Recensie Rental Family ★★★

Brendan Fraser zet zeer invoelend een acteur neer in Rental Family, een acteur die je kan inhuren om je leven een bepaalde wending te geven. Hoewel de prent van Hikari zeker in het begin wat verteltempo mist, is het al met al een aardige en onderhoudende film geworden.

“All the world‘s a stage and all the men and women merely players” schreef Shakespeare. En het lijkt er wel op dat die zin de inspiratie vormde voor Rental Family. Want daarin zie we hoe Phillip Vanderploeg (Fraser) een eenzame acteur is geworden die het moet hebben van kleinere rollen zoals het spelen van een boom, of een tube tandpasta in een commercial. 

Op een dag ontmoet ie Shinji (Takehiro Hira) wanneer ie de trieste Amerikaan moet spelen op een begrafenis. Shinji is de eigenaar van het bedrijf Rental Family waar je acteurs kan inhuren om stand-in te spelen voor een familielid, een vriend of iemand helemaal nieuw. 

Phillip die voldoende centen moet zien te verdienen, klopt uiteindelijk bij hem aan en zo zal ie als eerste opdracht moeten trouwen met Yoshie (Misato Morita). Een traditioneel huwelijk wordt dat om haar ouders te pleasen. Daarna zullen ze naar Canada emigreren. In realiteit heeft ze al die tijd al een lesbische relatie en zal ze met haar vriendin naar Canada trekken, de vrijheid tegemoet. 

Het zijn niet zelden die traditionele rolpatronen die terugkomen en nagespeeld moeten worden bij Rental Family om het gezin en de familie op de een of andere manier tevreden te stellen of te houden. Zo zal Phillip bijvoorbeeld de papa van Mia (Shannon Mahina Gorman) moeten spelen zodat haar moeder haar dochters kansen kan verhogen om toegelaten te worden tot een privéschool. Met Mia zal ie afspreken dat ie haar nooit meer zal verlaten, wat hij echter niet kan waarmaken, want hij hangt af van de opdracht die ie krijgt. Haar moeder zal dan ook nadat de cruciale afspraak met de school heeft plaatsgevonden de samenwerking opzeggen. Het is dan dat deze Japans-Amerikaanse dramedy indruk maakt, dat je door een beetje toneel te spelen ook met de emoties speelt van de klanten. Yoshie mag dan wel stellen dat ie emoties verkoopt, het is vaak een dunne lijn waarop ie en zijn personeel zich begeven. Want vroeg of laat beginnen klant en acteur of actrice zich namelijk aan elkaar te hechten. Dat is bijvoorbeeld het geval tussen Phillip en Mia wat leidt tot prachtige en knap doorleefde scènes tussen Shannon Mahina Gorman en Brendan Fraser. 

Een andere langetermijnopdracht die hij krijgt, is al journalist een gepensioneerd acteur Kikuo (Akira Emoto) interviewen. Met hem wil Kikuo een stiekeme trip maken naar zijn verlaten ouderlijk huis in Amakusa. Phillip ziet dat eerst niet zitten, maar uiteindelijk zal ie hem op een dag toch meenemen. Kikuo’s familie dient echter een klacht in tegen Phillip wegens ontvoering. De manier waarop Rental Family dit probeert recht te zetten, levert ronduit de grappigste scène op uit de hele film. Die is hartelijk maar wijst daarnaast op de gevaren om verontschuldiging scènes te spelen. Aiko (Mari Yamamoto) speelt bijvoorbeeld vaak de rol van maîtresse voor iemand anders, zodat zij in de plaats van een ander de klappen mag incasseren die de bedrogen echtgenote haar geeft. Op een dag heeft ze er genoeg van, stapt ze uit haar rol en zegt ze de waarheid en waar alles precies op neerkomt. Dat voorval zal er uiteindelijk toe leiden dat na verloop van tijd het bedrijf deze service niet langer meer zal aanbieden. En wat met Mia en Phillip? Zij ontdekt op tv en online dat ie een acteur is waardoor haar moeder het allemaal eens mag komen uitleggen aan haar dochter. De manier waarop Mia met die nieuwe info omgaat, is zeer schoon en zal aan de basis liggen van een mooi en nieuw begin. 

< Bert Hertogs >