Recensie My funny Valentine ★★★★

Tijdens My funny Valentine vierde Klassiek Nu de liefde in al haar facetten. Of zoals het in ‘Nature boy’ van Eden Ahbez klinkt: ‘The greatest thing you will ever learn, is just to love and be loved in return.’

5 strijkers, 2 blazers, 1 harpiste en 1 pianiste, daaruit bestond het 9-koppige Valentine's love orchestra onder leiding van de Oekraens-Belgische pianiste Anastasia Kenner dat klassieke stukken liet horen, soms instrumentaal, maar meestal om een of meerdere solisten te begeleiden. Met vier waren ze.

De Belgische sopraan Iris Hendrickx kreeg de eer om van wal te steken met het nummer waarnaar de avond verwees: 'My funny Valentine' van Richard Rodgers en Lorenz Hart. Hendrickx zong bij momenten a capella terwijl piano en strijkers het klankbedje aanvulden. Die strijkers hoorden we trapsgewijs lagere tonen produceren, wat je kan zien als commentaar in Don Raye & Gene De Paul's 'You don't know what love is', alsof ze het personage waar de songtitel naar verwijst, uitlachen. De Zuid-Afrikaanse Tutu Puoane bracht het nummer beheerst.

Uit L'Elisir d'amore van Donizetti bracht de Belgische tenor Stefan Cifolleli een prima versie van 'Una furtiva lagrima' enkel begeleid door de piano. De Vlaamse zanger William Reven mocht als laatste aan bod en bracht 'Nature Boy' om daarna in duet te gaan met Tutu Puoane in het zeer repetitieve 'Where is the love'.

Verrassend was het arrangement van Piazzolla's 'Libertango', waar de hoofdmelodie volledig gespeeld werd door Kenner op de piano. Ze legde er zo veel gevoel in, dat haar gebaren, inclusief af en toe rechtop veren of met het linkerbeen zwaaien, qua expressie heel groots, ja soms wat grotesk zelfs overkwam in vergelijking met de rest van het orkest.

In Carlos Gardels 'Por una cabeza' mocht de viool even schitteren, maar ook daarbij werd de melodie soms overgedragen aan de piano en terug naar het strijkinstrument. Dat leverde weliswaar een mooi samenspel op, maar het kon ons niet van de indruk ontdoen dat er sprake was van enige scoringsdrang bij de pianiste wat ons eerder al bevestigd leek in George Gershwins 'Rhapsody in blue' dat qua intensiteit niet moest onderdoen aan een pianoconcerto van Tsjaikovski. Geen enkele andere muzikant kreeg diezelfde ruimte om groots te soleren en het muzikale laken zo duidelijk naar zich toe te trekken. Dat mocht een stuk evenwichtiger verdeeld worden, vinden we. En dat is in zekere zin ook de taak van een musical director om iedereen te laten schitteren met zijn of haar instrument.

In het tweede deel brachten William Reven en Iris Hendrickx, begeleid door het orkest een breekbaar 'Send in the clowns' van Sondheim. In afsluiter 'Con te partiro' zou echter blijken dat Revens stembereik niet hoog genoeg is voor dat nummer. Stefan Cifolleli van zijn kant kende dan weer tijdens het slotnummer een timing issue wat te verklaren valt omdat ie de pianiste niet kon zien. De vrouwelijke solisten brachten het er wel vlekkeloos van af en daar gaat vooral onze focus naar Tutu Puoane die een bloedmooie versie van Joni Mitchells 'Both sides now' bracht: 'Something's lost, but something's gained.' wat meteen samenvat hoe wij naar het concert keken.

< Bert Hertogs >