maar matig te boeien wanneer ze op zoek naar verklaringen rond dat cijfer 27 er de numerologie en astrologie bij gaat betrekken. Vaak gaat het wel om mensen die nooit volwassen zijn kunnen worden en in hun jeugdjaren bleven steken. Ook haar optreden met haar gitarist en echtgenoot Jo Mahieu in ‘Club 27’ had iets dubbels. De behoorlijk educatieve voorstelling hield soms het midden tussen een of ander afstudeerproject of openbaar examen als je wil en enkele momenten dat Cleymans dit niveau oversteeg.

]]>
<![CDATA[Recensie De Spreeuw HetPaleis donderdag 9 februari 2017]]>

‘We hebben een klein brandje gehad in het atelier’ luidt het bij Studio Orka voor ze het publiek binnenlaten bij ‘De Spreeuw’. Buiten aan de toegangsdeur stond al een brandweerwagen, wat verbrand en gesmolten materiaal, inclusief een paar oude theaterstoelen. Een branddoek hangt wat desolaat over de trappen, links en rechts liggen er brandslangen op de vloer en alle ingangen naar de zaal zijn afgesloten met afbakenlint. Een brandweervrouw loopt haastig op en af, medewerkers van hetPaleis dragen een veiligheidshelm en een fluo geel hesje. En er hangt een penetrante brandgeur in de foyer en boven. Via een alternatieve route die de brandweer kon vrijmaken, wordt het publiek in de zaal geloodst waar de lichten aan en uit flikkeren. Een mens zou denken dat het advies voor we de trappen op gestuurd worden, volgen om naar huis te gaan of een kijkje bij de buren te nemen – helaas stond er alweer niets geprogrammeerd in de Stadsschouwburg dat van enige betekenis zou kunnen zijn – een betere optie was geweest. Niet dus.

]]>
<![CDATA[Recensie Thomas Azier Ancienne Belgique Brussel dinsdag 7 februari 2017]]>

De jonge Nederlandse zanger Thomas Azier brengt een korte, maar krachtige show in AB Club. Naast een aantal nummers van zijn debuutalbum ‚Hylas‘ (2014), speelt hij vooral nieuwe nummers, waarvan de twee singles ‘Talk To Me‘ en ‘Winners‘ al een eerste voorsmaakje gaven voor zijn opvolger. Zijn muziek bevat nog steeds de hoog gepitchte electronische sound die we kennen van ‚Hylas‘, maar er hangt ook romantiek tussen de stevige beats en de troostende mineurakkoorden van de piano. De betrouwbare formule van de songs - eerst traag opbouwend met piano en stem om dan los te barsten in bombastische drums en synth – lijkt nog steeds goed te werken.

]]>
<![CDATA[Recensie Simon Boccanegra Opera Antwerpen zondag 5 februari 2017]]>

Het scheelde niet veel of ‘Simon Boccanegra’ van Verdi in een regie van de Duitser David Hermann kreeg een staande ovatie na zijn première in Opera Antwerpen. Het applaus was namelijk dermate enthousiast, geheel terecht overigens. Hermann die eerder ‘die Zauberflöte’ regisseerde in deze zaal, blijkt een veel coherentere regie met deze Verdi-opera neer te zetten dan bij de Mozartklassieker. Sterker nog, hij slaag erin om het wat fragmentarische verhaal onder andere door het draaiend podium van een vloeiende lijn te voorzien, en zo ook dynamischer te maken. Shakespeariaans is deze Verdi opera die over macht gaat, twee rivaliserende kampen én verraad. Hermann legt verschillende associaties: met de politiek (wanneer de nieuwe doge op het einde geïnstalleerd is en die vlijtig het ene document na het andere tekent, verwijst dat naar Trump), met godsdienst (het Maria-beeld, het Laatste Avondmaal) alsook de beeldhouw- en schilderkunst (Het Laatste Avondmaal van Da Vinci, zuilengalerij, Rubensiaanse periode) als fotografie. Dat alles in combinatie met een ijzersterke cast, een erg straf koor én live orkestrale uitvoering zorgde ervoor dat wij uitzonderlijk uit onze stoel kwamen en als een van de weinigen op de parterre deze geweldige productie een staande ovatie gaven.

]]>
<![CDATA[Interview Lula Pena]]>

Lula Pena, een kosmopolitische muzikante met Portugese roots, is vooral gekend om haar ritmisch gitaarspel en warme, breekbare stem. Haar nieuw album ‚Archivo Pittoresco‘ is een geheel van indrukken en sferen dat gedragen wordt door de existentialistische, bijna fluisterachtige muziek. Anders dan haar vorige platen ‚Troubadour‘ (2010) en ‚Phados‘ (1998), overstijgt ‚Archivo Pittoresco‘ de traditionelere fado, bossa nova of chanson. Lula Pena lapt alle regels aan haar laars en creëert met deze nieuwe plaat een prachtige waas van gedichten, melodieën en emoties.

]]>
<![CDATA[Waarom K3 interviewen frustrerend is]]>

Het is er dan toch nog van gekomen. Nu Hanne, Klaasje en Marthe meer dan 1 jaar K3 zijn, hebben we de drie kunnen strikken voor een interview voor én na het Gala van de Gouden K’s. De audio interviews afnemen, was frustrerend. Zowel voor de interviewer – met ruim veertien jaar ervaring op de teller – als de geïnterviewden.

]]>
<![CDATA[Recensie Ghost Rockers grote winnaar met vier Gouden Ks Paleis 12 Brussels Expo zaterdag 4 februari 2017]]>

Echt spannend was het Gala van de Gouden K‘s niet en grote verrassingen waren er al evenmin. De show werd aaneen geregen door BV‘s die in duo telkens een korte act opvoerden, de genomineerden aflazen en een ballon doorprikten om de winnaar bekend te maken. Het ene duo slaagde er al beter in dan het andere om het publiek bij de show te betrekken, maar soms was de poging tot humor gewoonweg schrijnend, zoals bij de vreemde combinatie Josje Huisman – Frank Deboosere. Het ging allemaal erg snel en naast haastige optredens van o.a. Ketnet Musical, Ghost Rockers, K3 en Baba Yega, viel er niet veel te beleven op het podium.  

]]>
<![CDATA[Recensie A Street Concert HetPaleis vrijdag 3 februari 2017]]>

Christophe Neyts mocht in zijn interview de spits afbijten met het omschrijven van zijn Borgerhout. Vermits hijzelf blind is, ging het vooral over het ervaren in klank van een straat als de Turnhoutsebaan. Hij wist ook nagels met koppen te slaan toen hij de erg herkenbare reactie omschreef die anderen wel eens hebben als je vertelt dat je in Borgerhout woont. Hun “Ik hoop dat je daar gelukkig bent.” klinkt inderdaad vaak als een “Gelukkig moet ik daar niet wonen.” En juist om iets aan dit negatieve imago te doen, had Pieter Embrechts deze voorstelling op poten gezet. Hijzelf woont nu al ongeveer 15 jaar terug in de wijk waar ook zijn ouders en grootouders opgegroeid waren en hij heeft zo stilaan een soort van liefdesverhouding opgebouwd met de drukke baan die Borgerhout doormidden snijdt: de Turnhoutsebaan. Zijn eerste nummer bezong die liefde nog niet echt, niet zoals zijn nummer “Hier in Borgerhout”, maar had het in een blues-setting vooral over het samenkomen van culturen en mensen: “Ze zijn van overal gekomen, maar zijn nu samen hier.” De band stond op tape, maar Pieter speelde live gitaar en zong ook live. En terwijl hij zong over de diversiteit van deze wijk, verscheen er achter zijn rug een mooie montage met beelden van feestende Borgerhoutenaren van allerlei slag tijdens de Reuzenfeesten en Borgerrio.

]]>
<![CDATA[Recensie Lula Pena Ancienne Belgique Brussel vrijdag 3 februari 2017]]>

Lula Pena, een kosmopolitische muzikante met Portugese roots, is vooral gekend om haar ritmisch gitaarspel en breekbare stem met een diep, warm timbre. In de AB Club stelt ze haar nieuwe plaat Archivo Pittoresco voor.

]]>
<![CDATA[Recensie Bazart niet de beste live act Paleis 12 Brussels Expo donderdag 2 februari 2017]]>

De grote winnaar van de MIA’s 2016 is Bazart. De band had ook het meeste aantal nominaties op zak:7. Maar die van Live Act en beste album (twee sectorprijzen) zagen ze – terecht – aan hun neus voorbijgaan. Die gingen respectievelijk naar Goose en Het Zesde Metaal (Calais). Concertnews.be schreef over het optreden van Bazart in de AB: ‘Bazart zal ooit de annalen van de Belgische muziekgeschiedenis ingaan als een grote vergissing zoals ‘Rendez-vous’ van Pas de deux dat ooit was als Belgische Eurovisiesongfestivalinzending.’  De 5 MIA’s die Bazart wél in de wacht sleepte, waren: Hit van het Jaar (‘Goud’ dat goed voor platina was qua verkoop), Doorbraak, Groep, Nederlandstalig (uit de handen van prins Laurent die zich versprak door ‘Bozar’ te zeggen in plaats van ‘Bazart’, toch nog een beetje plaats voor échte cultuur op de VRT in prime time buiten die mooie hommage aan Toots Thielemans) en Beste Pop.

]]>
<![CDATA[Recensie Cervantes dolend door Vlaanderen Fakkeltheater Rode Zaal maandag 30 januari 2017]]>

“¡Ambras! Cervantes dolend door Vlaanderen” was meer dan gewoon een kleine musical. Het was soms ook opera, verhaal en poëzie, videokunst en klassiek theater. Soms klonk het erg sacraal en dan weer uiterst modern. Het was een voorstelling in het Spaans, het West-Vlaams en een taal daar tussenin. De veelheid van stijlen en elementen waren de kracht van de voorstelling, maar tegelijk ook de zwakte. Kurt Defrancq, Hans Peter Janssens en Valérie Vervoort speelden en zongen goed, maar we geraakten ondanks het trage tempo van de voorstelling wat verloren in de veelheid aan impulsen. Het was luisteren naar de muziek en de tekst in het Brugs, lezen van ondertitels in het Nederlands om de rijkdom van de beeldtaal te ontdekken en tegelijk kijken naar de acteerprestatie en de soms erg knappe videomontages van Fabien Delathauwer. Soms was het van het goede wat te veel.  Misschien hadden auteur Frank Adam en componist Pol Vanfleteren iets zuiniger moeten omspringen met de verschillende componenten.

]]>
<![CDATA[Recensie Show HetPaleis zaterdag 28 januari 2017]]>

‘Show’ van Bronks toont verliefd worden, vervolgens het ontstaan van een koppel en ontluikende seksualiteit aan de hand van een goochelshow. Gytha Parmentier komt als danseres auditie doen bij de goochelshow van Dries Notelteirs (Mr. Magic) die – letterlijk – in de knoop zit met zichzelf na een mislukte truc. Een mooi beeld tussen letterlijk en figuurlijk in de knoop zitten, is dat. Beiden proberen indruk op elkaar te maken, en sloven zich danig uit. Zij zet zich in het zweet door flik flaks te doen, intensief te staan dansen en shaken (inclusief het bovenlichaam) en te twerken. Hij is net als zij onzeker, en gaat voor de pose. Hij weet niet goed wat te antwoorden wanneer zij hem vraagt wat hij ervan vond.

]]>
<![CDATA[Recensie Napoleon de schaduw van de revolutie De Roma Borgerhout vrijdag 27 januari 2017]]>

Wie Bart Van Loo al aan het werk had gehoord, wist al dat het een begenadigd verteller was die zonder enige moeite zijn publiek kon boeien met verhalen over en fragmenten van het Franse chanson. Maar een voorstelling rond de historische figuur van de Franse keizer Napoleon, dat is toch ander koek. Als we terugdachten aan onze lessen geschiedenis over Napoleon Bonaparte, moeten we toegeven dat we daar vaak moesten vechten tegen de slaap. Kan je zoiets boeiend brengen? In “Napoleon, de schaduw van de revolutie” bewees Bart eens te meer dat het kon. In zijn heerlijke, gepassioneerde vertelstijl, met een ongelofelijk beeldig en rijk taalgebruik en een schat aan anekdotes en faits divers nam hij zijn publiek geboeid mee op een zoektocht naar de man onder of achter de stapel boeken die over hem geschreven zijn. De zoektocht naar het antwoord op de vraag “Wie was Napoleon nu echt?” bracht ons langs het Hôtel des Invalides, het kontje en het hondje van Joséphine de Beauharnais, de wereldreis van de piemel van de keizer, Napoleons blaasontsteking en aambeien en … een roedel konijnen. Barts verhaal nam ons mee op  veldtocht naar Rusland terwijl Geert Hellings ons op die reis muzikaal begeleidde. En hoewel we ons bewust waren van het feit dat we gewoon in De Roma in Borgerhout zaten, leek het toch alsof we er fysiek bij waren in de sneeuw en de barre strijd. De kunstwerken van Koen Broucke zorgden voor de juiste visuele toonzetting.

]]>
<![CDATA[Recensie Spartacus Stadsschouwburg Antwerpen vrijdag 27 januari 2017]]>

Ballet Vlaanderen zet zijn grootste productie ooit neer in de Stadsschouwburg van Antwerpen. Voor het eerst brengt het gezelschap ‘Spartacus’ dat werd gechoreografeerd door Joeri Grigorovitsj die ondertussen negentig is én aanwezig was tijdens het premièreweekend. Andere werken die van zijn hand zijn, zijn ‘De stenen bloem’ (1957), ‘De legende van de liefde’ (1971), ‘De Notenkraker’ (1966), ‘Ivan De Verschrikkelijke’ (1975), ‘Angara’ (1976) en ‘De gouden eeuw’ (1982). De muziek is van Aram Katsjatoerian uit 1954. Het verhaal is gebaseerd op de novelle van Raffaello Giovagnoli met ideeën uit het scenario van Nikolai Volkov. Het balletwerk dat in 1968 het levenslicht zag,  is meer dan ooit een spektakelstuk waar een groot ensemble aan te pas komt. Bijna 49 jaar na datum kent het zijn Belgische première en diende Ballet Vlaanderen aan te kloppen bij gastdansers van het Armeens Nationaal Academisch Theater voor Opera en Ballet in Yerevan en leerlingen van de Koninklijke Balletschool Antwerpen om deze productie te realiseren. De Brussels Philharmonic onder leiding van de Armeense dirigent Karen Durgaryan zet een zeer degelijke versie neer terwijl Fine Fleur als koor slechts een paar minuten in het derde bedrijf de rouwscène vocaal ondersteunt.

]]>