Recensie My Leonard Cohen ★★1/2

Leonard Cohen heeft een hele schare onsterfelijke liedjes nagelaten die in het collectieve geheugen van de westerse wereld gegrift zijn. Nummers als ‘Suzanne’, ‘Dance Me To The End Of Love’ en ‘Hallelujah’ zijn door heel wat grote artiesten gecoverd. Geen wonder dus dat ook de Australische zanger Stewart D’Arrietta geïnspireerd is door deze geweldige artiest. In ‘My Leonard Cohen’ brengt hij zijn versies van de klassiekers van zijn grote voorbeeld. We hadden uitgekeken naar Stewarts eerste doortocht in ons land. Maar … zo groot ons verlangen naar deze voorstelling was, zo groot was ook de teleurstelling bij wat we voorgeschoteld kregen. Van de zachte, poëtische en warme sfeer die we kennen van Leonard Cohen zelf, bleef niets over behalve de teksten. In plaats daarvan klonk het geheel hard, ruw en schurend.

Wanneer u regelmatig naar een concert gaat, kent u ongetwijfeld het gevoel dat je bij het eerste nummer van een concert denkt: “Hij moet er wel nog even inkomen.” Wanneer je datzelfde gevoel ook nog hebt na het derde nummer, weet je dat je er aan bent voor de moeite. En dat is dan ook exact wat we voelden bij ‘My Leonard Cohen’. Stewart D’Arrietta wilde Leonard Cohen niet imiteren en dat kunnen we alleen maar waarderen. Hij wilde zijn eigen draai aan de liedjes geven en daar draaide hij al te vaak de verkeerde kant op. 

Neem nu ‘Suzanne’. Met het accent van Crocodile Dundee vertelde Stewart D’Arrietta hoe Leonard Cohen toen hij in Montreal verbleef in de jaren ’60 een crush had op een zekere Suzanne Verdal. De ontmoetingen tussen die twee leidde tot het schijven van ‘Suzanne’. Stewart draaide zich naar de toetsen van zijn piano en zette vervolgens het lied in. Zijn uitvoering miste de warmte en zachtheid die zo’n song nodig heeft. In plaats daarvan klonk een ruwe, harde, krakende stem die veel meer weg had dan de doorrookte stem van Joe Cocker. Van een liefde voor Suzanne was niks voelbaar in deze uitvoering. Bij ‘So Long Marianne’ was het van hetzelfde laken een pak. De klank deed in niets vermoeden dat Marianne de grote, constante, onbereikbare liefde was van Leonard Cohen. 

Het feit dat er na de pauze toch een reeks toeschouwers de weg niet teruggevonden hadden van de toog naar de zaal, bewijst dat we niet de enigen waren die teleurgesteld waren in wat we te zien en te horen kregen. De sfeer van ‘The Future’ sloot perfect aan bij hoe het geheel binnen kwam: stevig en donker. 

Twee grote lichtpunten in de voorstelling waren ‘Dance Me To The End Of Love’ en ‘First We Take Manhattan’. Stewart D’Arrietta legde uit dat Leonard Cohen het eerste nummer schreef toen hij te horen kreeg hoe tijdens WO II in de concentratiekampen een joods kwartet van gevangenen verplicht werd om muziek te spelen voor lotgenoten die naar de gaskamers werden gedreven. De diepe, donkere klanken van Stewart D’Arrietta’s stem sloten hier wel aan bij het gevoel achter het lied. Wanneer op het einde van het nummer het tempo toeneemt en de feestklanken van de poesta weerklinken, komt de cynische ondertoon van dit nummer volledig tot haar recht.

Voor ‘First We Take Manhattan’ hadden Stewart D’Arrietta en zijn muzikanten iets extra toegevoegd aan het lied. Ze hadden de muziek van Leonard Cohen doorweven met de ‘Libertango’ van Astor Piazzolla. Wanneer je het zo leest, lijkt het misschien een rare combinatie. Maar we kunnen u verzekeren dat het wonderwel werkt. Wat we te horen kregen, was wat ons betreft het hoogtepunt uit de show. 

En dat in schril contrast met wat het hoogtepunt had moeten zijn. Normaal gezien eindigt een show altijd met de grootste knaller en niet met de grootste teleurstelling. Aan de manier waarop Stewart D’Arrietta ‘Hallelujah’ introduceerde, konden we al vermoeden dat hij er tegenop zag om het als laatste toegift te brengen. Achteraf gezien hadden we spijt dat hij het überhaupt gebracht heeft. Het schuurde, het kraakte, er zat te veel rock in het arrangement én … de hoge noten waren vals. We waren stiekem jaloers op de mensen die tijdens de pauze eieren voor hun geld gekozen hadden en naar huis waren gegaan. Zo’n afsluiter doet de muziek van Leonard Cohen absoluut geen eer aan. 

< Sascha Siereveld > 

De setlist:
Deel 1:

1. Tower Of Song
2. In My Secret Life
3. Everybody Knows
4. Bird On A Wire
5. Suzanne
6. Dance Me To The End Of Love
7. Show Me The Place
8. Chelsea Hotel #2
9. So Long Marianne

Deel 2:

1. Traveling Light
2. Ain’t No Cure For Love
3. Hey, That’s No Way To Say Goodbye
4. The Future
5. A Thousand Kisses Deep
6. I’m Your Man
7. First We Take Manhattan/Libertango
8. Closing Time 

Bis:

1. Famous Blue Raincoat
2. Sisters Of mercy
3. Hallelujah