Recensie Bee Gees by the Tree Gees ★★★1/2

Het publiek in de Stadsschouwburg ging uit de (disco)bol tijdens het tribute concert dat de Italiaanse band the Tree Gees gaf rond het werk van Bee Gees. Al sinds 1997 is de groep rond zanger en gitarist Alex Sammarini actief. Sammarini speelde overigens in de voorstelling Saturday night fever. De hits uit die musical mochten dan ook niet ontbreken tijdens de show.

Zeker, bij de start van Bee Gees by the Tree Gees vreesden we dat er zich een tragedie ging voltrekken op het podium. Tijdens opener Tragedy zat er namelijk een zwaar echo-effect op de stem van Alex, maar vooral: zijn stem werd zo sterk achter de instrumenten gestoken dat het leek alsof ie in een bokaal kilometers verderop aan het zingen was. 

Ook jive Talkin’ en het uit de jaren ‘60 daterende I‘ve gotta get a message to you, hun tweede nummer 1 hit in het VK, wist ons niet te bekoren en het kritische deel van het publiek, lees de mannen die mee moesten met vrouwlief, leken dan al definitief af te haken. Toen de frontman even stevig kuchte, en er een kikker uit zijn keel leek te komen, vreesden we het ergste. 

Niets was echter minder waar, want vanaf dan werd Bee Gees by the Tree Gees steeds beter en klonken Alex’ aartsmoeilijke hoge tenorvocals steeds overtuigender, en vooral daar waar ze moesten zijn: vóór de instrumenten en niet erachter in de geluidsmix. Was zijn stem onvoldoende opgewarmd? Was er een knopje foutief ingedrukt aan de mengtafel? Feit is dat vanaf het geweldige Islands in the stream, waarvan de melodie trouwens gesamplet werd in het in uit 1998 daterende Ghetto Superstar, de scheve situatie rechtgetrokken werd. 

Wat een topsong kregen we daarna voorgeschoteld! Een Bee Gees-nummer uit 1990, een oorwurm, die we al jaren niet meer gehoord hebben (ook niet op de radio). Soms, tijdens een concert krijg je zo’n aha-Erlebnis. Een nummer dat je kent uit je jeugd. Wel kijk, tijdens het concert van Bee Gees by the Tree Gees gebeurde dat tijdens Juliet. Feilloos werd het in kopstem gezongen door Alex Sammarini trouwens. Een lied dat we maar niet uit ons hoofd krijgen sindsdien. 

De frontman trok vanaf dan ook voluit de kaart van de interactie met het publiek dat stukken mocht meezingen of de lyrics mocht aanvullen zoals in Words, en uiteraard ook recht veerde om te dansen toen Grease, de titeltrack uit de musicalfilm die Barry Gibb schreef voor Frankie Valli, te horen was in het tweede deel. Zijn stem kwam trouwens voor het eerst he-le-maal goed door de speakers tijdens het ook al erg leuke Emotion van Samantha Sang en Bee Gees uit 1978. Drummer Ezio Zaccagnini werd overigens in het eerste deel terecht in de spotlight geplaatst na een grandioze solo. De ganse band klonk trouwens zeer goed en lekker strak. 

Het tweede deel van Bee Gees by the Tree Gees startte overtuigend met een akoestische medley waarin Alex zichzelf begeleidde op akoestische gitaar. Onder andere New York mining disaster, Nights on Broadway, I started a joke, en Massachusetts werden met verve gebracht. 

En daarna opende Bee Gees by the Tree Gees definitief de dansvloer van de Stadsschouwburg toen de eerste noten van Grease te horen waren. Het bloedmooie If I can’t have you werd gevolgd door Stayin’ Alive, More than a woman en You should be dancing. 

Via een geestdriftig applaus werd the Tree Gees teruggeroepen en in de toegiften coverde het nog twee ballads voor het publiek: How deep is your love en Lonely days. Een volledige staande ovatie en luid applaus mét gefluit volgde logischerwijze. Het mag duidelijk zijn, Bee Gees by the Tree Gees hield tijdens het bijna twee uur durende concert de bijzonder straffe catalogus van Bee Gees live levend en in ere. 

< Bert Hertogs >