Recensie John Mayall

‘And now it’s time for the blues’. En als een bijna 80-jarige dit zegt, dan zit daar een vorm van waarheid in. Samen met wijlen Alexis Korner stond hij begin jaren ‘60 ooit aan de wieg van de Britse Blues(rock) en was zijn toenmalige groep Blues Breakers de ideale voedingsbodem voor een trits musici zoals Eric Clapton, Jack Bruce, Peter Green en Mick Taylor. Nu is dat iconische aura wel grotendeels verdwenen, maar een leuke portie blues kan de man nog wel brengen.

We hadden hem al ooit eens gezien in de grote zaal, volgepropt met mensen in een snikhete omgeving. Hij moest nu zijn ding doen in de Club met iets minder volk. Terwijl de massa een glimp probeerde op te vangen van voorprogramma Tiny Legs Tim, probeerde Mayall achter de verkoopstand zijn té duur geprijsde CD’s te verkopen. Ook artiesten moeten dus langer werken.

Opener ‘Nothing to do with love’ begon onder een slecht gesternte door een problematische afstelling van zang en instrumenten. Even vreesden we dat de jaren toch invloed hadden op zijn stemgeluid maar Mayall is nooit vocaal de beste van het peloton geweest. Pas bij Freddy King’s “You Know that You Love Me (But You Never Tell Me So)” kwam de bluesman tot ontbolstering. Het eerste open doekje was binnen. “Dirty Water” en “Chicago Line” volgden, waarbij tijdens het laatste nummer Mayall zijn mondharp tevoorschijn toverde. Hij speelt trouwens ook nog gitaar en toetsen maar het kunstmatig geluid komende uit zijn Roland-keyboard staat echter haaks op de essentie van dit muziekgenre.

Met “Have You Heard” greep hij terug naar zijn doorbraakalbum uit 1966, “Blues Breakers with Eric Clapton”, waarbij gitarist Rocky Athas de solo’s van Slowhand op indrukwekkende wijze probeerde te evenaren. “This one is from JD Lenoir, my favorite bluessinger’ waarbij vervolgens een bezwerende “Voodoo Music” werd ingezet. Met een lang uitgesponnen “Room to Move”, waarbij hij met zijn mondharp duelleerde met bassist Greg Rzab, werd een punt gezet achter dit concert. Het publiek lustte echter nog wat en ze kregen met de klassieker “All You Love” nog één encore.

Een overweldigende avond kon men dit niet noemen, maar dat de man na al die jaren nog stevig in het muddy water van de blues zit, kan men moeilijk ontkennen.

< Danny Héroufosse >

De setlist

1. Nothing To Do With Love (cover Jerry Lynn Willems)
2. You Know that You Love Me (But You Never Tell Me So) (cover Freddy King)
3. Dirty Water
4. Chicago Line
5. Have You Heard
6. Voodoo Music (cover JD Lenoir)
7. Ridin’ On the L&N (cover Lionel Hampton)
8. One life to live
9. Room to Move

Bis

1. All You Love (cover Otis Rush)