concertnieuws.be | concertnews.be | concertnews.nl http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten http://www.concertnews.be/images/concertnewslogo.jpg Concertnieuws.be http://www.concertnews.be Kom hier als eerste onze jongste recensies en foto's te weten <![CDATA[Recensie D5R Kinepolis dinsdag 21 februari 2017]]>

Nu het vierde en laatste seizoen van D5R (uitgesproken als de vijver) afgelopen is, sluit de Ketnetserie af met een film van bijna anderhalf uur. De vijf adolescenten Amber, Kyra, Leyla, Vincent en Wout zetten alles op alles om te voorkomen dat het stadspark in Vilvoorde verdwijnt. Ondertussen dreigt de ruzie tussen Vincent en Amber de vriendengroep te verdelen en worstelt elk personage met zijn of haar eigen problemen. De prent is eigentijds dankzij hip taalgebruik in snelle dialogen, terwijl berichtvensters van de smartphone over het scherm glijden. Ook de soundtrack, die speciaal voor de film gecomponeerd werd, is modern en past bij het jeugdige karakter. De jonge acteurs, vertrouwd met hun personages uit de serie, worden bijgestaan door een cast die het vrij realistische scenario geloofwaardig brengt. Zelfs BV‘s zoals Ish Ait Hamou, Regi Penxten, Maureen Vanherberghen en burgemeester Hans Bonte zetten geen slechte prestatie neer.

]]>
<![CDATA[Recensie Taxiwars De Roma Borgerhout maandag 20 februari 2017]]>

Het optreden van TaxiWars in De Roma was kunstzinnig en vernieuwend, maar tegelijkertijd langdradig en ontzettend vermoeiend. Wie is het gewoon om bijna twee uur lang te luisteren naar gejaagde jazzmuziek waarbij honderd noten per minuut je brein tormenteren? Jazzmuzikanten, die kunnen dat. Maar voor de overige toeschouwers was het echt wel een beproeving. De drie muzikanten Robin Verheyen (saxofoon), Nicolas Thys (bas) en Antoine Pierre (drums) deden dan wel hun ding samen met Tom Barman , toch hadden naar het einde van de show toe heel wat mensen de zaal al verlaten om een luchtje te scheppen of gewoon in de gang op een bankje te gaan zitten. Het was namelijk gewoon te veel en te lang. Drie tot vier keer hoorden we een nummer waarvan we konden zeggen dat het op een song leek. De andere nummers waren wilde improvisaties zonder structuur of boodschap. Maar die enkele songs die we erin hoorden zoals ‘Bridges‘ en ‘Deathride‘ zijn dan weer zó goed en apart dat je toch probeert vat te krijgen op de muziek: een onmogelijke opgave, zo blijkt. De hyperkinetische, gestoorde muziek is heel indrukwekkend om te aanschouwen, maar pijnlijk om uit te houden. Jammer dus dat de show zo uitgemolken werd. Soms leek het ook alsof de band meer voor zichzelf speelde dan voor de luisteraars. Er was bovendien weinig interactie met het publiek dat wel probeerde, maar er niet echt in slaagde om de avond ook plezierig te maken.

]]>
<![CDATA[Recensie Nick Waterhouse Ancienne Belgique Brussel zondag 19 februari 2017]]>

Nick Waterhouse bracht een uitgerekte show met bijna twintig nummers in de AB Box. Met een zeskoppige band speelde hij anderhalf uur lang zijn bluesachtige fifties muziek zonder te stoppen. De songs sloegen wel aan, maar leken te veel op elkaar waardoor het soms wat afgezaagd werd. Toch is het moeilijk om stil te blijven staan op de swingende muziek van deze Amerikaan met zijn rauwe, hese stem. Een baslijn die rechtdoor gaat, een keyboard met een vettige orgelklank en een zuivere jazz-gitaar zorgen voor muziek die gaat als een trein. De zwoele saxofoonsolo’s daarbij zijn een streling voor het oor. Al had Waterhouse meer mogen doen om het publiek erbij te betrekken. Hij bracht een voorstelling waarbij van begin tot einde de vlam in de pan zat. Blues op een bord zonder franjes, maar ook zonder saus.

]]>
<![CDATA[Recensie Horses HetPaleis zaterdag 18 februari 2017]]>

Na ‘Rauw’ dat een stuk donkerder en rauwer was, stelt Kabinet K zijn opvolger ‘Horses’ voor. Opnieuw is het een zeer fysieke voorstelling geworden. Vijf kinderen en drie volwassenen staan er deze keer op de scène en dat zorgt voor een opvallend speelse, authentieke sfeer. Zeker wanneer de jongsten gilletjes slaken, lijkt dat niet gespeeld maar echt. ‘Horses’ is vooral een ode aan het kind zijn, de verbeelding en vertrouwen. En ja er wordt paard gereden, met kinderen op de rug van een volwassene of op de schouders, een kind dat rond het middel van een ander kind een stuk textiel doet en zo paard en koets speelt, en we zien twee kinderen links achteraan ook even onder een zwart doek kruipen met een blauwe staart. Ook dat is een verwijzing naar een paard in het theater. En hoewel het spelplezier er afdruipt – letterlijk ook tijdens de waterscène – blijven we net als ‘Rauw’ met mixed feelings zitten. Zeker, er zit een zekere artisticiteit in de choreografie maar evenzeer voelt het geheel aan als een uitloper van een of andere Chiro-namiddag.

]]>
<![CDATA[Recensie Risjaar Drei Bourla Antwerpen donderdag 16 februari 2017]]>

Een kleine twee en een half uur zaten we gefascineerd te kijken en te luisteren naar een oud verhaal over de strijd om de Britse kroon. We voelden ons achterwerk bijna vergroeien met het rode velours van de Bourlaschouwburg, maar het was de moeite waard. Olympique Dramatique bracht in samenwerking met het Toneelhuis een vernieuwende en Antwerpse bewerking van een van Shakespeares bekende koningsdrama’s. Peter Van den Begin mocht in de huid kruipen van de kreupele en machtsgeile koning Risjaar Drei en wist het publiek te betoveren. Auteurs en regisseurs Tom Dewispelaere en Stijn Van Opstal hadden Peters personage voorzien van snedige, plastische en volkse monologen in het plat Antwerps. Er zat zowel verheven poëzie als grof gevloek in de teksten. Het contrast in de sfeer symboliseerde perfect de twee gezichten van Risjaar Drei. Peter Van den Begin wist hem zodanig knap gestalte te geven dat we als publiek uiteindelijk toch niet anders konden dan een beetje te gaan houden van deze ongelooflijke tweezak en klootzak.

]]>
<![CDATA[Recensie Disney On Ice Frozen Lotto Arena Merksem vrijdag 17 februari 2017]]>

Disney On Ice is dit jaar zo’n groot succes met ‘Frozen’ dat de organisatie stoelen heeft bij moeten plaatsen, op het middenplein maar ook achter het balkon om zo veel mogelijk mensen te laten meegenieten van de show. Verspreid over 8 shows ontvangt de productie die van stad naar stad trekt met 16 trucks maar liefst 31 500 toeschouwers in Antwerpen. Het is dan ook een geniaal idee: ‘Frozen’ op bevroren water. Het plaatje klopt dan ook van begin tot eind. Het is overigens ondertussen een van de weinige jaarlijkse tradities die overeind blijven: Disney On Ice. Dit jaar koos de productie ervoor om terug te gaan naar de beginjaren van het ijsspektakel. Geen viertal korte verhaaltjes met verschillende figuurtjes deze keer dus zoals we de laatste jaren geserveerd kregen, wel één groot verhaal: dat van ‘Frozen’ verteld in twee keer 50 minuten. Qua timing zit het snor met de voorstelling. De kinderen weten hun aandacht te behouden bij het spektakel. En dat is geen ongeringe verdienste van Disney.

]]>
<![CDATA[Recensie Tout Va Bien Ancienne Belgique Brussel donderdag 16 februari 2017]]>

We bleven achter met een dubbel gevoel na het optreden van Tout Va Bien, die zijn nieuwe EP ‘Curious Encounter‘ voorstelde in de AB Box. De breekbare stem van Jan Wouter Van Gestel vulde probleemloos een tot achteraan volgepakte zaal. Ook hoe Steven Van Gelder (drums) en David Thomaere (keyboards) erin slaagden om met hun tweeën zo’n volle sound te creëren, blijft ons een raadsel. Maar toch miste het optreden wat energie. Dat komt enerzijds omdat er weinig interactie was met het publiek, op een sporadisch “Komaan AB!“ en enkele pogingen om de handen op elkaar te krijgen na. Anderzijds zijn de tragere dance nummers van Tout Va Bien nu éénmaal niet zo dansbaar, al zegt hij zelf in het begin van de show “Ik hoop dat jullie gekomen zijn om te dansen want we hebben de set wat sneller gemaakt.“ Daar merkten we alleszins weinig van. Hoogtepunten waren voor ons de nieuwe nummers zoals ‘Default‘ en ‘Lucy‘, die origineel en apart klinken. De refreinen lijken combinaties van new wave geluiden uit de jaren tachtig met een zware, moderne dub feel.

]]>
<![CDATA[Recensie Joseph Ancienne Belgique Brussel woensdag 15 februari 2017]]>

Meestal kan je aan het publiek al zien wat voor muziek de avond zal brengen. Niet bij het optreden van Joseph in de AB Club. Naast twee tienermeisjes in geruiten hemdjes staat een langharige man met een t-shirt van Motörhead en daarachter een koppel van goed in de zestig. De harmonieuze samenzang en luchtige folkpop van de drie zussen Natalie, Allison en Meegan Closner brengt mensen van verschillende leeftijden en stijlen samen op deze gezellige avond. Met hun eerste tournee door Europa schuimen de zussen muziekclubs af om hun nieuwe plaat ‘I’m alone, no you‘re not‘ die vorige zomer uitkwam te brengen. Met slechts één gitaar, een stompbox, een tamboerijn en meerstemmige zanglijnen, stralen ze een bescheiden eerlijkheid op het podium af. Ook al klinken sommige liedjes wat klef zoals het nieuwe ‘SOS (overboard)‘, is het bijna onmogelijk om niet voor de charme van deze jonge vrouwen te vallen. Live klinkt alles ook veel echter dan op de cd die, laat ons eerlijk zijn, té opgekuist is. Joseph speelt goed in op het publiek en laat ons geloven dat we deel uitmaken van de muzikale ervaring.

]]>
<![CDATA[Recensie Hele dagen in de bomen CC Berchem dinsdag 14 februari 2017]]>

Duister, mysterieus, tragisch, humoristisch en een tikkeltje vuil... Die adjectieven schieten ons te binnen om dit beklijvend theaterstuk “Hele dagen in de bomen“ te omschrijven. Piet Arfeuille, artistiek leider van Theater Malpertuis, bewerkte hiervoor de roman ‘Des journées entières dans les arbres‘ (1954) van de Franse schrijfster Marguerite Duras. De tekst brengt “la condition humaine” in kaart of in de woorden van Arfeuille: “hoe mensen steeds uitwegen blijven zoeken voor hun problemen en elkaar ondanks alles toch veel liefde te geven hebben.” Het verhaal gaat over een stinkend rijke moeder die haar zoon bezoekt in Parijs na hem vijf jaar niet gezien te hebben. Daar ontmoet ze ook zijn vriendin en met z’n drieën beleven ze een nacht waarin alle illusies eraan moeten geloven. De gedachtenkronkels van elk personage worden uitvergroot neergezet op het podium en op het netvlies van de toeschouwers geprint dankzij een uitstekend decor en dialogen op het scherp van de snee.

]]>
<![CDATA[Recensie Vu du pont deSingel Antwerpen maandag 13 februari 2017]]>

Een Ivo Van Hove grand cru. Dat serveert deSingel met ‘Vu du pont’ in de week van Valentijn aan zijn theaterliefhebbers. De Franse tekst naar ‘View from a bridge’ van Arthur Miller, die vertaald werd door Daniel Loayza, blijkt nog steeds erg actueel. Enerzijds is er het thema van de liefde van een oom (Eddie) om zijn nichtje Catherine, die hij maar niet wil loslaten ook al is ze meerderjarig en is ze verliefd op Rodolpho. Anderzijds is er het immigratiethema waarbij een illegaal aan papieren kan geraken wanneer die met een Amerikaanse huwt. Net dat laatste probeert Eddie aan te wenden om achterdocht te zaaien bij Catherine en haar niet te moeten verliezen. Tevergeefs.

]]>
<![CDATA[Recensie Madama Butterfly Tour and Taxis Brussel zondag 12 februari 2017]]>

Naar een voorstelling gaan kijken, kan soms een ware beproeving zijn. Zo was het ook met Madama Butterfly in het Muntpaleis op Tour&Taxis in Brussel. Eerst en vooral was het er veel te warm, zelfs voor het gemiddelde rusthuis stond de thermostaat een aantal graden te hoog, zaten we naast een hoogbejaarde man met penetrante urinegeur (waar zelfs tot 180 tellen niet tegen bestand was), werd de tent om de zo veel tijd bijgestookt wat leidde tot een bijkomende misselijkmakende stank van mazout, en haalden luide biepgeluiden (soms 5 na elkaar op 5 seconden alsof we in een ziekenhuis waren en een of andere hartslagmonitor aanstond) die uit de richting van de beeldregie kwamen, ons niet zelden uit het stuk. We willen gerust een aantal zaken door de vingers zien, dat die stille scène tussen de pop en de zangeres Amanda Echalaz (als Cio-Cio-San) - die aantoont dat de jaren verstrijken, met rook over het podium en het haar van de pop dat secuur losgemaakt wordt – verstoord werd door het geluid van spelende kinderen in het gras buiten bijvoorbeeld. Of de vogels buiten in het tweede bedrijf die soms de stille passages overstemden.  Maar er zijn grenzen. En die grens werd tijdens de matinee van 12 februari meermaals zwaar overschreden.

]]>
<![CDATA[Recensie Goodbye Norma Jeane Fakkeltheater Rode Zaal zondag 12 februari 2017]]>

Het mysterie rond de dood van Marilyn Monroe heeft deze legendarische actrice een mythische status opgeleverd. Ze had niet het grote zangtalent, acteren was eigenlijk ook niet haar sterkste kant en toch spreken weinig artiesten zo tot de verbeelding als Marilyn. Tot op de dag van vandaag inspireert deze blondine kunstenaars en artiesten, niet in het minst Allard Blom en Sam Verhoeven van Judas TheaterProducties. Musicalsterren Anne Mie Gils en Ann Van den Broeck mochten beiden in de huid kruipen van dit icoon om het publiek mee te nemen in het verhaal van de laatste jaren van haar leven en de aanloop tot haar zelfmoord. “Goodbye, Norma Jeane” was een erg kleine productie met minimale cast en decor, soms een beetje gebrek aan variatie in de muziek, maar vooral erg gedragen door de acteer- en zangprestatie van Anne Mie en Ann. Michiel De Meyer deed ook erg zijn best, maar naast twee sterke vrouwen viel het op dat hij nog een beetje groen achter de oren was.

]]>
<![CDATA[Recensie Fritz Kalkbrenner Ancienne Belgique Brussel zaterdag 11 februari 2017]]>

Fritz Kalkbrenner lokt met zijn trage elektronische dance muziek vooral jonge dertigers naar de AB. De Duitse dj en producer voorziet een show van tweeënhalf uur waarin hij de nonstop techno-beat opvult met diepe bassen en melodieën die mooi, maar soms wat dweperig klinken. Terwijl hij samples mixt en effecten toevoegt, zingt hij voornamelijk nummers van zijn nieuwste plaat ‘Grand Départ‘, die uitkwam in oktober vorig jaar. Daarnaast brengt hij ook een aantal hits zoals ‘Back Home‘ en ‘Sand and Sky‘, waarbij het publiek volledig uit zijn dak gaat. Hoewel de show  traag op gang komt, slaagt Kalkbrenner erin om die te laten uitdraaien op een ongeremd dansfeest.

]]>
<![CDATA[Recensie Mona HetPaleis zaterdag 11 februari 2017]]>

Met ‘Mona’ zet de prille tiener Ilja van Zanten een erg straffe prestatie neer in hetPaleis. Griet Op de Beeck schreef deze theatermonoloog naar het personage uit ‘Kom hier dat ik u kus’. Mona toont vooral waar het in onze huidige maatschappij aan ontbreekt. Er is niet of nauwelijks nog plaats voor kritiek, voor sombere gevoelens en (bij)gedachten. Alles moet top en tof zijn, happy feelings dienen te regeren (toch naar de buitenwereld toe) en iedereen wil vooral zijn beste en/of mooiste kant tonen (o.a. op social media) wat niet zelden tot enorm narcistisch gedrag leidt. Uiteraard is het echte leven een heel stuk genuanceerder. Heerlijk fris dus om een prille tiener ‘Je kindertijd is de mooiste. Wat een domme uitspraak!’ te horen zeggen tijdens deze monoloog.

]]>
<![CDATA[Recensie Ronny Mosuse Ancienne Belgique Brussel donderdag 9 februari 2017]]>

Pakkende, aanstekelijke popliedjes met teksten die aan twee kanten snijden. Dat kan je verwachten van het nieuwe album ‘Halfweg‘ van Ronny Mosuse. Tijdens zijn cd-voorstelling in AB Club komen de goed gearrangeerde nummers tot hun recht dankzij een minieme bezetting. Aram Van Ballaert (gitaar) en de jonge zussen Dienne (keyboard) en Nelle Bogaerts (cello) bouwen een volle sound rond de soulstem van Ronny Mosuse die afwisselend op gitaar, bas en piano speelt. Jammer wel dat het optreden wat slabakt door de stuntelige bindteksten en getreuzel bij de instrumentenwissels, al kan hij er zelf mee lachen: “Dit is een geöliede show, hé? Dat ben je van mij niet gewoon.“ De sfeer is vriendschappelijk en intiem. Mosuse brengt de nummers wel net iets te braaf en voorzichtig waardoor de voorstelling wat aan schwung moet inboeten.

]]>
<![CDATA[Recensie Club 27 CC Merksem vrijdag 10 februari 2017]]>

Op hun zevenentwintigste ruilden heel wat artiesten het tijdelijke voor het eeuwige. Niet zelden liggen drank, drugs (Rudy Lewis van The Drifters, Brian Jones van The Rolling Stones die in mysterieuze omstandigheden in een zwembad om het leven kwam terwijl ie de rechten bezat op de naam ‘The Rolling Stones’), vrouwen (Robert Johnson die vergiftigd werd door een jaloerse man), te hard werken (Jim Morrison van The Doors: 11 platen uitgebracht op 5 jaar tijd, Jimi Hendrix die soms zijn gitaar niet meer gestemd kreeg en wiens lyrics ‘And if I don‘t meet you no more in this world then I‘ll, I‘ll meet you in the next one’ in ‘Voodoo Chile’ als profetisch kunnen beschouwd worden), en/of een waas van mysterie (zo is het lijk van Richey Edwards, de voormalig gitarist van Manic Street Preachers nog steeds niet gevonden en zijn er verschillende theorieën rond de (zelf)moord van/op Kurt Cobain en is er voorts nog het verdachte overlijden van Alexandra door een auto-ongeval dat zou kunnen wijzen op sabotage omdat haar geliefde een Amerikaans geheim agent naar verluidt was) aan de basis hiervan. Clara Cleymans, 28 en dus een overlever van het moeilijke 27ste levensjaar, verdiepte zich in de Club 27, het groepje artiesten dat op hun zevenentwintigste het hier voor bekeken hield. Cleymans – die in Merksem wat verkouden bleek – ziet verbanden, al weet ze ons maar matig te boeien wanneer ze op zoek naar verklaringen rond dat cijfer 27 er de numerologie en astrologie bij gaat betrekken. Vaak gaat het wel om mensen die nooit volwassen zijn kunnen worden en in hun jeugdjaren bleven steken. Ook haar optreden met haar gitarist en echtgenoot Jo Mahieu in ‘Club 27’ had iets dubbels. De behoorlijk educatieve voorstelling hield soms het midden tussen een of ander afstudeerproject of openbaar examen als je wil en enkele momenten dat Cleymans dit niveau oversteeg.

]]>
<![CDATA[Recensie De Spreeuw HetPaleis donderdag 9 februari 2017]]>

‘We hebben een klein brandje gehad in het atelier’ luidt het bij Studio Orka voor ze het publiek binnenlaten bij ‘De Spreeuw’. Buiten aan de toegangsdeur stond al een brandweerwagen, wat verbrand en gesmolten materiaal, inclusief een paar oude theaterstoelen. Een branddoek hangt wat desolaat over de trappen, links en rechts liggen er brandslangen op de vloer en alle ingangen naar de zaal zijn afgesloten met afbakenlint. Een brandweervrouw loopt haastig op en af, medewerkers van hetPaleis dragen een veiligheidshelm en een fluo geel hesje. En er hangt een penetrante brandgeur in de foyer en boven. Via een alternatieve route die de brandweer kon vrijmaken, wordt het publiek in de zaal geloodst waar de lichten aan en uit flikkeren. Een mens zou denken dat het advies voor we de trappen op gestuurd worden, volgen om naar huis te gaan of een kijkje bij de buren te nemen – helaas stond er alweer niets geprogrammeerd in de Stadsschouwburg dat van enige betekenis zou kunnen zijn – een betere optie was geweest. Niet dus.

]]>
<![CDATA[Recensie Thomas Azier Ancienne Belgique Brussel dinsdag 7 februari 2017]]>

De jonge Nederlandse zanger Thomas Azier brengt een korte, maar krachtige show in AB Club. Naast een aantal nummers van zijn debuutalbum ‚Hylas‘ (2014), speelt hij vooral nieuwe nummers, waarvan de twee singles ‘Talk To Me‘ en ‘Winners‘ al een eerste voorsmaakje gaven voor zijn opvolger. Zijn muziek bevat nog steeds de hoog gepitchte electronische sound die we kennen van ‚Hylas‘, maar er hangt ook romantiek tussen de stevige beats en de troostende mineurakkoorden van de piano. De betrouwbare formule van de songs - eerst traag opbouwend met piano en stem om dan los te barsten in bombastische drums en synth – lijkt nog steeds goed te werken.

]]>
<![CDATA[Recensie Simon Boccanegra Opera Antwerpen zondag 5 februari 2017]]>

Het scheelde niet veel of ‘Simon Boccanegra’ van Verdi in een regie van de Duitser David Hermann kreeg een staande ovatie na zijn première in Opera Antwerpen. Het applaus was namelijk dermate enthousiast, geheel terecht overigens. Hermann die eerder ‘die Zauberflöte’ regisseerde in deze zaal, blijkt een veel coherentere regie met deze Verdi-opera neer te zetten dan bij de Mozartklassieker. Sterker nog, hij slaag erin om het wat fragmentarische verhaal onder andere door het draaiend podium van een vloeiende lijn te voorzien, en zo ook dynamischer te maken. Shakespeariaans is deze Verdi opera die over macht gaat, twee rivaliserende kampen én verraad. Hermann legt verschillende associaties: met de politiek (wanneer de nieuwe doge op het einde geïnstalleerd is en die vlijtig het ene document na het andere tekent, verwijst dat naar Trump), met godsdienst (het Maria-beeld, het Laatste Avondmaal) alsook de beeldhouw- en schilderkunst (Het Laatste Avondmaal van Da Vinci, zuilengalerij, Rubensiaanse periode) als fotografie. Dat alles in combinatie met een ijzersterke cast, een erg straf koor én live orkestrale uitvoering zorgde ervoor dat wij uitzonderlijk uit onze stoel kwamen en als een van de weinigen op de parterre deze geweldige productie een staande ovatie gaven.

]]>
<![CDATA[Interview Lula Pena]]>

Lula Pena, een kosmopolitische muzikante met Portugese roots, is vooral gekend om haar ritmisch gitaarspel en warme, breekbare stem. Haar nieuw album ‚Archivo Pittoresco‘ is een geheel van indrukken en sferen dat gedragen wordt door de existentialistische, bijna fluisterachtige muziek. Anders dan haar vorige platen ‚Troubadour‘ (2010) en ‚Phados‘ (1998), overstijgt ‚Archivo Pittoresco‘ de traditionelere fado, bossa nova of chanson. Lula Pena lapt alle regels aan haar laars en creëert met deze nieuwe plaat een prachtige waas van gedichten, melodieën en emoties.

]]>
<![CDATA[Waarom K3 interviewen frustrerend is]]>

Het is er dan toch nog van gekomen. Nu Hanne, Klaasje en Marthe meer dan 1 jaar K3 zijn, hebben we de drie kunnen strikken voor een interview voor én na het Gala van de Gouden K’s. De audio interviews afnemen, was frustrerend. Zowel voor de interviewer – met ruim veertien jaar ervaring op de teller – als de geïnterviewden.

]]>
<![CDATA[Recensie Ghost Rockers grote winnaar met vier Gouden Ks Paleis 12 Brussels Expo zaterdag 4 februari 2017]]>

Echt spannend was het Gala van de Gouden K‘s niet en grote verrassingen waren er al evenmin. De show werd aaneen geregen door BV‘s die in duo telkens een korte act opvoerden, de genomineerden aflazen en een ballon doorprikten om de winnaar bekend te maken. Het ene duo slaagde er al beter in dan het andere om het publiek bij de show te betrekken, maar soms was de poging tot humor gewoonweg schrijnend, zoals bij de vreemde combinatie Josje Huisman – Frank Deboosere. Het ging allemaal erg snel en naast haastige optredens van o.a. Ketnet Musical, Ghost Rockers, K3 en Baba Yega, viel er niet veel te beleven op het podium.  

]]>
<![CDATA[Recensie A Street Concert HetPaleis vrijdag 3 februari 2017]]>

Christophe Neyts mocht in zijn interview de spits afbijten met het omschrijven van zijn Borgerhout. Vermits hijzelf blind is, ging het vooral over het ervaren in klank van een straat als de Turnhoutsebaan. Hij wist ook nagels met koppen te slaan toen hij de erg herkenbare reactie omschreef die anderen wel eens hebben als je vertelt dat je in Borgerhout woont. Hun “Ik hoop dat je daar gelukkig bent.” klinkt inderdaad vaak als een “Gelukkig moet ik daar niet wonen.” En juist om iets aan dit negatieve imago te doen, had Pieter Embrechts deze voorstelling op poten gezet. Hijzelf woont nu al ongeveer 15 jaar terug in de wijk waar ook zijn ouders en grootouders opgegroeid waren en hij heeft zo stilaan een soort van liefdesverhouding opgebouwd met de drukke baan die Borgerhout doormidden snijdt: de Turnhoutsebaan. Zijn eerste nummer bezong die liefde nog niet echt, niet zoals zijn nummer “Hier in Borgerhout”, maar had het in een blues-setting vooral over het samenkomen van culturen en mensen: “Ze zijn van overal gekomen, maar zijn nu samen hier.” De band stond op tape, maar Pieter speelde live gitaar en zong ook live. En terwijl hij zong over de diversiteit van deze wijk, verscheen er achter zijn rug een mooie montage met beelden van feestende Borgerhoutenaren van allerlei slag tijdens de Reuzenfeesten en Borgerrio.

]]>
<![CDATA[Recensie Lula Pena Ancienne Belgique Brussel vrijdag 3 februari 2017]]>

Lula Pena, een kosmopolitische muzikante met Portugese roots, is vooral gekend om haar ritmisch gitaarspel en breekbare stem met een diep, warm timbre. In de AB Club stelt ze haar nieuwe plaat Archivo Pittoresco voor.

]]>
<![CDATA[Recensie Bazart niet de beste live act Paleis 12 Brussels Expo donderdag 2 februari 2017]]>

De grote winnaar van de MIA’s 2016 is Bazart. De band had ook het meeste aantal nominaties op zak:7. Maar die van Live Act en beste album (twee sectorprijzen) zagen ze – terecht – aan hun neus voorbijgaan. Die gingen respectievelijk naar Goose en Het Zesde Metaal (Calais). Concertnews.be schreef over het optreden van Bazart in de AB: ‘Bazart zal ooit de annalen van de Belgische muziekgeschiedenis ingaan als een grote vergissing zoals ‘Rendez-vous’ van Pas de deux dat ooit was als Belgische Eurovisiesongfestivalinzending.’  De 5 MIA’s die Bazart wél in de wacht sleepte, waren: Hit van het Jaar (‘Goud’ dat goed voor platina was qua verkoop), Doorbraak, Groep, Nederlandstalig (uit de handen van prins Laurent die zich versprak door ‘Bozar’ te zeggen in plaats van ‘Bazart’, toch nog een beetje plaats voor échte cultuur op de VRT in prime time buiten die mooie hommage aan Toots Thielemans) en Beste Pop.

]]>
<![CDATA[Recensie Cervantes dolend door Vlaanderen Fakkeltheater Rode Zaal maandag 30 januari 2017]]>

“¡Ambras! Cervantes dolend door Vlaanderen” was meer dan gewoon een kleine musical. Het was soms ook opera, verhaal en poëzie, videokunst en klassiek theater. Soms klonk het erg sacraal en dan weer uiterst modern. Het was een voorstelling in het Spaans, het West-Vlaams en een taal daar tussenin. De veelheid van stijlen en elementen waren de kracht van de voorstelling, maar tegelijk ook de zwakte. Kurt Defrancq, Hans Peter Janssens en Valérie Vervoort speelden en zongen goed, maar we geraakten ondanks het trage tempo van de voorstelling wat verloren in de veelheid aan impulsen. Het was luisteren naar de muziek en de tekst in het Brugs, lezen van ondertitels in het Nederlands om de rijkdom van de beeldtaal te ontdekken en tegelijk kijken naar de acteerprestatie en de soms erg knappe videomontages van Fabien Delathauwer. Soms was het van het goede wat te veel.  Misschien hadden auteur Frank Adam en componist Pol Vanfleteren iets zuiniger moeten omspringen met de verschillende componenten.

]]>
<![CDATA[Recensie Show HetPaleis zaterdag 28 januari 2017]]>

‘Show’ van Bronks toont verliefd worden, vervolgens het ontstaan van een koppel en ontluikende seksualiteit aan de hand van een goochelshow. Gytha Parmentier komt als danseres auditie doen bij de goochelshow van Dries Notelteirs (Mr. Magic) die – letterlijk – in de knoop zit met zichzelf na een mislukte truc. Een mooi beeld tussen letterlijk en figuurlijk in de knoop zitten, is dat. Beiden proberen indruk op elkaar te maken, en sloven zich danig uit. Zij zet zich in het zweet door flik flaks te doen, intensief te staan dansen en shaken (inclusief het bovenlichaam) en te twerken. Hij is net als zij onzeker, en gaat voor de pose. Hij weet niet goed wat te antwoorden wanneer zij hem vraagt wat hij ervan vond.

]]>
<![CDATA[Recensie Napoleon de schaduw van de revolutie De Roma Borgerhout vrijdag 27 januari 2017]]>

Wie Bart Van Loo al aan het werk had gehoord, wist al dat het een begenadigd verteller was die zonder enige moeite zijn publiek kon boeien met verhalen over en fragmenten van het Franse chanson. Maar een voorstelling rond de historische figuur van de Franse keizer Napoleon, dat is toch ander koek. Als we terugdachten aan onze lessen geschiedenis over Napoleon Bonaparte, moeten we toegeven dat we daar vaak moesten vechten tegen de slaap. Kan je zoiets boeiend brengen? In “Napoleon, de schaduw van de revolutie” bewees Bart eens te meer dat het kon. In zijn heerlijke, gepassioneerde vertelstijl, met een ongelofelijk beeldig en rijk taalgebruik en een schat aan anekdotes en faits divers nam hij zijn publiek geboeid mee op een zoektocht naar de man onder of achter de stapel boeken die over hem geschreven zijn. De zoektocht naar het antwoord op de vraag “Wie was Napoleon nu echt?” bracht ons langs het Hôtel des Invalides, het kontje en het hondje van Joséphine de Beauharnais, de wereldreis van de piemel van de keizer, Napoleons blaasontsteking en aambeien en … een roedel konijnen. Barts verhaal nam ons mee op  veldtocht naar Rusland terwijl Geert Hellings ons op die reis muzikaal begeleidde. En hoewel we ons bewust waren van het feit dat we gewoon in De Roma in Borgerhout zaten, leek het toch alsof we er fysiek bij waren in de sneeuw en de barre strijd. De kunstwerken van Koen Broucke zorgden voor de juiste visuele toonzetting.

]]>
<![CDATA[Recensie Spartacus Stadsschouwburg Antwerpen vrijdag 27 januari 2017]]>

Ballet Vlaanderen zet zijn grootste productie ooit neer in de Stadsschouwburg van Antwerpen. Voor het eerst brengt het gezelschap ‘Spartacus’ dat werd gechoreografeerd door Joeri Grigorovitsj die ondertussen negentig is én aanwezig was tijdens het premièreweekend. Andere werken die van zijn hand zijn, zijn ‘De stenen bloem’ (1957), ‘De legende van de liefde’ (1971), ‘De Notenkraker’ (1966), ‘Ivan De Verschrikkelijke’ (1975), ‘Angara’ (1976) en ‘De gouden eeuw’ (1982). De muziek is van Aram Katsjatoerian uit 1954. Het verhaal is gebaseerd op de novelle van Raffaello Giovagnoli met ideeën uit het scenario van Nikolai Volkov. Het balletwerk dat in 1968 het levenslicht zag,  is meer dan ooit een spektakelstuk waar een groot ensemble aan te pas komt. Bijna 49 jaar na datum kent het zijn Belgische première en diende Ballet Vlaanderen aan te kloppen bij gastdansers van het Armeens Nationaal Academisch Theater voor Opera en Ballet in Yerevan en leerlingen van de Koninklijke Balletschool Antwerpen om deze productie te realiseren. De Brussels Philharmonic onder leiding van de Armeense dirigent Karen Durgaryan zet een zeer degelijke versie neer terwijl Fine Fleur als koor slechts een paar minuten in het derde bedrijf de rouwscène vocaal ondersteunt.

]]>
<![CDATA[Recensie Aspe 2 Het dodelijk jubileum Theater Elckerlyc Antwerpen zondag 22 januari 2017]]>

Voor de tweede en tevens laatste keer vindt een verhaal rond hoofdinspecteur Van In plaats op de planken. Pieter Aspe, Peter Römer en Frank Van Laecke (die laatste deed tevens de regie) schreven samen ‘Aspe 2: Het dodelijk jubileum’. Deze keer draait alles rond de 35ste jubileum van de hoofdinspecteur die plaatsvindt in de zaal terwijl hij nergens van af weet. Hoofd van de politieschool Vera Lootens (Katelijne Verbeke) organiseert het ganse gebeuren. Inspecteur De Swaef (Jelle Cleymans) spreekt alle genodigden als eerste toe, drinkt van een glaasje water en stuikt dan in elkaar. Wie probeerde De Swaef te vergiftigen met GBL en waarom? De zoektocht kan beginnen voor Van In op zijn eigen jubileum. Om te feesten is er geen tijd meer.

]]>
<![CDATA[Recensie Husbands and Wives deSingel Antwerpen donderdag 19 januari 2017]]>

Toneelgroep Amsterdam laat het heerlijk knetteren in ‘Husbands and Wives’, naar het filmscenario van Woody Allen uit 1992 in deSingel. Rik van den Bos stond in voor de vertaling van het werk terwijl de Australiër Simon Stone de regie voor zijn rekening nam. Dat zorgt voor een meer dan twee uur durend werk waar de acteurs een ongelooflijk sterke naturel weten neer te zetten alsof ze niet aan het spelen zijn, maar gewoon zijn wie ze zijn. Dat is geen ongeringe verdienste.  ‘Husbands and Wives’ vliegt er al meteen in van bij de start, kent een stevig tempo en ook de keuze om de personages tussendoor voor te stellen die commentaar geven op een scène die al gespeeld is werkt op het podium. Sterker nog: het zorgt voor hilarische momenten wanneer de ex-man de seks becommentarieert tussen zijn ex-vrouw en haar nieuwe vriendje. Net als ‘De rozenoorlog’ dat ook geen al te fraai beeld van een koppel en relaties toont en ook volle zalen weet te trekken in Vlaanderen, druipt het cynisme en sarcasme er af bij ‘Husbands and wives’.

]]>
<![CDATA[Recensie Raymond van het Groenewoud solo De Roma Borgerhout donderdag 19 januari 2017]]>

Men zegt wel eens dat wie met pensioen is een goede hobby moet zoeken om zich jong te houden. Voor Raymond leek het wel alsof zijn oude job die hobby was. We hadden tijdens “Raymond van het Groenewoud solo” continu het gevoel dat hij zich gewoon wat stond te amuseren voor een hele hoop vrienden. Die totaal ontspannen stemming straalde af op zijn muziek, op zijn praatjes en in zijn contact met het publiek. Er was tijd en ruimte om wat te “spelen”, hier en daar lekker scherpe commentaar te geven op zijn teksten en de maatschappij, wat te dollen met muziek en dit alles zonder in te boeten aan kwaliteit. Want laat een ding duidelijk zijn: je moet een oude aap geen smoelen leren trekken. Raymond kent zijn stiel en leverde ondanks de vlotte sfeer een erg uitgebalanceerd en verzorgd concert af waarin hij oude klassiekers als “Je veux de l’amour” en meezingers als “Liefde voor muziek” keurig afwisselde met rustige en ingetogen liedjes als “Goeiemorgen ouwe rotkop” en “Winterochtend“. Het publiek in De Roma was zó mee in de sfeer van het concert dat de toeschouwers het ene moment spontaan uit volle borst  “Maria, Maria, ik hou van jou. Voor jou sta ik uren in de kou.” stonden mee te zingen terwijl je enkele minuten later een speld kon horen vallen omdat ze vol aandacht naar het knappe gitaarspel van Raymond aan het luisteren waren. Raymond kreeg het beleefde publiek van Borgerhout en omstreken zelfs zo ver dat ze op het einde schaamteloos mee een ode aan de opblaaspop zaten te brengen. Als dat maar goed komt.

]]>
<![CDATA[Recensie Daral Shaga Théâtre National Brussel zondag 15 januari 2017]]>

Feria Musica was in Antwerpen te gast op Zomer van Antwerpen met voorstellingen als ‘Infundibulum’ en daarvoor met ‘Le Vertige du Papillon’. In 2014 sloeg de Brusselse compagnie de handen in elkaar met Opéra-Théâtre de Limoges voor een circusopera op muziek van Kris Defoort naar een libretto van Laurent Gaudé: ‘Daral Shaga’. Thema: de vluchtelingenproblematiek, het afscheid nemen van een identiteit, het verleden, op zoek naar een toekomst maar onderweg – letterlijk ook – tegen een muur botsen. Daral Shaga is een zeer knappe visuele voorstelling waarbij tekst, muziek, zang, video (Giacinto Caponio in een videoregie van Fanny Perrau) en acrobatieën prachtig in elkaar verweven zijn. Met zijn zeventig minuten en enige laag, is de voorstelling ook geschikt voor kinderen. Een voorstelling die zowel tristesse,wanhoop (de jazz, en de blues is nooit veraf bij de klarinettist Jean-Philippe Poncin, cellist Lode Vercampt en pianist Fabian Fiorini) als dynamisme en gedrevenheid (luchtacrobatie en trampoline) toont. De Munt zorgde ervoor dat dit Brusselse project voor het eerst in ons land te zien is. Een terechte keuze.

]]>
<![CDATA[Recensie Eet je stekels op HetPaleis zaterdag 14 januari 2017]]>

Moquette production, dat ontstaan is uit Boîte à clous, een Brussels kunstenaarscollectief, brengt in de kleine zaal van hetPaleis een duister sprookje: ‘Eet je stekels op’. Een voorstelling die met dank aan het huis voor jeugdtheater in Antwerpen nu ook een Nederlandstalige versie kent. Virginie Gardin en Théodora Ramaekers staan in voor de animatie via 3 overhead projectors en verschillende transparanten die voor de achtergrond en de bewegende figuurtjes zorgen. Jean-Luc Millot tekent voor de muziek (speelgoedsynths en ukulele) alsook de bruitage, dat gaat van het nadoen van peper en zout dat gestrooid wordt in de soep, over het geluid van pruttelende soep, afscheidkusjes en veel meer. Behalve dat scheutje liefde dat mémé aan de soep toevoegt… Liefde kent blijkbaar geen geluid.

]]>
<![CDATA[Recensie Wat ik graag zou zijn als ik niet was wat ik ben Bourla Antwerpen donderdag 12 januari 2017]]>

Tevreden zijn met wie je bent en wat je hebt. Daarover gaat ‘Wat ik graag zou zijn als ik niet was wat ik ben’ naar een tekst van César Bruto en Daniil Charms. Orlando Verde stond in voor de vertaling van de tekst die Willy Thomas en Benjamin Verdonck op het toneel brengen. Eenvoudig en directe taal krijgen we te horen, wat naïef ook waarbij dromen geuit worden. Dromen die Benjamin Verdonck dan weer doorprikt door live collages te maken aan de hand van beauty magazines, te spelen met verschillende contexten of gezichten te veranderen. Dat contrast snijdt niet zelden. Wanneer Thomas bijvoorbeeld zijn kinderwens wat idealistisch voorstelt, toont Verdonck niet veel later een foto van een papa in conflictgebied met een dood dochtertje vol bloed op zijn schoot. Idealen en dromen zijn bedrog. De realiteit sneeuwt ze – ook letterlijk – onder.

]]>
<![CDATA[Recensie Kommil Foo in concert De Roma Borgerhout vrijdag 13 januari 2017]]>

We hadden er naar uitgekeken: opnieuw een muzikale voorstelling gevuld met liedjes die de gebroeders Walschaerts in de loop der jaren geschreven hadden in functie van hun theatervoorstellingen, maar dan gebracht met extra instrumentale ondersteuning. Het probleem met hoge verwachtingen is dat het voor de artiesten vaak moeilijker wordt om deze waar te maken, maar Kommil Foo wist ze perfect in te lossen … en meer.  Nog nooit hoorden we zo een innemende versie van “Zuster” dan hier in De Roma. Het werd gebracht in haar meest pure vorm met Raf op zijn akoestische gitaar en Mich die gevoelig de zang voor zijn rekening nam. En naar het einde toe kwam er dan een heel klein beetje warmte en diepgang van de driekoppige blazerssectie die net dat kleine beetje extra leverde om het gevoel nog juister te zetten. “Tram 17” kreeg de klank van de blues mee en werd mee gekleurd door de snijdende tonen van de elektrische gitaar. Dit arrangement van Gwen Cresens klonk helemaal anders dan het origineel en wist optimaal gebruik te maken van de achtkoppige live-band die de gebroeders bijstond bij dit muzikale avontuur. Het werd een avond waarin de liedjes van Kommil Foo muzikaal werden vergroot of juist in een nieuw jasje werden gestoken. Soms klonk het allemaal vertrouwd en op andere momenten mochten we de nummers herontdekken. Maar bovenal was het vooral een avond genieten van de pareltjes die Raf en Mich in de voorbije decennia al geschreven hadden.

]]>
<![CDATA[Recensie Radio 1 Bowie Sessie Ancienne Belgique Brussel maandag 9 januari 2017]]>

Theatraal vol drama en show, braaf, stout, eigenwijs, alternatief, commercieel en afgemeten. David Bowie die exact een jaar geleden stierf en mocht ie nog leven 70 zijn geworden, was het allemaal. Ozark Henry, SX, Stef Kamil Carlens, Stijn Meuris, Johannes Verschaeve (van The Van Jets), Noémie Wolfs, Tutu Puoane en Compact Disk Dummies brachten een hommage aan de Britse artiest op de vooravond van de eerste verjaardag van zijn overlijden. Elk op hun manier. Gek genoeg bleven de artiesten erg vaak binnen de lijntjes kleuren van de gekende arrangementen. En als ze hun eigen ding deden met een song, bleek dat zelden het nummer ten goede te komen.

]]>
<![CDATA[Recensie Die Zauberflote Opera Antwerpen zaterdag 31 december 2016]]>

In 2012 bracht Opera Vlaanderen al Die Zauberflöte van Mozart in een regie van de Duitser David Hermann. In zijn interpretatie is de toverfluit (van Tamino) een geweer en de magische klokjes van Papageno een munitieband. Een keuze die gemengde reacties oplevert bij het publiek. De ene vindt het sprookjesachtige daardoor wat moderner, realistischer, terwijl de ander zich afvraagt of zo veel toegevoegde donkerte aan wat op zich vrolijke melodieën zijn, écht hoefde. En zoals vaak bij een moderne interpretatie, zo zijn de drie knapen hier drie poppenspelers, wil het af en toe wel eens rammelen tussen wat er in het libretto staat (bv. ‘Wie stark ist nicht dein Zauberton, Weil, holde Flöte, durch dein Spielen Selbst wilde Tiere Freude fühlen.’) en wat we te zien krijgen: een man met een wapen in de hand. Tenzij we de ironische laag niet zagen op oudejaarsavond. Dat kan ook uiteraard.

]]>
<![CDATA[K3 en eerste dag Rock Werchter in wereldwijde charts 2016]]>

K3 in top 100 wereldwijde verkoop concerttickets.
Eerste dag Rock Werchter in top 20 omzetcijfers van festivals

Met 273.925 verkochte concerttickets in 2016 staat K3 op #92 in de Year End Worldwide Ticket Sales Top 100 Tour van Pollstar
#1: 2,676,425 Coldplay
#2: 2,286,549 Bruce Springsteen & The E Street Band
#3: 2,237,542 Beyoncé
#4: 2,223,908 Disney On Ice
#5: 1,761,642 Justin Bieber

K3 deed o.a. beter dan Dynamo, Mariah Carey en Pitbull.

Dat tonen de cijfers van Pollstar, het Amerikaanse vakblad voor de concertsector die deze industrie wereldwijd in kaart brengt.

]]>
<![CDATA[Stijgers en dalers na bewogen Belgisch concertjaar 2016]]>

De Belgische concertsector heeft er een bewogen jaar op zitten. Dat tonen de cijfers van Pollstar, het Amerikaanse vakblad voor de concertsector die deze industrie wereldwijd in kaart brengt. 2016 gaat de geschiedenis in als het jaar van de aanslagen in Zaventem en Brussel, annulaties van optredens en verhoogde veiligheidsmaatregelen. Dat laat zich wonderwel niét overal voelen in de cijfers. 

]]>
<![CDATA[Recensie Andre Brasseur en band De Roma Borgerhout woensdag 28 december 2016]]>

Op zeventien staat ie in de lijst van best verkopende Belgische artiesten: André Brasseur. Dat heeft ie voornamelijk te danken aan zijn grootste hit ‘Early Bird Sattelite’ uit 1965. Het nummer werd al snel qua titel ingekort tot ‘Early bird’. In die jaren ’60 en ’70 werden zijn nummers (o.a. Big Fat Spiritual) niet zelden gebruikt voor jingles van de BRT en ook de stations van piratenradio’s deden er maar al te graag beroep op voor hun tunes. Brasseur verkocht meer platen dan Bobbejaan Schoepen en K3. Toen ie vier jaar geleden in de Bonnefooi optrad, een café over de AB, net zoals zijn carrière gestart was: in bars, ontstond het idee om een nieuwe band te vinden voor hem. Dertigers en veertigers begeleiden de 77-jarige Hammondorgelbespeler nu. En het moet gezegd, het is vooral de verdienste van gitarist Ben Van Camp, bassist Ben Brunin, trompettist Jo Hermans, saxofonist Wietse Meys en drummer Dirk Jans dat ze het wat karakteristieke zompige, moerassige geluid van het orgel en zijn lesliespeaker tot een hoger, moderner en funkier/rockend niveau wisten te tillen.

]]>
<![CDATA[Recensie Samson en Gert Kerstshow 2016 Plopsa Theater De Panne maandag 26 december 2016]]>

Een flashmob in de zaal tijdens de ‘Samsonrock’ met meisjes – ondertussen vrouwen – die de afgelopen 25 jaar in het Samsonballet dansten. Dat was met stip hét eenmalige hoogtepunt tijdens de première van de Samson en Gert Kerstshow 2016 (**1/2 op drie). Vrouwen die jaren geleden de allereerste shows meedansten in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen of met het duo op zomertour gingen, in een circustent, en onder andere Blankenberge aandeden. Die tijd dus. De trappen van beneden tot bovenaan het balkon van het Plopsa Theater stonden vol danseressen die simultaan de pirouette, het klapje, de sprong, enz. meededen met de allerjongste danseresjes op het podium. Nauwelijks verrassingen verder. De kerstshow – deze keer met kerstboom zonder top omdat die anders niet onder de theaterdoeken kan, wat toch wel sneu is - koos voor de gekende ingrediënten: live filmen en een auditie nadoen die in het honderd loopt waarbij Van Leemhuyzen, Alberto en de Burgemeester hun ‘toptalent’ konden etaleren. Met deze keer een glanstrol voor Koen Crucke die al voor de Braziliaanse carnavalsfeer zorgt in een veel te korte versie van ‘Copacabana’.

]]>
<![CDATA[Recensie Zwanemans HetPaleis vrijdag 23 december 2016]]>

Met ‘Zwanemans’ serveren regisseur Guy Joosten en Koen De Graeve (tekst) hun muziektheaterversie van ‘Lohengrin’. Een voorstelling over een man – voormalig ridder van de Ronde Tafel – die zijn naam niet wil kenbaar maken omdat ie een geheim met zich meedraagt. Wanneer Elsa (neergezet door de verrukkelijke Charlotte Vandermeersch) verliefd wordt op Lohengrin (gespeeld door De Graeve), is het maar een klein kunstje voor Ortrud (hier ‘Oertrut’, gespeeld door Ariane van Vliet) om haar nieuwsgierigheid te prikkelen en achterdocht aan te wakkeren tijdens de song ‘Wat is zijn naam? Gaat zijn faam tot in Dar es Salaam?’ op een bedje van electronica door De Post. Elsa draagt met zich namelijk een geheim mee dat ze niet kan oplossen, waar haar broer Godfried is, die vermist is. Er is maar plaats voor één geheim bij haar.

]]>
<![CDATA[Recensie Soulsister 30 jaar De Roma Borgerhout vrijdag 23 december 2016]]>

Dertig jaar geleden braken ze door met hun debuutsingle “You Get To Me” en ondertussen zijn ze een beetje de Rolling Stones van Vlaanderen geworden: niet meer van de jongsten, terend op de successen van vroeger, maar nog altijd trekken ze overvolle zalen, spelen ze tijdloze muziek en weten ze hun publiek te geven waar het voor komt. De Roma in Borgerhout was dan ook tot aan de nok gevuld met veertigers en ouder die kwamen genieten van het nostalgische feestje dat Jan Leyers en Paul Michiels voorzien hadden. En ja, de hoge noten wilden niet altijd op exact de juiste toon uit de keel komen, maar dat nam niet weg dat de twee heren van Soulsister een heerlijke show afleverden waarin ze aantoonden dat hun muziek probleemloos de tand des tijds had overleefd. Zelfs in hun meest naakte vorm, bleven hits als “Through before we started” en “Facing love” moeiteloos overeind.

]]>
<![CDATA[Recensie Tirade Ancienne Belgique Brussel donderdag 22 december 2016]]>

Als een streepje klassieke muziek wiens intro maar blééf duren, zoals bij Rachmaninov bijvoorbeeld. Zo was de eerste conference ‘Tirade’ van Stijn Meuris. De Limburger toonde opnieuw een begenadigd verteller te zijn in de AB, al brieste hij te weinig, en ging ie te weinig te keer  als conferencier. Hij miste scherpte door de lange aanlooptijd die hij steevast nodig had. Rode draad doorheen zijn voorstelling: dat ie op een bepaalde dag Johan Van Overtveldt, minister van Financiën, zou ontvoeren, iets wat in de jaren ’80 schering en inslag was: politici ontvoeren.

]]>
<![CDATA[Recensie Trixie Whitley De Roma Borgerhout woensdag 21 december 2016]]>

‘Ik vertrouw erop dat die connectie er is.’ zegt Trixie Whitley in de Roma voor ze ‘Closer’ aanvat. ‘Jullie voelen zo ver weg.’ meldt ze nog. Dat geldt ook voor de Gentse uit New York. De vrij recente nieuwe luidsprekers in de Roma plaatsen haar stem steevast achter het ritmische spel op haar elektrische gitaar. Niet zelden klinkt de zangeres ook wat ijl (in ‘Soft spoken words’ bijvoorbeeld), alsof ze ver in een of andere bokaal (zoals in ‘Gradual return’) aan het zingen is. ‘Er staat veel ruimte tussen ons’ weet ze. Zo verwijst ze naar de barriers tussen podium en het publiek. Een frontstage die voor dit optreden speciaal gecreëerd werd. Niet dat de Roma een frontstage standaard heeft tussen podium en publiek namelijk. Voor de afstand werd dus zelf gezorgd door de entourage van Whitley die er nauwelijks in slaagde om connectie te maken met haar publiek. Daarvoor ontdooide ze te laat en bleek vooral de akoestiek van de Roma tegen te werken. Vreemd want met de oude geluidsinstallatie hebben we dat vroeger nooit voorgehad.

]]>
<![CDATA[Recensie Van Peel overleeft 2016 Arenberg Antwerpen maandag 19 december 2016]]>

Michael Van Peel kennen we als conferencier die een meester is in het aankaarten van ernstige gebeurtenissen op een manier die bedoeld is om het publiek aan het denken te zetten, maar die iedereen toch vooral doet lachen. Hij kaart wanpraktijken aan en schopt zijn publiek een geweten, maar je gaat toch met een goed gevoel naar huis. Op het einde van een show kon zelfs al eens een polonaise ingezet worden.

]]>
<![CDATA[Recensie The Colorist en Emiliana Torrini Bourla Antwerpen maandag 19 december 2016]]>

De prachtige zaal van de Bourla was echt ideaal voor het optreden van Emiliana Torrini & The Colorist en die was dan ook afgeladen vol. Bij de start van het concert kwamen eerst de muzikanten van het orkest The Colorist de intro spelen van het nummer “Jungle Drum”. Emiliana verscheen in een kleurrijk kleedje met bijpassende nylon kousen op het podium bij het tweede nummer “Caterpillar”. De zwangere Ijslandse/Italiaanse zangeres klonk prachtig en paste perfect bij de tonen van The Colorist. Ze was wel bij de start van het optreden een beetje zenuwachtig en dat zei ze ook aan het aanwezige publiek.

]]>
<![CDATA[Recensie Moeder deSingel Antwerpen donderdag 15 december 2016]]>

‘It’s a very sad day today’. Dat mag u ironisch nemen als het van Peeping Tom afhangt. Met ‘Moeder’ heeft het gezelschap na ‘Vader’ en voor ‘Kinderen’ zijn tweede voorstelling uit het drieluik, dat volgens sommige bronnen garant staat voor de hoeksteen van de samenleving en samen het – weliswaar traditionele – gezin vormt, klaar. De regie is van de hand van Gabriela Carrizo die de handeling laat afspelen in een ruimte die zowel museum, materniteit, rouwkamer, als opnamestudio is.

]]>
<![CDATA[Recensie Ghost Rockers Voor Altijd Kinepolis Antwerpen dinsdag 20 december 2016]]>

Op zaterdag 17 december 2016 vond de filmpremière van Ghost Rockers Voor Altijd? plaats in Kinepolis te Antwerpen. Rond twee uur ’s middags kwam de tourbus, die ook te zien is in de film, aangereden en stapte de cast uit om over de blauwe loper naar binnen te gaan. De cast werd opgewacht door fans en nam de tijd om deze te begroeten. Eenmaal binnen kregen de Ghost Rockers van Tatyana Beloy een ster voor hun eerste film.

]]>