Recensie Belle en het Beest ★★★1/2

“Sprookjes zijn niet zomaar verhalen. Ze zijn het bewijs dat het anders kan.” Een wijze uitspraak van een pittige Belle die stevig in haar schoenen staat. Maar deze zin is meer dan zomaar een uitspraak, het is de leuze van deze “Belle & Het Beest”. De Proefkonijnen keren terug naar een meer oorspronkelijke versie van dit sprookje voor Walt Disney Pictures het ging bewerken waardoor de focus veel meer komt te liggen op Het Beest, Belle en Maurice. (Al hebben ze links en rechts toch wel een knipoog naar de Disneyfilm.) Ken Verdoodt is heel overtuigend in zijn rol als nukkige kasteeleigenaar met een onderkoeld hart en Kato Haes is de opstandige Belle die met haar sprekende oogjes door de koele façade kan kijken naar wat er echt binnenin zit. Met wat sprookjesmagie komen Belle en Het Beest langzaam dichterbij elkaar. Het enige wat nodig was, was durven loslaten en leren kijken.

Om een goed verhaal te vertellen is soms niet veel nodig. De Proefkonijnen werken niet met een uitgebreid decor dat radiogestuurd komt op- en afrijden met allerlei speciale effecten. Ze gaan terug naar de kern van een pakkend sprookje: een eeuwenoud verhaal dat goed verteld wordt en geloofwaardig wordt vertolkt op maat van het publiek; het verhaal zelf is de magie waarin de kinderen worden meegezogen. Het resultaat mag er dan ook zijn. 

Kato Haes zet een hele moderne Belle neer. Hoewel Belle heel veel van boeken houdt, zit ze niet steeds met haar hoofd in de wolken te zweven. Deze Belle weet wat ze wil, durft van zich af te bijten, is niet op haar mondje gevallen, maar is tegelijk iemand die verder kijkt dan het oppervlakkige. Ze kan tussen de regels door lezen en door het uiterlijk vertoon naar de binnenkant zien. Zo ziet ze door de ruwe bolster van Het Beest ook de blanke pit. Kato Haes weet die twee elementen van haar personage goed in de verf te zetten en maakt daarbij dankbaar gebruik van ogen die vaak meer zeggen dan de tekst. De Proefkonijnen hebben met Kato Haes waarlijk “une belle” gevonden. 

Een sterke Belle vraagt natuurlijk om een sterk beest en daarvoor stond Ken Verdoodt garant. Hij is niet werkelijk een beest, maar wel een ruigere verschijning die vooral in zijn starre houding en brutale communicatie een beest is. Ken Verdoodts Beest is verstard in zijn denken en verstokt aan regels. Het is een controlefreak met een tikkeltje OCD die met zijn houding controle probeert te houden in de chaos van de wereld. Hij heeft Belle nodig om te leren los te laten en open te staan voor het wonder. 

Belle en Het Beest vinden een eerste toenadering tot elkaar in de liefde voor een boek over twee steden aan de rand van een ravijn. Het wordt een metafoor die schrijver Randall Van Duytekom vervolgens helemaal verder uitwerkt als verhaal in het verhaal en wijze levensles. Maar een boek alleen is niet voldoende om Het Beest te overhalen om toenadering te zoeken tot Belle. Daarom krijgt Het Beest de hulp van twee sprekende kandelaars. Dat dit werkte bewezen de vele positieve reacties van de kinderen én volwassenen uit de zaal. Hun interventie brengt snelheid en humor in de voorstelling. En laat ons eerlijk zijn: ook een stuk tastbare magie. 

En ja, er komt een happy end. Al kan dat niet verhelpen dat onze prins het stof moet afdoen en zijn huishoudelijke taken moet vervullen. Want zoals we al gezegd hadden: Belle is een vrouw van deze tijd die duidelijk vertrouwd is met het begrip emancipatie. Lagereschoolkinderen kunnen het maar beter jong aangeleerd krijgen. 

< Sascha Siereveld > 

De cast:

Belle: Kato Haes
Het Beest: Ken Verdoodt
Maurice / kandelaar: Gregory Van Damme
Prins/ Gaspar / kandelaar: Wout Puimège

Tekst & regie: Randall Van Duytekom