Recensie Mrs Lowry & Son ★★★

In de biografische dramafilm Mrs Lowry & Son portretteert regisseur Adrian Noble het leven van de Britse schilder L. S. Lowry. De man zorgde voor zijn dominante moeder die het talent van haar zoon niet zag, gevoed door genadeloze recensies die ze in de krant las zoals deze: ‘Een lelijk schilderij. Het schilderij van de heer L.S. Lowry - Coming From The Mill - is verwarrend en lijkt door een kind te zijn geschilderd. De figuren, als we ze figuren mogen noemen, zijn niets anders dan vlekken. Belachelijke marionetten, opgehangen in een smerig industrieel tafereel. Als dit de visie van de heer Lowry is op het landschap van Lancashire en zijn mensen, dan heb ik medelijden met hem. Het is een zeer onbevredigend beeld en een belediging voor de mensen van Lancashire.’

Het is maar één recensie waar ze veel waarde aan hecht want ‘mensen dienen geadviseerd te worden’. De vrouw heeft haar chique leven in de buurt van Victoria Park in Rusholme waarbij ze theekransjes organiseerde en uitpakte met chique zaken, moeten opgeven omdat haar man op den duur het moest stellen met een simpele job als ambtenaar die de huur bij mensen moest gaan innen. Zwaar ontgoocheld is ze dan ook in haar overleden echtgenoot die hen in schulden achterliet:  ‘Ik had grote hoop voor jou en je vader. Ik dacht dat jullie allebei succesvolle zakenmannen zouden zijn. Maar hij was niet capabel en jij ook niet. Hopeloos.’ De ironie wil dat na de dood van zijn moeder, L.S. Lowry doorbrak als kunstenaar. Mrs. Lowry zelf heeft door haar ziekte waardoor ze bedlegerig werd het niet kunnen maken als concertpianiste en hing dan ook af van haar zoon die voor haar kookte en zorgde.   

Ze wil bevriend worden met buurvrouw Mrs. Stanhope (Wendy Morgan) die zich erg goed weet te kleden voor de arbeidersbuurt in Pendlebury waar ze woont. Van haar komt ze te weten dat er een tentoonstelling in de buurt georganiseerd wordt. Plots stelt ze aan haar zoon voor om ‘Sailing boats’ (1930) in te schrijven, een werk (net als alle andere schilderijen die ie in die tijd maakte) dat hij voor zijn moeder maakte. Destijds vond ze het maar niets en keurde ze het schilderij en dus ook het verjaardagsgeschenk af. Het kwam dan maar in de gang te hangen. Maar omdat Mrs. Stanhope het mooi vond en kwalitatief, gaat ze plots mee in haar mening en draait ze haar kar. En dat terwijl de moeder van de kunstenaar tot dan zijn kunstwerken als de scherpste kunstcriticus compleet de grond inboorde. Ondanks die zware en harde woorden, blijft L. S. Lowry ’s nachts op zolder gewoon doorwerken alsof die kritiek hem net de energie geeft om door te doen terwijl hij overdag werkt en voor zijn niet al te gezellige moeder zorgt: ‘Nee, ik ben nooit vrolijk. Ik heb me niet meer vrolijk gevoeld sinds 1868, het jaar dat ik mijn plechtige communie deed.’ klinkt het uit haar mond.

Ingaan op het aanbod van een kunstgalerij in Londen om daar zijn werk te exposeren, dat zou hij wel willen. Maar zijn moeder is er helemaal tegen gekant en wil hem behoeden voor de ontgoocheling van wat mogelijk oplichterij zou kunnen zijn. L. S. Lowry (sterk neergezet door Timothy Spall) wordt dus bijna de ganse tijd gekleineerd door zijn dominante moeder, Elizabeth (een in alle opzichten overweldigende prestatie van Vanessa Redgrave). Het spel tussen Spall en Redgrave is van hoog niveau. Spalls personage zie je in stilte lijden, gehoorzamen aan de ene kant maar toch ook koppig doorzetten. Elizabeth zien we een boog maken. Aanvankelijk kijkt ze neer op het werk van haar zoon, wat ze een hobby noemt van hem terwijl hij wel naar de Academie ging, vervolgens schalt ze de loftrompet over dat ene werk, om niet veel later, wanneer Mr. Stanhope voor 20 pond het andere werk (met fabrieksarbeiders op die de fabriek verlaten) dat L. S. Lowry stiekem ook heeft ingeschreven voor die tentoonstelling wil kopen, het opnieuw af te breken. Ze drijft haar zoon zelfs zo ver dat ie enkele schilderijen vernietigt en op het punt staat ze allemaal te verbranden.

In de soundtrack horen we onder andere Mahlers ‘Der Einsame im Herbst’, Chopins ‘The Nocturne No 10 in C-sharp minor’ en Schuberts ‘An die Music’. Mrs Lowry & Son moet het daarnaast vooral van de sterke acteerprestaties hebben. Het verteltempo van de film, de twee hoofdpersonages zijn zowel verteller als acteur/actrice, is aan de trage kant en er schort op minstens twee punten iets aan de spanningsboog. Zo keken we naar drie kwartier en 20 minuten voor het einde naar onze klok. Dat is op zijn minst één keer te veel.

< Bert Hertogs >