Recensie Jamie Cullum ea | Gent Jazz 2013

Gent Jazz pakt de jongste jaren uit met steeds grotere namen. Op de uiterst sfeervolle festivalsite aan de Gentse Bijloke kon je deze week ondermeer Diana Krall, Madeleine Peyroux, Elvis Costello en Bryan Ferry aan het werk zien. Wij kozen ervoor om de vrijdagse festivaldag bij te wonen met José James en Jamie Cullum.

De avond opende met Valerie June die de voorbije maanden bedolven werd onder de lofbetuigingen omwille van haar knappe cd ‘Pushin’ the stone’. June stond aanvankelijk moederziel alleen op het podium en bracht een ingetogen set waarin haar traditionele mengeling van country, delta blues, folk, roots, soul en gospel mooi gedoseerd werd. Songs als ‘Rain Dance‘ en ‘Shotgun‘ kenden veel bijval. Toen de band erbij kwam zagen we een knap concert van iemand die rootsmuziek tot een kunst verheft. Iemand uit Tennessee die we best in de gaten blijven houden.

Co-headliner José James liet zich de aandacht van vooral het vrouwelijk publiek wel gevallen. Muzikaal zat het wel snor al werden de songs bij momenten misschien een tikkeltje te lang uitgesponnen, anderzijds kregen de muzikanten daardoor wel volop de kans zich in de kijker te spelen. James integreerde in zijn slotsong ‘Park Bench People’ zelfs een stukje van Nirvana’s klassieker ‘Rape me’. Je publiek verbazen noemen ze dat. James kent zijn klassiekers en bracht met ‘Ain’t no sunshine’ ook een ode aan de soulmuziek die het hele concert als een rode draad doorliep. James is iemand die de jazz bij een groot publiek weet te introduceren en daar zijn we niet rouwig om.

Zoals verwacht gaf de Britse zanger en pianist Jamie Cullum een erg gesmaakt optreden op het festival dat hij zo liefheeft. Het uitbundige publiek omarmde hem van bij het eerste nummer en zorgde voor een erg warm onthaal. Cullum opende feestelijk met ‘The same things’ uit zijn nieuwe cd ‘Momentum’, waarvan een pak songs de revue zouden passeren. Opvallend was dat de Brit ook koos voor nogal wat ouder werk dat evenzeer gesmaakt werd door jong en oud. Enig minpunt was de overdosis aan covers, terwijl de man zelf een rist songs heeft om u tegen te zeggen.

Het showelement ontbrak niet : geregeld wat stand-up comedy en Cullum die de camera overnam van een verbouwereerde cameraman om zo zijn uitmuntende muzikanten in beeld te brengen. Zo kon hij op zijn manier de loftrompet over hen laten schallen. Cullum gaf toe dat hij de concerten van Valerie June en José James in cognito vanuit het publiek had gevolgd en dat hij die wel kon smaken. Uit de band van eerstgenoemde mochten nog drie muzikanten komen meespelen op een van de nieuwe Cullum songs. Liedjes die hij veelal zelf schreef en waarbij hij jazz en pop zelfs vermengt met flarden hip hop en disco.

Hoogtepunten waren er genoeg (‘Love for sale’, ‘Pure imagination’, ‘Mix tape’) op dit stomend concert waarbij de sympathieke Brit het tempo hoog hield en via allerlei gags (frontaal aankijken van de camera, het beklimmen van de piano en het met veel grijns aannemen van de toegeworpen lingeriestukjes vanuit het publiek) de aandacht van het publiek nooit verloor. Een pluim ook voor de begeleidingsband die heel alert moest zijn om de onvoorspelbare en erg energieke Cullum overal in te volgen. Een feest voor oog en oor dus. Hou 9 november maar vrij want dan treedt de wonderboy op in het Brusselse Koninklijk Circus!

< Steven Verhamme >

Setlist José James:

1. Six Ages
2. Its all over your body
3. Sword + Gun
4. Trouble
5. Ain’t No Sunshine
6. Come to my door
7. Do You Feel
8. Park Bench People

Setlist Jamie Cullum

1. The Same Things
2. Get Your Way
3. I‘m All Over It
4. Just One Of Those Things
5. Everything You Didn‘t Do
6. Frontin‘
7. Love For Sale
8. Pure Imagination
9. When I Get Famous
10. Don‘t Stop The Music
11. 20 Something
12. Mix Tape

Bis:

1. Wind Cries Mary
2. High & Dry