Recensie Archivaris: 75 jaar Raymond ★★★★★

De Stadsschouwburg van Antwerpen was tot aan de nok gevuld met muziekliefhebbers en de zotste stond van voor. Met zijn 75 lentes heeft Raymond van het Groenewoud de wijsheid, de eigenwijsheid en het relativeringsvermogen van een oude man, maar tegelijkertijd nog de goesting en gedrevenheid van een jong veulen. Hij is een man met een opblaaspop die snakt naar warme dagen in Brussel bij nacht om daar in razernij en uit volle borst tegen twee meisjes te schreeuwen: “Je veux de l’amour!”. Hij is de primitivo die al chachacha dansend in zijn hoofd denkt dat hij de man is, maar bij maanlicht aan Lieve Lore en Maria toegeeft dat hij god niet is, maar op Machu Picchu zijn liefde voor muziek ontdekte. Aan de meet brengt hij op algemene aanvraag zijn ‘Meisjes’. Er zijn misschien wel 100 000 meningen, maar voor ons was het zonder twijfel: ‘Raymond boven’.

Hebt u alle titels van liedjes van Raymond herkend in de eerste alinea? Voor de liefhebbers kunnen we u melden dat we er 22 verschillende verstopt hebben in die paar regels tekst. Het interessante is dat Raymond van het Groenewoud tijdens ‘Archivaris – 75 jaar Raymond’ al deze liedjes ook live heeft gebracht (en nog enkele meer). Het bewijst dat hij er tijdens deze show een strak tempo op aanhield. “Minder gelul, meer gespeel.”, leek wel het motto van de avond. En dat spelen kan je meervoudig interpreteren: eerst en vooral het spelen van de muziek, maar misschien nog veel belangrijker ook als het plezier van het op het podium staan. Want dat was heel opvallend tijdens dit optreden: zowel Raymond, de muzikanten als het publiek hadden er enorm veel goesting in. De sabbatperiode had iedereen deugd gedaan en vooral het verlangen naar het liveoptreden aangevuurd. 

De positieve vibe is voelbaar vanaf de eerste noot. ‘Primitivo’ brengt scherpe humor, relativering en een Raymond die zijn publiek infecteert met de zin om een feestje te bouwen. Geen wonder dus dat een eenvoudige uitnodiging als “Zing allemaal mee met RVHG.” ruimschoots voltstaat om heel het publiek mee aan de “Pa pada pa pada pa!” te krijgen tijdens ‘Chachacha’. Het is nog maar de voorbode van een nog groter feest en luider koor tijdens ‘Liefde Voor Muziek’. De Stadsschouwburg van Antwerpen lijkt even zo’n Amerikaanse, evangelische kerk waar de massa aangevuurd wordt door een begeesterde predikant. Raymond neemt de rol van voorganger voor zijn rekening en zijn volgelingen zijn maar wat graag bereid om hun liefde voor muziek uit te schreeuwen. Die liefde voor muziek drijft een gevoel van eenheid en verbondenheid die je enkel tijdens een fantastisch live-optreden kan ervaren. 

Waar het uitbundig samen feesten mensen kan verenigen, kan samen verstillen dat ook. Twee prachtige voorbeelden daarvan zijn ‘Twee Meisjes’ en ‘In Mijn Hoofd’. Het eerste nummer start eigenlijk als outro van het erg breekbare ‘Dit Is Mijn Verhaal’. Het paarsblauwe podiumlicht krijgt plots een warme gloed mee en de eerste noten van ‘Twee Meisjes’ komen uit Raymonds piano. Het publiek heeft de melodie uiteraard meteen herkend, maar houdt zich stil. En op dat moment wordt het meegezogen in de intimiteit van de uitvoering. Bram Weijters geeft heel zachtjes wat orgel op de achtergrond terwijl Raymond de tekst bijna fluistert. Cesar Janssens voert heel rustig een kleine crescendo door op zijn snaredrum tot op het punt dat Ward Snauwaert zijn elektrische gitaar even mag laten snijden. Het is een bittere tegenklank voor de tederheid van de zang en piano die uiteindelijk ingehaald worden door de kracht van het orgel. Het is een fantastische uitvoering van ‘Twee Meisjes’ die opnieuw laat aanvoelen waarom Vlaanderen zo weg is van dit nummer. 

Nog zo’n lieveling van het publiek is ‘Je Veux De L’ Amour’. Vanaf dat Raymond de gevleugelde woorden uitspreekt: “Da‘s al tien jaar da‘k in ‘t vak zit.’, weten we twee dingen: hij heeft moeite met tellen en het worden weer enkele intense minuten. En al telt Raymond ondertussen 75 lentes, de hunker naar liefde is nog altijd niet bekoeld. De manier waarop hij zich volledig smijt in dit nummer blijft geweldig om mee te maken. De vos verliest dan misschien wel de haren, maar zeker niet de streken en de passie. 

Een minstens even grote dosis passie steekt hij in het onsterfelijke ‘Meisjes’. Op algemeen verzoek van het publiek kan Raymond van het Groenewoud niet anders dan luidkeels het vrouwelijk schoon bejubelen. Hoe heerlijk is het om in een wereld met al maar toenemende misogynie een hele zaal vol gedrevenheid te horen zingen: “Meisjes zijn ‘t allermooist op aard! Niets dat hun schoonheid evenaart!”? Raymond en zijn muziek brengt mensen samen, geeft ze een geweldige avond en stuurt ze vervolgens met positieve gedachten de wereld terug in. Heerlijk! 

< Sascha Siereveld > 

De setlist:
Deel 1:

1. Intro
2. Primitivo
3. Ik Ben God Niet
4. Chachacha
5. 100 000 Meningen
6. Dit Is Mijn Verhaal
7. Twee Meisjes
8. Maria, Maria, Ik Hou Van Jou
9. Je Veux De L’ Amour
10. Onverschilligheid Is Wat Mij Tart
11. Razernij
12. Goesting
13. Ik Zal Jouw Man Zijn
14. Liefde Voor Muziek
15. Lieve Lore 

Deel 2:

1. Brussels by Night
2. Aan De Meet
3. Opblaaspop (fragment ter opvulling)
4. Machu Picchu (Bij U Wil Ik Zijn)
5. In Mijn Hoofd
6. Hoppah!
7. Warme Dagen
8. Vlaanderen Boven
9. Op Algemene Aanvraag 

Bis:

1. Ik Ben De Man
2. Meisjes
3. Maanlicht 

Band:

Raymond van het Groenewoud: zang, gitaar, keyboards en mondharmonica

Cesar Janssens: drums en kokosnoten

Wouter Berlaen: basgitaar en contrabas

Bram Weijters: keyboards, backing vocals en glockenspiel

Ward Snauwaert: gitaar, xylofoon en backing vocals