Met Finale brengt compagnie barbarie een voorstelling over eindigheid, over de dood, over gemis in het theater. De productie kiest voor de show als format waarin allerlei mopjes gelanceerd worden. Die van de hak op de tak-aanpak werkt helaas wat tegen het narratief dat qua spanningsboog wat strakker mocht, al vallen de puzzelstukjes naar het einde toe wel mooi in elkaar. Net als in een cartoon zien we het personage verschillende keren dood gaan door met haar paars lievelingsjasje met haar hoofd in een bord te vallen. Herhaling wordt zo een bitterzoet element. De overgeblevene worstelt ermee. De ene keer wil ze het beeld bij wijze van herinnering terugzien, de andere keer niet. Ook schuldgevoelens borrelen bij haar op. Finale is het scherpst van al wanneer iemand gefeliciteerd wordt dat die in de huidige omstandigheden nu al terug is op het toneel, maar vooral: er wordt voorgesteld dat de kinderen bij het naar buiten gaan alvast een vlinder meekrijgen waar ze de naam van hun beste vriend(in) mogen op schrijven zodat ze alvast aan het verwerkingsproces kunnen beginnen wanneer die hen ontvalt. Dan is Finale veruit het hardst qua maatschappijkritiek.

Wat als de marionet plots niet meer wil doen wat de poppenspeler wil? Is het dan revolutie of drijft de poppenspeler zijn zin door? Het zouden zwaar beladen politieke vragen kunnen zijn, maar bij Theater FroeFroe mag je het gelukkig letterlijk nemen. In ‘De Idioot’ komt de pop in opstand tegen zijn manipulatoren Stan Martens, Thais Scholiers en Annelore Stubbe. Hij vindt de tekst over een prins die de macht grijpt “voor het volk” maar onzin en wil niet langer meespelen. Zijn protest dwingt de spelers om (opnieuw letterlijk) hun maskers te laten vallen en in gesprek te gaan met hun marionet. En hier gebeurt de magie: de pop wordt een volwaardig vierde personage in het stuk. In de interactie tussen de pop en de drie spelers komt de pop waarlijk tot leven. Hij stelt daarbij de manier van beslissen aan de kaak, betrekt het publiek in de voorstelling én beleeft ondertussen nog geweldige avonturen. Stan Martens, Thais Scholiers en Annelore Stubbe tonen zich meesters in het poppenspel en manipuleren armen, benen, heupen en hoofd op zo’n manier, dat je bijna gaat geloven dat hun pop werkelijk tot leven is gekomen.

Waren Romeo en Julia niet gewoon twee door hormonen gedreven tieners die hun verstand verloren hadden en zich lieten leiden door wispelturige gevoelens? In ‘Romeo & Julia’ van één zee wordt in ieder geval geprobeerd een ander licht te werpen op de personages die ooit uit de pen van William Shakespeare vloeiden. Met een (soms raar) gevoel voor humor starten acteurs Eve Van Avermaet, Ruben Van Keer en Pieter Jan De Paepe bij het einde om dan af en toe te kijken naar wat er vooraf ging. Maar daarbij blijkt dat herinnering en feiten twee verschillende dingen zijn. De realiteit heeft verschillende gezichten. Schrijver Mike Wauters focust het verhaal op de driehoek Romeo-Julia-Paris.

Tot hiertoe was het als doodgewone dreuzel moeilijk om je voor te stellen hoe het zou zijn om te leven in een wereld van tovenaars en heksen. Maar met ‘Harry Potter en het Vervloekte Kind’ brengt Stage Entertainment de magie van de tovenaarswereld helemaal tot leven in het AFAS Circustheater in Scheveningen. Je stapt er aan boord van de Zweinsteinexpress en volgt de slungelige Albus Severus Potter en de studiebol Scorpius Hyperion Malfidus op hun eerste treinreis naar de toverschool. Het is de start van een hechte vriendschap en een reeks gevaarlijke avonturen die je meezuigen in een wereld waar meubels kunnen zweven, boeken kunnen praten, rommel zichzelf opruimt en magische duels de vlammen in het rond doen vliegen. En het geweldige is dat al die tovenarij live, voor je ogen, plaatsvindt. Je zit als toeschouwer werkelijk in de wereld van Harry Potter waar alles kan.

Sinds de Franse Revolutie van 1789 kent iedereen de leus ‘vrijheid, gelijkheid en broederschap’. Die broederschap is er nooit gekomen en gelijkheid bleek zelfs toen al afhankelijk te zijn van je sociale klasse. Maar … er was altijd nog ‘de vrijheid’. Miljoenen jonge kerels hebben in ’40-’45 gestreden om die niet te verliezen. De overwinning op Nazi Duitsland leidde rechtstreeks tot het opstellen van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens waarin een hele reeks vrijheden gegarandeerd zouden moeten zijn. Maar daar wringt hoe langer hoe meer het schoentje: “zouden moeten zijn”. ‘La poésie de la résistance / De poëzie van het verzet’ is een appel aan de jongeren om in verzet te komen tegen de inperking van die vrijheden. Het is een oproep tot verzet door creativiteit. Theatermaker en kunstenaar Jan Fabre en zijn acteurs Annabelle Chambon en Cédric Charron geven daarbij zelf het goede voorbeeld. Ze laten het publiek aan den lijve ondervinden hoe censuur de vrijheid van creatie doodt. Maar zolang er geweldloos verzet blijft, heeft ze niet het laatste woord.