Recensie Little Shop of Horrors ★★★1/2

InTeam Producties slaat weer toe met een geweldige opvoering van ‘Little Shop of Horrors’; een parodie-musical van Alan Menken en Howard Ashman. Het is een voorstelling die de sound van ‘Hairspray’ combineert met de donkere en vaak absurde humor van ‘The Rocky Horror Show’ en de draak steekt met de sci-fi B-films uit de jaren ’60. ‘Little Shop of Horrors’ draait om een plantje dat de sullige Seymour Krelborn vindt in Chinatown tijdens een zonsverduistering. Het plantje heeft geen water, maar vers bloed nodig om te groeien. In ruil voor succes vraagt de plant dat Seymour hem regelmatig voedt. En ja, u raadt het al, dit loopt aardig uit de hand. Het is Joppe Dekoker die het sulletje mag spelen en Jens Broes het triestig plantje … tenminste … als het honger heeft.

‘Little Shop of Horrors’ is op zich best een raar product. Het opende voor het eerst in 1982 Off-Broadway, kreeg een beetje een cultstatus, maar haalde nooit het niveau van ‘The Rocky Horror Show’. Het behoort tot het vroege werk van Alan Menken en is gebaseerd op een low-budget-film uit 1960. En daarin zit voor een deel ons eerder beperkt enthousiasme voor deze musical. De man die later in zijn carrière de muziek zou schrijven voor o.a. ‘Aladdin’, ‘The Little Mermaid’, ‘Beauty and the Beast’, ‘Pocahontas’, … heeft in ‘Little Shop of Horrors’ aardig zijn best gedaan, maar slaagde er niet in om een echte oorworm te creëren. Het nummer ‘Zomaar Een Seymour’ is het enige lied dat een beetje wil blijven hangen in het geheugen. 

Een tweede dingetje is dat ‘Little Shop of Horrors’ een parodie is op de rare B-films uit de jaren ’60. Men had in die tijd de gekste ideeën over buitenaards leven en hun drang om de aarde te komen domineren. De aliens hadden ook de raarste vormen en de ene was al bloeddorstiger dan de andere. De kwaliteit van de dialogen en het script waren van bedenkelijk allooi en het acteertalent meestal ook. Overacting was eerder norm dan uitzondering. In ‘Little Shop of Horrors’ wordt dit op de korrel genomen in de scène waarin Audrey onder de mentale controle van de plant komt en klaar is om zich aan hem op te offeren. Shana Pieters speelt het geweldig na én blijft daarbij ook heel sterk zingen. Het is Overacting met een hoofdletter O. Het ligt er vingerdik op, maar … voor het moderne publiek duurt de scène te lang. We staan te ver van die dubieuze films uit een ver verleden om het referentiekader van de grap ten volle te vatten. Dat maakt dan weer dat de heerlijke prestatie van Shana Pieters eigenlijk niet voldoende uit de verf komt. En dat is jammer. 

Waar dat lachen met die ouderwetse dingen wél heel goed werkt, is in de scène dat Seymour de moed bij elkaar heeft verzameld en dokter Orin Scrivello gaat opzoeken in zijn praktijk. Een dikke proficiat voor de persoon/personen die hier de decorstukken bij elkaar hebben gezocht, want de aanwezigheid van die oude stoel en toebehoren dragen bij aan de sterkte van de visuele humor uit deze scène. Mensen met odontofobie raden we af om te gaan kijken, maar alle anderen kunnen genieten van de capriolen van Joppe Dekoker en Mike Wauters. Joppe zet gedurende heel de show een slungelige Seymour neer, maar hier spant hij de kroon en komt zijn komisch talent voor timing ten volle tot zijn recht. Mike mag hier dan weer zwaar over de schreef gaan en van dokter Orin Scrivello een echte psychopaat maken. De scène op zich is absoluut van de pot gerukt, maar geweldig leuk om naar te kijken. 

Nu we het toch over het visuele aspect van ‘Little Shop of Horrors’ hebben, moeten we toch even de mooie styling van de kostuums vermelden én uiteraard het kostuum van Audrey II, ons plantje. InTeam Producties heeft ervoor gekozen om geen pop te maken van de bloeddrinkende plant, maar om in plaats daarvan met een drag-variant te werken. Jens Broes doet dus niet alleen de stem van ‘Audrey II’, maar speelt hem ook. Het maakt het geheel alleen maar imposanter. Je hoort en ziet Audrey II roepen om gevoed te worden. Wat dat betreft heeft Audrey II alle kenmerken van een kat: hij wil steeds gevoed worden, wil aandacht als het hem uitkomt, is heel kieskeurig op wat hij te eten krijgt en vindt dat heel de wereld van hem is. Men had dus gerust ook een kat als hoofdpersonage kunnen nemen. Dan had men het ‘Cats’ kunnen noemen. We maken on sterk dat ook dit zou kunnen werken als musicaltitel. 

Over katten gesproken: Charlotte Campion, Romy Cleophas en Ylenia Mele zijn geen katjes om zonder handschoenen aan te pakken. Ze spelen drie straatmadeliefjes die rondhangen op Skid Row in de buurt van de bloemenwinkel van Mr. Mushnik. In het openingsnummer ‘Little Shop Of Horrors’ nemen ze het publiek mee in de wereld van Seymour en vertolken ze de rol van verteller, maar dan op een sexy manier. En ook hier moeten we vaststellen dat er door InTeam Producties sterk gecast is. Alle drie de dames bewijzen meermaals dat ze vocaal heel wat power en hoge noten in hun mars hebben. 

< Sascha Siereveld > 

Cast:

Joppe Dekoker als Seymour Krelborn
Jens Broes als Audrey II
Shana Pieters als Audrey Fulquard
Charlotte Campion als Chrystal
Romy Cleophas als Chiffon
Ylenia Mele als Ronette
Mike Wauters als Orin Scrivello
Leendert De Vis als Mr. Mushnik
Ensemble: Brent Pannier, Tessy Torfs, Thomas Servranckx en Ineke Ivens 

Creatives:

Muziek: Alan Menken
Tekst: Howard Ashman
Vertaling: Nico Plinke
Regie: Niels de Valk
Muzikale Leiding: Keanu De Pooter
Choreografie: Matthew Michel
Kostuum- & Decorontwerp: Niels de Valk
Kostuumontwerp en -uitvoering Audrey II: Harald Ligtvoet i.s.m. Lars de Valk