Recensie Street Chronicles ★★★

De ziel van de straat vertalen naar het podium. Dat probeert Chimaera collectief in de Wachtzaal Eersteklas van het Antwerpse centraal station nog tot en met 27 juli. Twee jaar geleden zag Chimaera collectief het levenslicht dat een brug wil vormen en talent wil aanspreken over muziek, dans en grafische kunst heen. Wat het initiatief zo bijzonder maakt is dat ze starten vanuit een sociologische benadering van de samenleving en van daaruit vertrekken in hun creaties en zo jong talent koppelen aan ervaren kunstenaars zodat die kunnen groeien. In Street Chronicles komt dit alvast mooi tot uiting.

De toeschouwer krijgt dan ook een multidisciplinaire voorstelling aangeboden waarin vooraf opgenomen film die Lisa Goldberg inblikte, tekst, zang, muziek en dans met elkaar in dialoog gaan. Van atonale over tonale muziek, van los van elkaar wandelen over het beperkte dansoppervlak, tot een prachtig intiem duet waarbij we Silke Hamers zich zien verstrengelen met Patric Edu, waarvan we een fragment niet veel later opnieuw in de video die ingeblikt werd op de Wapper mogen ontwaren, het resultaat is bijzonder eclectisch en de kijker kan dus mee schakelen.

Maskers staan centraal in Street Chronicles, in dit geval ronde, met kleurrijke graffiti bespoten en scherpe spitse neuzen. Op die manier houdt Chimaera collectief dat opgericht werd door Silke Hamers, hedendaags danseres en singer-songwriter uit Brussel, bachelorstudente aan P.A.R.T.S., violiste en musicologe Lotte De Munck, en Fedra Coppens, violiste van het Goeyvaerts strijktrio, musicologe en oprichtster van de Suzuki-vioolschool Villa Viola, de toeschouwer een spiegel voor. Want doen we dat allemaal niet zo nu en dan? Als individu maar ook als groep een masker opzetten? En benadrukt dat nu net wel of niet onze eenzaamheid?

Bijzonder surrealistisch komen die videobeelden over wanneer we hen los van elkaar zien zitten, aan het MAS, op de Wapper, met een akoestische gitaar of een ander instrument op de richel van een raam van een huis, op het Theaterplein, aan een werf, op het einde van de Meir, enz. Sterk is een van de beelden naar het einde toe wanneer de camera het standpunt omdraait en we de verwarring even te zien krijgen van enkele passanten op de Meir. Het grappigste beeld is onmiskenbaar datgene wanneer we de ganse groep met masker op in een oude tram zien zitten. Het beeld is op en top surreëel maar aan de andere kant o zo herkenbaar, omwille net van het feit dat er in het openbaar vervoer wel figuurlijk dan wat maskers opgezet worden.

De lijnvoering van de video, kijken we bijvoorbeeld naar de roltrap van Antwerpen Centraal, of het versneld vertrekken van een trein in Berchem, versterkt die van de dans die dan weer hoekig, heel strak aanvoelt met focus op armen en handen in de lucht, en dat afwisselt met sierlijke, golvende, cirkelvormige bewegingen. In de gesproken tekst passeert even een flard uit Bob Dylans Blowin’ in the wind.

Een strijkerskwartet speelt atonaal, dan weer tonaal, haalt melodie uit de muziekinstrumenten of dan weer eerder ritme door pizzicato te spelen. De muziek die we te horen krijgen in combinatie met de dans gaat alle kanten uit net als de reizigers in een station. Van traag, intiem en meeslepend over glijdend via de glissandi van de trombone bijvoorbeeld naar pittig, puntig en gehaast met focus op ritme en percussie van de drums, shaker, belletjes, beatring en elektrische gitaar en basgitaar.     

Met Street Chronicles toont Chimaera collectief in Antwerpen kortom dat er potentieel zit in hun artistieke visie en missie.

 < Bert Hertog >  

Credits
Creatie - Chimaera collectief
Choreografie - Silke Hamers
Dansers - Irene Rojo, Patric Edu & Silke Hamers
Percussie - Robbe Broeckx
Basgitaar & altviool - Esther Coorevits
Gitaar & electronics - Arto van Roey
Cello - Ceres Lauwers
Viool - Lotte de Munck & Fedra Coppens
Styliste - Kima Kalinin
Film & art - Lisa Goldberg
Graffiti - dedagnagisteren
Licht en techniek - Marthe Leon Thys