Recensie Yael Naim

De Frans-Israëlische singer/songwriter Yael Naïm stelt vijf jaar na ‘She Was A Boy’ haar vierde album voor, ‘Older’. Opnieuw slaat ze de handen in elkaar met haar vertrouwde partner David Donatien, waarmee ze ondertussen al 10 jaar samenwerkt. Donatien is een West-Indische percussionist, die zowel op haar albums als live naast Naïm staat.

Naïm werd voor het eerst ontdekt in 2000 door EMI. Tijdens haar verplichte legerdienst in Israël trad ze op met haar eerste band, Anti-Collision op een benefietconcert. Dat leverde haar een platencontract op. Onder de naam Yael bracht ze haar eerste plaat uit ‘In a Man’s Womb’, dat ze naar eigen zeggen een persoonlijke mislukking vond.

Pas zes jaar later herlanceerde ze haar carrière, toen ze begon samen te werken met Donatien. Haar eerste album onder de naam Yael Naïm leverde haar enorm veel succes op door de single ‘New Soul’. 

Ook was het al zeven jaar geleden dat Naïm nog in de Botanique stond. Een zo goed als volle Orangerie toonde dan ook aan dat ze gemist werd. En dat gevoel was duidelijk wederzijds. Naïm houdt zich niet in en legt op het eerste nummer ‘If You Could See’, meteen haar ziel bloot. Het nummer gaat over haar vader en in de toon van haar stem is duidelijk te horen hoeveel emoties er naar boven komen. Dat nummer brengt ze enkel met gitaarbegeleiding van Donatien en zij zelf. 

Nadien verschijnen er vier andere muzikanten op het podium, nl. een basgitarist en een driekoppig koor. Naïm zelf loopt van het ene instrument naar het andere tijdens het optreden. Zo speelt ze gitaar, piano en xylofoon. De dame kan heel wat verschillende instrumenten bespelen, maar is daarnaast ook enorm getalenteerd als zangeres. Dat resulteerde in een publiek dat spontaan meezong en regelmatig begon te klappen. 

De nummers die Naïm brengt, zijn voldoende afwisselend van elkaar. Zo brengt ze bij ‘Make A Child’ en ‘Dream In My Head’ een pianosolo die nadien opbouwt naar een meer energieke song. Ook qua zang vloeit ze over van een zachte rustige stem naar een excentrieke, krachtige soulstem die vaak zeer dicht aanleunt bij Aretha Franklin. 

Wanneer ze de Britney Spears cover ‘Toxic’ brengt, speelt ze de boel plat tot en met het laatste nummer. Op het einde van dat lied zingt de volledige Orangerie luidkeels mee op eigen ritmisch geklap. De zangeres domineert haar publiek (in positieve zin) en moet zelf geen moeite doen om het zo uit de bol te laten gaan. 

Net wanneer we dachten dat ze voorbij het hoogtepunt van haar optreden was, bewijst ze toch dat ze voor nog meer in staat is. Tijdens het funky ‘Walk Walk’ vergezelt het koor haar en beginnen ze samen te dansen. Hierdoor gaat het publiek volledig uit zijn dak en zien we zelf 60-plussers hun beste danspasjes bovenhalen. Met haar hitsingle ‘New Soul’ loopt het al helemaal vanzelf en krijgt ze het publiek voor de zoveelste keer aan het klappen. Nadien worden we zelfs nog getrakteerd op een uitgebreide bisronde. Deze dame zette een knaller van een optreden neer met niets anders dan een fantastische ambiance. Pure klasse. 

< Elvin Vanzeebroeck > 

De setlist: 

1. If You Could See
2. Walk Until
3. Make A Child
4. Dream In My Head
5. Coward
6. Toxic
7. Ima
8. Trapped
9. Take Me Down
10. Go To The River
11. Walk Walk
12. New Soul 

Bis 1: 

1. Paris
2. Lonely
3. She Said 

Bis 2: 

1. Older
2. Meme Iren