Recensie Titanique ★★★★

Laat ons maar meteen met de deur in huis vallen (En die deur is net niet groot genoeg om ook Jack te redden.): de hilarische musical ‘Titanique’ zou met ‘warning labels’ moeten komen. De kans is namelijk zeer groot dat u tijdens de voorstelling krampen krijgt van het lachen en het is bijna gegarandeerd dat u met een oorworm naar huis gaat. Zo zitten wij sinds het verlaten van de zaal al met ‘I’m Alive’ in ons hoofd. We leggen de schuld hiervan bij De Graaf & Cornelissen Entertainment die het aandurfden om deze parodie op de film Titanic naar Nederland te brengen én bij Renée van Wegberg die een fenomenaal sterke Céline Dion op de planken weet te brengen. U hoeft al lang geen spijt meer te hebben dat u net als wij geen ticketje hebt voor de concerten van de Canadese superster in Parijs. U kan gewoon naar ‘Titanique’ en daar krijgt u drie voor de prijs van één. Albert Heijn, doe dat maar eens na. Wanneer Dana van der Geer, Cathalijne de Sonnaville en Renée van Wegberg samen ‘Tell Him’ zingen, is dat een absolute streling voor het oor … en het moment waarop dit lied u vanaf nu onlosmakelijk gaat doen denken aan aubergines.

Aubergines? Jawel. En als u vertrouwd bent met de dubbele betekenis van bepaalde emoticons, is het ook exact wat u dacht. ‘Titanique’ schuwt namelijk het groffe randje niet. Integendeel. In deze voorstelling mag foute humor en mogen donkere grappen, slapstick, grofgebektheid, seksistische opmerkingen en sarcasme weer eens lekker op de bühne … omdat iedereen begrijpt dat het humor is. Hoe zalig is dat? De ‘gulle lach’ waar Wim Sonneveld begin jaren ’70 al nostalgisch naar verlangde, mag terug zijn. 

En dat merk je aan alles. Zowel de visuele grappen, de kostuums, de hertaling en aanpassing naar Nederlandse situaties door Jeremy Baker, het decor, als de regie en choreografie van Martin Michel staan allemaal in het teken van de humor. Het werkt zo goed dat je tijdens ‘The Prayer’ als toeschouwer in een emotionele spagaat komt. De zang van Dana van der Geer is uiterst gevoelig en klinkt erg integer. In andere omstandigheden zou een mens spontaan tot tranen ontroerd zijn, maar de manier waarop Calvin Kromheer op datzelfde moment zijn sterfscène speelt, nodigt uit tot hartelijk lachen. 

We verontschuldigen ons nu bij de mensen die nog niet wisten dat Jack Dawson op het einde van het verhaal bevriest in het koude water. En nu we toch spoilers aan het weggeven zijn: de Titanic zinkt en er waren te weinig reddingssloepen. Voila, weer twee belangrijke plottwists weggegeven die voor de meeste mensen weinig nieuws onder de zon waren. Wat u misschien niet echt wist, is dat in het échte verhaal Ijsberg Tina Turner zich in 1912 ontpopte tot een ware RuPaul en een lip sync organiseerde om te kijken wie er een plaatsje op de reddingsboot verdiende. Naidjim Severina zet hier, naast een geslaagde Peabo Bryson eerder in de show, een meer dan verdienstelijke Tina neer. ‘River Deep, Mountain High’ zorgt voor de nodige sfeer én de sashay away voor Jack. 

En op het gebied van zang verdient Jack, alias Calvin Kromheer, volgens ons een sashay away. Calvin speelt sterk en combineert goed met Dana, maar valt in zang te vaak tegen. Het contrast met knallers als Dana van der Geer, Cathalijne de Sonnaville en Renée van Wegberg is te opvallend. Toen Cathalijne de Sonnaville ‘All By Myself’ zong, kregen we spontaan kippenvel. Haar uithaal en aangehouden noten raakten niet gewoon een gevoelige snaar, maar deden een hele vleugelpiano vibreren. Toen Calvin ‘Where Does My Heart Beat Now’ inzette, waren we blij dat Mark Roy Luykx mee in kwam zetten en Dana van der Geer uiteindelijk de liefdesdriehoek vervolledigde. Al te vaak moest de zangprestatie van Calvin Kromheer gered worden door Dana van der Geer of Renée van Wegberg. 

Renée van Wegberg was dan ook fenomenaal sterk én geestig in haar rol als Céline Dion. De wijze waarop ze dit icoon gestalte geeft, is geweldig om te zien. Kleine tics en handelingen worden netjes uitvergroot en die typische manier van zingen van Céline wordt extra in de verf gezet. Het resultaat is een komisch personage dat eigenlijk ook een eerbetoon is aan het talent van deze grote zangeres. En ook die status van icoon wordt tijdens ‘Titanique’ aardig door de mangel gehaald. Meer dan eens probeert ze het spotlicht van Rose te stelen en het applaus weg te kapen. Renée van Wegberg combineert haar komisch talent met haar zangtalent om een heerlijk versie van Céline op het podium te zetten. De vocale prestaties van Renée zijn om duimen en vingers af te likken. Elke fan van Céline Dion komt hier volledig aan zijn trekken. Vergeet Parijs en lang leve Titanique.

< Sascha Siereveld > 

Cast:

Renée van Wegberg: Céline Dion
Calvin Kromheer: Jack Dawson
Dana van der Geer: Rose Dewitt Bukater
Robbert van den Bergh: Ruth Dewitt Bukater
Mark Roy Luykx: Cal Hockley
Cathalijne de Sonnaville: Molly Brown
Rolf Koster: Victor Garber / Luigi
Naidjim Severina: IJsberg / Ketelbinkie

Creatives:

Script: Marla Mindelle, Constantine Rousouli & Tye Blue
Orkestratie en arrangementen: Nicholas James Connell
Vertaling: Jeremy Baker
Regie & Choreografie: Martin Michel
Producent: De Graaf & Cornelissen Entertainment