Recensie Deserance ★★★★

Circusvoorstelling, hedendaagse dansvoorstelling, rockconcert, opera, slapstick,   … Deserance bevat het allemaal. En dat wordt duidelijk gesmaakt door jong en oud want het Antwerpse publiek gaf het Italiaanse Circo Zoé een staande ovatie.

Risico’s nemen en de spanning die daarmee gepaard gaat, dingen die kunnen mislopen, vormen de rode draad in de vele geënsceneerde zaken die mis lijken te gaan. Het is net dan dat de allerjongsten het het meest naar hun zin hebben, wanneer een vest en een schoen uit de nok valt terwijl een acrobate in een kruipnet rond haar as danst bijvoorbeeld. Haar scène wordt dus plotseling verstoord en het is dan dat iedereen in de tent denkt dat er effectief iets mis gegaan is. Maar het gaat pas helemaal mis wanneer de acrobaat naar beneden wil komen met een koordladder en het grootste stuk van die ladder plots naar beneden valt. De vloer bereiken, zit er niet meer in voor hem. Paniekerig klimt ie dan maar terug richting nok om uiteindelijk toch op de piste te belanden. Qua openingsscène kan dat tellen en zo heeft Deserance moeiteloos de aandacht van het publiek vast, zeker wanneer de acrobaat ‘Don’t panic!’ uitroept. ‘Dit is super grappig’ horen we een kindje in onze buurt tegen de mama zeggen.

Moeilijker heeft ie het wanneer er operazang in het begin van Deserance gestoken wordt. Ook al is deze voorstelling geschikt voor vijfplussers, evident is ze voor de allerjongsten zeker niet, ook niet als je weet dat de meeste voorstellingen pas om negen uur ’s avonds starten, wat toch eerder laat is voor de allerjongste doelgroep, al wordt er op zondag ook om vijf uur gespeeld.

Terwijl je vreest dat het kind dreigt af te haken omdat die opera nogal saai vindt, zitten wij met open mond te kijken hoe de zangeres op de handen van haar collega’s staat en zich achterover laat hellen waarna ze achteruit geschoven wordt met haar rug op de handen van de acrobaten. Technisch is dit sowieso al een bijzonder moeilijke choreo, maar wat het he-le-maal fenomenaal maakt is dat de zangeres ondertussen gewoon haar moeilijke partij blijft zingen alsof het de evidentie zelve is. Dat is de magie van een sterke voorstelling, iets er zo eenvoudig laten uitzien, terwijl het dat voor alle duidelijkheid alles behalve is. Het jongetje is trouwens terug helemaal mee wanneer drums en elektrische gitaar de sound richting onversneden rock doen kantelen terwijl de zangeres gewoon haar aria blijft verder zingen. Heerlijk toch die fusion!

Cyr wheel, trapeze, aerial hoop, koorddansen op een slap touw, Chinese pole, een dans op buigbare ski’s, … zijn enkele van de acts die Deserance ons toont. Naar het einde toe horen we door de synthbeat een hartslag sneller slaan, wat perfect weergeeft welke adrenaline door de toeschouwers hun lijf zindert tijdens de finale pole act waarbij er ondersteboven naar beneden gegleden wordt en de acrobaat wel heel dicht bij de vloer zijn hoofd weet te stoppen. Ook passie en romantische toenadering bij elkaar proberen vinden, komen zowel muzikaal als in de acts terug als thema. Let daarbij op naar de vingers van de acrobaten die naar elkaar proberen te reiken.

Maar zoals gezegd er is humor, veel humor in Deserance, die wat tegengas biedt aan de spannende momenten. Zeker wanneer een acrobaat beweert vast te zitten in de trussing die van achter naar voor kan schommelen, is dat het geval. Een ‘reddingsoperatie’ wordt dan opgezet die de arme man in zijn onderbroek zet, verder zien we iemand ondersteboven eraan hangen. Die kan moeiteloos zich met zijn buikspieren terug ophijsen tot zijn collega hem vastpakt bij zijn baard.

Aan andere dolle momenten geen gebrek trouwens waarbij bijvoorbeeld het toneellicht waarover onder andere gevallen wordt, of met de arm tegen gestoten wordt, een niet onbelangrijke komische rol krijgt. Die scènes worden mooi afgewisseld met verbazingwekkende acrobatieën, bloedmooie dans, en in een eclectische mix gestoken die van opera over synthbeats tot ruige en rebelse rock ’n roll gaat. Zo waar ontwaren we ook even ‘Stille nacht’ trouwens in de live muziek terwijl er sneeuw naar beneden dwarrelt.

Kritiek op de kritiek bevat Deserance trouwens ook, wanneer we twee dames, live commentaar zien geven op hun collega’s alsof ze tv-reporters zijn van pakweg de Tour de France. Niet zeker van hun stuk suggereren ze een stuk hedendaagse dans gezien te hebben, waarbij ze vervolgens over gaan om de aerial hoop-act van commentaar te voorzien alsof het een sportwedstrijd is: ‘We maken ons klaar voor de tweede ronde.’ Ondertussen speelt een acrobaat een toeschouwer die popcorn uit een doosje eet. Hij smijt met de ‘popcorn’ niet geheel ten onrechte uit ongenoegen naar de commentatoren. Niet veel later gebruikt ie de witte opvulchips om het te doen sneeuwen tijdens de ski-dansact. Heerlijk hoe multifunctioneel die props dus ingezet worden.  

< Bert Hertogs >