PDF-versie voor persoonlijk gebruik

Recensie Little Women ★★★★

zondag 9 februari 2020UGC Antwerpen

Little

Zo’n film waarbij je meteen op je knieën wil gaan en een huwelijksaanzoek doen voor de vier hoofdrolspeelsters: Saoirse Ronan (Jo), Emma Watson (Meg), Florence Pugh (Amy) en Eliza Scanlen (Beth), dat is Little Women van Greta Gerwig. Zij zet net als in haar vorige prent Lady Bird vrouwen centraal in haar film die een heerlijke warme huiselijkheid uitstraalt. Gerwig hanteert in het verhaal van Louisa May Alcott twee verschillende kleurpaletten. Warm en zonnig staat voor de nostalgische en niet zelden heerlijk dromerige flash backs waarbij de vier zussen terugblikken op hun kindertijd. Killer, afstandelijker en zakelijker gaat het er in het heden aan toe (de kleuren zijn een stuk kouder) wanneer ze een huwelijkspartner moeten kiezen. Zelden op zo’n geloofwaardige, tedere en authentieke manier vier zussen zien spelen die hunkerend uitkijken naar de terugkomst van hun vader (Bob Odenkirk) die opgeroepen is voor de Amerikaanse burgeroorlog. Samen met een huishoudhulp, leven ze met hun moeder Marmee (Laura Dern) onder hetzelfde dak. En hoewel ze er warmpjes in zitten, voelen ze de armoede in de buurt aan den lijve toenemen. Hun goedheid ten opzichte van mensen in nood, wordt niet alleen beloond. Wanneer Mrs. Hummel en haar behoeftige gezin roodvonk heeft, zal pianiste Beth ook ziek worden als ze er hulp is gaan bieden.  Gerwig zet de kijker op het verkeerde been door eerst de droom te tonen en daarna de bittere realiteit, waarbij het verschil in kleurgebruik in de cinematografie duidelijk opvalt. Dat Little Women 6 Oscarnominaties ontving (beste film, beste bewerkt scenario voor Gerwig, beste actrice voor Saoirse Ronan, beste vrouwelijke bijrol voor Florence Pugh, beste muziek voor Alexandre Desplat en beste kostuums voor Jacqueline Durran) is niet meer dan terecht, ook al kon ze enkel die laatste verzilveren.

Zeker, Little Women is meeslepend, oeverloos romantisch, emotioneel, creatief en dromerig. Maar het is ook een feministische film waarin we een ambitieuze, pittige en karaktervolle Jo zien worstelen met haar gevoelens en de vrijheid die ze niet wil opgeven: ‘I don‘t believe I will ever marry. I‘m happy as I am, and love my liberty too well to be in any hurry to give it up.’ Haar sterke karakter staat de liefde in de weg terwijl net dat is waar mannen zoals Laurie (Timothée Chalamet) voor vallen.  ‘Women, they have minds and they have souls as well as just hearts. And they‘ve got ambition and they‘ve got talent as well as just beauty, and I‘m so sick of people saying that love is just all a woman is fit for. I‘m so sick of it! But... I am so lonely.’ zegt ze dan ook.

Haar ganse jeugd was Amy verliefd op Laurie – ‘I‘m making a mould of my foot for Laurie to remind him I have nice feet.’ - maar dat was niet wederzijds. Laurie zat achter Jo aan maar die hapte nooit toe. Amy geeft haar ‘I have been second to Jo my whole life in everything and I will not be the person you settle for just because you cannot have her. I won‘t do it, not when, not when I‘ve spent my entire life loving you.’ uiteindelijk op en ze zal met hem trouwen net op het moment dat Jo beseft dat ze de ganse tijd wel iets gevoeld heeft voor de buurjongen maar die gevoelens niet toeliet. Amy’s beeld over het huwelijk is hoewel ze als kind duidelijk erg zweverig keek naar Laurie, erg zakelijk geworden. ‘Don‘t sit there and tell me that marriage isn‘t an economic proposition, because it is. It may not be for you but it most certainly is for me.’

En dat is dan ook wat de vier van hun tante (Meryl Streep) - ‘I may not always right, but I am never wrong.’ - ingepeperd hebben gekregen. Ze is een rijke weduwe en geeft dan ook het advies om met een rijkaard te trouwen. Amy is haar laatste hoop. Ze hoopt dan ook dat ze de welgestelde Fred Vaughn (Dash Barber) zal huwen. Jo is een hopeloos geval op dat moment, en Meg die is gehuwd met de leraar John Brooke (James Norton). Arm zijn ze niet, maar ze leven een erg modest leven en moeten de eindjes aan elkaar zien te knopen. Voor luxe is er geen geld. Wat een verademing is het nog eens om oogverblindende Emma Watson, samen met Lynn Van Royen en Evgenia Brendes onze favoriete girl next door van het moment als u het ons vraagt,  een rol te zien spelen van een jonge vrouw die gewoon voor de liefde kiest, haar buikgevoel volgt, past voor de financiële zekerheid van een kil gearrangeerd huwelijk, maar de ware emoties opzoekt, en haar geluk vindt door haar gevoelsleven boven alles te stellen, ook als ze door die keuze haar droom om actrice te worden dan moet opbergen. Haar keuze is dus veel rebelser dan op het eerste zicht lijkt. ‘I want a family and a home and I‘m not scared of working and struggling, but I want to do it with John.’ Hoe fris is dat in een wereld waar prestige, geld, uiterlijk vertoon steeds meer aan belang wint ten koste van echte gevoelens, de binnenkant tonen. Oprechtheid en eenvoud for the win! We like. Wat zeggen we, we smelten.

Niet dat het altijd peis en vree is bij de Marchs! Integendeel. Zo zit het er serieus tegen wanneer Amy de teksten van Jo’s eerste boek in de fik heeft gestoken uit wraak omdat ze niet mee met haar en Meg naar het theater mocht: ‘It‘s just that the only thing you care about is your writing so it‘s not as if I could hurt you by ruining one of your dresses. And I really did want to hurt you. I am the most sorry for it now. I‘m so sorry.’ De getrouwde Laurie van zijn kant reageert dan weer heerlijk jaloers wanneer Friedrich (Louis Garrel) even langskomt en in de smaak valt bij de rest. Het is via haar familie dat Jo uiteindelijk zal beseffen dat ze al die tijd verliefd was op hem en ze zijn kritiek op haar werk te persoonlijk nam.

Heerlijk is de scène waarin we de vier zussen mannen zien nabootsen met een pijp in de hand en een hoed op die discussiëren of Laurie toegelaten kan worden in hun club toneelspelers. De vier blijken overigens zeer complementair. Meg is in eerste instantie een goeie actrice, Amy schildert, Beth is de beste muzikante en Jo schrijft. Het straffe aan Little Women is hoe cast en crew elkaar piekfijn aanvullen wat tot een zeer mooi resultaat leidt.

< Bert Hertogs >


Do you like our reviews and pictures?
Feel free to support concertnews.be by sharing this page or giving a donation.
You make an independent website like ours possible. Thanks!







Geef steeds in je comment mee op welk artikel je reageert.
Please put in your comment to which article you are responding.

Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter