Recensie Het beste van mij ★★★★

Theater Artemis op z’n best. Dat zien we tijdens Het beste van mij, een voorstelling die focust op artistieke integriteit en of, en zo ja, in hoeverre er inmenging mag plaatsvinden door het publiek of programmatoren op de keuzes die een artiest (niet maakt).

Wie de trailer van Het beste van mij zag, heeft eigenlijk cruciale info meegekregen. In de video zien we namelijk hoe Marie en Zenzi een gat in hun programmatie moeten zien te vullen en een fout promofilmpje van volkszanger Elias De Bruyne bekijken. Op de achtergrond is onder andere de zee te zien. Om maar te zeggen dat alle clichés in zijn clipje aanwezig zijn. De twee bellen Elias op omdat ze voor een jeugdtheater boeken en toch wel zeker willen zijn dat ie een jonge doelgroep weet aan te spreken. 

Dat zal niet het geval zijn, want hij begint in deStudio meteen al door zich te richten tot de papa’s en mama’s in de zaal die - zo denkt ie - even de tijd hebben gevonden om hun kinderen thuis te laten zodat ze samen wat quality time zouden kunnen beleven tijdens zijn optreden. Het zou een lange avond kunnen worden, dus hoopt ie alvast dat de ouders nieuwe batterijen hebben gestoken in hun babyfoons. Fijntjes geeft ie mee dat ie de avond ervoor in Düsseldorf optrad en dat er vanaf het tweede nummer al gesmeten werd met rozen, waarbij hij de bemerking maakt dat ie ze graag ontvangt, maar dan wel zonder doornen. 

Elias speelt op meesterlijke wijze de aan lager wal geraakte charmezanger die nog vol is van zichzelf, en zich beter in de markt zet dan ie is. En door het spel niet eerlijk te spelen vooral een opdracht wil binnenhalen. Aan de andere kant hebben Zenzi en Marie er zich wel heel makkelijk vanaf gemaakt door hun gat in de programmatie te vullen met de eerste de beste zonder al te veel research te doen en die man op zijn woord te geloven. Op dat vlak kan je Het beste van mij dus zien als een pleidooi voor kinderen om te checken en te dubbelchecken in plaats van blindelings iets te geloven op basis van 1 niet onafhankelijke bron. 

Want hoewel de titel Het beste van mij doet vermoeden, heeft Elias eigenlijk maar een nummer ‘Ik voel, ik leef …’ dat ie constant herhaalt. Hij kan ook helemaal geen synths spelen. Het enige wat ie kan is op een knopje drukken. Uiteraard valt ie na een tijd door de mand en Marie en Zenzi vrezen dat het publiek het wat saai begint te vinden na de zoveelste keer dat ie hetzelfde nummer brengt op zijn draaiend podiumelement. 

Of hij nog andere kostuums bij heeft en decorstukken, vragen de twee zich af die eerst subtiel (met hun handen door de glitterbackdrop) contact met hem willen proberen te maken tijdens zijn optreden. Maar na een tijd zullen ze ook proberen om tijdens de song, een ander nummer op te starten via de keys. Elias laat zich echter niet in het lood slaan en komt steeds op zijn pootjes terecht en dus ook bij jawel ‘Ik voel, ik leef, …’ 

Theater Artemis zou Theater Artemis uiteraard niet zijn mocht de zaak niet danig escaleren. En ook dat gebeurt bij Het beste van mij, hoewel het protest vanuit het publiek al met al nogal meevalt. Sommigen zoals wij vinden het gewoon grappig en grappiger worden naarmate het nog langer blijft duren. Dat wordt het helemaal wanneer we met z’n allen bijna onze vinger in de lucht hebben gestoken op de vraag of we een ander lied willen horen en Elias dat gebaar he-le-maal anders las alsof we spontaan onze handen in de lucht begonnen steken op z’n song. 

In het beste van mij heeft ie wat weg van Norma Desmond uit Sunset Boulevard die ook nog denkt dat ze groot is en succesvol terwijl haar beste tijd helemaal voorbij is. Hij denkt het tegenovergestelde, dat ie al groot is en ziet gewoon dingen die er niet zijn, gesticuleert alsof ie een groots artiest is op een groot podium terwijl het in werkelijkheid een miniscuul podium is met slechts twee verlichte treden waar ie op staat. Verder focust ie heel hard op het bewegen van de heupen en de chop choy-verwijzing in zijn tekst. Hij is kortom heel sterk met zichzelf bezig en niet met zijn publiek, laat staan de doelgroep waarvoor ie geboekt is. 

Heel sterk is het verder hoe Elias zo volkszangers en hun over the top showbizz-maniertjes te kijk zet. Maar het straffe van al is dat Theater Artemis er na de sneeuwstormscène waardoor ie plots verdwijnt, erin slaagt om zijn afwezigheid op de scène toch als een gemis te doen aanvoelen. Gemis om de ergernis als het ware, terwijl Zenzi en Marie de rest van de tijd dan maar vullen door aan publieksinteractie te doen en rekwisieten te gebruiken van de voorstelling Kids in Space waar nog kaartjes voor zijn. ‘Winter in het dolfinarium de musical’ met onder andere dansende dolfijnen, is echter uitverkocht. 

Heerlijk zijn de huisregels die we bij de start van Het beste van mij, te horen krijgen. Roken is niet toegestaan (er wordt nochtans rook gebruikt op de scène), smartphones zijn verboden (die zal rinkelen wanneer de dames met Elias bellen) en ook huisdieren zijn niet welkom (terwijl er meeuwen te zien zijn op het podium). 

Kortom: Het beste van mij lacht eens goed met de theatercodes en zet ze te kijk, terwijl de voorstelling het theaterwereldje en alles er rond ook even vakkundig in zijn hemd zet. En of we dat geweldig vinden! En o ja, waar was stage left nu ook alweer? 

< Bert Hertogs > 

Credits

concept & regie Elias De Bruyne spel Zenzi Alwart, Elias De Bruyne & Marie Groothof muziek Lyckle De Jong kostuums Sietske Van Aerde scenografie Juul Dekker & Elias De Bruyne eindregie Jetse Batelaan