Recensie The Hives | Dour Festival 2014

The Hives. Ze zijn en blijven een graag geziene band in ons land. Frontman Howlin’ Pelle Almqvist heeft een enorm talent om zijn ijdelheid zo in te zetten dat het telkens weer een enorm plezier is om hem met zijn band te zien optreden. De energie zat vanaf het begin al meteen goed en ze kregen het voor elkaar om dat vast te houden tot het laatste nummer. Praten deed Pelle graag en men kan zich afvragen of dat geen verspilde tijd is. Als je het ons vraagt is hij een unieke entertainer die op handen gedragen moet worden.

En dat is ook exact datgene wat hij het liefste doet. Zijn publiek uitschelden, liefkozen en vervolgens een duik nemen om crowdsurfend door de massa te gaan. Een beetje technicus weet waar hij aan begint, maar de jongen die op Dour in bivakmuts gehuld op het podium stond, had het er maar moeilijk mee. Pelle gebruikte het hele podium en alle ruimte daaromheen voor zijn capriolen. Sprong, dook en verdween constant weer in het publiek, met het gevolg dat de arme jongen telkens met het microfoonsnoer in de weer was. 

De chaos was ook in het publiek te voelen, maar dat was enkel en alleen in positieve zin, want de energie van de bandleden werkte vreselijk aanstekelijk. Alsof we spontaan iets kapot moesten maken, maar niet vanuit kwaadheid, maar enkel omdat het nodig was om er een oerschreeuw bij te maken. “We are The Hives and you are not, so we all have to live with that. But I will be your man, I wil be your man till the day you die!”, verkondigde Pelle alsof hij de wereldleider in eigen persoon was. 

Alle toppers werden gespeeld, waaronder ‘Come On’, ‘Main Offender’, ‘Hate To Say I Told You So’ en een extraordinaire versie van ‘Tick Tick Boom’. Van tevoren werd er nog even overleg rond het drumstel gepleegd, terwijl Pelle het publiek met een kleine handbeweging achter zijn rug opzweepte. “Are you ready to on y va the fucking place out of here?”, begon hij. 

Na het tweede refrein bleven alle bandleden plotseling helemaal stilstaan na de tweede ‘boom’. Als standbeelden stonden ze daar, alle 5 in hun huidige positie. De jongen in het zwart kwam weer aanzetten en verwisselde op zijn dooie gemakje de elektrische gitaar van Niklas Almqvist, terwijl alle mannen in pak minutenlang in positie bleven staan. Pas daarna werd de draad weer opgepikt. Het werd een oneindige versie van het nummer, met tussendoor introducties van een paar festivalgangers op de eerste rij en de bandleden. Middenin die introductie stopte Pelle even: “I have to take a moment to think about how fucking nice The Hives are. Think about it for a moment!”. En we kunnen hem geen ongelijk geven. Weer stonden ze daar in al hun glorie, op hun podium, met hun publiek, hun moment te pakken. Oewaaah! Rock ’n Roll! 

< Zaïde Bil >