Recensie Sinéad O’Connor

“My manager probably already left” zegt Sinéad O’ Connor laconiek halfweg haar deels grandioos deels beschamend optreden in het Rivierenhof. De vrouw stond er onder invloed, zoveel mag duidelijk zijn na haar passage in Amsterdam de dag ervoor. Dat was blijkbaar geen goed idee. Philippe Geubels en een duizendtal andere toeschouwers zagen in het Rivierenhof hoe de anders zo schuchtere Sinéad O’ Connor zich veeleer ontpopte als stand-up comedian dan wel als een goeie performer van haar eigen songs.

“I can’t remember the chords of my damn own songs” zegt ze wanneer ze op een partituurstaander moet spieken wat de eerste akkoorden van “This is a rebel song” zijn. Ze zingt “blablabla” in het nummer wanneer ze de tekst kwijt is en zegt achteraf “That wasn’t embarrassing at all” op ironische toon. “The healing room”, opgedragen aan de 15 jarige dochter, zingt ze naar de vaantjes door er te vaak in te kuchen. O’ Connor komt er dan nog vanaf door te zeggen dat ze aan het opwarmen is. Later klinkt het al helemaal anders in de grappige maar ook zielige bindtekst “It’s the crack. It was Whitney (Houston nvdr.)’s bad influence. I shouldn’t do it before the show.” Ze realiseert het gelukkig zelf nog: “So much trouble in this fucking gig” vooraleer ze Red Football inzet.

Niet dat er geen sterke momenten waren wanneer ze wél bij de les was. “The Emperor’s new clothes” was een eerste lichtpuntje al klonk ook hier haar stem een stuk heser, bijna schor dan we gewend zijn. Ze is ook een stuk minder toonvast dan twee jaar geleden toen ze nog een ijzersterk optreden neerzette in het OLT. Die stem was nu afwezig wat we al op voorhand konden vermoeden. Deze keer stond Troy, een van haar moeilijkste nummers immers niet op de set.

Opvallend stond de zangeres er wel wanneer er wat extra diepgang in haar nummers zat, wanneer er een moraliserende, religieuze laag op lag. Zo’n nummers kon ze blijkbaar niet om zeep helpen. Hoewel het prachtige “I am stretched on your grave” dat ze a capella bracht en opdroeg aan de pas gestorven Amy Winehouse er eentje was een om een krop van in je keel te krijgen, brak ze dit nummer – officieel omdat ze te ontroerd was – jammer genoeg vroegtijdig af. “Petit Poulet” werd muzikaal ondersteund door accordeon. Kieran Kiely  weet even niet wat er gebeurt wanneer de Ierse bij  “Red football” vraagt om telkens een akkoord vroeger te spelen dan ie gewend is. Maar het nieuwe “The real VIP” dat straks op haar nieuwe plaat moet verschijnen, brengt ze feilloos, hoewel het verre van een “wauw”-song is. Té moraliserend, belerend en ook wel te makkelijk om het VIP-gedoe te bekritiseren met op het einde de Dag des Oordeels of die VIP wel voldoende aan de medemens dacht en niet te veel aan zichzelf. “Nothing compares to you” bracht ze uitgepuurd met piano en akoestische gitaar. Een song die zo zijn onsterfelijkheid bewees.

De tekst op het einde van de eerste toegift “The Last Day of Our Acquaintance” was ze ook weer even kwijt. Maar The Glory of Jah (Samuel) uit Theology, dat haar favoriet album is uit haar catalogus, zo meldde ze, bracht ze opnieuw voor de volle 100% en met overgave terwijl we 3 gitaren aan het werk hoorden. O’ Connor stuurde het publiek met “33” en zeer verward naar huis. Net als de indruk die we van haar hadden: een uiterst verwarrend optreden, met hoogtes maar vooral veel te veel beschamende laagtes.

< Bert Hertogs >

De setlist:

  Something Beautiful

  The Healing Room

  The Emperor‘s New Clothes

  Never Get Old

  Whomsoever Dwells

  Very Far from Home

  Reason with Me

  A Perfect Indian

  I Am Stretched on Your Grave (a capella, opgedragen aan Amy Winehouse)

  Black Boys on Mopeds (solo op gitaar)

  This Is a Rebel Song

  Petit Poulet

  Red Football

  The Real V.I.P.

  Three Babies

  Nothing Compares 2 U

  Thank You for Hearing Me

Bis:

  The Last Day of Our Acquaintance

  The Glory of Jah (Samuel)

  33