Recensie Decision to leave ★★★

Het is een o zo romantische gedachte, dat een rechercheur in moordzaken verliefd wordt op de verdachte - een weduwe – zij ook op haar beurt op hem, en uiteindelijk besluit om een van zijn onopgehelderde zaken te worden zodat hij altijd aan haar zal denken omdat ie ’s nachts toch wakker ligt. Dat is het originele en ingenieuze uitgangspunt van Decision to leave van de Zuid-Koreaan Park Chan-Wook die voor deze prent, zijn twaalfde, in Cannes dit jaar de prijs won voor beste regie. Decision to leave wordt tevens de Zuid-Koreaanse inzending voor de Oscars volgend jaar in de categorie beste buitenlandse film.

Een fraaie donkere romance over een zwarte weduwe verpakt in een moordmysterie. Dat is de op zijn zachtst gezegd interessante mix die Decision to leave brengt. Zeker, de film die 138 minuten duurt is wat aan de lange kant, en het trage ritme sleept soms maar aan de andere kant is het gezapige tempo van de prent ook gerechtvaardigd. Er wordt dan ook immers gefocust op de aantrekkingskracht tussen onderzoeker en onderzochte om de sensualiteit tijdens deze detectivefilm in de verf te zetten.

Het is geen geheim dat mensen ook best wel aanvoelen of zelfs weten wanneer ze in de gaten worden gehouden. Het is in die optiek dat er een zeker spanningsveld kan ontstaan tussen naar wie er onderzoek verricht wordt en wie het onderzoek voert. Beide partijen willen elkaar los van elkaar zonder dat de ander het te weten komt immers beter proberen te doorgronden en leren kennen. Meteen komen de twee in de awareness-fase waardoor de consideration-fase om tot een mogelijke relatie te komen, wel erg dichtbij komt.

Die awareness-fase vindt plaats op basis van veronderstellingen en assumpties, associaties, niet altijd om feitelijkheden. Het is daar dat emotie mee bepaalde zaken kan inkleuren en er een zekere obsessie kan ontstaan, en dus vervolgens het zich aangetrokken voelen tot wie er onderzoekt of onderzocht wordt, op de proppen komt.

Een man die een filmpje opnam met een camera die op zijn hoofd bevestigd was, beklom een berg. Maar dat heeft ie bekocht met zijn leven. Blijkt dat ie werkte voor de immigratiedienst en gechanteerd werd. Hae-Joon (Park Hae-Il) trekt op onderzoek of het hier gaat om een ongeval, dan wel om een moord. De belangrijkste verdachte is de weduwe Seo-Rae (Tang Wei) van de bergbeklimmer. Ze lijkt niet te rouwen, ze lacht zelfs even tijdens het verhoor. Al kan het ijs dat ze naar binnen werkt als avondmaal eventueel wél gezien worden als een vorm van rouwverwerking. Aanvankelijk blijkt Seo-Rae’s alibi te kloppen. Maar naar verloop van tijd komen er elementen naar boven drijven die Seo-Rae toch niet volledig van de verdachtenlijst schrappen.

Hae-Joon raakt helemaal in de ban van deze mysterieuze bejaardenhelpster, verhuist, maar stelt vast dat Seo-Rae toch terug op zijn pad komt om uiteindelijk wel en niet voorgoed uit zijn leven te verdwijnen.

< Bert Hertogs >