Recensie JD McPherson

Toen een stem uit de radio orakelde dat ‘de volgende artiest een favoriet is van Tom Waits’, stonden onze muzikale oortjes ineens scherp. Een oordeel van de Heilige Grompot is namelijk altijd de moeite waard om eens te beluisteren. De ontdekking in kwestie was JD McPherson, een singer-songwriter uit Oklahoma, een Amerikaanse staat dat eerder gekend is voor haar tornado’s dan voor haar musici. Op zijn debuut-cd ‘Signs and Signifiers’ hoor je een melting pot van rock ‘n’ roll, rockabilly en rhythm ‘n’ blues, overgoten met wat soul en gekruid met een rauwe stem dat refereert naar Jackie Wilson en Little Richard. Een blanke met een zwarte stem. Waar hebben we dat ooit al eens gehoord? Een staaltje van zijn kunnen vindt men terug in zijn rootsrock-single ‘North Side Gal’ dat airplay krijgt van zowel Radio 1 als Studio Brussel. Vorig jaar was hij te gast op Sjock Festival en Blues Peer, nu was Trix aan de live-beurt.

Voorprogramma Sèbi Lee & The Motel Men was eerder een leuke gimmick dan een aanvulling. We onthouden veel covers en een piano die in brand werd gezet (bij ‘Great Balls of Fire’). Dan was er beter gekozen voor een double-bill met een locale, Antwerpse bluesgroep. Keuze genoeg want er liepen tussen het publiek leden rond van The Seatsniffers en Howlin’Bill. JD live is eigenlijk een 5-koppig combo met o.a. producer Jimmy Sutton op contrabas en een tenorsax als swingend element. McPherson speelt tevens aardig sologitaar maar dat kwam er in het begin van de set niet helemaal door. De start werd vooral gekenmerkt door instrumentale problemen en lange stiltepauzes. Men kreeg er zowaar de blues van. En net als je dacht van ‘is dit de next white hope?’ werd ‘Dimes For Nickels’ ingezet. Vanaf dat moment had JD de zaal in zijn swingende achterzak. Zwetend en zwoegend kreeg hij de massa in beweging. De volledige debuut-cd werd er praktisch doorgejaagd: ‘Scratching Circles’, ‘B.G.M.O.S.R.N.R’, ‘I Can’t Complain’,…, gecombineerd met nieuwe songs. Een paar aanwezigen begonnen spontaan te jiven, vele hoofdjes knikten op en neer met het ritme, de sfeer zat er eindelijk in. Een paar liter zweet later eindigde de set met een stevige ‘North Side Girl’ waarna een 5 nummers durende rockende bis het plaatje volledig maakte. 

Kortom, een leuk concert met een stevige live-act die nog groeimarge heeft. JD McPherson is zeker een artiest om naar uit te kijken. 

< Danny Héroufosse >