Recensie TW Classic 2011

De jaarlijkse hoogmis van de belegen jeugd is weer voorbij. Of moeten we stilaan zeggen: het grootste familiefeest. Generaties lopen namelijk door elkaar, o.a. kinderen wiens oordopjes groter zijn dan zijzelf, en volgepropte frigoboxen vormen samen met reusachtige zitbanden her en der privé-forten.Deze decenniumaffiche was afgestemd op de formule die de laatste jaren wordt gehanteerd: een mix van groepen die enerzijds hun sporen hebben verdiend, anderzijds juist uit de pampers zijn (of er nog inzitten). We kwamen, hoorden en zagen dat het ok was. Deze editie was één van de betere. Klagers zullen wellicht een boompje opzetten over de keuze van de groepen of de volgorde op de affiche. Maar de organisatie heeft, zoals ze dat in politieke kringen noemen, haar verantwoordelijkheid genomen. Het aftellen naar editie 2012 kan nu beginnen.

SELAH SUE **

Of hoe een klein meisje met orkaanhaar, the next big thing is in Belgium. Op ongeveer elk podium in ons land kon u ze al zien. Met haar uniek stemgeluid worstelde ze zich verdienstelijk door een setlist die gedrenkt was in ragga, soul en rock. We onthouden een James Brown-achtige ‘Please’ en de singles ‘Raggamuffin’ en ‘Crazy Vibes’. Het is nu afwachten wat de toekomst brengt voor dit kapsel.

GABRIEL RIOS **

Onze Puertoricaan, part-time Vlaming maar thans wonende in USA, was nog eens in ons landje. ‘Veel te lang geleden’ zei hij, maar dan in het Engels. Hij opende gewaagd maar geslaagd met de Hendrix-klassieker ‘Voodoo Chile’. Snel daarna kwamen ‘Dauphine’ en ‘Broad Daylight’. De nummers volgden elkaar in sneltempo op. Hoewel Rios door de jaren in stijl geëvolueerd is, was het tijd voor een nostalgisch Spaanstalig luik met Jef Neve in de hoofdrol aan de piano. Uiteindelijk was de set heel gevarieerd en uitgebalanceerd: onze Gaby kent zijn job.

FACES ***

Een beetje de vreemde eend op de affiche. Kijkende naar hun muzikaal hoogtepunt (begin jaren 70), horen ze eerder thuis op TW Classic Classic. Of kijkende naar hun sound, bluesrock met een geut soul, op Blues Peer. Hoe dan ook, midden jaren 70 kwam hun muziekmachine tot stilstand. Zanger Rod Stewart ging solo, gitarist Ronnie Wood ging bij de Rolling Stones. Na een paar reünieconcerten kwam de groep pas vorig jaar terug onder stroom. Rod Stewart had er echter geen zin in, dus nam Mick Hucknall de zanghonneurs waar. Als bassist werd Sex Pistols’ Glenn Matlock opgetrommeld ipv de overleden Ronnie Lane.

Hucknall’s stem is ruw maar heeft niet dezelfde rasp als die van Stewart. Het laat hem wel toe meer soul in de songs te steken, zoals in ‘I Rather Go Blind’. Ondanks al zijn podiumervaring geeft hij echter een statische indruk. Wood daarentegen heeft al zoveel jaren aan de top gestaan dat hij zich voordoet als een Zonnekoning. Het publiek reageerde soms enthousiast, soms lauw. De set was kort maar dit was een tactische zet want dan kon er op dit vroege uur al een bis af: ‘Tin Soldier’ en ‘All Or Nothing’, een eerbetoon aan Steve Marriott, de spil van Small Faces, de groep waaruit de Faces oorspronkelijk gedistilleerd waren. De enige grote hit van Faces, ‘Stay With Me’, vormde het sluitstuk.

JAMES BLUNT **

We geven toe: we zitten met een vooroordeel over de heer Blunt. Die stem. Die meligheid. Maar de waarheid gebiedt ons te zeggen dat de man ons verraste met zijn concert. Hij geeft zich tijdens elke song volledig en voor de eerste keer krijgt iemand de handjes in de lucht over heel de weide. En natuurlijk maakten de publiekslievelingen ‘Goodbye My Lover’ en ‘You’re Beautiful’ een summer of love los bij de aanwezigen: veel geknuffel, gezoen en slowdancing. Helemaal dol wordt het wanneer hij op de tonen van Jacksons ‘I Want You Back’ begint te crowdsurfen en op zijn piano gaat staan tijden ‘1973’ om als een volksmenner de menigte op te jutten. Voor wie op voorhand twijfels had: hij stond hier op zijn plaats.

SIMPLE MINDS ***

Dan was het tijd voor de übervolksmenner himself: Jim Kerr. De man zweeft na bijna 35 jaar dienst nog steeds gracieus over het podium, elke m² gebruikmakend. Zijn microfoon richtend naar het publiek, honderd keer ‘come on, let me see your hands’ roepend en singalongs organiseren, de menigte kreeg er niet genoeg van.

Toen de set begon met ‘Waterfront’ ging één van onze wenkbrauwen de hoogte in toen we de baslijn al hoorden vooraleer de basgitaar was omgord. Maar snel ebde dit onbehagelijk gevoel weg ten voordele van een trits klassiekers die één voor één op de massa werden afgevuurd. Met ‘Don’t You (Forget About Me)’ kreeg Kerr de wei zo zot om eindeloos ‘la-lalalala’ te zingen. ‘This is our 5th time in Werchter. You never let us down.’ Uit elke broekzak wisten de Simple Minds de ene tijdloze single na de andere op te duiken: ‘Alive & Kicking’, ‘Love Song’, ‘New Gold Dream’,… En de massa kon elk woord ervan meezingen. ‘We grew up with you. Thank you for having this life’, klonk het uit Kerr’s mond. Met een langgerekte ‘Ghostdancing / Gloria’ kregen de aanwezige kelen nog éénmaal de kans om van zich te laten horen.

Muzikaal was het niet altijd een hoogvlieger. Bovendien was het optreden te routineus, precies of er een draaiboek bestond. Maar qua entertainmentgehalte kon dit tellen. En wetende dat de groep hierna nog een optreden (Rock Zottegem) moest geven, vermoedelijk en hopelijk ook met de nodige inzet en la-lalala’s, kan je niet anders om het nodige respect voor deze Glasgowegians op te brengen.

< Danny Héroufosse >

De setlist:

Waterfront

Once Upon A Time

All The Things She Said

Sanctify Yourself

Celebrate

Love Song

Hypnotised

Mandela Day

Don’t You (Forget About Me)

Someone, somewhere In Summertime

Alive & Kicking

New Gold Dream (81-82-83-84)

Ghostdancing / Gloria (cover Them)

TEXAS***

‘Enjoy Texas! Another great Scottish band’, riep Jim Kerr nog tijdens zijn adieu. Om maar te zwijgen dat zij ook uit Glasgow komen. Na een muzikale pauze heeft de toekomst van Texas even aan een zijden draadje gehangen door de gezondheidsproblemen van gitarist Ally McErlaine, die zelfs in het ziekenhuis belandde met een coma. Maar anno 2011 staat de groep er weer.

Even terug naar 1989. Een jonge Schotse band stond voor de eerste maal in hun carrière op een festival en opende toen T/W met slechts 1 hitsingle (‘I don’t want a lover’) op de teller. Het was ook met dit nummer dat Sharleen Spiteri & Co de set inzette. Gestoken in een zwart pak maakte de frontvrouw een even ravissante indruk als meer dan 20 jaar geleden. Spiteri valt trouwens in de smaak bij alle seksuele doelgroepen, getuige de grote aanwezigheid van L-Word-fans. In tegenstelling tot hun gouwgenoten kreeg Texas de massa echter niet direct mee. Dit ondanks een blik singles om U tegen te zeggen: ‘Halo’,’In Demand’, ’Summer Son’,… Langzaam ontdooide het publiek en werd er tussen al de hits zelfs een nieuwe song (‘The Conversation’) gelanceerd. Bij ‘Say What You Want’ probeerde Spiteri zelfs de mannelijke helft van het publiek te laten concurreren met hun vrouwelijke tegenpolen door ze apart het refrein te laten zingen, wat eindigde in een duidelijke overwinning voor de Eva’s. De set zat erop, maar het publiek was eindelijk onder stoom gekomen. Met een kippenvel gevende ‘Put Your Arms Around Me’ en de Elvis-cover ‘Suspicious Minds’ werd het bisgedeelte afgesloten. En het was toen al overduidelijk: Texas is back!

< Danny Héroufosse >

De setlist:

In Don’t Want A Lover

Halo

Everyday Now

In Demand

The Conversation

When We Are Together

Summer Son

Black Eyed Boy

Say What You Want

Bis:

Put You Arms Around Me (Sharleen solo - akoestisch)

Inner Smile

Suspicious Minds (cover Elvis Presley)

BRYAN ADAMS***

Tenslotte was het tijd voor onze sympathieke Canadese fotograaf. De man heeft al zoveel keer op deze wei gestaan dat we Schuer & Co ervan verdenken dit festival speciaal voor hem te organiseren. Hoe dan ook, Bryan Adams was hier nu niet met zijn akoestische ‘Bare Bones Tour’ maar wel met het luide broertje ervan. Dit werd al snel duidelijk met de opener ‘House Arrest’. Al direct zagen we dat het goed zat: gerugsteund door onder andere de scherpe solo’s van lead-gitarist Keith Scott, bracht hij weidse stadiumrock omkaderd met reuzengrote schermen. Ondertussen liep Adams himself zich de ziel uit het 52 jarige lijf tussen de 3 microfoonstatieven. Dat het ooit anders was op deze weide, konden we jammer genoeg zelf meemaken toen hij er in 1999 als trio, gestoken in witte pakken, er een fletse vertoning van maakte.

‘For the 6th time in Werchter…and no rain’ zei ie, duidelijk refererend naar zijn historisch optreden van 1988 toen het bakken water goot. Terloops, de cd van dit historisch live-optreden (‘Live! Live! Live!’) moet in ieders muziekcollectie zitten. En dan was het vergeefs zoeken in deze jukebox aan songs naar een nummer dat niemand kende. Net zoals Simple Minds en Texas kan Adams buigen over een jarenlange en commerciële backcatalogus. We grabbelen een paar hoogtepunten uit de setlist: ‘Can’t Stop This Thing We Started’, ’18 ‘Till I Die’, ‘Back To You’, de flink meegebrulde ‘Summer of ‘69’ (wat een bordje ‘I Wanna do a 69 with you’ uit het publiek opleverde) en de flinke meegeslowde ‘Everything I Do’. Bij ‘When You’re Gone’ zocht hij een vervangster voor Mel C. in het publiek. Een gelukkige Jessica mocht direct haar podiumdebuut maken. Wat hij ook deed, de massa vond het fijn.

Het is allemaal al gedaan en het is allemaal zo voorspelbaar, maar qua entertainment kent Bryan Adams de klappen van de zweep. Een ideale afsluiter van dit festival.

< Danny Héroufosse >

De setlist:

House Arrest

Somebody

Here I Am

How Do Ya Feel Tonight

Can’t Stop This Thing We Started

I’m Ready

Hearts On Fire

18 ‘Till I Die

Back To You

Summer Of 69

Everything I Do, I Do It For You

Cuts Like A Knife

It’s Only Love

Please Forgive Me

When You’re Gone

Heaven

The Only Thing That Looks Good On Me Is You

Run To You
Cloud #9
The Way You Make Me Feel
Straight From The Heart

< Danny Héroufosse >