Recensie Wicked: For Good ★★★★1/2

We hebben er een jaartje op moeten wachten, maar eindelijk is het dan zover: Cynthia Erivo en Ariana Grande nemen ons opnieuw mee naar het magische land van Oz om te vertellen hoe het afloopt met de Wicked Witch of the West in ‘Wicked: For Good’. De grandeur van het opzet is volledig trouw aan de eerste film uit deze reeks en je mag je als kijker dan ook aan grootse decors en epische landschappen verwachten. Er zit zelfs een magische achtervolgingsscène in wanneer de vliegende apen Elphaba op de hielen zitten. Het is een snel en dynamisch moment in een film waarin regisseur John M. Chu over het algemeen de tijd neemt om scènes goed te ontwikkelen.

En daarvoor dient dit tweede deel van de saga ook. Waar in ‘Wicked’ de verschillende personages, hun onderlinge relaties en de politieke situatie in Oz op het schaakbord werden gezet, neemt men in ‘Wicked: For Good’ de tijd om de personages van Madame Morrible, de Wonderful Wizard van Oz, Nessarose Thropp en Fiyero Tigelaar dieper uit te werken. Veel meer dan in de stage-musical komt het kille, harteloze en gewetenloze kantje van Madame Morrible naar boven. Haar aandeel in de dood van the Wicked Witch of the East blijkt veel groter dan aanvankelijk wordt aangenomen. 

Nessarose laat ook haar ware aard zien. Verbitterd over het feit dat haar vader stierf van schaamte over het gedrag van Elphaba, is ze maar al te snel bereid haar groene zusje de schuld te geven van alles wat er niet goed loopt in haar leven. Ondertussen houdt ze Boq stevig onder de knoet en gebruikt ze hem als haar hulpje. Ze ontneemt hem zelfs het recht om Munchkinland te verlaten als blijkt dat hij stiekem nog altijd een oogje heeft voor Glinda. Zelfs wanneer Elphaba de schoenen van Nessarose betovert zodat die niet meer aan de rolstoel gekluisterd is en Boq eigenlijk niet meer nodig heeft om haar ‘te verzorgen’, wil Nessarose hem nog niet laten gaan. In een wanhopige poging zijn hart te veroveren probeert Nessarose een spreuk uit de Grimmerie, maar dit dreigt de ondergang van Boq te worden. Vermits spreuken uit het magische boek niet omgekeerd kunnen worden, heeft Elphaba geen andere keuze dan hem in een blikken man te veranderen teneinde zijn leven te redden. Boq is razend op Elphaba en ook Nessarose is maar al te gretig om haar groene zusje de schuld van alles te geven. En zo zie je maar: geen enkele goede daad blijft ongestraft. 

Dat blijkt dé grote tragedie in het leven van Elphaba. Hoe meer ze haar best doet om het goede te doen, hoe groter de lading shit die ze over zich heen krijgt. En dat terwijl Glinda, die de boel belazert en vooral schone schijn verkoopt, steeds meer de hemel in geprezen wordt. Deze twee tegenstellingen worden muzikaal uitgewerkt in ‘No Good Deed’ en ‘The Girl in the Bubble’. ‘No Good Deed’ is het powernummer van Cynthia Erivo waar ze helemaal los mag gaan (zowaar nog meer dan in ‘Defying Gravity’). Het is het punt waarop Elphaba beslist haar reputatie te aanvaarden onder het motto: als men zegt dat ik slecht ben, zal ik ze eens laten zien hoe slecht ik kan zijn. Het ruwe van de emotie, de opgekropte frustratie en het bevrijdende van het loslaten, klinken door in de stem van Cynthia Erivo. Je voelt tegelijkertijd spanning en verlossing. 

Dit staat in schril contrast met ‘The Girl in the Bubble’. Hier is er sprake van een heel teder moment van introspectie van Glinda. Het is een nieuw lied dat speciaal voor de film geschreven is en waarin Ariana Grande haar personage heel veel nuance kan geven. Glinda bedenkt dat ze eigenlijk in een zeepbel van leugens en schijn leeft. Ze heeft dan wel de naam Glinda the Good, maar niets is wat het lijkt. Als ze haar naam waar wil maken, zal ze het over een andere boeg moeten gooien en dat begint met het redden van Elphaba. Het is een gevoelig moment voor Glinda en dat hoor je ook in de zang van Ariana Grande. Ze klinkt zacht, fijn, hoog en net niet breekbaar en dat strookt perfect met het beeld dat we te zien krijgen. John M. Chu heeft hier heel handig gespeeld met spiegelbeelden en realiteit. Tijdens ‘The Girl in the Bubble’ gaan werkelijkheid en beeld van de werkelijkheid naadloos in elkaar over tot Glinda geconfronteerd wordt met haar eigen spiegelbeeld in de zeepbel en besluit om haar suffix “the Good” eer aan te doen. 

Ook Cynthia Erivo kreeg trouwens een nieuw nummer dat speciaal voor deze film geschreven werd: ‘No Place Like Home’. Het is een lied met een eerder romantische inslag waar de liefde voor Oz centraal staat. Elphaba probeert met deze song de dieren van Oz, die massaal vluchten voor de vervolgingen, te overtuigen dat hun land de moeite is om voor te strijden. De boodschap: “Laat ons samen strijden voor Oz.” vindt bijna ingang bij haar toehoorders wanneer plots de Cowardly Lion komt opdagen om de andere dieren te waarschuwen voor het gevaar van Elphaba. 

En daarin is ‘Wicked: For Good’ trouw aan het boek van Gregory Maguire waarin heel goed omschreven wordt hoe Elphaba, ondanks haar goede bedoelingen, verantwoordelijk is voor het ontstaan van Scarecrow, Tin Woodman en Cowardly Lion. Het worden de reisgezellen van het meisje Dorothy dat via de Yellow Brick Road (aangelegd door tot slaaf gemaakte dieren) bij The Wonderful Wizard of Oz komt en daar de opdracht krijgt om de Wicked Witch of the West te doden en als bewijs haar magische bezem mee te brengen. Zonder al te diep in te gaan op hun avonturen, zit het verhaal van Lyman Frank Baums ‘The Wonderful Wizard of Oz’ mee ingebed in ‘Wicked: For Good’. Regisseur Jon M. Chu zorgt er wel voor dat we het gezicht van Dorothy nooit te zien krijgen. Ze lijft als het ware een onbekende bekende. Ook al is ze verantwoordelijk voor het definitief verdwijnen van Elphaba door middel van een emmer water. 

Maar vlak voor het zover is, is er het herstel van de band tussen Glinda en Elphaba en het wondermooie lied ‘For Good’. En ja, ook wij zaten met een traantje in de ogen toen we Cynthia Erivo en Ariana Grande dit nummer hoorden zingen. Wanneer je dit punt in de film bereikt, ben je gewoonweg toe aan wat emotionele ontlading en de opbouw naar dit moment, mede door toevoeging van ‘The Girl in the Bubble’, is zo goed uitgekiend, dat het lied echt de juiste snaar weet te raken. Het enige dat volgt, is het afmaken van het verhaaltje en het rond maken van de cirkel. We komen aan op het punt waar de eerste film startte: Glinda die de vraag kreeg of de geruchten kloppen dat ze de Wicked Witch of the West heeft gekend. Na ‘For Good’ begrijpen we haar reactie en we zien ook dat ze de gelegenheid te baat neemt om de dieren terug in de maatschappij op te nemen. Ze probeert haar naam Glinda the Good nu waar te maken. 

Dat zien we ook in de epiloog waarin ze afrekent met de op macht beluste Madame Morrible en haar fake news en de charlatan pur sang de Wonderful Wizard of Oz. Jeff Goldblum speelt zijn rol overigens met brio, maar kan vocaal totaal niet mee met Cynthia Erivo en Ariana Grande. Wie wel stand weet te houden, is Jonathan Bailey as Fiyero Tigelaar. En dat levert het sterke duet ‘As Long as You‘re Mine’ met Cynthia op. 

Was ‘Wicked: For Good’ de moeite van het wachten nu waard? Absoluut! Qua beeldtaal, grafische vormgeving, kostuums en choreografie wordt de sterke lijn uit de eerste film doorgezet en de prestaties van Cynthia Erivo en Ariana Grande zijn fenomenaal goed. Dit tweede deel levert meer spanning en vooral ook nieuwe liedjes die een absolute meerwaarde zijn voor het verhaal en haar personages. 

< Sascha Siereveld >