Leonard Cohen heeft een hele schare onsterfelijke liedjes nagelaten die in het collectieve geheugen van de westerse wereld gegrift zijn. Nummers als ‘Suzanne’, ‘Dance Me To The End Of Love’ en ‘Hallelujah’ zijn door heel wat grote artiesten gecoverd. Geen wonder dus dat ook de Australische zanger Stewart D’Arrietta geïnspireerd is door deze geweldige artiest. In ‘My Leonard Cohen’ brengt hij zijn versies van de klassiekers van zijn grote voorbeeld. We hadden uitgekeken naar Stewarts eerste doortocht in ons land. Maar … zo groot ons verlangen naar deze voorstelling was, zo groot was ook de teleurstelling bij wat we voorgeschoteld kregen. Van de zachte, poëtische en warme sfeer die we kennen van Leonard Cohen zelf, bleef niets over behalve de teksten. In plaats daarvan klonk het geheel hard, ruw en schurend.

Met ‘The Boys In The Band’ brengt InTeam Producties een klassieker naar Vlaanderen. Mart Crowley schreef het stuk in 1968; in een tijd dat het nog lang niet evident was om als homo uit de kast te zijn. Het vertelt het verhaal van een verjaardagsfeestje waar zeven vrienden en een domme cowboy een gay party houden wanneer plots een ‘hetero-kennis’ aanbelt en de sfeer aardig doet veranderen. Geheel volgens Intiem-traditie draait een belangrijk deel van de voorstelling rond beeldvorming van de regenbooggemeenschap en hier meer specifiek de stereotypen en de issues van de gay-community. Wat start als een excentrieke bijeenkomst ter ere van Harolds verjaardag, neemt al snel een donkere wending door de cassante opmerkingen van Emory, de ruzie tussen Henk en Larry, de homofobie van Alain en de harteloze ‘eerlijkheid’ van gastheer Michael.

Het begint stilaan een goede gewoonte te worden om als musicalliefhebber te verzamelen in het Theatercafé van het Fakkeltheater voor een avondje genieten van musicalsongs. Voor hun editie ‘Musical Café: From screen to stage’ had Apollo Producties een opvallend jonge cast verzameld … aangevuld met Laurenz Hoorelbeke. Tussen al dat jeugdig talent voelde hij zich duidelijk de nestor van het gezelschap. En er was wel wat talent rond hem verzameld. Niemand minder dan Lotte Stevens, Liesbeth Roose, Oonagh Jacobs en Jens Broes traden naast hem aan om het publiek een geweldige avond te laten beleven. Samen brachten ze liedjes uit musicals die afgeleid waren van films; waaronder: Beauty And The Beast, Little Shop of Horrors, Ghost en Rent.

Dankzij de gebroeders Grimm zijn we allemaal vertrouwd met het sprookje over het kleine meisje in het rode jasje dat door het bos naar oma trekt en daar opgegeten wordt door de Boze Wolf. Het verhaal werd te boek gesteld in een tijd waarin men er geen problemen mee had om aan kinderen de gruwelijkste taferelen te vertellen voor het slapengaan. Dat is gelukkig veranderd en daarom vond Deep Bridge de tijd rijp om deze klassieker op te frissen en grondig aan te passen. Zo is in de versie geschreven door Stany Crets het hoofdpersonage Kapje dat enkel op vrijdag een rode outfit aanheeft een dan Roodkapje heet. De wolf is vegetariër, de jager wil geen dieren doden en een sprekende muis brengt Kapje naar haar grootmoeder. De meest essentiële verandering vind je echter aan het slot, waar voor iedereen, inclusief de wolf, het verhaal goed afloopt. Dat maakt deze musical ideaal voor kinderen tussen vijf en tien jaar.

Nog geen twee weken nadat ze 5 keer de AFAS Dome vulde, heeft Pommelien Thijs de registratie van haar vijfde optreden losgelaten op VRT Max. Thijs opent sterk met Ik moet gaan, Entertainment en Erop of eronder maar laat daarna de boel wat inzakken met Meisjes van honing hoewel het publiek daarbij de lichtjes van de smartphone aansteekt en de zangeres moeiteloos haar kopstem aanspreekt voor die hoge noot. Op die manier krijgen we een jojo-optreden te zien met inkakmomenten die fel afsteken tegenover de dynamische.