Recensie Roodkapje ★★★1/2

Dankzij de gebroeders Grimm zijn we allemaal vertrouwd met het sprookje over het kleine meisje in het rode jasje dat door het bos naar oma trekt en daar opgegeten wordt door de Boze Wolf. Het verhaal werd te boek gesteld in een tijd waarin men er geen problemen mee had om aan kinderen de gruwelijkste taferelen te vertellen voor het slapengaan. Dat is gelukkig veranderd en daarom vond Deep Bridge de tijd rijp om deze klassieker op te frissen en grondig aan te passen. Zo is in de versie geschreven door Stany Crets het hoofdpersonage Kapje dat enkel op vrijdag een rode outfit aanheeft een dan Roodkapje heet. De wolf is vegetariër, de jager wil geen dieren doden en een sprekende muis brengt Kapje naar haar grootmoeder. De meest essentiële verandering vind je echter aan het slot, waar voor iedereen, inclusief de wolf, het verhaal goed afloopt. Dat maakt deze musical ideaal voor kinderen tussen vijf en tien jaar.

En dat is heel opvallend voor deze productie van Roodkapje: het is echt een kindermusical die doelt op een jong publiek. We zagen lagereschoolkinderen vol verwondering volledig mee opgaan in de sprookjeswereld en uit volle borst oma waarschuwen voor de Boze Wolf. Het is geweldig om vast te stellen hoe de magie van het theater het jonge volkje zo in de greep kan houden. Scenarist Stany Crets heeft er dan ook voor gezorgd dat ze al vroeg in de voorstelling worden aangesproken om mee te participeren in het spektakel. 

Het is alleen jammer dat Stany er niet in geslaagd is om ook voor de papa’s en mama’s, opa’s en oma’s iets interessant in het scenario te verwerken. Zij moeten de voorstelling een uur uitzitten en hun plezier halen uit de vreugde die de kinderen aan de show beleven. Stany Crets heeft links en rechts geprobeerd er een grapje voor de volwassenen in het verhaal te verwerken, maar die komen eigenlijk niet echt van de grond. Het enige moment waarop we zelf wel heel enthousiast werden, was toen het klassieke kinderliedje ‘Zeg Roodkapje, waar ga je heen?’ mee in de voorstelling verwerkt werd. Daar nam de nostalgie het over en konden we meezingen met de rest van de kinderen. 

Alle andere muziek van ‘Roodkapje’ was van de hand van Jérémie Vrielynck. Hij schreef een reeks vrolijke liedjes die goed in het oor liggen en volledig in de lijn van Studio 100. Er was maar één ding heel erg jammer aan: ze waren onverstaanbaar. … zucht … Het is behoorlijk frustrerend om als journaliste te moeten vaststellen dat een goed product volledig de mist in gaat door een technische afstelling. We zijn er honderd procent van overtuigd dat Imea Denooze en haar collega’s heel mooi gezongen hebben, maar we hebben hun stemmen bij geen enkel liedje boven de instrumenten horen uitkomen. Daarmee valt een groot deel van de beleving én de prestatie van de cast in het water. Het goede nieuws hierbij is dat men dit probleem met een kleine aanpassing en een deftige soundcheck vlot kan remediëren. 

Want, we zeggen het opnieuw: we zijn er echt wel van overtuigd dat Imea Denooze schittert in de rol van Kapje. Ze heeft de looks, de vitaliteit en het enthousiasme. Samen met Jietse Duthieuw in de rol van sprekende Grapmuis draagt ze het verhaal. Jens Sauviller heeft van zijn personage van ‘jager die geen dieren wil doden’ echt wel een Ludo gemaakt en Jasper Heyman is heel overtuigend en vurig in zijn rol van zowel Toffe Wolf als Boze Wolf. Zelfs de kleinste kinderen hebben er geen probleem mee om het onderscheid tussen deze twee rollen te zien. 

Deep Bridge heeft voor deze productie blijkbaar gekozen voor een jong team van acteurs en creatives dat aangevuld werden door enkele oudere rotten uit het vak die door de wol geverfd zijn. Met Roodkapje bewijst Deep Bridge zo dat er in Vlaanderen genoeg jong talent aanwezig is om een mooie voorstelling te maken. 

< Sascha Siereveld > 

Cast:

Roodkapje: Imea Denooze

Mama: Cara Van der Auwera

Wolf: Jasper Heyman

Oma: Ann De Winne

Jager: Jens Sauviller

Grapmuis: Jietse Duthieuw 

Ensemble

Tessa Van De Velde, Sem Reyns, Imke Goossens, Timon Meert en Zowy Van Lierop

Creatives:

Regie: Jozefien Grossen en Laure Ven

Script: Stany Crets

Choreografie: Gregory Langen

Muziek: Jérémie Vrielynck

Kostuum: Elvira Van Bavinckhove