Recensie Flanders Festival Orchestra Kerstgala ★★★★★

Kerst is de periode bij uitstek voor stijl, gezelligheid en romantiek. Het Flanders Festival Orchestra wist al deze elementen netjes te combineren in hun jaarlijks ‘Kerstgala’. In het warme en statige decor van de Koningin  Elisabethzaal vergastte ze de toeschouwers op muziek van o.a. Tsjaikovski, Händel, Elgar, John Williams  en Burt Bacharach. Het orkest onder leiding van Paul Dinneweth kreeg daarbij de hulp van oratoriumkoor deCHORALE, tenor Stefan Cifolelli, musicalster Sandrine Van Handenhoven en de fenomenale coloratuursopraan Lisa Mostin. Het Flanders Festival Orchestra nam het publiek mee op een muzikale reis langs opera, ballet en film naar de onvervalste kerstsfeer van ‘Sleigh Ride’.  De drie absolute hoogtepunten waren wat ons betreft: ‘Hymn Of The Fallen’, ‘Oui Pour Ce Soir, Je Suis Titania’ en ‘What The World Needs Now’. Voor dat laatste nummer was door Nicolas De Cock speciaal een heel nieuw arrangement geschreven. Het werd een pareltje om duimen en vingers bij af te likken.

Kerst kent een grote verscheidenheid aan muzikale tradities. Zo staat er elk jaar wel ergens een opvoering van de ‘Notenkraker’ van Tsjaikovski op het programma. Voor deze editie van hun ‘Kerstgala’ had het Flanders Festival Orchestra de ‘Dance Of The Sugar Plum Fairy’ opgenomen in het repertoire. Al vanaf de eerste pizzicato-noten van de violen herken je de melodie en word je meegezogen in de sprookjesachtige muziek. De toetsenist geeft de melodie met de klank van de celesta en de basklarinet zorgt er voor de donkere ondertoon. Je voelt als publiek het mysterieuze en tegelijkertijd vrij lichtvoetige gevoel de zaal in drijven. 

Het is een mooi contrast met het veel statigere ‘For Unto Us A Child Is Born’ van Händel. Daar levert de combinatie van het Flanders Festival Orchestra en oratoriumkoor deCHORALE juist een heel rijke, majestueuze klank op die de vreugde om de geboorte van Christus in glorieuze klanken vertaalt. Het voelt heel Engels aan daar waar ‘Sleigh Ride’ dan weer heel Amerikaans klinkt. In de muziek van Leroy Anderson nemen het geluid van belletjes, paardenhoeven en zweepklappen je moeiteloos mee naar een vrolijk, winters sneeuwlandschap waarin een arrenslee zich een weg baant langs kerstbomen en spelende kinderen. Het levert een instant kerstgevoel en een brede glimlach op het gezicht op. Van zo’n muziek word je gewoonweg opgewekt. 

Dat gevoel hadden we ook al bij ‘Oui Pour Ce Soir, Je Suis Titania’. De Antwerpse sopraan Lisa Mostin bracht die voor ons voordien onbekende aria en wist ons van bij de eerste noten in te pakken. In het gemak waarmee ze vocaal van de ene noot naar de andere springt, lijkt het wel alsof ze speelt met die noten. ‘Oui Pour Ce Soir, Je Suis Titania’ voelt heel frivool aan terwijl er ondertussen op het podium stemacrobatie wordt opgevoerd. Lisa Mostin haalt daarbij toonhoogtes die menig zangvogel groen zou doen uitzien van jaloezie. Je zag de mensen naar het puntje van hun stoel schuiven om nog meer in de muziek op te gaan. Wat een talent! Wat een genot om naar te luisteren! En net wanneer we dachten dat we de slagroom op de taart gehoord hadden, deed ze er in de finale nog een schepje bovenop door als een komeet de hoogte in te schieten. Het publiek zat vol anticipatie op de laatste noot te wachten om dan een welverdiend, daverend applaus te kunnen geven. 

Een vergelijkbaar “uitzonderlijk applaus” was te horen na een geweldig sterke uitvoering van ‘Hymn Of The Fallen’. John Williams schreef het oorspronkelijk voor de film ‘Saving Private Ryan’ en het Flanders Festival Orchestra en het koor deCHORALE droegen het speciaal op aan de helaas te vroeg overleden sopraan Jodie Devos. De ingehouden klank van de trompetten en de Franse hoorns en het koor dat als instrument werd geïntegreerd in het muziekstuk leverden een heel aangrijpende sound op. De snaredrum gaf een dreigende ondertoon terwijl de strijkers dan weer voor rust zorgden. Deze uitvoering van ‘Hymn Of The Fallen’ leverde een pakkend moment op dat ook presentator en gastheer Warre Borgmans niet onberoerd liet. 

Warre was degene die tussen de verschillende muzikale hoogtepunten door het publiek mocht informeren over de liedjes die het te horen kreeg. Zo wist hij ons te vertellen dat speciaal voor dit concert de Bacharach-klassieker ‘What The World Needs Now’ voorzien was van een gloednieuw arrangement van de hand van Nicolas De Cock. Het nummer had een heel filmische opening gekregen met een lichte hint van Kerst in de klank. Opvallend in dit arrangement was de prominente rol van de Franse hoorns in combinatie met de romantische vibe van de violen. En om het geheel dan helemaal af te maken, was er uiteraard de warme stem van Sandrine Van Handenhoven. Wat een mooie afsluiter van een heerlijk concert. 

< Sascha Siereveld > 

De setlist:

1. Sleeping Beauty Waltz N°5 (Pjotr Iljitsj Tsjaikovski)
2. For Unto Us A Child Is Born (Georg Friedrich Händel)
3. Gratias Agimus Tibi (Giacomo Puccini)
4. Dance Of The Sugar Plum Fairy (Pjotr Iljitsj Tsjaikovski)
5. Have Yourself A Marry Little Christmas (Hugh Martin en Ralph Blane)
6. Pie Jesu  (Andrew Lloyd Webber)
7. Nimrod uit de Enigma Variations (Edward Elgar)
8. Oui Pour Ce Soir, Je Suis Titania (Ambroise Thomas)
9. Hymn Of The Fallen (John Williams)
10. L’Arlesienne Suite N°2, Farandole (Georges Bizet)
11. E Lecevan Le Stelle (Giacomo Puccini)
12. Méditation De Thaïs (Jules Massenet) met viool van Hans Van Kerckhoven
13. Sleigh Ride (Leroy Anderson)
14. Voices Of Spring Waltz (Johann Strauss II)
15. What The World Needs Now (Burt Bacharach en Hal David) 

Bis:

1. Komt Allen Tezamen/Adeste Fideles/O Come, All Ye Faithful (John Francis Wade)