Recensie Sabrina Carpenter ★★★

Niet 1 maar maar liefst 2 uitverkochte concerten brengt Sabrina Carpenter op BST Hyde Park na elkaar. Het toont aan hoe groot deze Amerikaanse actrice en zangeres, nog steeds slechts een twintiger, geworden is. Haar jongste album Short N‘ Sweet scoorde ook bij ons twee weken een eerste stek in de hitparade en de single Espresso werd een nummer 1-hit. Redenen genoeg dus om dit popfenomeen te checken in Londen.

Voor zover wij begrepen hebben, was haar jongste concert in Brussel een no comp (no complimentary tickets) show, met andere woorden, journalisten, fotografen en cameramannen waren daar toen niet toegelaten. Op een groot festival als BST Hyde Park dat een groot internationaal publiek aantrekt, waren ze gelukkig wél welkom. Toegegeven, het was even wennen voor ons om te voet van Piccadilly Circus tegen de stroom in, iemand van de journaille moet nu eenmaal de rol van zalm voor zijn rekening nemen, naar Hyde Park te trekken en dus eerst te baden in de waanzinnige vibe van de Pride. Extatisch, zo kan je de sfeer in de straten van Londen het best van al omschrijven.

Groter kon het contrast niet zijn toen we in de late namiddag arriveerden in Hyde Park en daar in een een rustige, gemoedelijke, familiale parksfeer terecht kwamen. Het mag duidelijk zijn dat de festivalgangers vooral en in de meeste gevallen zelfs uitsluitend waren gekomen om Sabrina Carpenter live aan het werk te zien. Een uur en een kwartier bracht ze het beste van zichzelf maar trok ze vooral de kaart van de actrice die ze is en eigende ze zich de sixties toe, een periode waarin ze zelf en ook wij niet eens in geleefd hebben.

Een wit decor met trappen en verdiepingen links en rechts van een hoog, twee oude tv camera’s in het wit links en rechts met haar initialen en die ook nog eens centraal met een hartje ertussen in de nok gehangen werden, vormden de visuele elementen van deze show. Verder was er een witte catwalk die naar een vierkanten B-podium leidde. En was er een kraancamera waarop ze tijdens het voorlaatste nummer ‘Don’t smile’ het publiek filmde terwijl ze van links naar rechts over de hoofden van de toeschouwers zweefde.

Sabrina Carpenter wenste ons een Happy Pride. Als tussendoortje zagen we even een danswedstrijdje tussen 4 koppels, waarvan er 3 bestonden uit een man en een vrouw, en de laatste twee mannen betrof. Van meters ver zagen we het aankomen dat het vierde koppel zou winnen, en dat gebeurde ook. Of hoe Sabrina Carpenters show dan ook behoorlijk voorspelbaar was. Een oude vintage video die zo uit de jaren ’60 gekomen leek, toonde onder andere een typische rode dubbeldekker in de hoofdstad van het VK.

Sabrina Carpenter acteerde overtuigend tijdens haar concert in Londen. Alleen was ze zo vaak bezig met de camera’s, met het narratief van haar optreden te brengen, dat ze haar publiek soms verloor omdat ze daar te weinig mee connecteerde. Ze maakte even reclame voor messy mannen en promootte een ‘Manchild spray’, wat trouwens verwees naar haar nieuwe album Manchild dat op 29 augustus uitgebracht zal worden.

De ‘Uh, na, na, na-na-na-na’ en het ritme ervan uit Coincidence werkt zo aanstekelijk dat de toeschouwers die passages maar al te graag meezingen en er hun heupen op meewiegen. Sabrina Carpenter stelde dat ze heel dankbaar was dat ze dit optreden mocht geven, wat tot een van de grootste behoort uit haar carrière tot nog toe, gaf ze daarbij mee. Afwijken van haar normale tourprogramma deed ze door akoestisch ‘Sharpest tool’ te brengen, een nummer dat gaat over conversaties die nooit hebben plaatsgevonden.

Surrealistisch vond Sabrina Carpenter het om BST Hyde Park te mogen headlinen, twee jaar nadat ze er de support act van Blackpink was geweest. Via ‘because i liked a boy’ kwamen we bij haar cover van The Weather Girls: ‘It’s raining men’. Een roze bliksemschicht kondigde dat nummer aan terwijl er een spatje regen viel, te weinig om een paraplu of poncho voor boven te halen trouwens.

‘Met hoeveel je het doet, maakt niet uit’ noteerden we bij Bed Chem waarin Sabrina Carpenter een stuk ‘Pony’ van Ginuwine had verwerkt. Voor ‘Juno’ organiseerde de Amerikaanse een heuse sit down waarna de fans massaal de lucht in sprongen. Afsluiten deed ze met vuurwerk, letterlijk en figuurlijk, door haar grootste hit Espresso op het publiek af te vuren.

Het neemt niet weg dat we de show over het algemeen wat mak vonden, het in de soundmix aan dynamiek ontbrak, Sabrina Carpenter wat afstandelijk overkwam, we over het algemeen authenticiteit bij haar misten, en ze te weinig connecteerde met het publiek. Soms is minder meer, zeker op een festival. Ik snap dan ook de huidige trend niet dat zo veel artiesten productioneel steeds meer aan mensen en materiaal op de baan hebben en heel dicht bij het niveau van een indoorshow willen blijven qua showelementen tijdens hun festivaloptredens.

< Bert Hertogs >