Recensie Foo Fighters | Reading 2012

De show van Foo Fighters op Reading zou de laatste worden voor een lange tijd. Meteen de gelegenheid om er dan ook een extra lange van te maken, moet het vijftal van Dave Grohl hebben gedacht. De geruchten dat de band nummers van Nirvana zou spelen werden echter snel de kop ingedrukt, in plaats daarvan zouden we een resem songs krijgen die de band al jaren niet meer had gespeeld. Zowel de echte fans als de nieuwsgierige festivalgangers werden getrakteerd op een prima rockshow uit het boekje die het festival een droomafsluiter bezorgde.

Net als tijdens de rest van de ‘Wasting Light’ tour, begon de band met een snerpend ‘White Limo’, gevolgd door ‘All My Life’. De immense wei aan het hoofdpodium stond afgeladen vol en het decibelgehalte van Reading gaat dan, jawel, luider dan dat van een opstijgende jumbo. Gitarist Pat Smear scheen niet liever te hebben en gaf nog meer van katoen bij ‘Rope’ en ‘The Pretender’. Ondertussen verzekerde de frontman iedereen ervan dat het een erg lange nacht zou worden, maar waarschuwde het publiek om voor elkaar te zorgen.

Grohl was duidelijk blij dat hij weer, voor de negende keer zelfs, op het beroemde festival stond en begon aan ‘Learn To Fly’ met een luid: “Honey, I’m home!”. In het publiek werd er zonder probleem gevlogen oftewel gecrowdsurft dat het een lieve lust was, maar naar huis zouden de Foo Fighters ons duidelijk nog lang niet laten. De vlijmscherpe intro van ‘Arlandria’ weerklonk en de frontman keek over het festival uit als ware het zijn keizerrijk. Maar we geven toe dat het dat ook voor één avond was.

Wie daar nog niet van was overtuigd, kreeg een loeihard ‘Breakout’ naar zijn hoofd geslingerd dat daarmee plots ook een paar plaatsen in de setlist naar voren was geschoven. Het nummer werd opgedragen aan ‘oude Foo Fighters fans die nog steeds een stem hebben’, terwijl ‘Walk’ dan weer uitging naar Grohls dochter Violet die mee op het podium mocht. Later mocht ook Harper even naar het werk met papa tijdens ‘Monkey Wrench’.

Aangezien Nirvana twintig jaar geleden het festival nog mocht headlinen, speelde de frontman een emotioneel ‘These Days’ voor zijn voormalige bandleden Krist en Kurt. Veel meer zou vanavond niet meer worden verwezen naar de topband, al werd het publiek nog een keer gevraagd om net als in 1992 Happy Birthday te zingen voor de moeder van Grohl. Foo Fighters sloot uiteindelijk het eerste deel van hun set af met knaller ‘Best of You’ waarbij de luide ‘oo-oooooh’ tot ver buiten Reading moet te horen zijn geweest en ook zou worden herhaald tot de band opnieuw op het podium verscheen voor ‘Times Like These’.

De hele set draaide vooral om de lange carrière van de Amerikanen en we keerden even terug naar Reading 1995 waarbij de Foos nog openden met ‘Winnebago’ terwijl ook standaard afsluiter van toen ‘Exhausted’ voor de eerste keer sinds 2003 nog eens tevoorschijn mocht komen. Tegenwoordig wordt er echter steevast afgesloten met het bloedmooi ‘Everlong’ en ook dat mocht het vandaag doen. Zelfs zonder het vuurwerk op het einde werd het zonder meer een ongelooflijk einde van een memorabel optreden.

“This is not just a festival for me. This is the most important gig of my life.” We geloven het graag, Dave.

< Catherine Gysels >

Setlist:

1. White Limo
2. All My Life
3. Rope
4. The Pretender
5. My Hero
6. Learn to Fly
7. Arlandria
8. Breakout
9. I‘m The One (Van Halen-cover)
10. Cold Day in the Sun
11. I‘ll Stick Around
12. Walk
13. Generator
14. These Days
15. Monkey Wrench
16. Hey, Johnny Park!
17. Alone + Easy Target
18. Bridge Burning
19. This is a Call
20. In the Flesh?
21. Best of You
22. Times Like These
23. Winnebago
24. Wattershed
25. For All the Cows
26. Exhausted
27. Everlong