“I suppose I walk that line between comedy and cruelty 
because I think one illuminates the other. We‘re all cruel, aren‘t we?” 
Martin McDonagh

‘Cripple’ Billy Claven is een weeskind op een afgelegen Iers eiland in de jaren dertig. Behalve kreupel en ernstig ziek is hij ook nog eens intelligent: een ernstige handicap in een gemeenschap van mentaal rigide eilandbewoners. Als een filmploeg uit Hollywood op een naburig eiland een documentaire komt draaien, ziet Billy een uitweg. 

“Der komt nen time in everybody zi life hij moet pakke zi hart in zi polle en wage ne kans. Zelfs alsti wet tis ne kans van één opt miljoen, still tis ne kans.”

Met hun eigenzinnige bewerking De Krippel veroverde Olympique Dramatique in 2001 de harten van het theaterpubliek; de voorstelling werd geselecteerd voor Het Theaterfestival 2002. “De Krippel is absoluut zwaar aangezet, totaal foutief over the top, grandioos ranzig en overdreven, maar daardoor ook bijtend hard. Het is onzacht neerkomen, struikelen en proberen overeind te krabbelen”, schreef de jury destijds. 

Nu is het tijd voor een herwerking. We zijn een kwarteeuw verder, maar sociale uitsluiting, het verlangen naar erkenning en de constructie van identiteit blijven even actuele thema’s. In een tijd waar beeldvorming en sociale media nog sterker bepalen hoe mensen naar zichzelf kijken, verliest De Krippel niets van zijn relevantie. 

Olympique Dramatique neemt het stuk opnieuw onder handen; de originele cast wordt voor de gelegenheid vervoegd door niemand minder dan William Boeva.