Recensie Kate Nash | Les Ardentes 2011 #lesardentes

Kate Nash. Bitter weinig volk is daarvoor naar Les Ardentes afgezakt. Gaten gapen dan ook in het publiek. Eigenlijk krijgt de Engelse enkel de eerste rijen mee. Behalve tijdens “Foundations” dan vraagt ze het publiek om de handen in de lucht te steken en te tintelen met de vingers. Na Pumpkin soup gaat de excentrieke figuur op haar synthesizer staan. Snel rennen stagehands naar haar toe om het ding stabiel te houden. In Nash’ set ontbreekt het aan stabiliteit, sommige songs zijn gewoon te arty farty voor een hoofdpodium en werken dus maar bij een beperkt publiek.

We moeten het niet onder stoelen of banken steken dat festivals onder elkaar afspraken maken. Simple Minds op TW Classic en Rock Zottegem vandaag. Junip en Kate Nash staan niet alleen op Les Ardentes dit weekend, ook op Cactus. Die laatste staat daar gewoon beter op zijn plek. Moutwash zet de Engelse in op haar klavier. Hoe catchy de melodie ook mag klinken, het publiek reageert maar lauwtjes op die paar fans na die “We love you Kate. We do” zingen. Nash heeft een fles alcohol van de backstage meegenomen op het podium samen met een recycleerbare beker, wat compleet geen zicht is. Een nummer over zelfrespect is “Mansion song”, waarbij ze moeite heeft om haar megafoon aan de praat te krijgen. Daarnaast covert Nash ook My chinchilla, een punknummer van het Canadese Cub. Maar uiteindelijk verkrijgt enkel “Foundations” de publieksbelangstelling  die het eigenlijk verdient. Iets in ons zegt dat Nash beter op haar plaats stond in Brugge dan in Luik…

< Bert Hertogs >

De setlist:

1. I just love you more
2. Do wah doo
3. Mouthwash
4. Kiss that Grrrl
5. Take me to a higher plane
6. Later on
7. Mansion song
8. Model behavior
9. My chinchilla
10. Merry happy
11. Foundations
12. Pumpkin soup