Recensie Sketches/Notebook

Sketches/Notebook past in geen enkel cultureel hokje. Het is geen theater, dans of andere voorstelling, maar een belevenis. Zowel voor de artiesten als voor het publiek die mee op het podium zitten. Er is veel interactie wat het stuk een leuke spanning geeft en waardoor de mensen geboeid blijven. Een lachend gezicht is dan ook de algemene blik die het publiek aanneemt. Een boeiend en intiem spel waarbij alle performers in het moment zelf meehelpen om de lege pagina’s te vullen. Soms grappig, af en toe bizar, maar zeker en vast boeiend.

Meg Stuart is een Amerikaanse choreografe die tegenwoordig pendelt tussen Brussel en Berlijn. Ze studeerde dans aan de New York University en aan het Movement Research in New York. In 1991 maakte ze haar eerste stuk ‘Disfigure Study’ op vraag van een Leuvens dansfestival waarmee ze haar Europese carrière lanceerde. In 1994 startte Stuart haar eigen dansgezelschap ‘Damaged Goods’ op in Brussel. De 51-jarige Amerikaanse viel al verschillende keren in de prijzen. Zo mocht ze in 2008 een Bessie Award en de Vlaamse Cultuurprijs in ontvangst nemen en in 2012 kreeg ze de Duitse Konrad-Wolf-Preis. In 2013 creëerde Stuart ‘Sketches/Notebook’ waarvoor ze weer een mix van artiesten en dansers gebruikte.

Bij het binnenkomen speelt er bombastische droommuziek. De voorstelling is al begonnen terwijl iedereen nog plaats moet nemen. Die plaatsen bevinden zich mee op het toneel. Er heerst een vrolijke chaos op het podium waarbij je niet weet waar je eerst naar moet kijken. Alle artiesten zijn verspreid over heel de zaal en doen allemaal iets anders. Licht wordt aangepast, kleren worden gewisseld, dansers huppelen rond. Het lijkt wel een speeltuin voor volwassenen. De performers zijn ook niet bang om interactie aan te gaan met het publiek. Ze kijken hen aan, gaan aan hun voeten liggen en trekken ze zelfs mee hun performance in.

Plots stopt de bombastische muziek en wordt alles pikdonker. Een beetje onwennig en vol spanning, wacht het publiek af. Een projectie start en er wordt een soepele solo gedanst op futuristische hypnotiserende muziek. Een van de dansers komt het podium opgelopen. Enkel een TL lamp ligt op de zwarte mat. De man begint filosofisch te praten over het licht. Na een tijdje neemt hij plaats in het publiek en verandert hij het onderwerp. ‘Everyone think of your feet and imagine how hard they’ve worked today.’ Iedereen begint te grinniken. ‘Now stand up and let them work again.’ Het volgende moment staat iedereen recht om op zoek te gaan naar een nieuwe plek. De interactie wordt nog meer opgedreven wanneer het publiek adem ping pong speelt.

Daarna komen de dansers weer het podium op en dansen ze samen met het publiek. Weer wordt het een beetje bizar, maar het blijft wel boeien. Vooral wanneer Meg Stuart omhuld door dekbedden en met roze en gele tape op haar gezicht over de grond kruipt, weet niemand juist wat de bedoeling is. Wanneer de performers als een plank op de grond gaan liggen, schieten enkele mensen uit het publiek recht en leggen ze zich erbij. Dan wordt het weer donkerder. Een magisch lichtspel wordt gecreëerd met verschillende materialen waarbij alle dansers een schakel vormen. Het betekent het einde van de voorstelling, of liever gezegd de boeiende bizarre belevenis.

< Caro Dralants >